Krótka historia Stowarzyszenia Nieurodziwych Dziewuch i inne opowiadania

Mała Tygrysica, wychowywana przez cudowną, mądrą tygrysią mamę wyrusza w świat w poszukiwaniu własnej drogi. Nie jest typowym tygrysem, ma wiele rozterek, popełnia błędy ale prowadzi ją ciekawość i nadzieja. Nadzieja... że dogoni słońce, że odnajdzie szczęście, że zrozumie życie. To taka baśń filozoficzna, wzruszająca i czuła o zagubieniu w życiu. Bardzo mi się podobała, tak mi ciepło na sercu gdy o niej pomyślę. Mądra, ponadczasowa, króciutka ale pełna cytatów. Okładka należąca do Serii z Żurawiem też śliczna.

Całkiem niezła historia. Zegarmistrzowie powoli konstruują zegary dla cesarza chińskiego. A przy okazji przedstawione są zwyczaje obowiazujace na dworze, czyli klęczenie z czołem przyciśniętym do podłogi, nie podnoszenie głowy i nie patrzenie na cesarza, nawet nie dotykanie szat jego dziewczyn i wiele, wiele innych, na prawdę ciekawych. Troszkę opowieści się snują i trzeba się uzbroić w cierpliwość oraz poświęcić czytaniu (nomen- omen) CZAS.

BRYTYJCZYK W NOWYM JORKU Richard Smith po kilkutygodniowej, wyczerpującej podróży przybywa do Nowego Jorku. Młody londyńczyk jest właścicielem weksla, który ma zamiar spieniężyć – w tym celu udaje się do kantoru przy ulicy Golden Hill. Podczas kilkumiesięcznego oczekiwania na realizację weksla Smith staje się tematem prawie wszystkich miejskich plotek – rozkochuje w sobie piękne Amerykanki, wdaje się w niejedną awanturę, od czasu do czasu ryzykuje własnym życiem. Ale czy właśnie nie na tym polega jego urok? Spufford w bardzo zdawkowy sposób przedstawia swojego bohatera – do ostatniej strony otacza go atmosferą tajemnicy i niepewności, żeby na końcu wprawić czytelnika w osłupienie! Nowy Jork – drugi bohater „Golden Hill„. Zaskakujące, prawda? Autor w mistrzowski sposób nadaje temu niespełna siedmiotysięcznemu miastu duszę. Podczas pochłaniania kolejnych stron wręcz czułam zapach tych małych, ciasnych uliczek – pełnych domowych piekarni, szwalni, rozmaitych targów. Wszędzie musi istnieć balans – w 1746 roku Nowy Jork jest był pełen ponurych, śmierdzących i podejrzanych zakamarków, do których lepiej się nie zapuszczać (oczywiście nie dotyczy to Richarda!). To była uczta! Udało mi się poznać mieszkańców, ich zwyczaje, problemy i ogromne ambicje. Nowy Jork – dzisiejsze Złote Jabłko – był kiedyś małym miastem portowym, które w kilkadziesiąt lat przeistoczyło się w tętniącą życiem metropolię. PODSUMOWANIE „Golden Hill” nie jest powieścią dla każdego. Odstraszać może językowe i groteskowe nawiązanie do dawno minionej epoki, które aż kipi na każdej stronie. Tę książkę się kocha lub nienawidzi. Do tego wniosku można dojść już po przeczytaniu pierwszego zdania. Brzmi nierealnie? Czytam sporo, nawet dużo – nigdy nie widziałam zdania tak bardzo wielokrotnie (wielokrotnie wielokrotnie!) złożonego. Nie dość, że jest to pierwsze zdanie powieści, to autor dał absolutnego czadu i rozpisał się na ponad pół (!) strony. Przyznaję, dopiero przy piątym podejściu wiedziałam mniej więcej o co chodzi. Styl jest mocno nachalny, w pierwszej chwili może odstraszać! Mnie się bardzo spodobał, jednak dla niektórych będzie on denerwujący.Chwilami było ciężko, ale udało się! Książkę połknęłam, rozkoszowałam się każdą stroną i z żalem odłożyłam ją na półkę. Do XVIII wieku raczej się nie przeniosę! No może poza chwilami, w których będę wracać do „Golden Hill” : ) Po cichu liczę, że za jakiś czas pojawi się kolejna powieść Francisa Spufforda!!

