Kto to puka? Sztuka

Pewnego dnia kot Homer poczuł się zlekceważony i postanowił wyruszyć w świat by znaleźć przjaciela.Tylko co w przyjaźni jest najważniejsze;wierność, bezinteresowność czy może opiekowanie się sobą nawzajem? W swojej podróży Homer poznał niezwykłe pary przyjaciół m.in:mrówki i mszyce,storczyk i grzyb,trzmiel i kwiat koniczyny,wilk i kruk czy bocian i wróbel. Czy jemu też uda się znaleźć bratnią duszę? "Niezwykłe przyjaźnie w świecie roślin i zwierząt" to pieknie ilustrowana historia o przyjaźni w którą są wplecione ciekawostki ze świata roślin i zwierząt. Na końcu książki znajduje się też quiz "Jakim przyjacielem jesteś"? oraz labirynt. Polecam

Rewelacyjna książka! Została stworzona z myślą o dzieciach, jednak informacje, jakie w sobie zawiera będą w dużej części nowością również dla starszych czytelników. Książka wyjaśnia znaczenie poszczególnych symboli, które możemy znaleźć na flagach, a także barw. Zawiera wiele zaskakujących ciekawostek, faktów historycznych i pokazuje ewolucje flag różnych państw. Informacji jest mnóstwo, więc zdecydowanie warto sięgnąć po tę pozycję, a nawet przeczytać ją więcej niż jeden raz. Gorąco polecam każdemu, nie tylko tym, którzy interesują się geografią!

Fascynująca, wielkoformatowa książka dla młodych pasjonatów nauki! Czy wiesz, z ilu kości składa się czaszka? Czy ślimaki mają szkielet? Z ilu kości zbudujemy ludzką dłoń? Z czego składają sie się zęby? "Czyj to szkielet?" to skarbnica wiedzy i kopalnia ciekawostek na temat szkieletów wszelakich. Książka odsłania tajniki budowy ludzkich i zwierzęcych szkieletów - czaszek, zębów, kończyn. Odpowiada na wiele pytań i odkrywa sekrety, jakie kryją w sobie kości. Funduje fantastyczną podróż śladami ewolucji, która sprawia, że mały czytelnik staje się najprawdziwszym badaczem. Ogromną atrakcją książki są okienka, pod którymi kryją się odpowiedzi na zadawane zagadki. Zastosowano tu ciekawy zabieg - to pod klapką znajduje się właściciel szkieletu, a pomocnicze pytania zawarte obok, mają wesprzeć w odpowiedzi na pytanie "Czyj to szkielet?" Książka to 40 stron ciekawostek, dzięki którym lektura jest bardzo przystępna dla małych czytelników. Naszpikowana jest dodatkowo smaczkami i informacjami zaskakującymi również dla dorosłych. Bo czy wiedzieliście, że kangur zachowuje mleczne zęby przez całe życie, a u krokodyla mogą one bezustannie odrastać? A może wiecie, dlaczego wilkom udaje się chodzić gęsiego? Na uwagę zasługują z pewnością ilustracje - utrzymane w błękitnych, granatowych i pomarańczowych barwach, z lekką nutką dowcipu, zachęcają do eksplorowania zawartości. Są duże, przejrzyste i sprzyjają błyskawicznemu przyswajaniu wiedzy. "Czyj to szkielet?" to absolutnie zachwycająca i zaskakująca lektura!

Sięgając po ledwo 64-stronicową książkę Anny Skowrońskiej pt. „Wiatr” nie spodziewałam się, że temat ten zostanie tak dogłębnie potraktowany. Tu bohaterem jest sam wiatr: siła, która może napędzać turbiny wiatrowe, unosić w powietrzu zarówno nasiona jak i samoloty, tworzyć tornada i cyklony. Na tym jednak autorka nie poprzestała. Dzieci dowiedzą się sporo o zielonej energii i dlaczego właściwie tak bardzo nam na niej zależy. Porusza także dość aktualne problemy jak wiatr w miastach – zarówno przewietrzenie zasnutego smogiem Krakowa, jak i zmniejszenia przeciągów w Toronto. Wreszcie możemy też dowiedzieć się ciekawostek związanych z wiatrem w kosmosie: od wiatru na Marsie, po cyklony na Jowiszu i sztormy na Neptunie. Więcej na: https://konfabula.pl/jak-wytlumaczyc-cos-czego-nie-widac-np-wiatr/

