Ludzie niczyi

„Terapia” Klaudii Muniak to moje drugie spotkanie z twórczością autorki i muszę przyznać, że tym razem jestem naprawdę zadowolona. To bardzo dobrze napisany thriller psychologiczny, który od pierwszych stron wciąga czytelnika w niepokojącą atmosferę i nie pozwala odłożyć książki aż do samego końca. Autorka umiejętnie buduje napięcie, stopniowo odkrywając kolejne tajemnice i sekrety bohaterów. Fabuła jest przemyślana, a akcji toczy się dosyć szybko. Klaudia Muniak potrafi świetnie operować emocjami czytelnika – z jednej strony daje poczucie niepewności, a z drugiej wciąga w psychologiczną grę, w której nic nie jest takie, jak się wydaje. „Terapia” wciągnęła mnie bez reszty – czytałam z zapartym tchem, chcąc jak najszybciej poznać finał, który ostatecznie bardzo pozytywnie mnie zaskoczył. Polecam fanom thrillerów psychologicznych.

Moje pierwsze spotkanie z autorem okazało się bardzo długie 😅 jakoś mi się ciągnęła ta książka i końca nie było widać. Jednak muszę przyznać,że było bardzo udane. Dużo bohaterów, dużo się działo, dużo zagadek, czyli wszystko co lubię. Mordercę tylko szybko wytypowałam. Autor zresztą sam nam go podsuwał tylko po to żeby później zmienić trop ale mi ten drugi trop kompletnie nie pasował 😅 Napewno sięgnę po dalsze części z serii Puławskiej ale również i po inne tytuły autora. Daje 8/10 i polecam Zaczytanego książkoholicy ❤️📖

Pielenie ogródka z uciążliwych chwastów bywa bardzo wyczerpującą, dość monotonną, ale też i często daremną pracą, o czym wiedzą ci, którzy chociaż raz sięgnęli po motykę lub inne narzędzie ogrodnicze. Podobnie ma się sytuacja w kryminale pana Jóźwika, z którego wniosek nasuwa się taki, że ile zielska nie wyrwiemy, tyle na jego miejsce pojawi się kolejnego. Chociaż autor, jednak bardziej skupia się na określeniu i wyborze kto za tytułowy chwast może zostać uznany. Czy mamy prawo do tego, aby oceniać czyjeś postępowanie? Czy mamy prawo do tego, aby dokonywać samosądu? Czy mamy prawo decydować o życiu lub śmierci drugiego człowieka? Wszystkie historie, które poznajemy w Chwastach, a przede wszystkim wszyscy podejrzani, jawią się nam jako mroczne i zwyrodniałe bestie w ludzkim ciele, ale czy aby na pewno? Dla mnie konstrukcja powieści odrobinę kulała ze względu na natłok postaci i urywane wątki. Z drugiej strony akcja poprowadzona została w sposób wyważony, chwilami szokujący, ale w ogólnym odczuciu zmierzający do zaskakującego finału. I może jeszcze ze swojej strony dodałabym większego pazura pani prokurator:) Polecam

Ale to było dobre! Ta historia wciąga tak bardzo, że trudno się oderwać choćby na chwilę. Czytałam jednym ciągiem, cały czas zastanawiając się, co tak naprawdę się dzieje i dokąd to wszystko zmierza. Najciekawsze jest to poczucie niepewności do końca nie wiadomo, co jest prawdą, a co tylko złudzeniem. Czy bohaterka rzeczywiście traci kontrolę nad sobą, czy może ktoś sprytnie nią manipuluje? To napięcie robi świetną robotę. Fabuła jest dobrze przemyślana, akcja dynamiczna, a zakończenie satysfakcjonujące i dobrze zamyka całość. To jedna z tych książek, które długo nie dają o sobie zapomnieć.

Ehhhh...coś tu mocno nie wyszło...to mogła być naprawdę dobra i mocna książka, miała ogromny potencjał ..i tak jak uwielbiam autorkę, to coś tutaj poszło w naprawdę złą stronę...Jestem niestety bardzo zawiedziona, bo nie tego się spodziewałam, właściwie-to w ogóle się tego nie spodziewałam i ja takiej historii mówię nie. Możecie przeczytać z ciekawości, bo czyta się świetnie, po prostu to zakończenie i tym samym rozwikłanie zagadki jest turbo kiepskie moim zdaniem. Resztę książek pani Paulinki oczywiście gorąco polecam!!

