Love story. Tak i wspak

[współpraca reklamowa] Nie zostałam aż tak wielką trylogii autorstwa Lynette, ale też nie wspominam jej źle. Dzisiaj przedstawiam wam jej trochę inną odsłonę bo nie jest to fantastyka. „Dwoje nad przepaścią” to nasycona akcją książka, z delikatnym wątkiem romantycznym. Tak jak na początku nie mogłam się wkręcić w historię, to gdy bohaterowie wyruszyli w wyprawę, nie mogłam się oderwać! Fajnie śledziło mi się losy Zandera i Charlie, ich wspólne przygody i walkę o przetrwanie. Postacie nie są z kartonu 😭 Każdy ma swoje dobre cechy, ale nie są pozbawieni wad. Zarówno główni bohaterzy, jak i poboczni Ember, Summer, Maddox mają swoją historię i na marginesie koniec końców tworzą super grupkę przyjaciół 🤍 Relacja Charlie i Zandera jest na pewno szybka, ale w tym przypadku mi to nie przeszkadzało. Wiecie, takie uczucie, że po prostu cieszycie się historią, bez zwracania uwagi na takie coś. Co prawda jeszcze daleko u nich do miłości, ale świetnie było towarzyszyć im w budowie zaufania i przełamywania niechęci. Jedyny minus to plot twist, który mógłby być napisany odrobinę lepiej. Trochę został tak wciśnięty na szybko, był ciekawy, ale po prostu wystarczyłoby go dopracować. Pióro autorki jest super! Nie sprawia najmniejszych problemów podczas lektury. Polecam 🤍 𝑂𝑐𝑒𝑛𝑎: ★★★★/5

/współpraca reklamowa z Must Read. "Tak się składa, że jestem gotowa pożegnać sie ze światem, ale nie z Tobą. Jest jeszcze wiele rzeczy, które pragnęłabym Ci powiedzieć albo przeżyć razem z Tobą". 💞W wyniku nieuleczalnej choroby, Grace traci siostrę i wraz z nią sens swojego życia. Wszystko zmienia „Mapa pragnień”, która prowadzi ją do Willa Tuckera. Wraz z nim wyrusza w niezwykłą podróż pełną sekretów, odkrywania marzeń oraz niespodziewanych uczuć. 💞To moje drugie spotkanie z twórczością Alice Kellen - po ukochanej powieści "My na księżycu" miałam naprawdę wysokie oczekiwania. Na szczęście autorka ponownie mnie nie zawiodła, szczególnie jeśli chodzi o ukazanie motywu żałoby. Historia Grace jest przejmująca, pełna bólu po stracie bliskiej osoby, ale jednocześnie napisana w taki sposób w którym nie odczuwamy nadmiernego użalania się nad sobą. Poruszył mnie wątek "niewidzialnego dziecka" - dziewczyny, która całe życie była w cieniu chorej siostry. To nadało historii autentyczności i emocjonalnej głębi. Wątek romantyczny również wypada dobrze, choć od początku można się domyślić, w jakim kierunku potoczy się fabuła 🤭. Trochę zabrakło mi tutaj więcej emocji i większego zaskoczenia. Minusem są dla mnie długie opisy przemyśleń głównej bohaterki, które spowalniają akcję, ale mimo to książkę czytało się dobrze. "Mapa pragnień" to poruszająca historia, którą zdecydowanie polecam i zachęcam do przeczytania 🤩.

Powiem tak… to książka, przy której z jednej strony przewraca się oczami, a z drugiej… porusza tak aktualne tematy, problemy, że aż jestem zdziwiona, że tak przypadła mi do gustu. Myślałam, że będzie to historia na dużo niższym poziomie – a tu proszę, jaka niespodzianka. ⠀ 19-letnia Margo zakochuje się w swoim wykładowcy i zachodzi z nim w ciążę. Ten jednak postanawia się ulotnić i zostawia dziewczynę samą. Przerażona – bez pieniędzy i planów na życie – musi zrobić wszystko, by utrzymać się na powierzchni. Zakłada konto na OnlyFans i zaczyna korzystać z rad dotyczących wizerunku, których udziela jej ojciec wrestler. To, co w internecie, nie ma jednak przełożenia na realne życie. Dziewczyna musi zmagać się z odrzuceniem i brakiem szacunku. Czy uda jej się wyjść z tej sytuacji z twarzą? ⠀ To przede wszystkich książka o przekraczaniu granic, o moralności, trudnych sytuacjach życiowych, które wydają się być bez wyjścia. Świat głównej bohaterki wali się po całości, a ona… no cóż. Stawia na wybór, który nie jest szeroko akceptowany. I musi mierzyć się z konsekwencjami tej decyzji. Uważam, że to wbrew przeróżnym pozorom i uprzedzeniom, ciekawa historia. Ale przede wszystkim życiowa. Bez koloryzowania, bez tylko jednej, lepszej strony medalu. Na pewno chętnie obejrzę też ekranizację. ⠀ Izabela Nestioruk-Narojek

