Liga Niezwykłych Dżentelmenów: Czarne akta

Co się dzieje kiedy pani kapitan Nautilusa i córka legendarnego kapitana Nemo zaczyna się nudzić? Wyprawa na Antarktydę podczas której giną ludzie, zostaje odkryte to co nigdy odkryte nie powinno zostać i mnóstwo wyrzutów sumienia. Moore jak zwykle bawi się, cytuje i nawiązuje do innych dzieł, dzięki czemu lektura jest wciągająca i przyjemna. Wielki plus za samotnika z Providence.

Egzemplarz komiksu do recenzji otrzymałem od Timof comics w ramach współpracy barterowej. "Prosto z piekła" to dzieło wybitne. Alan Moore stworzył genialny scenariusz w oparciu o mnóstwo materiałów dotyczących Kuby Rozpruwacza. Jego historia wydaje się przez to równie prawdopodobna, co każda inna z lepiej uzasadnionych teorii. Mistrzowska jest także kreska Eddiego Campbella, która nie tylko oddaje ówczesne realia, ale i w sposób znakomity podkreśla nastrój opowieści. Równie genialny jest sam przekład – zachowanie żywego języka sprawiło, iż komiks jest jeszcze bliższy rzeczywistości. Osoby z niższych warstw społecznych więc „mówiom, robionc błendy”, podczas gdy usytuowani na wyższym szczeblu drabiny społecznej obywatele Londynu wysławiają się zgodnie z obowiązującymi zasadami leksykalnymi. Zastanawiacie się pewnie teraz, co z samym Kubą Rozpruwaczem? Oczywiście, nie zdradzę Wam, kto w "Prosto z piekła" został osadzony w jego roli. Co jednak mogę Wam zdradzić, to to, że postać ta została przez Moore’a bardzo dobrze sportretowana. Jej psychika, zachowania oraz motywy są wiarygodne – na tyle, na ile „wiarygodna” może być logika kierująca seryjnym mordercą. Równie dobrze zostały zaprezentowane wszelkie inne osoby dramatu. Każda z postaci, która choćby na chwilę pojawia się w kadrze, została odpowiednio nakreślona. Zarówno pod względem psychologicznym, jak i wizualnym. Na osobne omówienie zasługuje również naturalizm w wykonaniu Campbella. Jako że ofiarami Rozpruwacza w głównej mierze były panie lekkich obyczajów, w komiksie znajduje się kilka scen, których nie powstydziłby się Milo Manara: jest więc i negliż, jak i ujęcia cielesnych zbliżeń. Poza tym, oczywiście, przedstawione są także same zbrodnie. Bez żadnych upiększeń. "Prosto z piekła" jest pod tym względem niezwykle brutalnym komiksem. To nie jest zwykła historia o Kubie Rozpruwaczu. To komiksowe arcydzieło. Ale tylko dla osób dorosłych i o mocnych nerwach. Żeby nie było – ostrzegałem. Dłuższa recenzja na moim blogu - link: https://karols.pl/prosto-z-piekla-edycja-kolorowa/