Lubicie koty? Ja kocham miłością bezgraniczną. Książkę „Kroniki kota podróżnika” miałam na uwadze dużo wcześniej. Wreszcie przyszedł czas, że po nią sięgnęłam. O czym jest ta pozycja? Najkrócej mówiąc o relacji między człowiekiem a kotem. Mężczyzna o imieniu Satoru znajduje kota, którego ktoś potrącił samochodem. Zwierzę przeraźliwie miauczy. Widać, że jest głodne, przestraszone i potrzebuje bliskości choć początkowo zachowuje dystans. Satoru decyduje się, że przygarnie kociaka. Była to bardzo nietypowa książka ze względu na swoją formę. Narracja jest poprowadzona z dwóch perspektyw – ludzkiej i kociej. I ta druga podobała mi się najbardziej. Dzięki niej możemy się dowiedzieć co myślą koty. Uważny czytelnik doskonale zauważy, że człowieczy świat jest zupełnie inny od tego, w którym żyją nasze kochane mruczki. Trzeba mieć w sobie sporo empatii i wrażliwości, żeby zrozumieć futrzastą logikę. Hiro Arikawa porusza w swojej pozycji wiele tematów, takich jak samotność, relacje międzyludzkie, które nierzadko bywają skomplikowane. Mówi też o śmierci. Gdyby miała określić jakoś tę powieść, to powiedziałabym, że jest ona metaforą. Nie każdy ją zrozumie. Autorka bowiem o wielu rzeczach nie mówi wprost. Ona wręcz prowokuje czytelnika do myślenia. Jeśli więc nie boicie się takich lektur, to gorąco Wam ją polecam. Jestem pewna, że znajdziecie tu fragmenty, które zostaną z Wami na dłużej. A może pod jej wpływem zdecydujecie się na przygarnięcie któregoś z naszych braci mniejszych? Gwarantuję, że będą Wam za to dozgonnie wdzięczni.

Kryminał w stylu starych kryminałów. Ponieważ od lat mieszkam w Atenach, ogromną przyjemność sprawiła mi podróż po znanych mi miejscach wymienionych w książce (pomimo niepotrzebnego tłumaczenia większości nazw ulic). Myślę jednak, że gdyby miejsca i sytuacje nie były mi tak bliskie, książka by mnie nie zainteresowała, może nawet znudziła.

Zaczynając czytać tę książkę spodziewałam się czegoś innego. Liczyłam na bardziej wciągającą historię. Jednak uparłam się by przeczytać tę książkę do końca. I jestem pełna podziwu dla autorki, ogromu przygotowań, poświęcenia w pisaniu tej książki. To właśnie podnosi moją ocenę.

