„Lecz nie było już świata…”. Miłość i śmierć. Wiersze

Name: „Lecz nie było już świata…”. Miłość i śmierć. Wiersze
Rating: 8,3 (29 reviews)
Author: Bolesław Leśmian
ISBN: 9788324240012

Okładka książki „Lecz nie było już świata…”. Miłość i śmierć. Wiersze

Bolesław Leśmian

8,3 / 10

29 ocen

3 opinii

Universitas

Wydawnictwo: Universitas Seria: Seria POEZJE poezja

164 str.

Kategoria:: poezja
Format:: papier
Seria:: Seria POEZJE
Data wydania:: 2023-10-31
Data 1. wyd. pol.:: 2017-10-28
Liczba stron:: 164
Czas czytania: 2 godz. 44 min.
Język:: polski
ISBN:: 9788324240012

więcej

„Lecz nie było już świata…”. Miłość i śmierć. Wiersze

1. tom z serii POEZJE pod redakcją Andrzeja Nowakowskiego - wydanie II rozszerzone

Z upływem lat poezja Leśmiana staje się coraz większą filozoficzną łamigłówką w poetyckim stanie skupienia. Ale przede wszystkim – budzi w nas ciągle, może nawet coraz intensywniej, egzystencjalny niepokój, rodzaj tęsknoty za światem ciszy i niebytu, których natury nie jesteśmy w stanie rozpoznać, chociaż wiemy, że istnieją i są na wyciągnięcie ręki. Poeta zbliża się w swojej twórczości do tej tajemnicy i to w stopniu, jaki był udziałem niewielu polskich pisarzy. Czyni to w sposób, który uwiarygodnia siłę poezji i siłę polskiego słowa, na zasadach, które on sam i na własny rachunek tworzy. Ten tom wierszy Bolesława Leśmiana, wraz z komentarzem najwybitniejszych polskich „leśmianologów”, oddajemy do rąk Państwa – w nadziei, że wzbudzą one Państwa zachwyt i zainicjują refleksję: pytanie o... SENS.

Andrzej Nowakowski

Średnia ocen

8,3 / 10

3 opinii 29 ocen

Oceń książkę

Dodaj do biblioteczki

Reklama

Kup „Lecz nie było już świata…”. Miłość i śmierć. Wiersze w ulubionej księgarni i

Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl.
Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów), „Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki.
Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.

Szukamy ofert...

Polecane przez redakcję

Więcej

7,2

Zdarzyło się w Bagiennym Lesie Małgorzata Rogala

7,1

Zbrodnia w rezydencji Helena Dixon

7,9

Ostatni smrek Maria Gąsienica-Zawadzka

7,5

Czas zdrady Joanna Nowak

8,7

Wiedźma z Sudetów Monika Raspen

7,5

Na imię mi zemsta Iwona Poczopko

8,4

Kalafiornia Mon Amour Agata Widzowska

więcej

Oceny książki „Lecz nie było już świata…”. Miłość i śmierć. Wiersze

Średnia ocen

8,3 / 10

29 ocen

Twoja ocena

0 / 10

5 ocen

8 ocen

9 ocen

4 ocen

3 ocen

0 ocen

Opinia

Marcin Klimaszewski

06.09.2025

8 / 10

Na półkach: ,

Leśmian to poeta do herbaty bez potrójnego dna typowego dla południowej awangardy ale za to z treścią nie przesadnie skomplikowaną. Leśmian piszę pięknie i głęboko ale daje się po tej głębi poruszać. Mamy tu dwa motywy w postaci miłości i śmierci. Oklepane po tysiąckroć w literaturze jednak przez Leśmiana ciekawie przedstawione np. w Marcinie Swobodzie, Leśmian przedstawia motyw śmierci w sposób tak przewrotny ,litościwy i nowatorski że klasyk tworzy coś ponad klasycznego. Oczywiście występuje tu typowa dla Leśmiana skłonność do infantylnego podejmowania tematów erotycznych. Na koniec dnia książka jest bardzo dobra bo przecież w Leśmianie chodzi o głębie i dobrze wykreowane postacie. Leśmian jest dobry w prostocie i świetny w przekazie. A selekcja i posłowie uważam za jedno z lepszych jakie czytałem. Książka jest warta polecenia bo w końcu każdy musi sięgnąć po najlepszego polskiego poetę. (Przynajmniej tak twierdziła moja polonistka)

