Kryształowy świat

No, grubo, kolejny ponadprzeciętnie utalentowany Rosjanin w moim ciasnym, ale własnym systemie pojęciowym - cóż za obradzający literacko naród! "Lód" to powieść dla dorosłych (dla dorosłych, bo dość brutalna) z elementami fantastyki, ale o silnym ładunku obyczajowym, z elementami kryminału (rosyjska mafia - jest się czego bać!) i może nawet dramatu (w sensie takiego teatralnego) ze względu na sposób przedstawiania postaci i lokacji. Więc co jak co, ale na pewno nie klisza. Co mnie urzekło w tej powieści, to olbrzymia, zadziwiająca wprost łatwość, z jaką W. Sorokin tworzy przekonujące postaci i ich żywe biogramy - choć pomysł istnienia tajnej społeczności wybrańców obdarzonych niezwykłymi przymiotami nie jest niczym przełomowym, autor animuje swoich bohaterów w taki sposób, że łatwo uwierzyć we wszystko, co pisze, a jego literacki sposób kreacji ma wiele cech unikatowych. Wynikowo więc, jeśli by rozpatrywać tę powieść na gruncie fantastyki, powiedziałabym, że jest wręcz wybitna, gdyby nie powtarzające się niskie oceny wystawiane przez fanów gatunku - najwyraźniej oczekują oni czegoś zgoła innego. Nie jest to więc pewnie dobra fantastyka per se (skoro nie trafia do głównej grupy docelowej) ale, tak czy owak, bardzo dobra proza moim skromnym zdaniem. Na pewno przeczytam kolejny tom.

"Lód" czyli główna część trylogii podobał mi się bardziej, bo był brutalniejszy i nasycony niepokojącą niesamowitością, a w "Bro" (który jest prequelem "Lodu") wszystko jest celowo warstwa po warstwie odzierane z tajemnicy. Mimo to i tak podobał mi się ten prequel i teraz chce mi się przeczytać trzecią część. Sorokin pisze o Rosji wzbogaconej o element fantastyczny, w skrócie: że wśród Ziemian żyją "śpiący" przybysze z kosmosu którzy, jeśli poddani przez współplemieńców dość brutalnemu zabiegowi (je*udup lodowym młotem w serce, jak nie działa za pierwszym razem to do skutku lub do zgonu delikwenta) mogą "obudzić się" i zjednoczyć, a także zniszczyć rasę ludzką która jest błędem w sztuce i wstydliwą rysą na historii Wszechświata. "Bro" zaczyna się w roku 1908, jest opowiedziany z perspektywy tylko jednego bohatera i mimo wyraźnych ograniczeń formalnych cieszy płynną, błyskotliwą narracją, świetną i bardzo wprawną (chociaż powierzchowną, ale taki jest zamysł) charakterystyką postaci oraz może nie przełomowym czy szczególnie oryginalnym, ale wciąż ciekawym i skłaniającym do zastanowienia bezemocjonalnym spojrzeniem na wydarzenia historyczne, tu w wykonaniu zimnego (nomen omen) jak lód "Przebudzonego" narratora dla którego ludzie są tylko "maszynami z mięsa" za to w centrum jego zainteresowania pozostaje "budzenie" kolejnych współbraci. Przez to ostatnie fabułę cechuje zresztą wysoka powtarzalność, bo książka to nic innego jak relacja z kolejnych "przebudzeń" tyle że w kontekście kreacji postaci ma to sens (a ja lubię sens, nie wiem jak inni), bo dla głównego bohatera rzeczywiście jest to cel życia i oś istnienia od pewnego momentu jego biografii. Ogólnie ładne, ciekawe i fajne i nawet przeczytałabym drugi raz. Mocne 6/10 z momentami 8/10. Może nie polecam wszystkim jako must read ale i tak lubię i se chyba kupię całą trylogię póki jeszcze jest gdziekolwiek dostępna.