Każdy rodzić, chyba, w swoim życiu staje w sytuacji, i to niejednej, w której jest zasypywany tysiącami pytań. Czasem nawet całymi milionami. W życiu dziecka przychodzą różne etapy ciekawości. Pierw poznaje świat jako taki, później sfery zainteresowań zaczynają zataczać coraz szersze kręgi, a jeden z nich zahacza o świat zwierząt. Świat barwny i wielce interesujący, ale przede wszystkim obszerny. Nawet dla rodzica. Ale jeśli już doszliście do tego etapu, że Wasza pociecha domaga się informacji o tym, gdzie mieszkają zwierzęta i jak te ich domy wyglądają, to oto przed Wami książka, która zaspokoi głód wiedzy niejednej małej latorośli. Co budują zwierzęta? Emilii Dziubak bowiem są nieocenioną skarbnicą odpowiedzi na pytania młodych entuzjastów zwierząt. Autorka odkrywa przed nimi i nami rodzicami świat, o którym nam się nie śniło (filozofowie pewno wiedzieli co nieco) lub do tej pory nie przywaliwszy do tego wagi. Wszak gniazdo to gniazdo, a nora to nora. Jak się jednak okazuje gniazdo gniazdu nierówne tak jak i nora norze. Emilia Dziubak, która jest jednocześnie autorką tekstu i ilustracji ukazała to dobitnie. Ale nie tylko to. Zacznijmy jednak chronologicznie, a przynajmniej tak mniej więcej. Pierwsze, o czym przeczytamy, to niejako legenda odczytywania znaków dotyczących tego gdzie zlokalizowany jest zwierzęcy dom. Czy powinniśmy go szukać pod ziemią, a może na niej? A być może wysoko w koronach drzew lub wewnątrz pni? Następnie poznajemy materiały, z których wykonywane są owe domostwa – zwierzaki mają równie duży wybór co ludzie, z tym że w większości wypadków są w stu procentach eko. :) Dalej przechodzimy już do domów. Różnych. Moje dzieci co rusz wzdychały lub wołały „wow, a patrz tutaj”. Jest więc co oglądać. Na pierwszy rzut mamy ptaki – chyba nikogo nie dziwi ten wybór. Gniazda, które budują, mają bowiem tyle form i kształtów, że nie sposób nie czuć podziwu wobec ich pracy przy budowie. I mowa tutaj i o rodzimych gatunkach, które znamy i możemy obserwować w Polsce, ale też i odrobinie egzotyki np. taki Kiwi, czy Tukan. Zajdziecie tutaj także owady, co też nie powinno Was dziwić. Poznacie budowę pszczelego królestwa, zajrzycie też do termitów i kilku innych gatunków. Nie brak także słów kilku o pajęczakach – ten rozdział wzbudził we mnie... No cóż, dla tych, co mnie znają, żadną tajemnicą nie jest, że pająki wzbudzają we mnie paniczny strach, więc gdy tylko niczego niespodziewająca ja trafiła na te strony... Gęsia skórka to było takie minimum, jeśli chodzi o reakcję, jednak... Same domy tych ośmionożnych stworzeń są doprawdy fascynujące (i przerażające zarazem). Po kilku chwilach grozy wchodzimy z butami do mieszkań ssaków, jakich konkretnie dowiecie się tylko wtedy, gdy zgłębicie Co budują zwierzęta?. Ale to nie koniec. Znajdziecie w tej publikacji także informacje o budowlach wodnych, czy też o domach będących kamuflażem. Słów kilka przeczytacie także o działalności człowieka w tym temacie... I wszystkie te informacje, które są naprawdę ciekawe i w zupełności zaspokoją głód wiedzy dzieci, oczywiście do pewnego wieku, opatrzone są ilustracjami, od których nie sposób oderwać wzroku. Całość jest po prostu fenomenalna. Być może ciut nieporęczna, bo to spory format, ale jeśli nie da się jej wygodnie trzymać w rękach, to wygodnie przegląda się ją na podłodze. :) Jeśli więc Wasi milusińscy kochają przyrodę i zwierzęta i są zwyczajnie ciekawi, jak to z tymi domami dużych i małych stworzeń jest, to koniecznie zaopatrzcie się w Co budują zwierzęta? Emilii Dziubak – nie pożałujecie.

