Luis Barnavelt i mroczny cień

Książka jest drugą i zarazem ostatnią częścią przygód uczniów "upiornej szkoły". To lekkie fantasy z delikatnym horrorem, przeznaczone dla młodszych odbiorców. Utwór jest krótki, da się go w całości przeczytać w zaledwie kilka godzin, jednym tchem. Znajdziemy tutaj magiczne artefakty, miejsca oraz istoty. Dzieło nie skupia się jednak na samych magicznych aspektach, nie to tutaj jest najważniejsze. Kluczowy jest morał. Książka uczy wielu rzeczy, min. by nigdy nie oceniać książki po okładce, by dawać drugą szansę, by przebaczać. Na tych niewielu stronach znajduje się pokaźna skarbnica wiedzy, która mimo wielu lat, wciąż jest aktualna i bardzo potrzebna, szczególnie tym młodszym pokoleniom. Pierwsza część bardziej przypadła mi do gustu, ponieważ było więcej tajemnicy i była po prostu ciekawsza, budowała napięcie. Ta część za to zawiera więcej akcji, co chwilę coś się dzieje, ale miejscami jest troszkę nudna, przewidywalna. Już w połowie książki jesteśmy w stanie domyśleć się zakończenia, przynajmniej u mnie tak było, lecz trzeba wziąć pod wzgląd, że jest to jednak książka dla małych dzieci, ewentualnie młodszych nastolatków i była pisana z myślą o tej grupie odbiorców a nie dorosłych ludzi. Myślę, że dla dzieci, ta pozycja jest jedną z tych, po których z chęcią będą wracać do książek. Troszkę o samym opowiadaniu: Do szkoły przyjeżdża nowy uczeń. Chłopiec bardzo chce się wykazać i widać, że jest wyjątkowo zdolny. Nie jest on jednak akceptowany przez głównego bohatera, który za wszelką cenę chce osobiście udowodnić mroczną stronę chłopca, nie zważając na nic i nikogo. Poświęca w ten sposób szansę na puchar, przyjaźń a nawet całą szkołę, w tym wszystkich jej uczniów oraz nauczycieli. Jest jeszcze jedna rzecz, którą warto tutaj poruszyć. Czytelnicy Harrego Pottera znajdą tutaj mnóstwo elementów, które pojawiają się w książkach J.K.Rowling, a szczególnie "Harry Potter i Czara Ognia". Co ciekawe, książka została wydana na rok przed Czarą Ognia.

Trzecia odsłona to List, czarownica i pierścień, w której Lewis i Jonathan oddają scen Rose i pani Zimmermann. Stara wiedźma otrzymuje list od dawno niewidzianego kuzyna, który przed śmiercią zapisuje jej swoją farmę oraz informuje o tym, że znalazł magiczny pierścień. Kobieta wprawdzie nie wierzy w słowa nieco szalonego krewnego, ale wyrusza w podróż, by obejrzeć nieruchomość. Towarzyszy jej Rose, która z kolei jest przekonana, że czeka na nie przygoda. Nie przypuszcza jednak, że przyjdzie im obu stanąć w szranki z wyjątkowo silnym przeciwnikiem. Cała opinia: http://www.kacikzksiazka.pl/2019/12/lewis-barnavelt-na-tropie-tajemnic.html

Pamiętam, gdy pewnego dnia zajrzałam na przerwie do szkolnej biblioteki, by znaleźć coś dla siebie na ferie. Myślałam wtedy nad kolejnym tomem z serii "Szkoła przy cmentarzu", ale niestety wszystkie tomy, których jeszcze nie czytałam, były już wypożyczone. Moim oczom ukazała się ta książka - "Upiorna szkoła". Zachęciła mnie okładka oraz opis fabuły z tyłu książki. Czytałam ją wielokrotnie, ale zawsze fragmentami, nigdy w całości. Jakby rzucono na mnie magiczne zaklęcie z kart tej księgi :) Po wielu latach postanowiłam w końcu podjąć wyzwania - przeczytam ją całą. Niedawno nawet udało mi się ją odnaleźć i zakupić. Nie zawiodłam się. Książka ma niewiele stron, ale jest świetna. Trzyma w napięciu już od pierwszej strony i sprawia, że nie można się oderwać. Przeczytałam ją całą w jeden dzień. Moje ulubione chwile to te, w których uczniowie znikają, by rozpocząć przygodę z magią oraz opisy nauczycieli. Ta seria bardzo mocno przypomina mi Harrego Pottera. Zastanawiałam się nawet, czy to możliwe, aby autorka Harrego ujęła w swoich książkach część fabuły z "Upiornej szkoły". Przez przypadek dowiedziałam się, że jest drugi tom tej książki, "Nieświęty Graal". Oczywiście dodałam do swojej biblioteczki jako obowiązkową pozycję :) .