Książka jest przezabawna a jednocześnie daje do myślenia jak delikatna jest materia naszego tzw. spokojnego, w miarę dostatniego życia i jak szybko możemy wszystko stracić a powrót do normalności jest trudny a może wręcz niemożliwy. Faktem jest, że autorka postapokaliptycznych mieszkańców rosyjskiej wioski a nawet wiochy, która wcześniej była TĄ MOSKWĄ opisała w taki sposób, że momentami miałam chęć tarzać się że śmiechu. Książka powinna być lektura szkolną. Autorka jest laureatką wielu nagród. Polecam bardzo, warto.

Oczytana, raczej heteroseksualna i już nie taka młoda, z wielkiego miasta, żyje sobie w swoim samotnym świecie, złożonym głównie z rowerowych przejażdżek, ploteczek z sobie podobnymi przyjaciółeczkami, z literatury i filozoficznych rozważań. Może ma jakieś tam seksualne epizody, a może tylko perwersyjną wyobraźnię. Aż wreszcie pojawia się on - cały w mundurze i wulgarnej zwierzęcości, znanej nam aż nadto ze stereotypowego obrazu ruskiego sołdata, dodatkowo silnie narcystyczny, przekonany o swoim arcywilkołactwie. Ona wchodzi w Tęczowy Strumień i dla niego gotowa góry przenosić. On początkowo jak najbardziej jest na tak, a potem na nie. Ona wychodzi w pustkowie ... Pisarz Pielewin (autor) - oczytany, z wielkiego miasta. Dialogi specjalnie mu nie wyszły. Są słabe, mdłe, czasem obciachowe i sztuczne. Znajomość kobiecej duszy - trochę lepiej -narrator z wrażliwością podchodzi do tematu, a jego narracja opowiada o tym nie wprost, ale też bez fałszu. Reszta jest murem intelektualnej mgły, motającym i plączącym głównym wątek. Wrażenie ogólne - średnie.

Jak dla mnie - absolutne arcydzieło, jestem zachwycony. Okraszona humorem, ale i przepełniona surową brutalnością opowieść o tym co ludzkie; pożądaniu, pragnieniu miłości, o tym co nieludzkie: zezwierzęceniu w obliczu wojny, głodu, o religijnej manii wiodącej do samookaleczenia, o liczeniu tych biednych, zaślepionych rzezańców na zbawienie... Smutna, mocna, jakże dobra książka.

„Komedia ludzka” w wykonaniu Wiktora P. kupiła mnie od pierwszych stron. Z niecierpliwością chciałem poznać kolejnych bohaterów, przy czym każdy rozdział mógłby być osobnym opowiadaniem, albo bajką trochę filozoficzną. W odróżnieniu od Balzaca, charaktery Pielewina mają kilkaset razy mniejszą masę. Może, dlatego tak bardzo intensywnie chcą korzystać z życia, a każda emocja wręcz wstrząsa ich ciałem. Antropomorficzny Krym jest na wpół legendarny, bajkowy – raczej w wersji bez szczęśliwego zakończenia (autor nie oszczędza swoich postaci), a trochę pachnie kurzem szarej codzienności. Owady jak ludzie, ubijają interesy, zapuszczają wąsy, pracują , uprawiają seks, upijają się i biorą narkotyki, umierają, czy zastanawiają się nad swoim życiem. Znają przy tym Gorbaczowa i Sylvestra Stallone, czytają "Rider Digest", palą papierosy Kazbek, a także chodzą do teatru. Książka naszpikowana jest odniesieniami. Trafia do mnie humor, jak też spostrzeżenia autora. Myślę, że przy kolejnym przeczytaniu można odnaleźć drzwi do głębiej zaszytych aluzji, filozofii.