Duży skrót życia kobiet na przestrzeni wieków z ładną szatą graficzną. Szkoda, że skoro mówimy o kobietach to nadal tylko wybiórczo używamy feminatywów. To, że część z nich nam "nie brzmi" nie wynika z tego, że są błędnie sformułowane. Jest to skutek tego, że ich rzadko używamy.

Kolejna książka Piotra Sochy z wydawnictwa dwie siostry tym razem poświęcona jest tematyce drzew i podobnie jak poprzednia książka o pszczołach, ta również pełna jest niezwykłych faktów i ciekawostek, choć wg mnie jest nieco mniej ciekawa. Pierwsze rozdziały dotyczą rodzaju liści i korzeni. Dowiemy się o kilku gatunkach figowców, zwanych banianami, tworzących żywe wiszące mosty. Przeczytamy o korzeniach oddechowych lasów mangrowych. Poznamy mieszkańców drzew jak i ich zjadaczy. Dowiemy się jak gekony, motyle czy patyczaki kamuflują się w koronach drzew. Obejrzymy piękne ilustracje zarówno drzew prehistorycznych, jak i najgrubszych meksykańskim 36-metrowym Arbol del Tule , najstarszych i najwyższych kalifornijskich sekwoi mierzących nawet 115 m. Kolejne rozdziały poświęcone są budowlom z drewna, symbolice drzew, drewnianym instrumentom, maskom czy pojazdom. Są też odwołania do legend, religii czy imperium Khmerów. Myślę, że książka przyciągnie uwagę najmłodszych ze względu na piękne ilustracje, ale sama treść książki bardziej przypadnie do gustu starszym odbiorcom.

„Dziwny przypadek Zamku na Niebie” to fascynująca przygoda, która wciągnie zarówno dzieci, jak i dorosłych. Książka jest trzecim tomem przygód Pierre'a – detektywa specjalizującego się w labiryntach, który po raz kolejny musi stawić czoła złoczyńcom. Tym razem akcja toczy się wokół niebezpiecznej misji: Pierre i młodzi czytelnicy muszą przeszkodzić tajemniczym grupom – Żelaznym Maskom oraz Ruchowi Wyzwolenia Labiryntów – w zdobyciu potężnego Jaja Zamętu. Każda strona książki to barwny, skomplikowany labirynt pełen ukrytych ścieżek, detali i zadań pobocznych, takich jak odnajdywanie skrzyń, pucharów i innych ukrytych przedmiotów. Jest to idealna okazja do rozwijania spostrzegawczości, cierpliwości i umiejętności rozwiązywania problemów, ponieważ czytelnicy muszą uważnie obserwować scenerię, aby pomóc Pierre'owi w jego misji. Zabawa staje się tym bardziej satysfakcjonująca, gdy w końcu udaje się odkryć właściwą trasę i ukończyć labirynt. Razem z synem odkryliśmy tę książkę dopiero w trzecim tomie, ale już planujemy sięgnąć po poprzednie części, ponieważ wspólne śledzenie przygód Pierre'a sprawia nam ogromną przyjemność. Każda strona jest misternie ilustrowana, pełna żywych kolorów i detali, co jeszcze bardziej angażuje dzieci w poszukiwanie kolejnych tropów i skarbów. Graficzne bogactwo oraz różnorodność scenerii sprawiają, że każde przewrócenie strony to nowa przygoda. Co więcej, oprócz samej zabawy, książka ma również walor edukacyjny. Dzieci, rozwiązując labirynty i szukając ukrytych obiektów, ćwiczą koncentrację, zdolność logicznego myślenia oraz spostrzegawczość. „Dziwny przypadek Zamku na Niebie” to wspaniała książka, która bawi, angażuje i rozwija, a wspólne odkrywanie jej tajemnic może być doskonałą okazją do spędzenia czasu z dzieckiem w ciekawy i wartościowy sposób.