więcej Pokaż mimo to

Powrót do wszystkich opinii

Poznaj innych czytelników

66 użytkowników ma tytuł „Lecz nie było już świata…”. Miłość i śmierć. Wiersze na półkach głównych

Przeczytane 34
Chcę przeczytać 32

23 użytkowników ma tytuł „Lecz nie było już świata…”. Miłość i śmierć. Wiersze na półkach dodatkowych

Posiadam 12
Ulubione 3
Poezja 2
Chcę w prezencie 2
Posiadane - Blanka 1
Bśl 1
2022 1
Własne do przeczytania 1

Tagi i tematy do książki „Lecz nie było już świata…”. Miłość i śmierć. Wiersze

poezja polska

Inne książki autora

Więcej

0,0

Dwoje ludzieńków i inne wiersze Bolesław Leśmian

8,3

Łąka Bolesław Leśmian

8,2

Poezja Polska Bolesław Leśmian Bolesław Leśmian

0,0

Wiersze zebrane Bolesław Leśmian

8,4

Poezja miłosna Bolesław Leśmian, Maria Pawlikowska-Jasnorzewska, Leopold Staff, William Butler Yeats

7,0

Po ciemku Bolesław Leśmian

7,0

Śledzą nas Bolesław Leśmian

więcej

Bolesław Leśmian

Bolesław Leśmian urodził się w Warszawie, w zasymilowanej rodzinie inteligencji żydowskiej. Data urodzin poety jest przedmiotem sporów. Za oficjalną uważa się 22 stycznia 1877, widniejącą w (sporządzonym po dziesięciu latach od narodzin) odpisie metryki urodzenia. Leśmian podaje w jednym ze swoich listów rok 1878, natomiast rok 1879 widnieje na jego płycie nagrobnej. Ojciec poety, Izaak Lesman, urodzony 4 grudnia 1847 w Warszawie, wywodził się z rodziny księgarskiej i również w dorosłym życiu wykonywał ten zawód; był synem Bernarda Lesmana i wnukiem Antoniego Eisenbauma. Matka, Emma (Estera) z domu Sunderland, urodzona 11 marca 1852 w Warszawie, pochodziła z rodziny prawniczej. Lesmanowie mieli trójkę dzieci: Bolesława, Kazimierza i Aleksandrę. Emma Lesmanowa zmarła na gruźlicę 1 sierpnia 1887 i została pochowana na cmentarzu żydowskim przy ulicy Okopowej w Warszawie. 12 stycznia 1887 Izaak Lesman zmienił wyznanie na rzymskokatolickie, przyjął chrzest i zmienił imię na Józef. Świadkami przyjęcia chrztu byli: Maurycy Nowicki i Teofil Nowaczyński. Drugą żoną Lesmana została Halina Dobrowolska. Bolesław Lesman młodość spędził w Kijowie. Ulegając presji ojca, ukończył tam prawo na Uniwersytecie Świętego Włodzimierza. Od 1901 przebywał w Warszawie. Następnie udał się w podróż najpierw do Niemiec, a potem do Francji. Pierwszą miłością Leśmiana była spokrewniona z nim malarka Celina Sunderland. W Paryżu poznał i wiosną 1905 poślubił inną malarkę – Zofię Chylińską. W późniejszych latach emocjonalnie związany był z Dorą Lebenthal, dla której napisał cykl erotyków W malinowym chruśniaku. Znalazł się w kręgu modernizmu i poprzez swojego znajomego, Zenona Przesmyckiego, rozpoczął współpracę z pismem „Chimera”. Od 1911 współtworzył Teatr Artystyczny w Warszawie. W latach 1912-1914 przebywał we Francji. Po I wojnie światowej, jesienią 1918, przeniósł się do Hrubieszowa, gdzie pracował jako rejent, a następnie – w 1922 – do Zamościa, gdzie miał notariat. W 1929 r. zastępca Leśmiana, pozorując włamanie, skradł 20 tysięcy złotych i uciekł. Leśmian, jako odpowiedzialny za pracownika, zobowiązany był zwrócić całą sumę, a dodatkowo zaległe podatki, co pomimo wysokiej pensji w wysokości 2,5 tys. zł., było poważnym obciążeniem dla rodziny. Żona ofiarowała na ten cel swój diadem, lecz Leśmian wrócił od jubilera z Warszawy bez pieniędzy, co spowodowało wyprowadzkę żony do Łomży. W roku 1933 został członkiem Polskiej Akademii Literatury. W 1935 przeniósł się wraz z rodziną (żoną i dwiema córkami) do Warszawy. Zmarł 5 listopada 1937 w Warszawie. Został pochowany na Cmentarzu Powązkowskim (kwatera 171-3-25) w grobie siostry Aleksandry, zmarłej 20 czerwca 1921 w wieku 34 lat.