Jerry Piasecki w Laurze na deser powraca do bohaterów znanych z Mój nauczyciel jest wampirem i proponuje kolejne przygody bohaterów tym razem w świecie wampirów z Profesorem Wikiem w roli głównej. Dawno temu czytałem ciekawy właśnie takich pozycji książkowych skierowanych do dzieci i młodzieży. Dlatego nawet nie wiedząc, że to kontynuacja przeczytałem kiedyś. Postanowiłem za sprawą wpadnięcia obu części w moje ręce kolejny raz dać im szanse i przeczytać. Książka Laura na deser dzieje się zaraz po wydarzeniach z poprzedniego tomu, gdzie tym razem poszukiwanie zaginionej Laury prowadzi do odwiedzenia krainy wampirów. Autor poradził sobie w stworzeniu i przedstawieniu z przymrużeniem oka historii z wampirami, które skierował do młodszych czytelników. Przygody bohaterów nie tylko są poddane przystępnie, z łatwością i lekkością, ale wciągają od samego początku. Podróż do świata wampirów i jego przedstawienie było potraktowane w sposób zabawny. Rekwizyty jak pajęczyny, lochy, pająki i mrok wewnątrz domostwa ukazano z pewnym pastiszem i przymrużeniem oka. Miłe nawiązanie do Draculi cieszyło oko w czasie czytania. Książka skierowana do młodego czytelnika, więc nie było w niej mroku i jakiego strachu. Bohaterowie uwięzieni w świecie wampirów muszą sobie poradzić zanim trafią na stół w wieczornej uczcie… dosłownie. Ścigając się z czasem profesor Wik ze swoimi uczniami pragnie uwolnić uwięzionych za wszelką cenę. Wydarzenia dosłownie toczą się w szybkim tempie i nie brakuje w nich luźnej atmosfery w czasie czytania. Pomysł na kolejną część osadzoną w świecie wampirów sprawdził się dobrze. Napisana została przystępnie, lekkim stylem, łatwym i przyjemnym przez autora. Podszyty pewnym humorem i zabawnymi zdarzeniami w jakich biorą udział bohaterowie. Prosta opowieść dla dzieci, przy której miło spędzą czas. Jednocześnie czyta się dobrze i wciągnęła mnie historia jaką dostałem. Polubiłem bohaterów i kibicowałem im w czasie niebezpiecznych sytuacji. Dobrze zarysowani przez autora wypadają ciekawie i nieraz ich zachowanie wywołuje zabawne momenty. Mogły by być lepiej nakreślone, lecz nie wypadają papierowo, ale nieraz wzbudziły moją sympatie i nawet czasami lekką niechęć jeżeli chodzi o zachowanie niektórych bohaterów. Laura na deser jest przejaskrawioną i przedstawioną z przymrużeniem oka opowieścią o wampirach, którą skierowano do młodszych czytelników. Książka Laura na deser jest drugim tomem zamykającym historie rozpoczętą w Mój nauczyciel jest wampirem z ciekawym nawet finałem jakim dostałem. Podczas czytania bawiłem się dobrze i miło spędziłem z nią czas. Lekka i przyjemna pozycja dla młodszych czytelników, która nie straszy i nie wywołuje niepokoju. Autor bawi się schematami dotyczącymi wampirów tworząc ich samych i świat w jakim zamieszkują w sposób odpowiedni do adresata książki. Podając wszystko z przymrużeniem oka i pewnym humorem. Akcja została poprowadzona szybko i wydarzenia toczą się żwawo do przodu bez zatrzymywania. Przygody bohaterów wciągają i przyjemnie czyta się od początku do końca. Laura na deser jest lekką, łatwą, prostą, nieraz przewidywalną opowieścią dla dzieci, ale mającą w sobie coś, że czyta się przyjemnie i można dobrze bawić się w czasie czytania. Z książką spotykam się drugi raz i nadal pozostawia dobre wrażenie, może nie idealne, lecz jako nie zobowiązująca lektura na wieczór sprawdza się dobrze. Laura na deser jest dobrym pastiszem opowieści o wampirach skierowanym do młodego czytelnika, który znajdzie ciekawych bohaterów, przygodę i lekkość stylu autora pozwalającym się dobrze bawić w czasie czytania.