~MOJA OPINIA~ Tytuł: "Arcykapłanka" Autor: Sylwia Bies Wydawnictwo: VECTRA (e-book przeczytany na Legimi) "Arcykapłanka" autorstwa Sylwii Bies to thriller psychologiczny z elementami obyczajowymi i ezoterycznymi. Książka skupia się na mrocznych aspektach ludzkiej psychiki oraz na tym, jak desperacja może pchnąć człowieka w stronę niebezpiecznych rozwiązań. Aleksandra i Rafał, zmagają się z poważnymi problemami w związku. Ich codzienność wypełniają wzajemne oskarżenia, kłótnie i narastający dystans, spowodowany m.in. rutyną oraz nieudanymi staraniami o dziecko. Po jednej z kłótni Aleksandra przypadkowo spotyka w parku Sabinę - dawną przyjaciółkę, która zaginęła bez śladu blisko dwadzieścia lat wcześniej. To spotkanie staje się punktem zwrotnym w życiu bohaterki. Sabina wprowadza Olę w świat magii i wróżb. Zrozpaczona kobieta zaczyna wierzyć, że tarot pomoże uratować sypiące się małżeństwo i wskazać właściwą drogę. Zamiast ukojenia, świat kart przynosi chaos. Aleksandra zaczyna żyć zgodnie z tym, co mówią karty, tracąc przy tym zdolność racjonalnego myślenia. Okazuje się, że za mistyczną otoczką kryje się niszczycielska siła, a intencje osób z jej otoczenia nie są tak czyste, jak mogłoby się wydawać. Autorka buduje napięcie, pokazując, że w tej historii nikt nie gra w otwarte karty. Czytelnik zastanawia się kto manipuluje,a kto jest ofiarą. Książka głęboko analizuje emocje zagubionej kobiety, która pragnie akceptacji i miłości, przez co staje się podatna na wpływ innych. Choć zaczyna się od problemów małżeńskich, historia szybko skręca w stronę niepokojącego thrillera, w którym granica między rzeczywistością a sugestią płynącą z kart Tarota zaczyna się zacierać. Moim zdaniem "Arcykapłanka" to bardzo sprytne połączenie dramatu domowego z thrillerem psychologicznym, które uderza w czuły punkt wielu osób: potrzebuje kontroli nad losem. Sylwia Bies świetnie oddaje marazmu toksyczność związku który się rozpada. Czytelnik może łatwo współczuć Oli, co sprawia, że jej późniejsze decyzje - choć irracjonalne stają się dla nas zrozumiałe. To nie jest " magia dla magii, ale pokazanie jak bezradność pcha nas w objęcia szarlatanerii. Autorka pokazuje jak łatwo jest przejąć kontrolę nad czyimś życiem, podsuwając mu gotowe odpowiedzi pod płaszczem duchowości. Książka stawia pytanie: "czy intuicja to nasz głos wewnętrzny, czy tylko echo tego, co chcemy usłyszeć. Gorąco polecam 🔥

Kochani dziś zgodnie zgodnie z naszym rozkładem jazdy mam dla Was recenzję kolejnej książki napisanej przez @Agnieszka Pietrzyk pod tytułem "Kto czyni zło" Nim przejdę do odkrycia moich wrażeń dotyczących tej powieści pozwolę sobie tutaj napisać, że dzięki tworzeniu mojej kolekcji książek pisanych przez Agi, odkrywam również nowe nazwiska. Było to moje pierwsze spotkanie z twórczością tej autorki. Książkę przeczytałam w dwa wieczory, choć główna bohaterka czyli Ula wzbudziła we mnie różne emocje. Lubię kiedy zakończenie historii mnie zaskakuje, tak właśnie było w tej powieści chociaż nie jestem przekonana czy takie zakończenie historii do mnie przemawia, jednak choć historia była dość ciekawa, dużo się w niej działo, jednocześnie prowadzone były trzy sprawy i śledztwa, to jednak nie była to lektura od której nie da się oderwać. Po tej jednej lekturze, nie mogę jeszcze zbyt wiele powiedzieć o stylu pisania autorki, choć czytało mi się ją dość dobrze, mimo wrażenie w czasie lektury, że wszyscy bohaterowie są źli, że świat to miejsce w którym dobro nie istnieje. Długo zastanawiałam się nad oceną tej książki, ale uznałam, że będzie to 6/10 Oczywiście uważam, że aby wyrobić sobie zdanie o danej powiesić należy ją przeczytać. Bardzo nie lubię gdy osoby, które nie czytały danej książki, a nawet nie miały jej w swoich dłoniach wypowiadają się na temat treści. Wkrótce do mojej kolekcji dołączą kolejne powieści tej autorki, myślę, że mogą być lepsze.