Zobacz stronę autora

Czytelnicy tej książki przeczytali również

Sprzeczna jaskrawość

Jacek Podsiadło

POSŁOWIE Więc jesteśmy już po słowie. Teraz wszystko ci opowiem. Słowo jest snem, a nie ciałem. Wędrowałem. Wędrowałem. Pod prąd. Z prądem. Brałem blask wprost od słońca. Nie odbicie, blask. Sprawdzałem, gdzie jest życie. Obracałem się wśród gwiazd. Wśród gwiazd ostrej poligrafii każdy jest tym, kim potrafi....

patka

oceniła na 7 1 rok temu

Samotność przestrzeni

Emily Dickinson

O jaka szkoda, że jest tu tak niewiele wierszy spośród 1800! Te wybrane obracają się wokół samotności, która ma wiele oblicz, niespełnionej miłości, boga i natury. Jest w nich wiele wrażliwości, zabawy słowem, takiej pięknej melancholii, która sprawia, że kilka wersów wystarczy, by wywołać refleksje i dowiedzieć się więcej o sobie. Najbardziej urzeka mnie wiersz otwierający - 47, ale przy niemal każdym warto się zatrzymać. Z ciekawości przeczytałam kilka przekładów Barańczaka i chyba bardziej do mnie trafiają. Są być może prostsze, być może nie oddają tej charakterystycznej stylistyki, ale czuję je mocniej niż te z przekładu Sławka.

Sylwia Zimowska

oceniła na 7 1 miesiąc temu

Moja dzika koza. Antologia poetek jidysz

Joanna Lisek Bella Szwarcman-Czarnota Karolina Szymaniak

Arcydzieło! Genialna antologia. Dla laika jakim jestem w temacie języka jidysz i kultury , która poznałem nie tylko z wierszy ale również z obszernego wprowadzenia , słownika wyjaśnień zwrotów a także biogramów autorek i tłumaczek było to dosłownie oszałamiające doświadczenie.

Tranquil

ocenił na 10 2 lata temu

Znikopis

Urszula Kozioł

Jakże pięknie pani Urszula Kozioł żegna się ze światem w "Znikopisie". Wiersze te aż zapierają dech swoją urodą i prostotą przekazu. Tak, prostotą. Bo poetka szczerze i otwarcie pisze o tym, jak powoli po trochu jej ubywa, jest jej coraz mniej, coraz mniej ją trzyma przy tej szybko kurczącej się odrobinie życia, w którym czuje się zapomniana przez wszystkich, tych, którzy zostali i tych, którzy już przeminęli. Pisze o tym bez patosu i bez utyskiwania, z przenikliwą, porażającą wręcz świadomością zbliżającego się odejścia i "niebycia". Nie skupia się przy tym wyłącznie na nadchodzącej śmierci, nie czeka na nią biernie i bezradnie ale ciągle bez zmian, tak jak zawsze, obserwuje świat, opisuje go takim jaki jest, nie unikając tematów bieżących, nie trzyma się kurczowo przeszłości. Jest tu nawet miejsce na nowe technologie. I jest też zapowiedź kolejnych wierszy, czego wyczekuję z utęsknieniem, a Pani Kozioł życzę wszystkiego, co najlepsze. ♥