W luksusowej rezydencji Barclayów niania wypada przez okno. Wypadek czy morderstwo? Stella Hudson, rzeczniczka interesu dziecka, ma zdecydować z kim po rozwodzie ma zamieszkać Rose, ale w tej rodzinie nie wszytko jest takie jak się wydaje, a brak szkła dodatkowo ją zastanawia. W tej rodzinie kłamią wszyscy: od rodziców, przez babkę, aż po samą Rose. Stella musi odkryć prawdę, zanim stanie się kolejną ofiarą. Czy dziecko, które ma chronić, jest tym, którego powinna się bać? Muszę przyznać, że między nami nie zaiskrzyło od początku. Ciężko było mi się w nią wgryźć i odłożyłam ją na kilka dni. Za drugim razem pojawił się zachwyt. Książka to klasyczny i mroczny thriller w stylu domestic noir. Z pozoru idealny dom, idealna rodzina, idealne dziecko, ale gdy głębiej zajrzymy do środka ukazuje się dużo tajemnic, cierpienia i manipulacji pomiędzy nimi. Dodatkowo do tego wszystkiego postać Rose. Z pozoru to ono jest ofiarą, ale czy aby na pewno? Prawda nie jest łatwa do odkrycia, ale autorka umiejętnie poprowadziła fabułę tak aby czytelnik mógł odkrywać ją z każdym kolejnym rozdziałem. Narracje mamy tu pierwszoosobową i to chyba dla mnie główny minus był. Momentami przemyślenia Stelli spowalniały tempo historii. Jeżeli lubicie gesty klimat i dużo tajemnic to ta książka będzie idealna dla Was. (Dla fanów książek McFadden to pozycja obowiązkowa).

[Współpraca reklamowa Wydawnictwo Jaguar] Royo, Sora, Mikail i Aeri  po bitwie w porcie Quu muszą wrócić do Yusan i dokończyć rozpoczętą misję. Na tronie zasiada teraz  ktoś o wiele groźniejszy od króla, a sytuacja robi się o wiele bardziej niebezpieczna. Bohaterowie mają w rękach najpotężniejszą broń czyli trzy relikwie smoczego władcy. Nigdy wcześniej nie byli w tak wielkim zagrożeniu. Nie wiadomo kto okaże się sojusznikiem, a kto zdrajcą. Aby wygrać tę walkę będą musieli poświęcić wszystko co dla nich najważniejsze. “Trzy udręczone” to zakończenie niesamowitej trylogii The Broken Blades. Ostatni tom nie ustępuje poprzednim. Fabuła ani na moment nie zwalniała, a każda kolejna odkryta tajemnica jeszcze bardziej komplikuje sytuację i pogłębia historię. Nie było tu miejsca na nudę, napięcie towarzyszyło mi do samego końca. Zżyłam się z bohaterami, w tym tomie szczególnie polubiłam i kibicowałam Sorze. "Trzy udręczone dusze" to finał pełen emocji, poświęcenia i naprawdę trudnych decyzji. Idealnie domyka całą trylogię. Autorka nie oszczędza bohaterów, a finał pięknie zamknął historię i trochę mnie zasmucił.