Skoro dziki na stałe wpisały się w krajobraz miasta Szczecina to postanowiłam poznać bliżej te stworzenia :) niby książka skierowana do dzieci, ale ja jako osoba dorosła z zainteresowaniem czytałam "od deski do deski". Bardzo fajnie napisana książka, zawiera same interesujące ciekawostki. Niby dzik to takie pospolite zwierzę leśne, a tak mało o nim wiemy. Jestem zachwycona ta pozycją, myślę, że nie raz do niej wrócimy.

Świetna książka napisana przystępnym dla młodzieży językiem. Jedyne co mnie martwi to to, że dzisiejsza młodzież jest zbyt delikatna i może nie poradzić sobie z niektórymi rozdziałami tej książki. Ja bawiłam się świetnie, książka zainspirowała mnie do tego by poszukać dalszych informacji, czy zdjęć w Internecie. Rodzice przeczytajcie sami zanim poczytacie dzieciom, być może niektóre fakty będziecie chcieli zachować dla siebie, narazie nie dzieląc się nimi z pociechami.

Żyjemy w czasach, w których rodzice bardzo starają się wspierać zainteresowania swoich dzieci. I kiedy nadchodzi ten etap w rozwoju (chyba każdego?) chłopca, że dziecko zaczyna interesować się kupą, to co robią rodzice? Trochę interesujące (dla mnie również), ale też trochę przekombinowane. Ulubione zdanie młodego z książki to: "Siadaj na tronie i ciśnij!".

Leopantera zachwyciła mnie swoją okładką. Jest taka piękna i wzruszająca, że nie mogłam pozostać obojętna na ten tytuł. Tym bardziej że i opis gwarantował urocza opowieść z niezwykle ważnym morałem. Czy faktycznie tak było? http://zapatrzonawksiazki.pl/index.php/2020/10/23/leopantera-historia-pewnej-milosci-piotr-wilkon/

Wspaniały kwiatowy przewodnik do zabrania na łąkę i w pole, nad rzekę, do lasu i na górski szlak. My to zabieranie przetestowaliśmy - sprawdza się. I nawet nie chodzi tutaj o jakąś wielką naukę o kwiatostanach, pręcikach, baldachach, szypułkach - chociaż i o tym we wstępie można przeczytać. Chodzi o odkrywanie i radość ze znajdowania i nazywania. Bardzo podoba mi się pomysł pogrupowania kwiatów w inwentarzu w kolorystyczne grupy. Moja siedmiolatka w tej systematyce odnajduje się bezbłędnie. Piękne i wierne naturze ilustracje, ciekawe dodatki w postaci owada, ptaszka lub innego ciekawego „towarzystwa” zachęcają do wielokrotnego oglądania. Oczywiście jest to pewien wybór kwiatów. Nie spodziewajmy się odnaleźć w inwentarzu wszystkich roślin występujących w Polsce. Możemy za to zobaczyć niektóre egzotyczne rośliny, które w naszym kraju, w naturalnych warunkach nie występują, ale ze względu na ich oryginalność są zamieszczone w inwentarzu jako ciekawostka. Należą do nich na przykład muchołówka amerykańska czy strelicja królewska. Polecam. WYZWANIE CZYTELNICZE IV 2022 Przeczytam książkę z kwiatem na okładce lub w tytule