połowa lat siedemdziesiątych. Ediczka Limonow, awangardowy poeta ze Związku Radzieckiego, przyjeżdża do NYC. dość prędko przekonuje się, że jeśli coś jest w Ameryce potrzebne, to nie jego talent, a raczej uroda żony Jeleny.  W Moskwie był kimś, tutaj jest nikim. Jelena opuszcza go, a on trafia do hotelu dla podobnych sobie, gdzie żyje z łelferu (zasiłku). włóczy się po NY, oddaje się biseksualnym przygodom seksualnym z przypadkowo spotkanymi osobami i pełen nienawiści do establishmentu wiedzie życie wyrzutka społecznego. książka pochłonęła mnie niesamowicie. wyobraź sobie, że przyjeżdżasz do obcego państwa, nie uczysz się języka, bo nie chcesz, świadomie nie pracujesz, bo przecież jesteś poetą, który brzydzi się pracy, idziesz na zasiłek i pierdolisz system. i dodatkowo żyjesz w wielkim mieście. trzeba odwagi! #ediczka na pewno ją ma. na stronach powieści oprowadza czytelnika po mieście, pisząc swego rodzaju przewodnik po ulicach Nowego Yorku lat 70, pokazuje zakamarki i różne dziwne zażyłości począwszy od asystowaniu dilerowi narkotyków, skończywszy z nim w łóżku. dobrze mi się czytało tę powieść. może trochę irytował mnie Ediczka, bo za bardzo rozpaczał za żoną, ale w końcu się przyzwyczaiłem do tego przewrażliwionego przez alko i dragi poety. treść jest momentami mocna, ale przyprawiona wulgaryzmami smakuje dobrze i naturalnie przede wszystkim. anarchistyczna osobowość bohatera, w zasadzie Limonowa, połączona z samotnością w wielkim mieście, dobrze komponuje się w realiach Ameryki lat 70.

tej kultowej książki chyba nie muszę nikomu streszczać i recenzować. jest wystarczająco dużo dostępnych informacji i interpretacji na jej temat. za to może przytoczę przepisy na drinki, których sam Bukowski by się nie powstydził. "Balsam Kanaański - Denaturat -100g; Ciemne piwo - 200g; Oczyszczona politura - 200g" "Duch Genewy - Biały bez -50g; Środek przeciwko poceniu się nóg - 50g; Piwo żygulewskie - 200g; Lakier spirytusowy - 150g" "Łzy - Lawenda -15g; Werbena -15g; Woda leśna -30g; Lakier do paznokci - 2g; Eliksir do płukania ust - 150g; Lemoniada - 150g" "Suczy bebech - Piwo żygulewskie - 100g; Szampon Sadko - 30g; Rezol - środek przeciwko łupieżowi - 70g; Klej BF - 13g; Płyn hamulcowy - 30g; Dezynsektal - preparat owadobójczy - 20g" jeśli ktoś chciałby się przekonać czy to wszystko prawda z tymi miksturami, to polecam film dokumentalny "Jak piją Rosjanie" (m.in. piwo z psikiem muchozolu). również polska kinematografia można pochwalić się ciekawym filmem Marka Piwowskiego "Korkociąg".

Mocno oryginalna literatura. Coś pomiędzy Witkacym a absurdami Gałczyńskiego a tak naprawdę to Jerofiejew. Dziełko ma formę pamiętnika, gdzie niekiedy znajdują się po dwa, trzy zdania, lub szarpane, urywane z kontekstu notatki, zapiski, perspektywy różnych osób. O czym to zaś? O alkoholu, tym upodleniu, zarzyganiu, o seksie, tych majakach o seksie z sześciolatką, koleżanką szkolną, z której zrobiła się herod baba Woroszynina, z którą nawet seks nie ten. O postraszeniu więzieniem, i o próbkach poetyckich Wanieczki, czyli samego Jerofiejewa, gdzie sam, słowami towarzyszy od kieliszka siebie chwali. I ostatnie zapiski o dwukrotnym mordercy, który, gdy obudził się obok ospowatego monstrum w momencie wytrzeźwiał i musiał jej nadepnąć na szyję, no i zabił. A wcześniej trafił do psychuszki, po pobycie w którym jego miłosne skłonności jeszcze bardziej nabrzmiały. Dziełko ciekawe, oryginalne, na wskroś rosyjskie. No to jawa, ni to sen... Warto poznać.