I see who you are, you are my enemy. My enemy, you are my enemy. Czytając ten komiks własnie słowa tej piosenki brzęczały mi ciągle w głowie. Klimatycznej, wpadającej w ucho i bardzo mrocznej. Bo własnie o tym traktują zawarte w tym albumie historie. Dwie, wydawać by się mogło, odrębne opowieści, mówiące o innych czasach, innych ludziach oraz innych wydarzeniach. A jednak mające ze sobą wiele wspólnego. Zarówno na tle politycznym, historycznym oraz fabularnym. Pierwsza opowieść nosząca tytuł "Falangi Czarnego Porządku", ciągle przywodziła mi na myśl film "Monachium". Tylko w nieco innym wydaniu, bo zamiast młodej grupy żółtodziobów, dostaliśmy ekipę sędziwych weteranów. Naprawdę sędziwych i pragnących rozprawić się po raz ostatni z demonami swej przeszłości. Ma to jednak swoje konsekwencje, bowiem młodość wybacza znacznie więcej błędów. Przeprawa przez ośnieżone góry nie jest raczej dobrym pomysłem, jeśli grupa składa się głównie z emerytów. Nawet zaprawionych w walce partyzanckiej i sztuce przetrwania. Historia w brutalny, a przy tym wręcz z stoicki, sposób obrazuje czym kończy się brawura. Z jednej strony chęć odwetu na ludziach, którzy w oczach społeczeństwa uchodzą za morderców bez kręgosłupa moralnego. Z drugiej mamy natomiast podobną bandę, tyle, że ona ułożyła sobie życie. Usprawiedliwiają swe czyny i popełnione zbrodnie walką o pokój czy wyższe ideały. Jednak czy różnią się czymś od swych prześladowców. Nie wysadzają budynków oraz restauracji pełnych ludzi, ale jednocześnie nie boją się przemocy i zabijania. Druga opowieść, zatytułowana "Polowanie", przenosi nas do Polski w czasach głębokiego PRL-u. Poznajemy ważną osobistość KGB oraz jego tłumacza, który wprowadza w swój fach młodego absolwenta jednej z moskiewskich uczelni. Całość ma spokojny, miejscami wręcz monotonny, styl, jednak jest to działanie zamierzone. Poznajemy różne oblicza podejścia do historii, jej przekazywania masom i tworzenia przyszłości. Tutaj młode ideały rozbijają się niczym fale o skały, będące ludźmi doskonale znającymi prawdę. Zarówno tą przemilczaną, jak i powszechnie uważaną przez reżim za jedyną słuszną wersję. Wszystko natomiast w scenerii ośnieżonego lasu i polowania na dziką zwierzynę. "Fins de Siecle" to komiks dający do myślenia. Nie chodzi tutaj o sens życia, tylko podejmowanych przez nas działań i związanych z nimi konsekwencji. Czy śmierć jednej osoby można usprawiedliwić ocaleniem setek innych? Czy zatajanie prawdy przed społeczeństwem naprawdę go chroni? Niby zadawano je już tysiące razy, a jednak odpowiedź na nie nadal umyka wielu osobom. Szczególnie młodym i podatnym na manipulację starych, którzy siłą rzeczy zdobyli doświadczenie. Często w bardzo bolesny sposób. RECENZJA OPUBLIKOWANA RÓWNIEŻ NA BLOGU W PAJĘCZEJ SIECI

Tom pierwszy uważam za lepszy, ciekawszy, bardziej pomysłowy i oryginalny. Ta część stanowi kawał dobrej lektury, ale nie czułem takiego zaangażowania jak poprzednio. Na na plus mogę wyróżnić rysunki, które idealnie pasują do przyjętej przez Moore’a konwencji. Na niektórych kadrach osoby bardziej uważne mogą natknąć się na ukryte detale i smaczki. Komiks jest dobry, ale odczułem jednak lekkie rozczarowanie bo po tak trudnych w ocenie i całkowicie niejednoznacznych bohaterach można było spodziewać się czegoś więcej.

Solidny komiks o Supermanie, który opowiada historia gdy główny bohater powoli umiera. Ciekawe są jego prace i działania ale mocno jest też chaotyczna przygoda która nie pozwala się w pełni cieszyć komiksem. Zapraszam też na swojego bloga https://okonapopkulture.blogspot.com/

Jokera wypisano z Azylu Arkham i... no właśnie. Przy tak intrygującym i ekscytującym początku spodziewałam się wielkiego "bum", nagłych zwrotów akcji i tego, że po prostu w Gotham będzie się działo, natomiast fabuła jest taka troszkę o niczym. Brakuje mi chwytliwego wątku. Komiks dobrze się czyta, jednak akcja do niczego nie zmierza, nie ma zauważalnego punktu kulminacyjnego. Tak jak wspominałam powyżej komiks dobrze się rozpoczyna i trzyma w napięciu, lecz tylko do pewnego momentu. Narratorem akcji jest nowo poznany i nowo nabyty podwładny Jokera - Jonny Frost. Cała fabuła polega na tym, że Jokera wypisano z Azylu Arkham, ponieważ uznano, że już nie jest obłąkany i teraz Joker próbuje się "dorobić", bo jest całkowicie spłukany. Pomimo monotonnej i "spokojnej" jak na Jokera akcji, komiks zapada w pamięć. Ogromny plus za rewelacyjne rysunki - szczegółowe, świetna kolorystyka - ponura, a jednocześnie kolorowa. Komiks utrzymany jest w mrocznym, specyficznym klimacie. Pomimo, że spodziewałam się czegoś więcej po tak wybitnym komiksie, podobał mi się i na pewno będę do niego wracać, chociażby ze względu na jego walory artystyczne i estetyczne.