"Żywa i martwa" Magdaleny Zimniak to książka, która głęboko mnie poruszyła i na długo pozostanie w mojej pamięci. Historia Mai, przekonanej o własnej śmierci, a jednocześnie zmuszonej do życia wśród nas, żywych, jest niezwykle intrygująca i pełna emocji. Zmarłej matki, która zginęła w tragicznych okolicznościach, Maja nie pamięta, a jej ojciec wydaje się bezradny wobec choroby córki. Kiedy szkolna psycholożka, próbująca pomóc dziewczynie, zaczyna otrzymywać pogróżki, atmosfera gęstnieje. Ktoś bardzo chce, by Maja i jej rodzina pozostali w cieniu tajemnicy. Intrygujące jest, jak autorka łączy wątki przeszłości z teraźniejszością, zadając pytanie, co naprawdę wydarzyło się w Stanach i czy rozwiązanie zagadki tkwi w dawno minionych wydarzeniach. Czy Maja ma jeszcze szansę na normalne życie? Każda strona tej książki jest jak cios między oczy, destabilizując nasz spokojny świat i zmuszając do refleksji. Mimo to nie można się od niej oderwać, aż do samego końca. "Żywa i martwa" to powieść, która z pewnością zachwyci każdego, kto ceni literaturę pełną napięcia, emocji i głębokich psychologicznych portretów. Jednym z największych atutów powieści jest sposób, w jaki Magdalena Zimniak buduje atmosferę napięcia i niepewności. Czytając, czułam, jakby każda kolejna strona odkrywała nowy, niepokojący fragment układanki. Relacja Mai z jej ojcem oraz dynamiczna interakcja z psycholożką są przedstawione z niezwykłą wnikliwością, co sprawia, że postacie stają się nam bardzo bliskie. Warto również wspomnieć o warstwie emocjonalnej tej książki. Autorka nie boi się poruszać trudnych tematów, takich jak trauma, psychiczne cierpienie, rodzinne tajemnice, a także molestowanie, przemoc seksualna, kazirodztwo, seksoholizm, i nastolatka z zespołem Cotarda. To wszystko sprawia, że "Żywa i martwa" jest nie tylko thrillerem psychologicznym, ale także głęboką analizą ludzkich emocji i relacji. Nie sposób pominąć stylu pisania Zimniak – jej język jest plastyczny, pełen obrazowych opisów, które pomagają wciągnąć nas w świat przedstawiony. Dialogi są naturalne, a tempo akcji idealnie wyważone, co sprawia, że książkę czyta się z niesłabnącym zainteresowaniem. Zakończenie powieści jest równie mocne, jak jej początek. Kiedy wszystkie wątki zaczynają się splatać, a tajemnice wychodzą na jaw, nie sposób oderwać się od lektury. Autorka doskonale balansuje między rozwikływaniem zagadki a zachowaniem odpowiedniego tempa akcji, co sprawia, że każda strona przynosi nowe emocje i zaskoczenia. To, co szczególnie doceniam w "Żywa i martwa", to jej wielowarstwowość. Magdalena Zimniak nie poprzestaje na powierzchownym opisie wydarzeń, ale głęboko wnika w psychikę swoich bohaterów. Dzięki temu książka staje się nie tylko thrillerem, ale również psychologicznym studium traum i ich wpływu na życie jednostek oraz ich relacje z innymi. Również tło wydarzeń – zarówno polskie, jak i amerykańskie – jest przedstawione bardzo wiarygodnie i z dbałością o szczegóły. To dodaje powieści realizmu i sprawia, że jeszcze bardziej angażujemy się w losy bohaterów. "Żywa i martwa" to książka, która wciąga od pierwszej do ostatniej strony, porusza najgłębsze struny naszej duszy i zmusza do refleksji nad własnym życiem. To historia, która pozostaje w pamięci na długo po zakończeniu lektury, przypominając, jak kruche i jednocześnie silne potrafi być ludzkie życie. Dla mnie była to niezwykle satysfakcjonująca i emocjonalna podróż, którą gorąco polecam każdemu czytelnikowi poszukującemu literatury z prawdziwą głębią i napięciem. Podsumowując, "Żywa i martwa" to powieść, która trzyma w napięciu do ostatniej strony, jednocześnie oferując głębokie i przejmujące spojrzenie na ludzką psychikę. Jest to lektura, która na długo pozostanie w pamięci, zmuszając do przemyśleń i ponownego zdefiniowania własnego spojrzenia na życie i śmierć. Gorąco polecam tę książkę wszystkim, którzy poszukują literatury ambitnej, a zarazem porywającej.