"Książka, z której można odczytać wszystkie znaczenia świata"- tak o powieści Pavica wypowiedział się Paris Match. I jest to bardzo pojemne tych znaczeń zwierciadło,w którym przegląda się czytelnik, erudycyjny traktat o uniwersaliach, ultrapoemat pełen iście rimbaudowskich fajerwerków, ezoteryczna opowieść o jedności wszystkich religii. Czas jest tu podzielony na trzy warstwy: czas dysputy chazarskiej we wczesnym średniowieczu, wiek XVII i współczesność, nie ma tu linearnej akcji, choć mnóstwo fabularnych opowieści rozsianych po całym "Słowniku". Oryginalna forma słownika nadana powieści umożliwia nieskończoną liczbę sposobów czytania tej książki, najbardziej oczywiste podsuwa sam autor we wstępie, którego żadną miarą nie wolno ominąć! Być może nieporozumieniem jest umieszczenie tego arcydzieła w kategorii przeczytane, bo chyba nie sposób przeczytać ją do końca. Ja, choć wielokrotnie byłem na każdej jej stronie, ciągle jestem przez nią zaskakiwany. Książka otwarta? Niewątpliwie, ale to nie wystarczy do jej określenia. A zatem książka magiczna, czarodziejska? To chyba też za mało.

Toksyczne relacje i dokąd mogą nas ponieść. Ktoś zadaje Ci ból, choćby psychiczny i Ty w końcu podasz go dalej. Ale nie miejcie złudzeń, to nie jest fight club, tutaj wszystko opowiedziane jest na spokojnie. Język kąsa, ale nie jest jak gimnazjalista na sterydach przeskakujący na kolejny level gry o tron. I dlatego daję jej plusów więcej niż mniej.

Gdzieś w połowie książkę odłożyłam na półkę - początkowo mnie 'porwała', zainteresowała. I w momencie niemalże kulminacyjnym musiałam zaprzestać czytania, dopadło mnie totalne zniechęcenie pt. 'wiem co będzie dalej, to nudne, to jest wszędzie'. Wróciłam. Warto było. Juli Zeh ma talent, przyciągnęła mnie swoją teorią gier, potrafi prowadzić czytelnika za rączkę, bardzo świadome pisarstFo, jakość (forma i treść) wybitna jak na epokę, w której się tylko cytuje. Świadomość współczesności, kpina z tego wszystkiego z jednoczesnymi kondolencjami dla świata za to, że jest jednak piękny. Z pewnością przeczytam jeszcze nie raz, nie wszystko zostało odkryte, Juli z pewnością wciąga i zabiera w ciut-inną krainę, podobną do tej w której funkcjonuję, nadaje jej sens. I tłumaczy wiele rzeczy. Lubię, gdy książka tłumaczy mi rzeczywistość - potrzebuję korzeni, potrzebuję gruntu, punktu odniesienia. A zakończenie (!) : poezja. Wisienka na torcie. Pielewin w skórze kobiety (o autorce). Poza tym śmiem twierdzić, że autorka jest piękna nie tylko pod względem intelektualnym (ach jak bym chciała mówić jej językiem i spotkać, i słuchać, i patrzeć), ale też jest piękna fizycznie. Że też świat nie zniszczył tak pięknej osoby - i pisze! Dziękuję, że mogłam to przeczytać. Wrócę, kocham, głęboki ukłon.