A ja pysznie się bawiłam na Lidze. To kawał ciekawego, choć może niezbyt oryginalnego komiksu z masą nawiązań do popkultury. Odnajdywanie kto i co, a najważniejsze skąd to była połowa przyjemności. Do tego dobre rysunku, niezłe kolory i co najważniejsze - brak widocznych efektów komputerowych. Co prawda Nina w każdym epizodzie ma inną twarz, ale to nie istotne. Klimat jest, zabawa jest, wciąga... czego chcieć więcej?

Generalny koncept znałem, ponieważ jako młodszy nastolatek oglądałem ekranizacje kilka razy i nie zrobiło to na mnie jakiegoś większego wow. Chyba jednak musiałem trochę dorosnąć, poobcować z kulturą nieco więcej by docenić ten kunszt w oryginale. Rozumiem zachwyty, ale po Strażnikach, Alan Moore bardzo wysoko zawiesił poprzeczkę.

Kiedy na forach/facebookowych grupach poświęconych komiksom powraca kwestia wznowień przerwanych w połowie tytułów, jedną z najczęściej wymienianych pozycji jest „Saga o Potworze z Bagien” Alana Moore’a. Samo nazwisko scenarzysty automatycznie sprawiło, iż przystępując do lektury, byłem absolutnie pewien, że mam do czynienia z dziełem co najmniej dobrym. I rzeczywiście - „Swamp Thing” w wykonaniu Maga z Northampton to scenariopisarski majstersztyk. Oprawa graficzna co prawda mocno się już zestarzała, ale umówmy się - ten album malowany jest przede wszystkim słowami. Cała historia jest mroczna i nieustannie zaskakuje niekonwencjonalnymi rozwiązaniami fabularnymi; także bohaterowie są „jacyś” i autentycznie intrygują. Słowem: wszystko tu jest na swoim miejscu; nie bolą nawet te z pupy wzięte - zapewne podyktowane kwestiami marketingowymi - crossovery z klasycznymi bohaterami z uniwersum DC. // Niniejszym dołączam do grona internetowych krzykaczy walczących o wznowienie tej serii na naszym rynku. Egmoncie, CZEKAM! Więcej o komiksach piszę na fb.com/polishpopkulture

Arcydzieło na miarę pierwszej części to nie jest, ale komiks służy jako świetna sentymentalna podróż do pierwowzoru. Bardzo dużo poupychanych smaczków dodaje uroku całości. Eksperyment z upięciem historii, które może nie bezpośrednio, ale przenikają się, przez dwóch różnych rysowników, którzy mają inną kreskę tworzy świetny kontrast. Niestety oprócz sentymentów, easter-eggów i wyjaśnianie kilku spraw, które w pierwszej części nie były dopowiedziane samo prowadzenie fabuły niezbyt wysokich lotów - zarówno rozwiązywanie zagadki porwań przez Gwardzistów oraz rozpracowywanie szajki dilerów przez Zabójczą Zjawę nijakie i prostolinijne. Comeback po 25 latach i tak jest udany, nie ma wstydu, postawiona wysoko poprzeczka nie została przeskoczona, ale na pewno trzeba dać serii szansę na kolejne próby.

Mam mieszane uczucia. Klasyczna dziecięca opowieść podana w formie "dla dorosłych" - przy czym ta "dorosłość" nie objawia się tutaj jakąś zwiększoną głębią przekazu, ale epatowaniem nagością i elementami często mocno niesmacznej seksualności (chociaż nie w rozumieniu XIX-wiecznej rzeczywistości rzecz jasna), a także surowością świata, wydarzeń oraz elementami motywacji postaci rodem z "Władcy much", plus co za tym idzie, lub po prostu przy okazji (uwaga na krokodyle!!) sporą dawką dosłownej brutalności, krwi, śmierci. Całość okraszona specyficznymi (na modłę znakomitej serii o "Ptaku czasu"), ale technicznie bardzo dobrymi rysunkami, stylistyka i kolory zawsze pasujące do miejsca i czasu akcji (żywe w świecie Nibylandii, ponure w świecie prawdziwym), robi to robotę i pasuje do przyjętej konwencji, dla fanów tej kreski zdecydowanie +1 do oceny, chociaż jeśli komuś się ta specyficzna "brzydota" nie widzi, to w powiązaniu z powyższymi uwagami sugeruję się zastanowić nad siadaniem do tej lektury. Mam mieszane uczucia. Raczej już nigdy w życiu tego nie przeczytam, ale uważam, że warto było poznać i tę wersję tej klasycznej opowieści.