Ta książka John'a Bellarisa opowiada historię o cofnięciu się w daleką przeszłość Pani Zimmererman i Rity.Wróżka chcąc przywrócić swoją moc wykonuje polecenia swojej przybranej babci, która ukazała jej się w zaczarowany lustrze. Razem z Ritą przemieszczają się w czasy dzieciństwa staruszki. Aby odzyskać moc ,,Śliweczka" musi pomóc rodzinie Weiss'ów i zapobiec śmierci Dziadka. Jest On niesłusznie oskarżany o uprawianie czarnej magii. Czy Rita i Pani Zimerman podołają temu zadaniu? Czy lustro posiada tylko dobrą magię? Czy znienawidzony sąsiad okaże się magiem? Czy wróżka odzyska.moc? I najważniejsze...CZY UDA IM SIĘ WRÓCIĆ BEZPIECZNIE DO DOMU? Dowiecie się tego po przeczytaniu tej książki... Moim zdaniem jest to książka zapewniający dreszczyk emocji , dzięki któremu możemy poczuć się częścią tej jakże magicznej opowieści...POLECAM

Tajemnica zaklęcia autorstwa Cliffa McNisha reklamowana jest jako „książka super dla fanów Harry’ego Pottera”. Trochę na wyrost, bo oba tytuły łączy głównie magia i dziecięcy bohaterowie. Cała reszta jest już inna, włącznie z mroczną i trochę chorą rzeczywistością, z którą mierzą się tu bohaterowie. W ogóle zastanawiam się, do czytelnika w jakim wieku adresowana jest Tajemnica zaklęcia. Powieść – pierwszy tom trylogii – ma raptem dwieście stron wydrukowanych dość dużą czcionką w formacie niemal kieszonkowy. Sugeruje to czytelnika młodszego, ja wiem, dziewięcioletniego, lub przynajmniej takiego, który z powieściami w normalnych rozmiarach nie zwykł się jeszcze zmagać. Z drugiej strony sporo tu okropieństw, jakieś pożerania się, zabijania. Cały świat jest skąpany w szarościach i mocno depresyjny, bohaterka co chwilę zaś cierpi. A wiedźma Dragwena jest naprawdę okropna, taka trochę grimmowska. Fabuła? Dwoje dzieciaków, Rachel i Eryk, zostaje przeniesionych do dziwacznego świata zasypanego śniegiem. To Ithrea, którą rządzi Dragwena. Od lat porywa ona dzieci i skazuje na olbrzymie cierpienia, a ostatecznie zabija. Nie tylko dlatego, że szczerze ich nienawidzi. Otóż szuka specjalnego dziecka obdarzonego potężną magią, które pozwoli jej krwawo zemścić się na czarodziejach, którzy kiedyś ją odrzucili. I wszystko wskazuje na to, że tym dzieckiem może być Rachel. Wiedźma poddaje jej próbie, a następnie rozpoczyna proces jej przemiany w starą, obrzydliwą czarownicę. Czyta się historię Tajemnicy zaklęcia dobrze, choć przedstawiony świat jest niepokojący, żeby nie powiedzieć okropny. Taki zdeprawowany, brutalny, pozbawiony nadziei. Dobrze się to czyta, ale raczej młodszej młodzieży. Dzieciaki mogą odpaść przy trzaskaniu kości kręgosłupa i uśmiercaniu kolejnych bohaterów. Więcej recenzji: https://zdalaodpolityki.pl/category/ksiazka/ Zapraszam do współpracy autorów i wydawców!