Odcięta gałąź „Napis nad moim losem na ziemi: „Spętana dzieciństwem”. Ponad pięćdziesiąt lat, a nadal poddana strachowi przed rodzicielskim autorytetem, którego boją się dzieci” [1]. Bergljot - bohaterka powieści „Spadek”, norweskiej autorki Vigdis Hjorth, ma ponad 50 lat. Jest pisarką - zajmuje się krytyką teatralną. Ma już za sobą - a przynajmniej tak można by uznać - dzieciństwo, młodość, małżeństwo, macierzyństwo. Jej dość zamożni rodzice zestarzeli się, więc postanowili zapisać majątek czwórce swoich dzieci: starszym – synowi Bardowi, córce Bergljot i ich młodszym siostrom Astrid i Asie. Wbrew składanym wcześniej zapewnieniom podzielenia majątku na równe części, testatorzy postąpili inaczej, co z kolei, jak to zazwyczaj bywa w takich wypadkach, wywołało rodzinny spór. Historia jakich wiele - niesmaczna, jak każdy konflikt krewnych o pieniądze. Testament powstał, mimo towarzyszących całemu procesowi sprzeciwów, a los zrządził, że spadkobiercy nie musieli długo czekać na jego oficjalne otwarcie. Z powodu tragicznego w konsekwencjach upadku ze schodów, umarł 85-letni ojciec bohaterki i jej rodzeństwa, pozostawiając po sobie wspomniany wyżej spadek, żonę, dzieci, wnuki i coś, co w tych okolicznościach po raz kolejny dało o sobie znać - ukrywaną, a raczej nieprzyjmowaną do wiadomości, przemilczaną przez lata historię z przeszłości - tajemnicę. Tajemnica, to może nie jest w tym wypadku odpowiednie określenie – używam go jednak, z uwagi na chęć ukrycia szczegółów. To krótki zarys fabuły powieści, która zaraz po ukazaniu się w 2016 r. w Norwegii (polska premiera w Wydawnictwie Literackim miała miejsce w 2018 r.), wywołała wiele kontrowersji i przyczyniła się do publicznej debaty na temat przedstawionych w niej wydarzeń oraz występujących, jak podejrzewano, wątków autobiograficznych. Czy są jeszcze jakieś rodzinne sprawy i problemy, których literatura nie poruszyła, a które mogłyby zostać przedstawione w sposób nowatorski? Okazuje się, że tak. Pierwszoosobowa narracja Bergljot, zarówno ta prowadzona w czasie teraźniejszym, jak retrospektywna, jej forma imitująca autentyczne przemyślenia z ich naturalnym chaosem, powtórzeniami, zwrotami, odwoływaniem się do snów, pozwala czytelnikowi nie tylko poznać kulisy całej sprawy, ale nieomal dotknąć i osobiście doświadczyć trudnych emocji bohaterki - osoby, która w imię uwolnienia się z rodzinnych, a opresyjnych dla siebie układów, zdecydowała się na zerwanie kontaktów z rodzicami i rodzeństwem. Bergljot jest inteligentna, odniosła zawodowy sukces i bardzo lubi swoją pracę. Ma dobry, ciepły kontakt z dorosłymi dziećmi, partnera i przyjaciół wspierających ją, znajduje się, jak to ładnie określa andragogika, u progu późnej dorosłości, przeszła terapię, a mimo to nadal pozostaje pod presją wydarzeń z dzieciństwa. Wciąż nie może uwolnić się od roli bezbronnego dziecka autorytarnych rodziców i na nowo przeżywa swój dramat niewysłuchanej ofiary, odrzuconej córki i siostry. Zerwanie kontaktów nie zapewniło jej, o czym mamy się przekonać, spokoju, którego tak bardzo szukała, a śmierć ojca niczego nie rozwiązała, a przeciwnie, wymogła na niej zmierzenie się po raz kolejny - nie otrzymujemy odpowiedzi, czy ostateczny - z problemem jej życia, który tak naprawdę był problemem całej rodziny. Wszyscy jej członkowie są w jakiś sposób uwikłani w sytuację, która już w przeszłości wymagała i dalej zmusza ich do zajęcia stanowiska w sprawie – do określenia się. Konsekwencje przyjęcia wobec bohaterki zdecydowanej i jednoznacznej postawy dotkną z pewnością każdą z występujących postaci – i to jest sednem. Z tego wszyscy uczestnicy dramatu, jak się wydaje, zdają sobie sprawę. Bergljot, której perspektywę widzenia problemu czytelnik poznaje najlepiej, doskonale rozumie motywy postępowania uczestników rodzinnego sporu, w ponadprzeciętny sposób umie ocenić rolę jaką odegrała w jej życiu postawa ojca i matki, a jednak nie potrafi unieść konsekwencji swojego wyboru – wyboru drogi odcięcia się od rodziców. Tak głęboko tkwi w niej społecznie nakazana konieczność okazywania im szacunku, szczególnie kiedy stają się starzy i niedołężni, że poczucie krzywdy wciąż walczy w niej, z poczuciem obowiązku. Postać neurotycznej, nieszczęśliwej, uciekającej czasami w alkohol Bergljot, pokazuje jak bardzo zakorzenione są w naszej psychice zarówno potrzeba bezwarunkowej rodzicielskiej miłości i szczera chęć wypełnienia roli opiekuna starych rodziców, ale równie silnie naturalna potrzeba szacunku dla siebie, poszukiwania zadośćuczynienia, akceptacji, zrozumienia i uznania przez otoczenie, a przynajmniej wysłuchania „naszej” prawdy. Czy można wyrzec się tych wartości w imię spokoju swoich krewnych, w imię utrzymywania powierzchownych kontaktów rodzinnych i zewnętrznych pozorów tak zwanej "normalności"? Czy może tak właśnie trzeba – bo minęły lata, są jeszcze dzieci i wnuki, spragnione kontaktów z dziadkami? Czy wreszcie w rodzinie wszystko da się zapomnieć, odciąć, unieważnić? I w jakich okolicznościach? Co zrobić z takim odkryciem: że hipokryzja i strach, chęć osłonięcia się przed osądem społecznym może, jak się okazuje, być głównym motywem działania rodziców? Tych rodziców, o których chcielibyśmy przecież zawsze myśleć, że nas kochają i chcą wyłącznie naszego dobra. Czytelnik sam musi zdecydować, jak odnaleźć się w tym poszarpanym przez emocje świecie Bergljot i jej rodziny, w którym prawie wszyscy czują się nieszczęśliwi - ofiara i sprawca, współwinni i niewinni, i ci którzy w imię kompromisów nie potrafili opowiedzieć się po właściwej stronie. To niepokojąca i poruszająca proza, ale pomimo bolesnej prawdy w niej zawartej trudno było mi się od niej oderwać, Utkwiła mi w pamięci szczególnie jedna scena: bohaterka od kilku dni leży w szpitalnym pokoju razem ze starszą kobietą, której nikt nie odwiedza. Za szpitalnymi oknami rozciąga się szeroka panorama nieba. Pewnego wieczoru, kiedy jeszcze nie śpią, na ciemniejącym po burzy horyzoncie ukazuje się im dobrze widoczna, spektakularna tęcza. Obie są tak samo zachwycone i podekscytowane tym zjawiskiem, a Bergljot zauważa, że może rodzina nie jest jednak najważniejsza i żadna wizyta krewnych nie dałaby samotnej starszej pani takich emocjonujących, dobrych przeżyć. To kontrowersyjna, ale jakże w niektórych przypadkach prawdziwa, refleksja. Smutna – ważna lektura. Tak jak pastelowa grafika na okładce książki, która przedstawia delikatnie zarysowane kontury domu i drzewo na pierwszym planie. Z początku niczego nie zauważamy: dom, drzewo, krajobraz, dopiero po chwili, a może nawet dopiero podczas lektury, kiedy sięgamy po książkę po raz kolejny i uważniej przyglądamy się rysunkowi, widzimy, że drzewo nie ma liści, a jedna z jego najgrubszych gałęzi jest odcięta. Recenzja ukazała się wcześniej na innym portalu czytelniczym. [1] Vigdis Hjorth, „Spadek”, przeł. Elżbieta Ptaszyńska-Sadowska, Wydawnictwo Literackie, 2018 r., s. 58.