Dlaczego najciężej zawsze pisze się o tych świetnych książkach? 🤔🙆‍♀️ Silvercloak totalnie mną zawładnęła, nie ma chwili bym nie myślała o tym systemie magicznym i możliwościach jakie dało nam zakończenie, a mimo to... nie jestem w stanie sklecić o niej kilku poważnych akapitów, bo wciąż górę biorą emocje, jakimi mnie przepełniła! 🫠🔥 Po pierwsze mamy tu arcyciekawy system magiczny oparty na bólu i rozkoszy – te dwa skrajne, ale czasem łączące się elementy są podstawą mocy, którą trzeba uzupełniać. Zanim poczujecie się zgorszeni wyobraźcie sobie parujący kubek kakao z bitą czekoladą i karmelowym syropem – czysta rozkosz dla podniebienia, prawda? 🥰 I takie drobne rzeczy też tu działają. A ból... ból to już zupełnie inny temat. To chyba dobry moment, by wspomnieć, że ta książka jest dość brutalna (może bez przesady, ale jednak co wrażliwsi poczują dyskomfort, gdzie trzeba). To trochę jak HP – magia, różdżki, zaklęcia, peleryny – ale z perspektywy Śmierciożerców, czyli w tym wypadku czegoś na wzór k@rtelu. No i rodzice też nie żyją 😅 Ale Saffron w przeciwieństwie do Harry'ego poprzysięgła zemstę na ich zabójcach i to główny trzon całej akcji 😎 Mamy tu różne rodzaje magii – w tym magię czasu ⌛, którą osobiście wielbię nieskończenie. Ale tylko wtedy, gdy faktycznie jest dobrze rozpracowana i dopieszczona w każdym szczególe. Tu na szczęście tak było – cofanie się w czasie i zmienianie wydarzeń bardzo dobrze przemyślane i zaliczone na plus 😍 Kolejna rzecz, którą uwielbiam: slow burn 🔥 Ale wiecie, taki serio-serio! Między bohaterami się absolutnie nic nie dzieje – czekamy milion stron aż mają się pocałować? Zaraz od siebie odskoczą! I te wszystkie drobne, ale jakże znaczące gesty grające tu pierwsze skrzypce. No bajka! 🙆‍♀️ W dodatku kochają tę samą książkę! 📖 I to tak kochają przez duże K, bo ta książka zmieniła coś w ich życiu 🥹 Solidnie zmieniła – pomogła im radzić sobie z traumami i dała nadzieję. Już sam motyw książek w książkach jest cudowny, ale to? No rozpływałam się na każdej wzmiance 🫠 Wspominałam, że główny love interest jest okrutny, zły i podły? 🤭 A do tego jest potężnym czarownikiem. Ale równocześnie robi takie rzeczy, o które nikt by go nie podejrzewał i to jego drugie oblicze to kwintesencja słodyczy i morally grey w jednym. Ogółem problem moralności jest tu podkreślany jako zaczątek do filozoficznych rozważań nad ludzka naturą, za co również duży plus 😎 I jako wisienka na torcie: wisząca nad bohaterami przepowiednia i niesprzyjający im los 🫨 Czyli: to nie ma najmniejszych szans, aby w ogóle zaistnieć, ale istnieje. Wszystko jest przeciwko temu, wiemy, że to nie ma prawa się udać, ale i tak trzymamy kciuki. To było tu idealne! 😭 Czyżbym wygrała na książkowej loterii? 🥹 KOCHAM TE MOTYWY 🔥 I wszystkie tu były, a do tego świetnie współgrały! 🥰 Mam wrażenie, że znalazłam już swoją książkę roku – wywołała we mnie tyle emocji (i to od pisków zachwytu po okrzyki frustracji), zawładnęła moimi myślami i teraz torturuje oczekiwaniem na kolejny tom, który chyba nawet nie istnieje! Toż to prawdziwe tortury! 🤯😭 Ale, żeby nie było, że tylko się zachwycam – jest też minus, do przełknięcia, ale jednak jest: Częste powtarzanie informacji 🫣 Głównie w retrospekcjach i to nawet takich do zdarzeń, które wydarzyły się na poprzednich stronach, tak wiecie – w ramach analizy w głowie bohaterki. Nieco to męczyło, ale patrząc na całokształt przyjmuję to jako lekkie niedociągnięcie 🫡 Totalna polecajka ode mnie. Prosto od serducha! ❤️ Proszę czytać i przeżywać to razem ze mną, bo nawet nie wiecie, ile kosztuje mnie tu unikanie spojlerów! 🙈 No kocham tę książkę, totalnie! 🔥🔥🔥

"Słowa mogą stać się ostrzem, jeśli włoży się je we właściwe usta we właściwym momencie" - ten cytat z najnowszej powieści Katarzyny Michalak rezonuje jeszcze długo po przewróceniu ostatniej strony. „Skandal” to otwarcie serii, które uderza z zupełnie inną siłą, niż moglibyśmy się spodziewać. Autorka, kojarzona z ogromną dawką ciepła, tym razem pokazała nam swoje mroczniejsze, bardziej drapieżne i bezwzględne oblicze. Weszłam w ten świat pełen blichtru, wielkich pieniędzy i niszczących ambicji, a to, co zastałam pod lśniącą powierzchnią, zostawiło mnie z przyspieszonym tętnem i dusznością. To nie jest tylko historia o pisaniu książek. To emocjonalna wiwisekcja kobiet, które dla sukcesu są w stanie zaryzykować niemalże wszystko. W centrum tego huraganu stają trzy bohaterki, z których każda jest inna, a jednak każdą łączy ten sam głód uznania. Amanda, uwięziona w złotej klatce dawnych sukcesów, walczy z własnymi demonami i pustką, której nie jest w stanie zapełnić alkohol. Holly, „księżniczka Netflixa”, która pod maską pewności siebie skrywa desperacką potrzebę udowodnienia, że jest kimś więcej niż tylko ładną buzią z ekranu. I wreszcie Kayla - cicha, niezwykle utalentowana, ale kompletnie pozbawiona wiary w siebie dziewczyna, która przez swoją zawodową rzetelność wpada w sam środek niebezpiecznej gry. To właśnie jej relacja z charyzmatycznym i niebezpiecznym Patrickiem Carrerą elektryzuje najbardziej. Czułam każde drżenie jej serca, każdą chwilę wahania i ten paraliżujący strach, gdy granica między inspiracją a kradzieżą zaczęła się niebezpiecznie zacierać. Autorka z wielką uważnością tka opowieść o samotności, która potrafi krzyczeć nawet w blasku fleszy. Atmosfera „Skandalu” jest gęsta od niedomówień, manipulacji i mrocznych tajemnic, które powoli wychodzą na światło dzienne. Nie brakuje tu momentów brutalnych, niemal sensacyjnych - strzelaniny, układy, błędy z przeszłości, które nagle wystawiają rachunek. A fabuła mistrzowsko balansuje między dynamiczną akcją a głęboką, osobistą refleksją nad tym, ile warte jest nasze imię na okładce bestsellera.