Panuje powszechny konsensus co do tego, że "Strażnicy" należą do klasyki komiksu (i literatury w ogóle) i w tym temacie nie ma zbyt wiele do dodania. Można natomiast powiedzieć kilka słów o wydaniu w ramach DC Compact. Seria ta charakteryzuje się zmniejszonym względem oryginału formatem oraz zmniejszoną ceną. Jeśli ktoś chce przyoszczędzić, lub odpowiada mu mniejszy, bardziej przenośny rozmiar, to spokojnie może sięgnąć po to wydanie. Może nie jest to najwygodniejszy sposób do obcowania z komiksem, ale całość, pomimo zmniejszonych gabarytów, pozostaje czytelna. A po "Strażników" sięgnąć warto, gdyż panuje powszechny konsensus co do tego...

Specyficzna, nie do końca moja stylistyka komiksu nie odrzuca, ale też nie jest w stanie wprawić w zachwyt. Najbardziej urzekają mnie ujęcia bogów i wnętrza piramidy. Samą treść nie wciąga szczególnie. Część pierwsza, najlepsza, a pozostałe stają się ciekawsze przy ich zakończeniach. Jednak w wydaniu trylogii dużą wartość niesie analiza pracy Enkila Bilala autorstwa S. Lehmana. Po tej analizie, warto jeszcze raz przeczytać trylogie i poszukać prawdopodobnych odniesień i ukrytych znaczeń.

Ciekawe przestawienie Fagina z "Olivera Twista", próba zadośćuczynienia Eisnera za stereotypowe przedstawienie czarnego chłopca we wcześniejszym "Spiricie". Z dodatków dowiadujemy się też, że sam Dickens próbował naprawić swoje negatywne przedstawienia Żydów z wcześniejszych powieści. Moses Fagin przechodzi drogę przypominającą historie postaci Dickensa (Oliver Twist, David Copperfield, Pip), ale kończy tak jak w pierwotnej powieści. Próba odejścia od stereotypowego przedstawienia postaci udaje się w przypadku głównego bohatera, chociaż niekoniecznie w przypadku postaci pobocznych (np. wygląd autentycznej postaci Josepha Freya). Wielkim plusem jest pierwsza połowa komiksu, gdzie młodość Fagina jest pełna obrazów londyńskich Żydów z początku XIX wieku (podział na aszkenazyjczyków i sefardyjczyków, kontakt z postaciami autenatycznymi). Druga część związana z wydarzeniami znanymi z "Olivera Twista" wydaje się mniej pasjonująca, jednak całość dowodzi, że Eisner wielkim twórcą komiksów był.

Na pewno lepszy od tomu II tej serii, który był fabularnie fatalny. Porównywalny z I tomem jak dla mnie, fajny, ciekawy, wartka akcja, rozwinięcie historii z kanonicznego dzieła (i to rozwinięcie w przeszłości), rysunków nie potrafię ocenić więc tutaj milczę. Zatem polecam, przede mną ostatni tom 4 i koniec mojej przygody ze światem Watchmen, szkoda, że za serialem HBO nie poszło nic więcej.

Po dokładnie 7 stronach, 9 kadrach, wiadomo że mamy do czynienia z arcydziełem. Hiperdokładne rysunki, ekstrawagancka przemoc, brutalność, krzycząca demolka, nienachalne gore (sic!) i nieistotna erotyka. Retro cyberpunk z wyraźnymi inspiracjami Metropolis (drogi, samochody, ujęcie na grill t-birda to prawdziwy cymes), nie wstydzi się dnia, zalewa wszechobecnymi markami. Spójrzcie tylko na burgera Fatman, reklamowany ikonografiką bomby atomowej włożonej między bułkę 👌 Pojazd forteca policji, niekończąca się rozwałka, sterty śmieci i roboty walczące o wolność. Czy 2 lata przed Mortal Kombat pokazano tu wybicie pięścią głowy wraz z kręgosłupem? Być może. Czy są tu spinacze na twarzy i swastyki? Być może. Czy w sklepach kupuje się gigantyczne warzywa, owoce, czy nawet puszki napojów gazowanych o wielkości beczki? Być może. Czy mamy tu epicko odtworzone przez Redów ujęcie w metrze? Na pewno!