Gotowanie to dla wielu czysta przyjemność i rozkosz, ale dla innych, do których zaliczam się ja, niestety, ale jest to pewnego rodzaju katorga czy przykry obowiązek. Nigdy specjalnie akurat ta czynność, nie sprawiała mi większej satysfakcji, chociaż przyznam, że pozytywne opinie na temat moich potraw zawsze gdzieś tam przyjemnie podbudowywały moje ego. Wychowałam się na tradycyjnej polskiej kuchni, moja mama była pasjonatką gotowania i wymyślania dla naszej rodziny przeróżnych nietypowych dań, podziwiałam ją zawsze za to, że z niczego potrafiła stworzyć fantastyczne jedzenie i za to, że nic nie marnowała, nie wyrzucała nigdy żywności do śmieci, jak to niestety robi wiele osób, choć nie przyznaje się do tego. Nie przywiązuję większej wagi do tego co jem, aczkolwiek staram się odżywiać w miarę zdrowo i regularnie, ale sami zapewne wiecie, jak to jest. Czasem zdarzy się jakieś danie na szybko, czy fast food, mówiąc wprost. Posiadając dwoje dzieci, w tym jedno z dosyć poważnymi problemami żywieniowymi, byłam zmuszona do tego, żeby wziąć się w garść i zająć tą niezbyt lubianą przeze mnie dziedziną życia i wydaje mi się, że nawet nie wyszło mi to tak źle, ale o to musicie już Moi Drodzy Czytelnicy zapytać moich bliskich:))) Książka "Daj gryza..." według mnie jest w miarę dobrym przewodnikiem po jedzeniu nie tylko dla dzieci, do których głównie jest skierowana, ale tak samo do osób w każdym wieku. To takie kompendium wiedzy, nietypowych historii i intrygujących ciekawostek, o których często nie wiemy, czy mamy tylko bardzo ogólne pojęcie. Rozumiem, że autorzy musieli mocno się spiąć w wyborze najważniejszych według nich informacji i w zasadzie nie można się tutaj do czego przyczepić, ale w czasach permanentnego niemalże atakowania nas czy właśnie bardzo młodych ludzi kolorowymi czy krzykliwymi obrazami, trochę jak dla mnie tu tego za dużo, ciężko skupić się na konkrecie , a to chyba też ma znaczenie, żeby przekazać jakąś tam wiedzę. Za dużo tych soczystych, kwiecistych, zbyt intensywnych, efekciarskich bodźców, które niekoniecznie takiego małoletniego czytelnika zachęcą do poznawania historii związanej z jedzeniem. Już nie wspominając o niektórych przepisach kulinarnych, do których składniki raczej ciężko byłoby zdobyć, nie mówiąc o ich wykonaniu. Brak jakiejś konsekwencji, z jednej strony książka skierowana do młodego czytelnika, a z drugiej za dużo tu momentami tzw. dorosłych treści. Mimo to uważam, że można po nią sięgnąć, żeby czegoś tam się jednak dowiedzieć:)

Świetna książka dla dzieci, z której także dorośli sporo się dowiedzą. Wiewiórka Ula, żubr Kuba i gołąb Filip wyruszają z Białowieskiego Parku Narodowego, aby odnaleźć nadawcę tajemniczego listu. Podróżują po całym świecie, odwiedzając parki narodowe: Yellowstone, Manú, Jiuzhaigou, Namib-Naukluft, Grenlandii, Komodo i Fiordland. W każdym poznają przedstawicieli fauny z tych miejsc. W książce zawarto bardzo dużo ciekawych informacji o każdym z parków, ich roślinności i zwierzętach. Młodsze dzieci (czytałem książkę ośmioletniej córce) ta liczba różnych ciekawostek może trochę przytłoczyć. Dla nieco starszych będzie to fascynująca podróż. Wielka zaletą publikacji są piękne ilustracje, zabawne dialogi bohaterów i komiksowa forma publikacji. Tę piękną książkę warto nie tylko przeczytać, ale także mieć w domu na stałe