Nie jest to jednak tylko książka o liczeniu. Rymowany tekst skrywa w sobie przesłanie, że każdy jest ważny niezależnie od wzrostu czy wyglądu, a wśród kolorowych ilustracji znajdziecie pieski i dzieci jeżdżące na wózkach czy o różnych kolorach skóry, co możne stanowić świetny początek do rozmowy o tolerancji 😉 Cała recenzja -> https://www.instagram.com/p/DWlxBYujSrv/?igsh=MWFmY2RqeDgycTRkYw==

Czy odłożenie tabletu naprawdę może być takie trudne? Dla wielu dzieci – bardzo. I właśnie o tym w niezwykle ciepły, mądry i bliski dziecięcemu światu sposób opowiada książka Kazik i czas przed ekranem. Historia Kazika zaczyna się bardzo zwyczajnie. Chłopiec jest wesoły, ciekawy świata i… trochę taki jak każde dziecko. Jednak pewnego dnia pojawia się problem. Mama nie pozwala mu obejrzeć bajki, o której rozmawiają wszyscy koledzy. Do tego rodzice wprowadzają nowe zasady dotyczące korzystania z ekranów – bajek i gier na tablecie. A przecież każdy maluch wie, jak trudno przerwać grę w najciekawszym momencie… To opowieść o emocjach, które zna prawie każda rodzina: 😤 złości 😔 rozczarowaniu 🤔 niezrozumieniu zasad Ale też o czymś znacznie ważniejszym – o uczeniu się równowagi. Książka pokazują dzieciom, że ekran to tylko jedna z wielu możliwości spędzania czasu. Bo przecież poza nim czekają jeszcze: zabawa, książki, rozmowy, budowanie, rysowanie i tysiące małych odkryć. Ogromnym atutem tej książki jest jej terapeutyczny charakter. Kazik nie jest idealnym bohaterem – i właśnie dlatego dzieci tak łatwo się z nim utożsamiają. Razem z nim przeżywają emocje, uczą się je nazywać i rozumieć. To jednak nie tylko książka dla dzieci. Na końcu znajdziemy komentarz psycholożki Aleksandry Belty-Iwacz, który pomaga rodzicom zrozumieć dziecięce reakcje i podpowiada, jak wspierać maluchy w trudnych momentach. I to jest w tej serii naprawdę piękne – czytamy razem, uczymy się razem i rozmawiamy razem. 💛 Dlaczego warto sięgnąć po tę książkę? ✔ pomaga rozmawiać z dziećmi o czasie przed ekranem ✔ pokazuje emocje w sposób zrozumiały dla najmłodszych ✔ wspiera budowanie zdrowych nawyków cyfrowych ✔ daje rodzicom psychologiczne wskazówki ✔ zachęca do odkrywania świata poza ekranem To idealna książka do wspólnego czytania wieczorem – szczególnie wtedy, gdy temat tabletów i bajek zaczyna w domu wywoływać małe burze. Bo czasem jedna historia potrafi powiedzieć dziecku więcej niż długie tłumaczenia.

Czy lubicie czytać sagi? Zdałam sobie sprawę, jak bardzo trafiają w mój gust literacki 😍Przyznaję, że to moja pierwsza styczność z autorką i zachwyciłam się jej stylem pisania, zaraża ona nietypowym klimatem, kombinacją historii i wierzeń ludowych, a uroku dodaje też cudowny język odzwierciedlający Galicję XIX wieku. Zaprezentowano różnice klasowe i brak subtelności w międzyludzkich relacjach, widać mnóstwo kontrastów. Czy już Was zachęciłam? To historia, w której nie brakuje zabobonnych wierzeń i wzmianek specyficznych dla XIX wieku. Jednak przekaz jest uniwersalny, bo bohaterowie stoją przed życiowymi wyborami i doświadczają konsekwencji swoich postępowań. Moją szczególną uwagę zwrócił wątek miłosny, dylemat Katji wobec Toniego i Sepka, co ogromnie mnie zaciekawiło, miłosne rozterki dały nawet całkiem ciekawe, ale nieoczywiste zakończenie. Poszukiwania samej siebie zafascynowały mnie, jeśli chodzi o o Katjię, jej tęsknota za dzieciństwem pełnego emocji i rozterel. Realia czasów galicyjskich utrudniają również relacje Maksa i Wiktorii, a miłość na pewno nie jest łatwa w żadnym z powyższych przypadków. Nie znam poprzednich tomów, ale nie przeszkadzało mi to, przełknęłam fabułę z łatwością i nawet dużo nauczyłam się o zielarstwie, wzbogaciłam słownictwo. 5. tom sagi na pewno ucieszy czytelników, którzy wyczekiwali tego tomu. Widać tu piękny świat i styl.