Unikalny, wspaniały album. To nie tylko najlepszy komiks napisany przez Franka Millera, ale i najlepszy komiks o Batmanie, jaki powstał. Zrobił na mnie ogromne wrażenie lata temu, kiedy czytałem go pierwszy raz, a teraz, po odświeżeniu w 2025 roku, nie stracił niczego ze swojej atomowej (nomen omen) mocy. Fabuła „Powrotu Mrocznego Rycerza” to ogrom różnych elementów, które doskonale się uzupełniają. Początkowo opowieść może się wydawać chaotyczna, ale wszystko świetnie się ostatecznie zazębia – obraz świata przedstawionego jest prawdziwie przerażający, ale jest w nim, paradoksalnie, miejsce na nadzieję. Niesie ją starzec, któremu jeszcze chce się walczyć w imię swoich ideałów. Wbrew wszystkim przeciwnościom. Niezłomnie. Do końca. „Powrót Mrocznego Rycerza” zachwyca także po latach. To arcydzieło.

Zaczyna się spokojnie, Miracleman to taki Shazam po czterdziestce. Pojawiają się ciekawe konflikty, jak koleś, który przez kilkadziesiąt lat pozostał w swojej superbohaterskiej postaci, przez co nie dość, że stał się zły, ale też nie zestarzał się, albo kiedy główny bohater dowiaduje się, że jego żona nie jest w ciąży z nim, tylko z jego alter ego. Ale potem robi się z tego Shazam po LSD… No nie wiem, trochę trąci myszką, poza tym chyba za dużo czytałem komiksów superbohaterskich, które "miały być inne niż wszystkie", przez co wszystkie są w sumie bardzo podobne, a może też mam już przesyt samego Moore'a.

Wiele lat po obejrzeniu fenomenalnego filmu, w końcu sięgnąłem po pierwowzór komiksowy. Surowa kreska, brutalny świat, trup ściele się gęsto. Posiadać ten komiks w swojej bibliotece to nie lada gratka. Po lekturze można też zauważyć, że ekranizacja naprawdę czerpała garściami z komiksu. Epickie dzieło.