Voldemort

ocenił na 10 6 lat temu

Jest pewien ukos światła. Poezje wybrane

Emily Dickinson

Poezja Dickinson pozostawiła mnie raczej obojętnym. Są w niej interesujące motywy, ale ogół do mnie nie trafił. Być może to nie ten czas. Nie czuję się zachęcony do czytania tej poezji, ale o niej samej jak najbardziej- być może lektura fachowa tu pomoże. Coś rzeczywiście w tym tkwi, ale niestety nie wybrzmiewa odpowiednio.

Igor

ocenił na 6 2 lata temu

Wybór poezji

Zbigniew Herbert

Nigdy nie sądziłam, że poezja Herberta, do której podchodziłam dość obojętnie w liceum, teraz, na studiach, pochłonie mnie swoją sprzecznością - klasyką z nowoczesnością, prostotą ze skomplikowanymi rzeczami, a w tym wszystkim wielością znaczeń, uniwersalnymi prawdami życiowymi. Od dawna żadne wiersze nie zrobiły na mnie takiego wrażenia.

Kinga Lisowska

oceniła na 9 1 rok temu

Sto pociech

Wisława Szymborska

Tomik poezja z bardzo wysokim progiem wejścia. Niemal każdy wiersz należy tu czytać z kontekstem, a te związane są z humanistyką, geografią, historią, mitologią... humanisty czy człek oczytany sobie z tym poradzi, jednak laik może mieć trudność z rozwikłaniem poszczególnych fragmentów czy całych wierszy. Jest też kwestia tematyki: mam nieodparte wrażenie, że tomik nie trzyma się kupy. Te wiersze są bardzo, bardzo różne. Praktycznie każdy z innej parafii. Niby to nie grzech, niemniej jest tu jak z tym pudełkiem czekoladek: nigdy nie wiadomo, co się trafi.

Adrian Pezda

oceniła na 7 1 rok temu

Obcy astronom

Grzegorz Ciechowski

Uważam Ciechowskiego za geniusza poezji śpiewanej, choćby i śpiewanej zupełnie inaczej jak to zwykle się dzieje. Dzięki tej książce zrozumiałem, czym jest taka twórczość i jak nierozerwalnie związana jest z muzyką i głosem wokalisty. Otóż te teksty wydrukowane na papierze nie brzmią! Mimo, że ma się w uszach dźwięki i śpiew, jest płasko. Jak w dętce bez powietrza. To jest rewelacyjne, ale do słuchania z płyty, nie do lektury w fotelowym zaciszu.

Mario

ocenił na 8 1 rok temu

Dzieła (prawie) wszystkie

Andrzej Bursa

Z pewnością nie są to dzieła dla każdego czytelnika. Niektórych może odrzucać bezpośredniość, zbytnia zawiłość, przekleństwa, a nawet brak przecinków. Polecam najpierw przeczytać dodatki od wydawcy na końcu książki, a także zajrzeć na Wikipedie, dzięki czemu czytelnik, który nigdy nie miał styczności z Bursą nabierze nieco kontekstu co do jego twórczości. Ciekawym było przyjrzeć mu się nie tylko jako poecie, który dla mnie personalnie był znany z prostolinijnego "Pantofelka", ale także jako artysty, który podejmował próby dramatyczne. Nie są to dzieła wybitne, ale dobrze wiedzieć, że pisarz starał się działać w różnych kierunkach. Definitywnie polecam dla fanów twórczości Bursy jako dopełnienie jego obrazu i tego kim był jako artysta.