Drugi tom cyklu Debutantes, czyli Małe wielkie skandale autorstwa Jennifer Lynn Barnes, to historia, która zgrabnie łączy świat elit z nutą tajemnicy i psychologicznej gry pozorów. Autorka ponownie zabiera czytelnika do rzeczywistości pełnej wpływowych rodzin, sekretów i ukrytych powiązań, ale tym razem robi to z jeszcze większym napięciem i wyraźniejszym naciskiem na intrygę. Styl Barnes jest lekki, dynamiczny i bardzo przystępny, co sprawia, że książkę czyta się szybko, niemal jednym tchem. Autorka ma talent do budowania dialogów – są naturalne, często błyskotliwe, a przy tym dobrze oddają emocje bohaterów. Jednocześnie potrafi stopniowo odsłaniać kolejne elementy układanki, utrzymując czytelnika w stanie ciągłej ciekawości. W jej narracji wyraźnie widać inspiracje klimatami znanymi z młodzieżowych dramatów o elitach, ale wzbogacone o elementy tajemnicy i lekkiego thrillera. Fabuła koncentruje się ponownie wokół Sawyer Taft – dziewczyny, która wbrew własnej woli trafia do świata bogactwa i wpływów. Jej głównym celem pozostaje odkrycie tożsamości biologicznego ojca, jednak odpowiedzi, które zdobywa, okazują się bardziej skomplikowane, niż mogła przypuszczać. Wstąpienie do tajnego stowarzyszenia Białe Rękawiczki otwiera przed nią nowe możliwości, ale też wciąga ją w sieć intryg, gdzie nic nie jest oczywiste. To właśnie ten motyw – pozorów i niepewności – jest jednym z najmocniejszych w całej książce. Każda postać może coś ukrywać, a zaufanie staje się towarem deficytowym. Bohaterowie są różnorodni i wyraziści, choć często celowo niejednoznaczni. Sawyer pozostaje postacią, z którą łatwo się utożsamić – jest outsiderką próbującą odnaleźć się w świecie pełnym zasad, których nie rozumie i nie akceptuje. Postacie drugoplanowe, zwłaszcza członkinie tajnego stowarzyszenia, wnoszą do historii dodatkowe napięcie – ich motywacje nie zawsze są jasne, a relacje między nimi bywają skomplikowane i pełne ukrytych napięć. W książce wyraźnie wybrzmiewają motywy tożsamości, przynależności, władzy i manipulacji. Barnes pokazuje, jak bardzo środowisko i pochodzenie mogą wpływać na decyzje człowieka, ale też jak trudno wyrwać się z narzuconych ról. Pojawia się również temat lojalności – zarówno wobec rodziny, jak i wobec samego siebie – oraz pytanie, ile jesteśmy w stanie poświęcić, by poznać prawdę. Emocjonalnie książka operuje na kilku poziomach. Z jednej strony mamy napięcie wynikające z tajemnicy i niepewności, z drugiej – bardziej osobiste emocje Sawyer: frustrację, zagubienie, ciekawość i potrzebę poznania prawdy o sobie. Czytelnik może odczuwać zarówno ekscytację, jak i lekką nieufność wobec wydarzeń i bohaterów, co dodatkowo wzmacnia zaangażowanie w historię. Pod względem gatunkowym jest to młodzieżowa powieść obyczajowa z wyraźnymi elementami thrillera i tajemnicy, skierowana głównie do młodszych czytelników (YA), ale spokojnie odnajdą się w niej również dorośli lubiący historie o elitach, sekretach i relacjach międzyludzkich w nieco bardziej dramatycznym wydaniu. To wciągająca, pełna zwrotów akcji kontynuacja, która rozwija zarówno świat przedstawiony, jak i samą bohaterkę, jednocześnie pozostawiając czytelnika z poczuciem niedosytu i chęcią sięgnięcia po więcej. Jeśli ktoś lubi historie w stylu „Gossip Girl” z domieszką zagadek i nieoczywistych relacji, zdecydowanie warto po nią sięgnąć.

Pamiętasz za co przebierał*ś się na bale karnawałowe jako dziecko? U mnie była to na pewno Myszka Minnie i klaun :D "Olo i Awa. Logopedyczna zabawa. Maski.", to literatura dziecięca, którą łyknęliśmy z Bezikiem na raz. Olo i Awa szykują się na bal przebierańców. I cała zabawa polega na przygotowaniu stroju samodzielnie. Papier i inne dostępne materiały idą w ruch. A wiadomo nie od dziś, że dziecięce głowy są pełne pomysłów. Fabuła wciąga, a kreatywność dziecięca zaskakuje na każdym kroku. Logopedyczne ćwiczenia są nie od parady, bo sama starałam się wymówić prawidłowo tekst i poćwiczyć płynność swojej wymowy. Myślę, że książka przeznaczona jest dla czytelnika maksymalnie trzyletniego. Za egzemplarz dziękuję Wydawnictwu Media Rodzina <3.