Małem wewnętrzne obiekcje, czy pisać o tej książce i o jej autorze, czy przypadkiem nie będzie to reklama kacapskiego pisarza. Doszedłem do wniosku, że nie pisanie oznaczałoby wymazanie z pamięci tragedii narodu czeczeńskiego. Kacap coś sobie tam skrobie, a ja widzę tysiące torturowanych, wymordowanych, walczących o swoją wolność ludzi. Mężczyzn, kobiet i dzieci. Zniszczony kraj, zrównane z ziemią miasta i wioski. Jedno pokolenie i historia się powtarza. Giną ludzie, miasta i wioski obracają się w ruiny. Za parę lat, pewnie jeszcze wcześniej, jakiś nowy Prilepin, będzie pisał o tym samym, tymi samymi słowami będzie opisywał te same zbrodnie, tylko narodowość mordowanych się zmieni. Przeczytaj tą książkę, będziesz mógł/a darować sobie wszystkie następne. Autor, uczestnik wojny w Czeczenii w latach 1996 - 99 r. Kapitana OMON -u. Aktywny działacz zdelegalizowanej Partii Narodowo - Bolszewickiej. W opisie napisano " Mocna, męska książka " Zgadzam się.

Początkowo odłożyłem i przeczytałem dopiero za drugim podejściem. Początkowo pomyślałem - co to za porąbana książka? Jeśli coś zaczyna się od historii o generale amerykańskiej armii, który usiłuje przeniknąć przez ścianę, to musi być porąbane. Dalej jednak zrobiło się o wiele ciekawiej i o wiele straszniej. "Człowiek, który gapił się na kozy" to opowieść o tym w jakie zakamarki rzeczywistości udają się umysły wojskowych oraz agentów służb, aby zrobić kuku drugiemu człowiekowi. Aż strach pomyśleć, co jeszcze kryją wojskowe bazy, laboratoria i archiwa. "Człowiekowi..." warto poświęcić trochę czasu. Historia to wciągająca, a jeżeli jesteście fanami teorii spiskowych (które niekoniecznie nimi są) - spodoba Wam się.