Agnieszka

oceniła na 10 10 miesięcy temu

Wybór poezji

Wisława Szymborska

„Jawność” „Oto my nadzy kochankowie, piękni dla siebie - a to dość- odziani tylko w listek powiek leżymy wśród głębokiej nocy Ale już wiedzą o nas, wiedzą te cztery kąty, ten piec piąty, domyślne cienie w krzesłach siedzą i stół w milczeniu trwa znaczącym. (…) Wleciał przez okno nocny motyl i kosmatymi skrzydełkami toczy przeloty i odloty, szumi uparcie ponad nami. Może on widzi więcej od nas bystrością owadziego wzroku? Ja nie przeczuwałam, tyś nie odgadł, że nasze serca świecą w mroku”.( s.41-42)  zakochani a świat, czyli jeden z najciekawszych wierszy poetki. Wisława Szymborska, Wybór poezji, Wstęp i opracowanie W. Ligęza, Biblioteka Narodowa, nr 327, seria I., wyd. I., Ossolineum, Wrocław 2018. Biblioteka Narodowa jak wzorzec w Sèvres (nic dodać, nic ująć). CZYTASZ I WIESZ! Poezja Noblistki to jedno, a wiedza o Noblistce- to drugie. Warto sięgnąć po najlepsze teksty. Rys poetki i poezji ze Wstępu: • stroni od pokazywania emocji (powściągliwość wobec drgnień serca, dyskretne wzruszenie); • osobiste przeżycia – pretekstem do uniwersalnych prawd filozoficznych; • liryczne „ja” nie pełni dominującej roli (szuka, przeżywa, myli się); • granica prywatności – nieprzekraczalna. Dodatkowe informacje: • Krupnicza 22 (Kraków, dom nazywany czworakami literackimi): o poetka zapamiętała spotkanie z J- P. Sartre`em głoszącym pochwałę komunizmu; o cotygodniowe spotkania towarzyskie w mieszkaniu W. i A. Włodków (pamiętać należy, że Wisława Szymborska poślubiała A. Włodka w 1948r.) z występami Leszka Herdegena i S. Mrożka oraz układanie rymowanek okolicznościowych, stąd późniejsze zainteresowanie limerykami. • Publikacje: o debiut właściwy tom poetycki Wołanie do Yeti (1957), inne tomiki (późniejsze): Sól (1962), Sto pociech (1967), Wszelki wypadek (1972),Wielka liczba (1976), Ludzie na moście (1986); o zmiana tonacji: Koniec i początek (1993): smutek, powaga refleksji poetyckiej, tonacja egzystencjalna i metafizyczna. • Grudzień 1996: odebranie literackiej nagrody Nobla: o nagroda skazała ją na literacki niebyt – przez kilka lat nie ukazał się żaden z jej wierszy. • Własny styl podróżowania: o nie skorzystała z zaproszenia do Stanów Zjednoczonych. • J. Mikołajewski o wydarzeniu na Uniwersytecie Bolońskim z udziałem Noblistki: o największe bodaj spotkanie z poetą w powojennej historii Włoch. Za komentarz do lektury tekstów W. Szymborskiej niech posłuży tytuł wiersza „Niektórzy lubią poezję”. 10/10

zoe

ocenił na 10 6 miesięcy temu

Poezje zebrane (1931–1944)

Izolda Kiec Zuzanna Ginczanka

Poezja z kategorii mniej w Polsce znanej, a szkoda bo Ginczanka dorastając twórczo u boku bardziej społecznie rozpoznawalnych dzisiaj autorów tworzyła coś niezwykłego. Jej poezja dojrzewała razem z nią i dojrzała niezwykle szybko. Książka zawiera zebraną poezję Ginczanki, z fragmentami gazet oraz krytyki jej twórczości wraz z nawiązaniami i ciekawą "konwersacją" twórczą. Jest to autorka, którą zdecydowanie warto poznać bo wnosi do polskiej poezji pierwszej połowy XXw. swego rodzaju świeżość dotykając często problematyki błahej, jaki i tej trafiającej w sedno egzystencji.