Książka wysłuchana w wersji audio. Mnie się bardzo podobała. Czytam ten gatunek i po iluś tam ostatnio ciężkich, rozbudowanych i nieprzewidywalnych historiach które ostatnio czytałem nagle trafiłem na lekką, odświeżającą, z duża dozą sarkastycznego humoru (przynajmniej ja tak odbieram) pozycje. Momentami mocno się uśmiałem kibicując bohaterce. Bomba! Nie ukrywam że ogromną role odegrała lektorka - ta Pani idealnie nadaje się do takich książek (humor i sarkazm) - jest po prostu świetna!!! Zacząłem słuchać drugą część i jak usłyszałem lektora który na pewno nie odzwierciedli humoru serii to się załamałem. No chyba że klimat II części się zmienił ale mam nadzieje że nie bo to by było nie far wobec czytelnika.

Książka poprawna ani nie mam wrażenia, ze straciłam czas ani, ze chce natychmiast złapać za inna pozycje tego autora. Bardzo przeszkadzała mi interpretacja Anny Dereszowskiej, ta książka upewniła mnie, zeby nie sięgać więcej po kryminały w wykonaniu tej pani. Modulowanie głosu i emocje bardziej mnie męczyły niż sprawiały, ze wczuwalam sie w historię, dodatkowo zmiana natężenia głosu z normalnego do szeptu sprawiała ze części dialogów po prostu nie słyszałam bo nie chciałam co chwile robić głośniej/ ciszej.

Tytułowy koszmar dotyczy chyba korekty tej książki. Cały odbiór popsuły mi błędy interpunkcyjne, literówki i o zgrozo ortograficzne! Niestety chociaż fabuła była wciągająca, poruszała ciekawe aspekty i dialogi miała też całkiem niezłe, to przez niewłaściwą korektę nie mogłam skupić się na przeżyciach bohaterki.

Podtrzymuję swoje zdanie. Klaudia Muniak z książki na książkę jest coraz lepsza! To już było bardzo wyborne czytanie i do tego prawdziwy thriller medyczny. To najnowsza książka tej autorki i szczerze mam nadzieję, że niebawem będzie coś nowego. Gaja jest młodą kobietą, w szczęśliwym wolnym związku z Dawidem. Ma bardzo kochającą matkę. Gdy matka była z Gają w ciąży okazało się, że dziecko jest śmiertelnie chore. Dzięki nowoczesnej medycynie i leczeniu modyfikacji genomu w okresie prenatalnym, Gaja urodziła się jako zdrowe dziecko i prowadzi normalne życie. Ta sama sytuacja dotyczyła jej przyjaciela Kajtka, który niestety zaginął ponad rok temu. Tymczasem w kraju nasilają się protesty. Rząd chce zakazać in vitro. Przez tą sytuację zaczyna się nacisk na "modyfikowane dzieci'. Gaja już nie czuje się bezpiecznie i coraz bardziej zaczyna się też interesować zaginięciem przyjaciela. Dokąd ją to wszystko zaprowadzi już musicie przeczytać sami. Drugą połowę książki czytałam prawie na bezdechu. 😂 ‼️polecam‼️

"W złej wierze” to moje pierwsze spotkanie z autorem, skusiło mnie do przeczytania to, że akcja książki rozgrywa się w moim okolicach. Autor nie wykłada wszystkiego na tacy, zostawia pewne niedopowiedzenia, które dodatkowo potęgują odbiór historii. Zadowoleni będą zarówno miłośnicy szybkich zwrotów akcji, jak i Ci zainteresowani psychologicznymi aspektami ludzkiego zachowania.