„Literackie delirium”. Tę zwięzłą, ale treściwą opinię przeczytałam na stronie tytułowej książki, pod wymowną i charakterystyczną butelką, w której Chińczycy przechowują alkohol. Jakby mówiącej przed wejściem w opowieść – napij się, zanim zaczniesz czytać. Wchodzisz do Alkoholandii ze stolicą Alkoholowa, w której trunki spotkasz w całej swojej różnorodności i postaci, bo „alkohol to słońce, powietrze, krew. Alkohol to muzyka, malarstwo, balet, poezja”, a „człowiek, który wytwarza napoje alkoholowe, jest mistrzem wielu sztuk, jednoczy w sobie wszystkie umiejętności”. Od przewodnika po Alkoholandii można usłyszeć - alkohol jest również „niezbędnym smarem dla trybików naszego państwa, bez niego cała ta machina nigdy nie kręciłaby się tak gładko i sprawnie!” Jego konsumpcji towarzyszą motywujące hasła – „Gdy coś bardzo wzruszy nas, to najlepszy picia czas!” Piją go wszyscy, bo nie piją tylko zdrajcy i sprzedawczyki. Chociaż „pijany bywa tylko niewykształcony, ciemny lud, najniższe warstwy społeczeństwa. Elita, czysta jak wiosenny śnieg, nie upija się nigdy”. W takim kraju wprowadzenie delegalizacji lub prohibicji alkoholu to jak „zabronić ludziom uprawiania seksu i jednocześnie popierać rozwój przyszłych pokoleń”. Do takiej krainy wódki przyjechał Ding Gouer. Czterdziestoośmioletni śledczy do zadań specjalnych, któremu najwyższą satysfakcję sprawiało rozwiązywanie kryminalnych zagadek. Doświadczony fachowiec i wysłannik prokuratury, do której dotarły informacje, że w kopalni Luo Shan uprawia się dzieciożerstwo. Śledczy Ding Gouer miał przeprowadzić dochodzenie i znaleźć odpowiedź na pytanie – kto smaży i zjada niemowlęta? Jego wędrówka po Alkoholandii w docieraniu do prawdy przypominała ciąg alkoholowy, w którego trakcie poznawał zasady funkcjonowania krainy oraz żyjących w niej obywateli. Alkoholandia była metaforą albo, jak kto woli, parabolą Chin. Alkohol symbolizował ideologię komunizmu, która, niczym psychodeliczne opary, otumaniała umysły Chińczyków, zastępując im krytyczne myślenie, autorytety, Boga, Buddę oraz przenicowując wartości moralne, sankcjonując absurd, bogactwem czyniąc komunizm, a jednostkę bezwolnym trybikiem jej mechanizmów. Obrazem tego były losy tych, którzy próbowali jej się przeciwstawić – śledczy Ding Gouer, opozycjonista z łuskowatą skórą i doktorant alkohologii. Wszyscy bez powodzenia w swoim oporze, by ostatecznie potwierdzić, że „wszystkie największe świętości – ideały, sprawiedliwość, szacunek, honor i miłość – podążały” za udręczonymi bohaterami „na samo dno kloacznego dołu”. Autor, Chińczyk żyjący w swojej ojczyźnie, by tę krytykę Chin lat dziewięćdziesiątych poprzedniego milenium, pełną czarnego humoru, ironii, surrealizmu, ukazać pośrednio, stworzył powieść, której dla jednych bliżej do postmodernizmu, a dla innych do realizmu magicznego. Ja przychylam się do pierwszej. Ma ona wszystkie cechy ją charakteryzujące – wątek kryminalny prowadzony przez śledczego, jego droga dochodzenia przypominająca błądzenie w labiryncie, intertekstualność ujmująca myśli i dorobek innych twórców, łączenie gatunków – prozy, listy w korespondencji między doktorem alkohologii a pisarzem Mo Yanem reprezentującym alter ego autora oraz opowiadań pisanych przez doktoranta, a ocenianych przez pisarza, a także przenikanie się realiów z fikcją wizji w stanie upojenia alkoholowego bohaterów, wykluczające ustalenie ostatecznej prawdy, co jest rzeczywiste, a co zmyślone – „małpy robiące wino i kradnące księżyc, śledczy siłujący się z karłem, złotopióre salangany, budujące gniazda ze śliny, karzeł tańczący na brzuchu pięknej kobiety, doktor alkohologii romansujący potajemnie z teściową, dziennikarka fotografująca niemowlę duszone w sosie sojowym”, demon w ciele łuskowatego chłopca i wiele, wiele innych nieweryfikowalnych zdarzeń i obrazów. Pozornie totalny chaos. Służący jednemu celowi – ukazaniu obrazu chińskiego społeczeństwa. Pełnego charakterystycznych cech dla „krajów demoludu”. Z jednej strony przenikliwie naturalistycznego w swojej brzydocie dzięki wykorzystaniu wielu środków stylistycznych, a z drugiej strony niezwykle poetyckiego. W efekcie smutnego, bo na wskroś prawdziwego. To właśnie jest prawda w całej swojej odsłonie, którą ma ujrzeć czytelnik. I o ile, nie udało się oszukać formą opowieści chińskiej cenzury, odrzucającej wydanie powieści, o tyle udało się tym krytycznym obrazem dotrzeć do odbiorców na całym świecie, ponieważ książka została wydana w Tajwanie i przetłumaczona na języki obce. Na pewno pomogła w tym Nagroda Nobla w 2012 roku za „Obfite piersi, pełne biodra”, która jest zupełnie odmienną gatunkowo powieścią, a która wpisałam na mój top książek czytanych w 2013 roku i od której polecam zacząć znajomość z twórczością autora. Być może dlatego „Kraina wódki” tak bardzo zaskoczyła mnie swoją innością, po lekturze tej pierwszej. naostrzuksiazki.pl

Brutalna, okrutna, przerażająca. A spodziewaliście się czegoś innego po wojnie? Tu nie ma pieśni chwalebnych, tylko cierpienie i zespół stresu pourazowego, który ukształtował wybitnego autora niebanalnych książek. Echa wojny słychać we wszystkich publikacjach pana Orwella i aby zrozumieć ich tło warto sięgnąć po tą niewielką książkę. Nie jest przyjemna, co więcej jest idealnym sposobem aby zepsuć sobie skutecznie humor w tą piękną letnią pogodę, jednak warto. Następnie, zaraz po tej książce sięgnijcie po "Wiwat aspidistra", a dopiero potem po te dwa osławione, najbardziej znane tytuły.