Książka Pożegnanie z mumią jest pozycją z cyklu Krąg ciemności, w której bohaterowie przeżywają przygody z dreszczykiem. Kiedyś bardzo podobały mi się powieści z tego cyklu skierowane do młodego czytelnika. Nie zawsze powroty lektur sprzed lat mogą być udane, lecz miałem nadzieje na ciekawą historie z dreszczykiem. Książka Pożegnanie z mumią jest opowieścią o nastoletniej Blaise, której mama przynosi do domu starożytną księgę sprzed wieków z Egiptu. Nie wie jeszcze, że takim sposobem zostanie wciągnięta w wir wydarzeń związanych z mumią. Przygody nastolatki i jej koleżanki zostały przedstawione z lekkością i z pewną dozą humoru. Zapowiadająca się na straszną opowieść o klątwie mumii tak naprawdę czasami wywołuje dreszczyk w niektórych momentach. Oprócz tego większość przygód z jej udziałem okazuje się zabawna i sama mumia robi bardziej wrażenie zagubionej niż strasznej. Autor wykorzystują motywy klątwy mumii stworzył opowieść dla nastoletnich czytelników, w której wszystko jest podane w lekki, przystępny, nieraz zabawny i przyjemny sposób. Nie ma tutaj miejsca na grozę jak w przypadku innej serii Szkoły przy cmentarzu, tylko bardziej na pojawiający się czasami dreszczyk w czasie czytania. Bardziej wszystko jest grzeczne i skupiające się na relacjach pomiędzy bohaterami. Wykorzystując tematykę mumii, starożytnego Egiptu, klątwy i wierzeń z tamtego okresu dostałem przyjemną lekturę, przy której bawiłem się dobrze. Nie można odmówić historii klimatu, bo świetnie został zbudowany i trzyma w napięciu przez cały czas. Sama historia jest ciekawa, ale podana w wyjątkowo lekki sposób i była wciągająca. Czasami możemy być zaskoczeni jaką pomysłowością potrafią się posługiwać nasi nastoletni bohaterowie jeżeli zajdzie taka potrzeba. Jednak mimo wszystko czuć do kogo jest skierowana książka, lecz także starsi czytelnicy powinni bawić się przy niej dobrze w czasie czytania. W przygodach bohaterów nie brakuje zaskoczenia, niebezpieczeństwa i zwrotów akcji podanych w umiejętny sposób. Dlatego przyjemnie się czyta i można dobrze bawić się w czasie czytania. Książka Pożegnanie z mumią posiada ciekawych bohaterów nakreślonych pod względem psychologicznym bardzo dobrze. Posiadających własne zachowanie, wypadających wyraziście i można nimi zainteresować się. Polubiłem nie tylko nastoletnich bohaterów, ale także mumię mającą swoje różne humorki. Autor jeśli chodzi o sylwetki postaci poradził sobie dobrze i tworząc ciekawych bohaterów jakich dostajemy na łamach książki. Dających się z łatwością polubić i sympatycznie wypadają. Akcję poprowadził w szybkim tempie do przodu i wydarzenia toczą się w dynamiczny sposób, w których wiele dzieje się w czasie czytania. Dlatego nie nudziłem się i wciągnęła mnie historia od początku do samego końca. Motywy przewodnie dotyczące starożytnego Egiptu zostały dobrze wykorzystane i dostałem lekka opowieść z dreszczykiem z większym dodatkiem powieści przygodowej skierowanej do młodego czytelnika. Finał książki jest potraktowany za szybko, bo spodziewałem się walki bohaterów z przeciwnikiem podanym w dosyć upiornej lokacji. Jakby autor chciał wszystko zakończyć w kilku zdaniach pozostawiając pewne niedopowiedzenie co działo się dalej w posiadłości. Szkoda trochę, bo spodziewałem się końcówki mrocznej i zarazem walki bohaterów z niesamowitymi przeciwnikami. Z drugiej strony książka skierowana jest do nastoletniego czytelnika i może dlatego autor wybrał taką drogę w kwestii zakończenia. Książka z cyklu Krąg ciemności jest wartą przeczytania pozycją dla młodego czytelnika, który znajdzie tutaj przygodę, dreszczyk w czasie czytania, dozę humoru, lekkie prowadzenie historii i ciekawy motyw wykorzystania wierzeń Egiptu. Na pewno sama mumia robi sporą robotę wywołując przez swoje humorki wiele zabawnych sytuacji. Pożegnanie z mumią jest lekką, przyjemną, zabawną opowieścią z wieloma przygodami i czasami dreszczykiem jaki pojawia się podczas czytania. Nie zawiodłem się na powrocie do książki czytanej wieki temu. Może przez sentyment do opowieści grozy dla młodego czytelnika po jakie kiedyś sięgałem, ale po ponownym przeczytaniu bawiłem się w czasie lektury świetnie. Jestem ciekawy innych pozycji z tego cyklu, które dawno temu czytałem i mam nadzieje, że kiedyś jeszcze uda mi się powrócić do książek cyklu Krąg ciemności.