Przenieśmy się do lat 30-tych. Poznajmy historię młodziutkiej Betty. Ile w tej książce jest emocji- lęki, pierwsze miłości, uniesienia czy pragnienia. Wszystko to znajdziecie w powieści "Niewinne serce"- pierwszym tomie Sagi o Betty autorstwa Katariny Widholm. Bety pochodzi z biednej rodziny. Bardzo chciałaby kontynuować naukę, niestety musi podjąć pracę jako służąca.. Razem z Betty przeżywamy pierwszą podróż, pracę i spotkania z nowymi , obcymi ludźmi. Odważna młoda kobieta robi wrażenie. Jej spotkanie z wykładowcą Marcinem Fischerem rozbudza w niej intelektualne pasje, ale także wiąże się z pierwszą miłością. Świetnie oddany jest klimat dawnych czasów. Autorka przybliża czytelnikowi historię Szwecji pod koniec lat 30- tych. Świat szykuje się do wojny. Poznajemy także rozwarstwienie społeczne - biedę i ciężką pracę na prowincjach. Przeczytajcie tę sagę o dorastaniu i budowaniu własnej tożsamości. Ta książka jest wielowątkowa i ciepła. Polecam. Dziękuję Wydawnictwu Luna za egzemplarz do recenzji. Katarina Widholm Saga o Betty Niewinne serce

[ współpraca reklamowa z @zysk_wydawnictwo ] Podeszłam do tej książki z otwartą głową. Ostatnio coraz bardziej polubiłam się z fantastyką, a ta tutaj przekonała mnie do siebie wątkiem wymuszonych zaręczyn, wampirów i smoków. Fabuła zaczyna się w momencie, gdy główna bohaterka - Medra zostaje znaleziona na stosie zgniłych ciał przez Blake’a - księcia wampirów. Czytelnik jest wrzucony w świat przedstawiony w zasadzie bez żadnego wyjaśnienia lub wstępu. Okazuje się, że „Na krwawych skrzydłach” jest sequelem innej serii autorki, która jeszcze nie jest u nas wydana. Czy to utrudniło mi czytanie? Nie. ALE! Czułabym się pewniej, gdybym wiedziała coś więcej na temat przeszłości bohaterki. Ale tak jak napisałam na początku - próbowałam mieć otwartą główę i liczyć po prostu na fajną rozrywkę. Na rozrywkę, którą dostałam. Gdy już czytałam tą książkę, nie mogłam się oderwać. Ale podczas przerw - w ogóle nie wracałam do niej myślami. „Na krwawych skrzydłach” to połączenie Czwartego Skrzydła i Harry’ego Pottera w wersji z wampirami. Było to fajne odmóżdżenie i na pewno będę kontynuować serię jak i sięgnę po prequel. Jeżeli chodzi o Blake’a - bardzo mnie zaintrygował i nie mogę się doczekać tego, aż bardziej go poznam, bo nadal zostaje dość tajemniczy. Ale przyznam, że na każdy rozdział z jego perspektywy czekałam z niecierpliwością. Podsumowując, była to świetna rozrywka i również polecam podejść do niej z otwartą głową, aby efekt „wow” był większy. Ocena: 3,75/5⭐️

Czy książki Jennifer Lynn Barnes się kiedyś kończą? Autorka nam pokazuje jak to z małej niewinnej książki można stworzyć całe uniwersum z ciekawymi zagadkami do rozwiązania. The Grandest Game to poboczna książka serii The Inheritance Games, bohaterowie nadal Ci sami jednak z kolejnej odsłonie. Można by powiedzieć, że może to całe show autorki powinno skończyć się na trylogii, jednak na tak świetny styl - wartka akcja, szybkie rozdziały, zagadki, że ja uważam, że to się wciąż dobrze czyta. Wiadomo nie jest to konieczna książka, jednak miły ukłon do fanów całego uniwersum. Polecam jednak czytać całą serię po kolei, ponieważ bohaterów jest dość dużo i można się z czasem pogubić, tak samo uważam, że lepiej nie robić za długich przerw pomiędzy tomami, żeby nie zatracić smaka tajemnic. Jennifer Lynn Barnes jak widać wciąż idzie na fali popularności, także coś czuję, że to nie koniec jej podbojów, w końcu to jest wcale takie łatwe by stworzyć całe lubiane uniwersum i myślę też, że w takim stylu też nie ma za dużo powieści. Jest to książka idealna w podróż lub na wakacje, ponieważ są krótkie i angażujące rozdziały i treść, która wciąga nawet gdy zewnątrz wszytsko rozprasza.