O wychowaniu zdecydowanie nie bezstresowym. Oparta na motywach autobiograficznych historia dorastania chłopca wychowywanego przez niezrównoważoną psychicznie babcię i biernego wobec jej agresji, wycofanego dziadka. Mały Sasza jest dzieckiem dosyć chorowitym (choć można domniemywać, że babcia wyolbrzymia jego dolegliwości), przez co musi przestrzegać wielu reguł i ograniczeń - bierze jakieś dzikie ilości leków, nie wolno mu się spocić, prawie nie chodzi do szkoły i wciąż jest straszony rychłą śmiercią. Sama kąpiel to przedsięwzięcie w piętnastu punktach i z masą absolutnie niezbędnych rekwizytów. A to wciąż dziecko, nie zawsze udaje mu się zrobić wszystko zgodnie z wymaganiami - i wówczas musi liczyć się z dotkliwą karą. Kluczową postacią jest tutaj babcia, terroryzująca całe swoje otoczenie, które nigdy nie jest pewne, co akurat wytrąci ją z równowagi (genialna jest jedna z końcowych scen monologu, w którym płynnie przechodzi przez całe spektrum swoich możliwości - od gróźb i wyzwisk, poprzez przymilanie się, błagania i przekupstwa, po wyrzekania i branie na litość, i tak kilka razy). Z jednej strony trudno ją za to do końca winić - to osoba dosyć poważnie psychicznie chora i zdecydowanie potrzebująca fachowej pomocy, a przy tym także w jakimś stopniu skrzywdzona przez los. Z drugiej, nie da się nie zauważyć, że życie z kimś takim to niemal dosłownie piekło. Wielu rzeczy spodziewałam się po tej książce, ale nie tego, że jej lektura będzie mnie stresować. Atmosfera ciągłego konfliktu, miotanie się od czułości do agresji i nieustanne oczekiwanie na kolejny wybuch sprawiają, że czyta się to z gulą w gardle, w napięciu trudnym do zniesienia. Książka bardzo dobra, ale zdecydowanie nieprzyjemna.

Opowieść jak z sennego koszmaru. Bohatera- narratora poznajemy w chwili przeżywania traumy życia. To historia upadku człowieka, konkretnego z konkretną historią, która jest odkrywana powoli w relacjach Maksa. Clara, która teoretycznie skłania go do opowiedzenia wszystkiego, jest irytującą postacią, ale z czasem jest mi jej po prostu żal, gdy degeneracja Maksa sięga kolejnych poziomów dna (wydaje się, że już gorzej być nie może a tu "bum") i cały swój życiowy gniew wyładowuje na niej, traktuje ją jak przedmiot, środek do osiągnięcia celu. Historia jako całość jest ciekawa, ale w pewnym momencie miałam przesyt tych delirycznych obrazów. Sposób prowadzenia akcji, opisywanie świata, ludzi, oczami człowieka, który jest na krawędzi szaleństwa, jest wciągający, jest inny i jest dużym plusem całej powieści. No i ten upał, który towarzyszy bohaterom w ciągu całej akcji, tak zobrazowany,że aż miałam go dosyć, uff. Najsympatyczniejszą postacią z całej książki jest Jacques Chirac i to nie jest TEN Chirac;))