Kolejna książka Crummeya z mojej biblioteczki. Trochę inna od poprzednich. To bardziej dziennik, trochę wspomnień czy szarpanych zapisków z chwil zapamiętanych. Aby uchronić od zapomnienia fragmenty życia mieszkańców Nowej Fundlandii. W sam raz na zimowy wieczór.

Jak dla mnie, to nawet 7,5 gwiazdki. Bardzo wciągająca opowieść o Panu Ishidzie, jego siostrze i wszystkim, co ich otacza. Pełna była samotności i tęsknoty. Można się w niej było zanurzyć, jak w deszczu. Płynęłam razem ze snującą się historią i chciałam, żeby wciąż trwała. Piękna.

Wspomnienia. Z perspektywy czasu życie w zasadzie właśnie z nich się składa. Zwłaszcza gdy ‎dobiega już końca. Czy pamiętamy więcej złego, czy dobrego? Jak czas zaciera granice między ‎zdarzeniami? Jak zniekształca szczegóły? To tematy, które u nas najlepiej podejmuje ‎niedościgniony Myśliwski. ‎„Trudne światło” Tomása Gonzáleza przypomina jednak bardziej twórczość Johna Fosse z jego ‎norweskim studium starości i odchodzenia. Fosse spowalnia, dbając o warstwę duchową. González ‎ociera się o nihilizm i miarowo brnie do przodu, stając się w pewnym sensie lustrzanym odbiciem ‎skandynawskiego noblisty. Choć obaj oferują przecież poetycką frazę, nieliniową fabułę i podobny ‎ból istnienia. I jeszcze wątek malowania obrazów, również wspólny dla obu autorów. Coś jest w tej prozie. Coś bliskiego i przejmująco nieuchronnego. Tylko mam wrażenie, trochę ‎ucieka przez przeciętne tłumaczenie i brak przypisów. Ja w każdym razie wolę jednak mieć kroplę nadziei na tej pustyni smutku...‎

Petra Hůlová wykazała się dużą odwagą ukazując taką perspektywę. Sama absolutnie nie odebrałam Julie jako irytującej, wzbudzała raczej współczucie. Bo to, z czym mierzy się bohaterka, wygląda na rzeczywiste problemy ze zdrowiem i chyba nie chodzi tu tylko o jej nieodpowiedzialność, egoizm, lekkomyślność. Ogromne uznania dla tłumaczki Julii Różewicz, bo ten tekst jest tak nasycony neologizmami, grami słownymi i innymi eksperymentami językowymi, że książka nie mogła być łatwa do przetłumaczenia, a mimo to w przekładzie polskim wypada świetnie.