Dawno nie czytałam komedii romantycznej, z której faktycznie się pośmiałam. Powoli zaczynałam wątpić, że ktoś jeszcze potrafi posługiwać się tym gatunkiem, ale na szczęście trafiłam na To nie jest kraj dla singli – Felicii Kingsley. Spokojnie można sięgnąć po tę książkę, jeśli zachęcił kogoś opis. Znajdziecie tu wszystko o czym mówi okładka: - Włoski klimat 10/10. Belvedere to urocza, włoska miejscowość, której mieszkańcy wiedzą wszystko o wszystkich. Słońce, wino i jedzenie w tej książce sprawiają, że ma się po niej ochotę na włoskie wakacje; - Humor 8/10. Ostatni raz tak pośmiałam się z książki Beth O’Leary. Humor nie był wybitny, a przekomarzanki bohaterów mogłyby być bardziej wyszukane, ale Michael konsekwentnie pakujący się w kłopoty i jego życiowe przemyślenia oraz oddziały matek snujące matrymonialne plany dla swych córek kupiły mnie całkowicie; - Romans 8/10. Nareszcie trafiłam na wątek miłosny, gdzie relacja między bohaterami stopniowo się rozwija, a na finał pod kołderką trzeba trochę poczekać. Jednak osobiście nie przekonał mnie wątek nastoletniej ciąży i jego rozwinięcie. Do ostatniej strony miałam obawę, że historia skręci w stronę przesadnego dramatu à la Moda na sukces. Chwilami Elisa była drażniąca, gdy wyjmowała swoją odznakę nastoletniej matki, a sam wątek, zamiast tła, zbyt mocno wpływał na jej relację z Michaelem, co zostawiło u mnie lekki niesmak. Ogólnie powieść bardzo pozytywna. Nawiązanie do Jane Austen jest tutaj raczej luźne, ale nie ma to znaczenia dla całości, bo czyta się szybko, lekko i przyjemnie.

https://lubimyczytac.pl/oficjalne-recenzje-ksiazek/22808/mapa-milosci-zapisana-w-zmarszczkach „Babcia i dziadek” to pozycja wyjątkowa, stanowiąca czuły manifest miłości międzypokoleniowej i hołd dla tych, którzy są strażnikami naszej rodzinnej tożsamości. To książka, która w dzisiejszym, przebodźcowanym świecie oferuje chwilę wytchnienia, ciszy i głębokiej refleksji nad wartością obecności drugiego człowieka. Niezależnie od tego, czy szukacie idealnego prezentu na Dzień Babci i Dziadka, czy po prostu chcecie wzbogacić domową biblioteczkę o dzieło, które będziecie z sentymentem wyciągać z półki przez lata, ten tytuł jest dobrym wyborem. To opowieść o tym, że choć czas płynie nieubłaganie, a my sami dorastamy i zmieniamy swoje role w życiowym teatrze, to miłość otrzymana od dziadków pozostaje w nas niczym bezpieczny port, do którego zawsze możemy wrócić w myślach, by ogrzać się przy wspomnieniu ich nieidealnej, ale najszczerszej pod słońcem opiekuńczości.

Pomyśl, że wygrywasz w lotto. Wiesz, co zrobił*byś z kasą? 😁 Ja wiem, że bym nie zwariowała od nadmiaru gotówki. Na pewno celem byłoby podróżowanie i jakieś swoje lokum. Zaryzykowałabym też na pewno w swój biznes. 🤩 "69 milionów powodów, żeby rzucić swojego szefa", to niewymagająca, lekka komedia romantyczna. Z reguły nie czytam romansów, bo często i gęsto wieje tandetą oraz schematem przy którym tylko przewracam oczami. W książce Kiry Archer może nie ma nic odkrywczego, ale nie wieje właśnie tandetą. Fabuła może i jest banalna, ale podana w taki sposób, że chce się czytać i nie czuć zażenowania. Sam tytuł wskazuje cóż się wydarzy. Główna bohaterka wygrywa na loterii i obmyśla plan, jak pozbyć, rzucić swojego szefa. Fajna, lekka i zabawna historia na jeden wieczór 🙂. Za egzemplarz dziękuję @proszynski.emocje ❤️

Na finałowy tom trylogii "Mroczne Sigile" autorstwa Anny Benning trzeba było trochę czekać, ale zdecydowanie było warto! "Kogo zdradza los" świetnie rozwija oraz spaja wszystkie wcześniejsze wątki, a zawrotne tempo, jakie tym razem zafundowała nam autorka sprawia, że strony umykają jedna po drugiej w zastraszającym tempie. Rayne i Adam muszą stawić czoła wyzwaniom i odnaleźć się w nowej roli. Rayne jako nowa Lady Mirroru musi teraz zważać na swoje kroki, poznać zamiary otaczających ją ludzi, rozpracować etykietę i nie dać się stłamsić, a przy tym wszystkim zostać sobą i pozostawić miejsce na najważniejsze uczucia. Walka o przetrwanie Mirroru i Primeu trwa każdego dnia, a magia chaosu cały czas rośnie w siłę. Bardzo podobało mi się to, że nie wszystko rozgrywa się po naszej myśli. Tak samo jak w zwyczajnym życiu, w życiu naszych ulubionych bohaterów dochodzi do wielu przykrych sytuacji... Trudne wybory, rozpracowane tajemnice, decyzje, które nie zawsze okazują się słuszne, strata przyjaciół i ukochanych... To wszystko sprawia, że ta historia wybrzmiewa autentycznością. Świetne zakończenie i rewelacyjne zwieńczenie całej serii. Finałowy tom zdecydowanie zaspokoił moje czytelnicze oczekiwania, bo w żaden sposób nie odczuwam niedosytu. Jestem jednak ciekawa, czy Anna Benning zaskoczy nas jeszcze jakąś porywającą historią, osadzoną w tak dobrze wykreowanym, fantastycznym uniwersum! Współpraca z @mustread.wydawnictwo