Ta książka opowiada o czterech siostrach, które sponsorowały naukę Josecka- chłopca mieszkającego w Afryce. Co miesiąc musiały wysyłać 10 funtów, a zdobycie tych pieniędzy nie należało do najłatwiejszych zadań. Ruth, Naomi, Rachel i Phoebe z każdym dniem wpadały w coraz większe kłopoty. Czy spełniło się ich marzenie i czy udało się im odwiedzić swojego przyjaciela w Afryce? Dowiecie się tego po przeczytaniu tej niezwykle ciekawej lektury, do której przeczytania serdecznie zachęcam innych.

Książka dobra, można ją spokojnie przeczytać i nie zasnąć. Po opisie na okładce sądziłam, że będzie to historia z dreszczykiem. Cóż, był lekki dreszczyk, ale to nie było to, na co liczyłam. Jest to jednak książka bardziej dla młodszych czytelników, więc nie dziwi mnie to. Całkiem ciekawa.

Conroyówny poznałam, dzięki książce "Wygnanki w domu"(druga część przeczytana najpierw przez pomyłkę), która spodobała mi się tak samo jak ta. "Wygnanki na wakacjach" naprawdę mnie zaciekawiły, dlatego też przeczytałam je w bardzo krótkim czasie. Całą serię przeczytałam w szóstej klasie. Bardzo lubię czytać o "Wygnankach", gdyż mają one oryginalne i niecodzienne pomysły. Nie tylko ze względu na pomysłowość dziewcząt, ale także z tego powodu, który mnie najbardziej zachęca, bowiem ich przygody są bardzo śmieszne(a to lubię w książkach), co nie oznacza, że w tych opowieściach brakuje wzruszających momentów... Wg mnie, te trzy lektury są godne polecenia i dlatego zachęcam również innych do przeczytania. ;)

Książki Diany Wynne Jones doskonale prezentują różnicę pomiędzy dobrymi książkami dla dzieci a po prostu dobrą literaturą. Są książki, które uwielbiałam jako dziecko, ale jako dorosła osoba w życiu nie byłabym w stanie ich przetrawić. Aktualnie mając już ponad 20 lat na karku, zagłębiłam się w światy Chrestomanchiego z zapałem dziecka. I jestem nim oczarowana. Co prawda rozumiem więcej i zwróciłam uwagę na więcej rzeczy niż dziecko - chociażby na dość traumatyczne wątki przewijające się przez większość książek tej serii - ale to, że moja perspektywa jest szersza nie odcięło mi dostępu do zabawy z książkami. I właśnie dlatego uważam, że Światy Chrestomanchiego, z "Żywotami", które są chyba najlepszą częścią ze wszystkich, to po prostu kawał dobrej literatury, niezależnie od tego czy ma się lat 6, 16 czy 60.