Sukcesy w szkole i pracy w bardzo dużym stopniu zależą od umiejętności koncentracji. Im bardziej i dłużej potrafimy skoncentrować się na jednej rzeczy tym lepiej, ale w czasie koncentracji ważna jest też odpowiednia podzielność uwagi, z czym problem mają dzieci z niektórymi, mniej lub bardziej widocznymi, zaburzeniami. Dzieci z ADHD mają zbyt słabą koncentrację, przeskakują z zadania na zadanie nie kończąc żadnego, dzieci z autyzmem często mają świetną koncentrację, ale nie potrafią jej ukierunkować, skupiają się na jednym wybranym przedmiocie i do niego ograniczają. I niekoniecznie jest to rzecz, o którą nam chodziło. Wszystkie małe dzieci potrafią się skupić na zadaniu tylko chwilę. Im mniejsze tym koncentracja słabsza, co doskonale wiedzą rodzice i opiekunowie próbujący czytać pierwsze książeczki: nim skończą czytać niedługi tekst dziecko chce już oglądać kolejną stronę. Nad koncentracją można pracować za pomocą wielu prostych ćwiczeń: układanie puzzli, wyszukiwanie różnic, wpatrywanie się w jeden punkt, zapamiętywanie niedługich rymowanek, porównywanie ilustracji, wyszukiwanie rzeczy w książkach z wieloma elementami i zabawy z labiryntami. Nasza Księgarnie posiada wiele książeczek, dzięki którym można łatwo ćwiczyć te umiejętności. Seria "Opowiem ci, mamo" doskonale sprawdza się do poszukiwania rzeczy i zwierząt publikacje z serii „Rok w” bardzo dobrze sprawdzają się jako książki z wieloma elementami. Wszystkie one mają bardzo grube, solidne strony, dzięki czemu mogą po nie sięgać już najmłodsi. Ich wielkim plusem jest niewielka ilość tekstu (lub jego brak) i bardzo rozbudowane ilustracje, pozwalające dziecku na dłuższe oglądanie jednej strony, wyszukiwanie elementów, opowiadanie obserwowanej akcji. Cztery lata temu do naszych rąk trafiła książka, która cieszy się równie dużym powodzeniem jak wcześniej wymienione: "Detektyw Pierre w labiryncie. Na tropie skradzionego Kamienia Chaosu". W piętnastu labiryntach czytelnicy do świata zagadek, próby odnalezienia drogi do celu, odkrywania tajemnic. Niewielkie elementy, liczne przejścia i różnorodne scenerie na każdej podwójnej scenie pozwalają na zabawy poza tymi zaproponowanymi w książce. Jeśli dziecko ma problem z przemieszczeniem w labiryncie możemy ćwiczyć koncentrację od "prostych" zadań: wyszukaj kota, pokaż misia, rycerza itd. W tej niesamowitej wielości małych elementów nie jest to zadanie łatwe dla dzieci, ale też nie niemożliwe. Po takim treningu koncentracji można przejść do rozwiązywania zagadek zaproponowanych przez autorów. Dwa lata temu pojawiła się kolejna odsłona „Detektyw Pierre w labiryncie. Na ratunek Labiryntopolis”. Mamy kolejne spotkanie z Panem X, znanym jako złodziej-widmo. Przebiegły przestępca nie poddaje się. Jego zuchwała kradzież może doprowadzić do upadku Labiryntopolis. Razem z detektywem trzeba uratować miasto. Zadanie nie jest łatwe i wymaga pościgu po zadziwiających labiryntach, piętrach Pałacu Chaosu, który jest najwyższym wieżowcem w mieście. W tym roku pojawiła się kolejna odsłona „Detektyw Pierre w labiryncie. Dziwny przypadek zamku na niebie”. Udajemy się na wyprawę po Mieście Kanałów, morzu, wyspie, na której rośnie Drzewoolbrzyma, gdzie wśród chmur kryje się Zamek na Niebie, a tam ukryte jest Jajko zamętu. Pierre i Carmen ruszają w miejski labirynt, aby zobaczyć ten cud. Trzeba zadbać też, aby nie wpadło ono w niepowołane ręce. Brzmi jak gra? Bo to jest gra w postaci książki z labiryntami. Na każdej stronie znajdziemy kolejne etapy przygód oraz wyznaczone zadania. "Detektyw Pierre w labiryncie" to książki , z którymi dzieci się nie nudzą. Mają tu sporo wyzwań, ciekawą akcję, bogatą w szczegóły ilustrację. Bohaterami biorącymi udział w akcji jest detektyw Pierre, asystentka Carmen, Pan X i czytelnik, który pomaga rozwiązywać zagadki. Przed nimi postawiono bardzo trudne i nietypowe zadanie. Schemat jest dość prosty: Pan X kradnie ważny przedmiot i trzeba go wytropić, aby nie doszło do poważnej katastrofy. Pierwsze strony w najnowszej odsłonie przygód Pierre i Carmen trafiają do hotelu, gdzie musi przedrzeć się przez zaludniony westybul. Sprawa się komplikuje, ponieważ detektyw dostaje tajemniczy list od Żelaznych Masek. Podróż przez kanały, plac księżycowy, udział w maskaradzie, przejście przez różowo-waniliowy pałac, wspinanie się po schodkach kamienic, pościg gondolami, przeprawa przez wzgórze wyścigów, przeprawa przez balony na taras wieży słonecznej i wspinaczka po gigantycznym drzewie obfituje w liczne zadania, wskazówki, jaką trasą podążać. Samo oglądanie tych książek sprawia wielką przyjemność, więc moja córka sięga po nie bardzo chętnie i sama stara się wyszukiwać i pokazywać różne przedmioty. Drobiazgowość i dopracowanie sprawiają, że staje się ona prawdziwym dziełem sztuki. Książki mają bardzo duży format, tekturową, matową okładkę, śliskie (ale nie błyszczące) strony z dobrego papieru i ilustracje, które podbijają serca małych i dużych miłośników zagadek. "Detektywa Pierre'a w labiryncie" polecam wszystkim przedszkolakom, uczniom pierwszych klas szkoły podstawowej praz wszystkim, którzy chcą ćwiczyć swoją koncentrację z pomocą labiryntów.