Jakub Tracewski

ocenił na 8 11 miesięcy temu

Minimum

Urszula Zajączkowska

Naprawdę ciekawy tomik poezji. Wiele krótkich wierszy skupionych w większości na tematyce przyrodniczej, chociaż pojawiały się też nawiązania religijne. Naprawdę podziwiam wrażliwość autorki, której udało się znaleźć poezję w z pozoru suchych faktach naukowych.

Aksi

ocenił na 7 2 lata temu

Inna wyspa

Julia Hartwig

"Nikt już nie żyje z grona tamtych ludzi dyskretnych dobrze wychowanych i mówiących półgłosem" Takie są te wiersze - dyskretne, dobrze wychowane i spokojne. Nie krzyczą, nie wstrząsają, nie zagrzewają do walki ani się nie buntują przeciwko niczemu. Ładnym językiem, elegancko pokazują to, co i tak wiemy, i zawsze wiedzieliśmy. Jakie to inne od poezji Szymborskiej, która w najbłahszych codziennych sytuacjach potrafiła znaleźć taki kąt patrzenia i widzenia, że stawaliśmy się świadkami odkryć, że odnajdywaliśmy w oczywistym najnieoczywistsze. Hartwig zdaje się wyruszać w tym samym kierunku, ale dochodzi może do jednej trzeciej drogi, i zatrzymuje się, i dostajemy banał. Ładnie zapisany banał, ale banał. Poetycki, ale banał. Przypomina się poezja Elizabeth Bishop, niby to konfesyjna, a w gruncie rzeczy kamuflażowa, zasłaniająca wewnętrzny świat autorki przed okiem czytelnika. Tu też tak jest. Hartwig prawie nigdy nie pokazuje, co czuje, co jest dla niej ważne, co ją boli. Są wyjątki, ale zawsze tylko do pewnego stopnia. Dalej nie, bo nie. Nie wasza sprawa. "Chudy jest mój anioł opiekuńczy..." Ten wiersz ma pokazać otwartość autorki, ale to złudne. Odsłania odrobinę, żeby resztę zasłonić. Czy to źle? Nie, chyba nie, to jedna z ludzkich strategii funkcjonowania, pokazanie takiego sposobu reagowania na świat też jest cenne. Ale ja nie lubię. Pójdę tam, gdzie uczucia szarpią poetą i jego wierszami. "Rady dla tej, którą nazwano kobieta" to zaskakująco prawdziwy wiersz, zdradzający, że Hartwig rozumiała więcej niż zgadzała się pokazać czytelnikom.

Mario

ocenił na 7 1 rok temu

Duszny kraj

Bob Dylan

Właściwie nie powinienem dawać gwiazdek, bo większości tych tekstów nie zrozumiałem. Poezja jest dla mądrzejszych niż ja :(. Kilka jaskółek wiosny nie czyni, choć Łobodziński w posłowiu trochę wątpliwości rozwiał, szczególnie twierdzeniem, że i Amerykanie Dylana nie rozumieją. To i ja mogę, nie?

Staruch

ocenił na 7 4 miesiące temu

Utylizacja. Pęta miast

Tomasz Bąk

Nietrudno znaleźć we współczesnej literaturze krytykę obecnego stanu świata, narodu, ale trudno jest znaleźć utwory, w które wlepione zostają teorie ekonomiczne: z obowiązkowo wkręconymi motywami najmu/wynajmu (raczej wynajmu), komputerów i innych atrybutów dużego polskiego miasta A.D. 2018 uważam, że ten tomik całkiem działa.

mati

ocenił na 7 5 lat temu

Cytaty z książki „Lecz nie było już świata…”. Miłość i śmierć. Wiersze

Bądź pierwszy

Dodaj cytat z książki „Lecz nie było już świata…”. Miłość i śmierć. Wiersze