"Mumia" to film mojego dzieciństwa, dlatego z uśmiechem i przymrużeniem oka sięgnęłam po lekturę, oczywiście wiedząc, że nie wniesie ona nic nowego. To uproszczona historia filmowa, ale czytało się bardzo przyjemnie. Lektura na jeden dzień. Ale nastrój egipski utrzymany!

Jest wiele historii o bohaterach ratujących świat. Owszem, zdarzali się tacy, którzy byli sceptycznie nastawieni, jednak po głębszym zastanowieniu zdecydowali się kroczyć jasną ścieżką bycia ratownikiem ludzkości, przez co zdobywali sławę i bogactwo. Który to bohater mógłby oprzeć się takim pokusom? No właśnie. Ilu z tych bohaterów odmówiło? Znam tylko jednego. Właśnie Blarta, który od tego wolał paść świnie dziadka i dalej wieść żywot zwykłego chłopca. Zostaje jednak zmuszony do wyprawy, by uratować ludzi przed Zoltabem, złym czarnoksiężnikiem, który planuje uciec z więzienia. Samo to, jak bardzo Blart różni się od typowych bohaterów budzi ciekawość. Przy czytaniu o jego potknięciach, failach i pomyłkach prawie dusiłam się ze śmiechu, książka bardzo poprawiła mi humor. Zdecydowanie polecam ją zarówno młodzieży, jak i starszym osobom.

Czy znacie Mennymsów? To bohaterowie pięciu tomów autorstwa Sylvii Waugh, które należy czytać w tej kolejności: "Mennymsowie", "Mennymsowie na wygnaniu", "Mennymsowie w pułapce", "Mennymsowie opuszczeni", "Mennymsowie żyją". Mennymsowie to bardzo nietypowi bohaterowie. To żywe szmaciane lalki wielkości człowieka. Napisałam "żywe", bo te lalki naprawdę żyją. Nie tylko żyją, ale czują, myślą i borykają się ze światem. Zdają sobie sprawę ze swej wyjątkowości / swej odmienności i ewentualnych konsekwencji wynikających z jej odkrycia przez prawdziwych ludzi. Unikają więc prawdziwych ludzi jak mogą, co rodzi szereg komplikacji. Wiele spraw da się załatwić listownie lub telefonicznie, ale nie wszystkie. Dziadkowie, rodzice i dzieci w różnym wieku oraz niania. Mieszkają w domu otrzymanym w spadku. Nie starzeją się, nie mają serc, żeber, nie muszą jeść, ale żyją, mają potrzeby i marzenia. Oraz charaktery! Niektórzy trudne! Zwłaszcza senior rodu sir Magnus i 14-latka Szarlotta. Mennymsowie żyją zgodnie, każdy zna swoje miejsce w tej rodzinie. Ale rzeczywistość się o nich upomina. Najpierw spada na nich groźba utraty domu z powodu budowy autostrady, następnie przymusowy pobyt w domu na wsi, potem nadmierne zainteresowanie jednej sąsiadki a na koniec przeczucie śmierci całej rodziny... Dodajmy do tego znaczne ograniczenie wolności, i hormony / humory buzujące w wiecznych nastolatkach, a będziemy mieli mgliste wyobrażenie o napięciach w rodzinie. Rodzinie szmacianych lalek, próbujących normalnie żyć, ale nieujawniających się ludziom! Jak sobie poradzą w chwilach zagrożenia? Czy stawią czoła przeciwnościom? Czy się zjednoczą, czy poróżnią? W każdym tomie akcja rozwija się szybko, napięcie rośnie. Trochę denerwowało mnie ciągłe wyjaśnianie, kim są Mennymsowie, tak jakby autorka w każdym tomie spodziewała się niewtajemniczonych czytelników. Z tomu na tom coraz bardziej drażniło mnie zachowanie dziadka Magnusa, ale z tomu na tom coraz mocniej chciałam poznać Mennymsów! https://bajdocja.blogspot.com/2019/02/czy-znacie-mennymsow.html