Ciekawa książka, która z jednej strony przybliża maluchom cyfry i liczenie do dziesięciu, a z drugiej - trochę mimochodem, przywołuje temat powiększenia się rodziny o nowe rodzeństwo. Można więc poćwiczyć trochę matematykę, a przy okazji porozmawiać o ewentualnym rodzeństwie, jeśli takowe jest w planie lub jego pojawienie się zbliża:) Podobnie jak w "Literkowej książce" mamy tu ilustracje zrobione na szydełku. Mam wrażenie, że w pierwszej części były trochę lepsze, ale tutaj też sprawdzają się całkiem nieźle. Tutaj również strony z cyframi przeplatają się ze stronami z obrazkiem, wierszykiem i zadaniami do zrobienia, związanymi z obrazkiem. Mój trzylatek był zainteresowany książką, więc jest ok. Chociaż ja czuję pewien niedosyt.

Wszystko mnie w tej książce zachwyca: od okładki, po czcionkę, od tematyki po walor popularno-naukowy, od bezkresu i braku ograniczeń wiekowych po dowcip i swadę z jaką poszczególne istnienia są opisywane. Zwierzęta, które zdają się być najpospolitsze w świecie, często wzgardzane, nieszanowane, ba! - budzące obrzydzenie (patrz: wsza, pająk krzyżak, kleszcz) okazują się być niesamowitymi organizmami, które mają niejedno do opowiedzenia, choćby przez swą budowę anatomiczną czy zwyczaje. Autorka w sprytny sposób opisuje doświadczenia (jak choćby to profesorskie ze szczurem wędrownym), wkłada w usta, paszcze czy inne otwory gębowe swoich bohaterów słowa, które nie tylko je tłumaczą, ale wręcz bawią czytelnika. Wszystko tutaj jest świetne, a zapomniałam przecież wspomnieć o świetnej grafice, która urzeka, bez względu na to czy jesteśmy akurat na stronie ślimaka czy szczupaka! Wszystko budzi ciekawość, przyciąga uwagę sposobem narracji i nagromadzeniem ciekawostek. Zatem do lektury! I do częstego powracania do niektórych jej wątków!

bardzo ciekawa i potrzebna pozycja na rynku wydawniczym skierowana nie tylko do dzieci, ale i do dorosłych. W przystępny sposób przedstawione są różne pasożyty bytujące na człowieku, ale i na zwierzętach, zwłaszcza domowych pupilach. O wiele łatwiej po takiej lekturze zmotywować dziecko do dbania o higienę, mycie rąk itp. Polecam