Bardzo fajna pozycja, chociaż czekała na mnie dosyć długo. Nie wiem, dlaczego, początkowo zraziło mnie połączenie słów "Dziecięcy kram" ze słodkim misiem na okładce z thrillerem, jakim miała być książka. Od samego początku wciągnęła mnie fabuła niezwykłej historii dziewczyny widzącej duchy. Nie ukrywam, że bardzo lubię taką tematykę i spodziewałam się czegoś w stylu zaklinaczki duchów. Dodatkowo niezwykłą była historia walki o codzienność samotnej matki jako głównej bohaterki. I od początku wiemy, że mamy do czynienia z osobą, która z niejednym problemem i zranieniem miała do czynienia i wiadome, że grozi jej coś złego, ale zwyczajnie nie ma lepszych alternatyw i łapie się okazji jaką jest tymczasowa praca w sklepiku z używanymi rzeczami dla dzieci. Bardzo szybko okazuje się, że mimo miłej fasady sklepik ten skrywa straszliwe sekrety.

Nie powinno się tak robić, ale tak się złożyło, że przeczytałam książki o tym samym rotor jedna po drugiej. Obie polskich autorek. I to co w poprzedniej zarzucałam, że nie było szansy na zbudowanie sobie alternatywnych wersji dla zabojcy , w tej ksiazce mamy z nadto kandydatow na "negatywnego" bohatera - co pozwala na czytanie z zainteresowaniem. Akcja toczy się wartko i czyta się tak że nie chce się oderwać. Rozwiązanie oczywiście wcześniej już się nasuwa, ale z zaciekawieniem czeka się na motyw.... postaci nie przerysowane, obyczajowo bardzo fajnie opisane historia. Na dobre weekendowe czytanie polecam szczerze.

Liwia od pół roku jest wdową wychowującą malutkiego synka. Jej mąż - policjant został zamordowany we własnym domu. Do tej pory nie udało się znaleźć mordercy. Młoda wdowa wciąż cierpi; bardzo kochała swojego męża, był dla niej całym światem i teraz wciąż żyje przeszłością. Bardzo jej pomaga Krystian - policjant, bliski kolega jej męża. Jednak Liwia ma ogromny problem: swojego ojca poznała dopiero jako nastolatka i nieustannie, daremnie zabiegała o jego miłość. Ta przeszłość, jak to zwykle bywa, mocno wpłynęła na jej dorosłe życie. Nie lubi dotyku innych osób, unika ludzi, jest bardzo zamknięta w sobie, tylko syn sprawia, że po śmierci męża ma siły podnosić się każdego ranka. Poznajemy Liwię jako słabą, bezbronną kobietę, a na końcu ... widzimy że jest diametralnie inna. Autorka stopniowo odkrywa przed czytelnikiem tajemnice bohaterki, jej relacje z ojcem oraz problemy emocjonalne. To książka o obsesyjnych miłościach, bo tutaj dwoje bohaterów jest nią dotkniętych, o tym, do czego zdolni są ci ludzie i do jak wielkich tragedii mogą doprowadzić. To kolejna książka, która uświadamia czytelnikowi, jaką władzę nad umysłem dziecka mają rodzice i ich miłość. Albo jej brak. Po tej lekturze można wyciągnąć bardzo mądry wniosek: szczęście należy budować w sobie, uzależnianie go od drugiej osoby, emocjonalne "wieszanie" się na niej kończy się klęską. Książka jest ciekawa, intrygująca, nie powiela utartych schematów. Warta jest polecenia.

Przyjemna książka :) Niedługa, ale angażująca i swojska, gdyż akcja dzieje się w Polsce. Oliwia dała mi inspirację, lub raczej postać, z którą się mogłam utożsamić. Jest do młoda kobieta, wiecznie roztargniona i lubiąca szukać przygody, niż pozostawać w jednym miejscu. Wpada na kolegę z liceum, z którym pod koniec szkoły była w krótkotrwałej relacji. Igor, owy już mężczyzna, pracuje w rodzinnej firmie fotograficznej. Okazuje się, że nie jest taki święty, jak go Oliwia mogła postrzegać i knuje w swoim małżeństwie różne przykre występki... Oliwia prowadzi desperackie śledztwo, podążając za nim i innymi członkami rodziny, a po czasie wszyscy okazują się mieć ze sobą jakieś powiązania, nawet jej własna matka. Poznajemy otoczenie Podlasia i domu dziadka na uboczu. Bardzo sielankowe i zaciszne opisy, pozwalają się zatopić w realiach tamtej części Polski. A poboczny motyw stanowią tajemnicze morderstwa młodych, blond włosych kobiet. Do czego się mogę doczepić to łatwowierność niektórych postaci, np. męża Oliwii, lub dziewczyn z wydziału. Ale jak na taką krótką powieść akcja fajnie się rozkręciła i domknęła do końca. Ja polecam na letnie wieczory :D