Opowieść mocno inspirowana "Portretem Doriana Graya". Oto dwóch gości popularny i przebojowy oraz typowy nerd padają ofiarą tajemniczej klątwy. Temat zdawałoby się pasujący raczej do opowieści grozy niż do Welsha. Nic jednak bardziej mylnego. "Sekrety mistrzów kuchni" są wręcz stereotypowo welshowe. Znów mamy słynny Edynburg widziany od najgorszej strony. Kto tylko zetknął się z jakimkolwiek dziełem pisarza, wie o czy pisze. Jest brudno i pijacko. Podczas czytania czujemy wręcz woń wydychanych oparów piwska i przetrawionego alkoholu. Kolejny raz otrzymujemy też niezwykle barwne opisy upojenia, kaców, czynności fizjologicznych oraz stosunków seksualnych. Są jak to u Welsha. Niezwykle prawdziwe i obleśno-zabawne. Sama historia niestety nie jest już tak ciekawa. Sam początek dostarcza mnóstwo zabawy. Oto pewien gość zachowujący się jak typowy kujon, Brian Kibby, odczuwa skutki rozpustnego życia swojego znajomego z pracy, Dannego Skinnera. Jego poukładane życie i dobre zdrowie wkrótce ulegają totalnej rozsypce. Skinner zaś bawi się ile wlezie, wracając co rano pełen sił do pracy. Jednak nic nie pokazuje złych skutków alko i narkotyków tak dobrze jak Brian, stający się dla Dannego tym czym był słynny portret dla Doriana Graya. Przy okazji Danny próbuje odnaleźć swojego ojca. Tropy prowadzą do najlepszych edynburskich restauracji. Welsh zwykle jawił się jako znakomity psycholog, który dosłownie wchodził w głowy swoich postaci, przez co perspektywa danej sytuacji zmieniała się nieraz o 180 stopni. Tutaj niestety bardzo rzadko wykorzystuje ten zabieg. Tylko raz za czas funkcje narratora przejmuje jedna z drugo lub trzecioplanowych postaci. Welsh narratorami czyni głównie na przemian Dannego i Briana. Punkt widzenia tego pierwszego jest dość ciekawy i często niejednoznaczny moralnie. Gorzej z Brianem. To bohater zbyt przejaskrawiony. Jego obserwacje i postrzeganie świata jest zbyt przesadzone. Nawet jeśli weźmiemy pod uwagę, że jest to kujon zafascynowany pociągami i sf. Sam przebieg wydarzeń również budzi wiele zastrzeżeń. Pisarz daje tak wiele wskazówek, że końcowego fabularnego twistu można domyślić się już w połowie. Historia ciągnie się zbyt długo. Środek powieści zaczyna już nieco nużyć i z rosnącą irytacją czekałem na jakikolwiek zwrot akcji. Jest jeszcze postać wiedźmy i klątwa. Ta pierwsza została wprowadzona właściwie tylko po to, by dać nam opis obrzydliwego stosunku. Zaś jakim sposobem zostało rzucone tajemnicze przekleństwo i co sprawiło, że zadziałało? Tego się niestety nie dowiemy. Początkowo postać wiedźmy i klątwy zdawały się ze sobą łączyć. Widać jednak, że pisarz nie miał pomysłu na satysfakcjonujące wytłumaczenie i uciekł w to co lubi najbardziej - ohydę i kontrowersyjność. Daleko "Sekretą..." do najlepszych dzieł edynburskiego mistrza. Jednak jest na tyle zabawnie i obscenicznie, że nie sposób dobrze się nie bawić. Przynajmniej przez większość czasu. Nie brak też kilku mocnych życiowych prawd, których chyba nikt nie potrafi podać tak czytelnie i sugestywnie jak Welsh. Mimo swoich wad była to dla mnie świetna lektura. Należę jednak do wiernych fanów pisarza, więc mogę nie być tu w 100% obiektywny.

"Mechaniczna pomarańcza" to nie jest i warto spojrzeć na tą książkę trochę inaczej, chociaż może to jest to samo uniwersum lub zabawy lingwistyczne autora/tłumacza (słownictwo "syntemesk" - MP, "syntemlek", "synteczekl" - RN oraz podział na Związek Anglojęzyczny - Enspun oraz Związek Rosyjskojęzyczny - Ruspun). Spodobało mi się, cały czas coś się działo! Zakwalifikowałabym tą książkę (oprócz antyutopii) do bizzaro-fiction. W następnej kolejności z antyutopii wjedzie Orwell, a następnie powrót Burgessa na salony.