Słyszałam tyle opinii - topka roku! Najlepsze romantasy! No to oczywiście musiałam sprawdzić, o co tyle krzyku. Czy to moja topka roku? Nie. Czy to całkiem przyjemne romantasy? No tak, można przeczytać. Ogólnie rzecz biorąc pewnie jedno z porządniejszych. :) Na samym początku coś, co mnie trochę rozbawiło, chociaż to taki śmiech przez łzy. Bardzo chwalony jest świat przedstawiony i słusznie, bo jest dość rozbudowany i tajemniczy. Był zresztą jednym z elementów, które najbardziej mnie zaciekawiły. Czy jest to jednak świat złożony na skalę typowych światów fantasy? Absolutnie nie. Zatem… czy oczekiwania mamy naprawdę małe, czy po prostu budowa światów ostatnio zeszła w historiach na dalszy plan? No dobrze, Mason, bez filozoficznych rozważań. Uważam, że “Przymierze Wróbli” rozkręca się w drugiej połowie. Pierwsza część zawiera sporo klasycznych motywów - seksownego gbura, mordercze treningi, poznanie “tej fajnej babki, która będzie oparciem dla głównej bohaterki”, przedstawianie niebezpiecznego świata. Ciekawym elementem jest postać dziecięcego bohatera - tutaj bez spoilerów - dawno nie spotkałam się z historią, gdzie dziecko odgrywało faktycznie dużą rolę. Sama relacja Odessy i wspomnianego dziecka jest ciekawa i przyjemnie się o niej czytało. Inne plusy? Ogólna intryga była nieźle zarysowana - mimo że pewnych rzeczy dość szybko zaczęłam się spodziewać (kto dobry, kto zły, kto jest kim w trójkącie Książę/Odessa/Obrońca, itp.), to autorka dość dobrze manipulowała rzucaniem nam tych skrawków odpowiedzi. Nie wiem, czy jestem zadowolona czy sfrustrowana, że w tym tomie mimo wszystko niewiele się wyjaśnia. Na pewno spodobał mi się pomysł, że wszystko kręci się dookoła migracji potworów - osobiście nie spotkałam się z takim wątkiem w innych książkach, więc faktycznie mnie zaintrygował. Język jest ładny, momentami trochę przesadnie współczesny, ale nie gryzło mnie to tak mocno, jak w niektórych pozycjach. Znalazłam dwie literówki, co jest akurat mniej fajne. Jednak podsumowując całość, czytanie nie męczyło. Odessa była moim zdaniem momentami zbyt naiwna, ale jakoś jestem w stanie zrozumieć, że nikt jej nigdy nie przygotował do roli, jaką przyszło jej pełnić. Co do potworów - kruksy były na pewno tymi, które zaciekawiły mnie najbardziej. Trochę zawiodły mnie natomiast ich nazwy. Z jednej strony rozumiem zabieg, z drugiej dostajemy bestie, które właściwie przypominają nazwą normalne zwierzęta (tylko że są ich zmutowaną formą). Co ciekawe, wszystkie poza tarkinem (zobaczcie sobie w googlach “takin”.) Skąd taki pomysł trudno stwierdzić. Ale rozumiem, może zabieg celowy, żeby ludziom łatwiej było sobie te inne potwory wyobrazić. Czy były elementy, które typowo mi się nie podobały? Tak, w tej części będą spoilery. Uważam, że finale sceny były leniwym pisaniem. Absolutnie nie kupiłam pokojówek Odessy, które nagle stają się osią intrygi. Jocelyn nie miała w ogóle podbudowania, żeby na końcu okazać się szpiegiem. Na dodatek, była najpewniej szpiegiem króla Ramsey’a, a to oznaczałoby, że musiała przeniknąć na dwór w Quentisie. Briella okazująca się narzeczoną Bannera też nie była asem z rękawa, a bardziej plot twistem z tyłka. Nie dostaliśmy na to podbudowania i czuję, że ten twist pojawił się tylko dla szoku i “bo był wygodny.” Nie podobał mi się także początek relacja Odessy i Obrońcy. Ja wiem, że romantasy i taki wątek enemies - reluctant allies - allies - lovers. Natomiast jeżeli już na 120str dostajemy opisy zapachu jakiegoś chłopa, albo stwierdzenia, że jest przystojny (mimo że bohaterka go oczywiście nienawidzi), no to już wiadomo, gdzie to wszystko zmierza. I ja wiem, powiecie, że to romantasy, takie prawo gatunku. Okej! Ja lubię romantasy i wiele się mu wybacza, ale uważam, że zasługujemy mimo wszystko, żeby to było mniej oczywiste i nie wpychano nam tego od razu do gardła. Bo to takie robienie z czytelnika idioty (moim zdaniem).