Jedna z ciekawszych książek, którą ostatnio przeczytałam, to kryminał z cyklu "Mroczna Seria z Kotliny Kłodzkiej" - drugi tom pt. "Sprawdź, gdzie kończy się las". Pewnego jesiennego dnia w Kotlinie Kłodzkiej zostają znalezione zwłoki młodej kobiety. Zbrodnia wstrząsa małą społecznością. Do pomocy tutejszej policji zostaje oddelegowana psycholożka Klementyna Sawicka, która z nadzieją na ułożenie życia na nowo przeprowadza się do Kłodzka wraz z córeczką. W nowej pracy poznaje policjantkę Karinę Maj, która tkwi w chorej relacji z kolegą z pracy. Czy policjantom uda się rozwikłać sprawę morderstwa? Tego już nie zdradzę 🤭 Książka wciąga i nie daje się porzucić 🙂 Atmosfera powieści jest niesamowita. Kotlina Kłodzka jesienią staje się krainą zła, niebezpieczeństwa i tajemnicy, to wtedy zło atakuje. A potrafi ono przybrać różne twarze. Autorka porusza problem tkwienia w przemocowym związku, umiejętnie opisuje relację kat-ofiara. Psychologiczny portret Kariny, która z miłości do babci poświęca się, bardzo mnie poruszył. Fantastyczny jest wątek obrazu w wynajmowanym mieszkaniu przez psycholożkę. Tworzy on mroczny klimat i przerażającą opowieść, która potęguje nastrój grozy ❤️ Zachęcam do poznania tej serii. Warto!

Krawiec. Cykl złe miasta. Bo właśnie miasta odgrywają tutaj dużą rolę. W tej części akcja rozgrywa się tak pół na pół pomiędzy Poznaniem a Katowicami. Głowna bohaterka Alicja Rudzka dziennikarka za namową przełożonego rozpoczyna śledztwo w sprawie brutalnego zabójstwa staruszki. Niby wszystko brzmi ciekawie jest zagadkowe morderstwo dziennikarka której daleko do bycia zwyczajną osobą. Mająca problemy z życiem i przeszłością. Problem w tym że nie przekonuje ona czytelnika już od pierwszych stron. Od momentu gdy pojawia się na miejscu zbrodni. Wszystko jest sztuczne. Jej zachowanie sposób taktowanie młodego pomocnika, który po prawdzie zrobi więcej dla śledztwa niż ona sama. Cała część rozgrywająca się w Poznaniu jest bardzo przeciętna. Zaczyna się dopiero dziać gdy trafimy na katowicki Nikiszowiec i wraz bohaterką poznajemy historie tego osiedla. Widać że autorka bardzo chciała przybliżyć czytelnikowi to miejsce. A jest to inny świat w którym czas się trochę zatrzymał. Dużo w tej książce miejsca na obyczajowe sprawy które wysuwają się ponad śledztwo. Zbrodnia jest tylko tłem dla opowieści o miastach. Z chęcią przeczytam kolejny tom i jak się domyślam będzie on o innym mieście ale mam nadzieję że pojawią się w niej także babcia Alicji wraz ze swymi przyjaciółmi jej młody pomocnik oraz ekscentryczny patolog pragnący mieć kota.

W swoim debiucie Maciej Klimarczyk porywa się na odważny zabieg: od początku znamy sprawcę, a sedno fabuły nie tkwi w pytaniu „kto?”, lecz „dlaczego?”. Główną osią opowieści jest fascynująca rozgrywka między morderczynią a lekarzami i prokuraturą. Kobieta zaplanowała zbrodnię z zimną krwią, licząc na konkretną diagnozę psychiatryczną, która zapewniłaby jej uniewinnienie. Ta próba „zhakowania” systemu medycznego i prawnego jest najmocniejszym punktem książki. Pewnym zawodem był dla mnie moment ujawnienia motywu. Jednak to, co ratuje tę historię i stanowi o jej sile, to perspektywa. Klimarczyk, wykorzystując swoją wiedzę zawodową, pokazuje wszystko z innej strony – skupia się nie tyle na samym psychologicznym tle zbrodni, co na kulisach pracy biegłych psychiatrów w obliczu manipulacji faktami medycznymi.