[Recenzja dotyczy wydania z roku 2012, która należy do serii "Mistrzowie Komiksu"] Oto dzieło, które znajduje się w mojej ścisłej czołówce jeżeli chodzi o ranking najlepszych komiksów o Batmanie. Alan Moore uznawany jest (według mnie jak najbardziej słusznie) za jednego z najwybitniejszych scenarzystów opowieści obrazkowych i swój kunszt pisarski potwierdza w "Zabójczym Żarcie". Do tej opowieści wracam raz na kilka lat i nawet parokrotne przeczytanie nie ujmuje niczego z jej jakości. Moore napisał kompleksowe dzieło, które teraz doceniam nawet bardziej niż w momencie kiedy zapoznałem się z nim po raz pierwszy dekadę temu. Fabuła koncentruje się na jednym z nieskończonych starć toczonych pomiędzy Mrocznym Rycerzem, a jego nemezis, czyli Jokerem. Kolejny raz Klauni Książę Zbrodni ucieka z Azylu Arkham, aby urzeczywistnić wyjątkowo osobliwe przeświadczenie, które zrodziło się w jego chaotycznym i nieprzeniknionym umyśle szaleńca. Otóż według Arcywroga Batmana wystarczy tylko jeden wyjątkowo zły dzień, aby przeżyta trauma doprowadziła do obłędu każdą osobę, nawet tę najbardziej zrównoważoną i odporną psychicznie. W celu udowodnienia swojej tezy, że szaleństwo może dotknąć wszystkich, Joker tym razem przedsięweźmie wszelkie możliwe środki, żeby zniszczyć psychikę Komisarza Jamesa Gordona: najlepszego i najszlachetniejszego policjanta w Gotham City. W tym celu posłuży się jego córką Barbarą, która stanie się ofiarą wyjątkowo brutalnego ataku. Napaść na rodzinę Gordonów to tylko środek do celu jakim jest zastawienie kolejnej pułapki na Batmana, w którego poczytalność Joker nie wierzy i liczy na to, że w końcu próby obnażenia przed Zamaskowanym Krzyżowcem jego faktycznego stanu psychicznego zakończą się sukcesem. "Zabójczy Żart" to dzieło przełomowe, ponieważ było jednym z pierwszych tytułów powstałych w drugiej połowie lat 80 XX wieku, które zredefiniowały gatunek komiksów superbohaterskich wprowadzając do nich niespotykaną do tej pory fabularną jakość i głębię dzięki dojrzałemu przedstawianiu poruszanych wątków. Na uwagę w omawianym tytule zasługuje przede wszystkim postać Jokera, ponieważ to o nim tak naprawdę jest ta opowieść. Scenarzysta przedstawia genezę tego najsłynniejszego adwersarza Człowieka Nietoperza, ale oprócz świetnie poprowadzonej retrospekcji jego geniusz objawił się też w sugestii, że historia narodzin tego złoczyńcy ukazana w tym komiksie jest tylko jednym z wielu możliwych wariantów. Jeżeli chodzi o charakter i osobowość Błazeńskiego Księcia Zbrodni w niniejszej pozycji to jest to ta jego wersja, która najbardziej mi się spodobała i którą najbardziej cenię. Nemezis Batmana w interpretacji Alana Moore'a to człowiek złamany przez egzystencję w irracjonalnym świecie, pełnym okrucieństwa i braku głębszego sensu. Absurdalna rzeczywistość i rządzący nią ślepy los, które Jokerowi tak brutalnie objawiły się w chwili, kiedy doświadczył "najgorszego dnia w swoim życiu" sprawiły, że zamiast walczyć i buntować się przeciwko wszechobecnej niesprawiedliwości i stojącemu za nią złu wybrał najbardziej racjonalne rozwiązanie, jakie przyszło mu do głowy: mianowicie oszalał. W tym komiksie arcywróg Mrocznego Rycerza nie jest uosobieniem chaotycznego zła, psychopatycznym błaznem, seryjnym mordercą czy gangsterem o wyjątkowo zabójczym poczuciu humoru, tylko zrozpaczonym nihilistą, dla którego życie to chory żart. Jedynym remedium na potworność i bezsens egzystencji jest ucieczka w śmiech i obłęd, ponieważ walka jest z góry skazana na porażkę i podjęcie się jej również świadczy o pewnego rodzaju zaburzeniach psychicznych. Z tego też powodu Joker nieustępliwie próbuje udowodnić Batmanowi, że tak naprawdę obaj są szaleni, tylko każdy na swój swoisty sposób. Ten doskonale napisany konflikt światopoglądowy pomiędzy Mrocznym Rycerzem, a Błazeńskim Księciem Zbrodni doprowadzi do niezapomnianej konfrontacji w zrujnowanym wesołym miasteczku, po której nic już nie będzie takie jak dawniej. Na 46 stronach mamy do czynienia z ambitną, niejednoznaczną, klimatyczną a do tego niesamowicie wciągającą opowieścią pełną symbolicznych odniesień. Alan Moore wzorowo panuje nad materią fabularną, a każda scena jest perfekcyjnie powiązana ze swoją poprzedniczką i następczynią, dzięki czemu tworzą organiczną jedność. Na osobne uznanie zasługuje zakończenie komiksu, z jednej strony niesamowicie satysfakcjonujące, a z drugiej przez swoją niejednoznaczność umożliwia wielość interpretacji. Także warstwa graficzna, za którą odpowiada Brian Bolland swoją jakością dorównuje scenariuszowi. To jeden z najlepiej narysowanych komiksów, jaki przeczytałem, ilustracje są wręcz wybitne i zrobiły na mnie olbrzymie wrażenie. Doskonałe projekty postaci (fenomenalny wygląd Jokera), rozmach kompozycyjny i dynamiczne przedstawienie scen akcji, a także wzorowe ukazanie emocji na twarzach bohaterów i bohaterek składają się na perfekcyjną kreskę. Posiadam wersję "Zabójczego Żartu", w której rysownik własnoręcznie pomalował swoje plansze i osobiście dużo bardziej niż oryginalne kolory wykorzystane przez Johna Higginsa podoba mi się paleta barw wybrana przez Briana Bollanda, ponieważ dużo bardziej pasuje ona do klimatu całej opowieści i korzystnie wpływa na tę specyficzną atmosferę, jaką niniejsza pozycja może się poszczycić. Ten komiks pomimo genialnego scenariusza nie byłby aż tak udany, gdyby był narysowany przez inną osobę. Recenzowany tytuł to obowiązkowa pozycja dla fanów i fanek Batmana i/lub Jokera, a także wszystkich osób ceniących ambitne historie obrazkowe z pięknymi ilustracjami. Jest to komiks, który poleciłbym wszystkim nieprzekonanym do opowieści superbohaterskich. Jeszcze raz podkreślę, że Alanowi Moore'owi udało się napisać, a Brianowi Bollandowi narysować jedną z najlepszych powieści graficznych o Mrocznym Rycerzu, jakie powstały. Z pewnością jest to najlepsza historia, w której Joker jest ważną postacią i pełni w fabule istotną rolę. Jeżeli ktoś miałby w życiu przeczytać tylko jeden komiks o Batmanie, to powinien być to właśnie "Zabójczy Żart".