Chociaż nie lubię opowiadań to te sprawiły mi duża przyjemność, uwielbiam morskie historie. Jest tutaj dużo dzikiej przyrody, surowości, ciężkiej pracy ale też bohaterami są zwierzęta( moje ulubione opowiadanie "Zimowy pies". Jest i miłość, rodzina, dzieci. Warto sobie dawkować te opowiadania. Gorąco polecam i nie mogę się doczekać spotkania z prozą autora.

Dobrze się czyta tę historię mieszkańców Berlina i okolic (łącznie kilkanaście osób z różnych warstw społecznych), których łączy postać wilka wędrującego od granicy z Polską do wielkiego miasta oraz ich ... pogmatwane własne losy. Losy, które co i raz się splatają. Książka jest napisana bardzo prostym, wręcz oszczędnym językiem, pełno w niej sugestywnych opisów przyrody oraz tętniącego życiem miasta. Czytelnik czuje się niczym wilk, który podąża ulicami i przygląda się tym wszystkim obcym ludziom, zupełnie nie rozumiejąc ich zachowań, decyzji. I to jest siła tej książki.

Cudowny, kojący comfort book, na szczęście odmienny od typowych azjatyckich książek w tym nurcie. "Dziewczyna, która czytała w metrze" to książka o książkach, to też książka o obserwowaniu i zauważaniu innych ludzi, a przede wszystkim o ich rozumieniu. Autorka w tej niewielkiej powieści pokazuje, jakie znaczenie mogą mieć książki, jak niosą ukojenie i jak bardzo działają indywidualnie na każdego człowieka. Niby to banał i oczywistość, ale warto czasami sobie o tym przypomnieć. Główna bohaterka to chodząca wrażliwość. To też miękkość i czułość i właśnie dzięki tym cechom "Dziewczyna..." tak koi. Juliette wzbudziła moją sympatię, bo to trochę odzwierciedlenie mnie samej. Trochę zaplątana, trochę pogubiona, patrząca na świat w nieco odklejony sposób. I poczucie humoru autorki to taka wisienka na torcie. Cudowna książka. Niewielka, niepozorna, a dla mnie bardzo ważna. Crème de la crème.

Deska do prasowania - 7/10 Odwiedziny - 2/10 Wrona - 7/10 Pani Ambasador - 7/10 Jego zapach - 5/10 Chcę zawołać Samirę - 4/10 Zamach stanu - 8/10 Cudzoziemka - 6/10 Dziewczynka z kostką Rubika - 7/10 Papuzi skrzek - 7/10 Dom pod Figowcem - 5/10 Twoje ostatnie lato, siostrzyczko - 8/10 Nuria Angles Barrera - 6/10

Ta książka o niepozornej okładce kryje w sobie wielkie bogactwo treści i literackiego kunsztu. Gdyby ją sfilmować byłby to świetny western z wyrazistymi bohaterami i ciekawym tematem - adaptacji porwanych białych dzieci w indiańskiej kulturze i trudności z powrotem do rodzimej cywilizacji. Natomiast książka daje o wiele więcej bo jest to prawdziwie piękna literatura- z bogatym , plastycznym sposobem opisywania, z wieloma ciekawostkami obyczajowo- historycznymi wplecionymi dyskretnie w treść,(głównie poznajemy Texas roku 1870 ) i umiejętnością utrzymywania napięcia. To książka, która głęboko dotyka zawiłości egzystencjalnych, ale nie dlatego, że pokazuje złych i dobrych i świat czarno- biały, ale dlatego, że są okoliczności poza dobrem i złem, a my musimy tylko podjąć jakąś decyzję w swoim sumieniu.

Sięgnęłam po nią zupełnie przypadkowo, po prostu szukałam coś podręcznego do podróży autobusem. Okazało się że ta pozycja średnio do tego się nadaje bo to prawdziwy wyciskacz łez, choć definitywnie nie jest w tym wszystkim jakiś melodramatyczny, opowiada po prostu smutną historię która myślę że przydarza się tysiącom kobiet w niemal każdym miejscu a już szczególnie w tak trudnym społeczeństwie jak społeczność RPA. Bardzo ciekawi mnie ten kraj, pomimo swej trudnej historii i aktualnie nadal trwającym (mniej lub bardziej) wewnętrznym konflikcie, jest dla mnie po prostu intrygujący, choć zdecydowanie daleko mu do idylli. Przykre że appartheit pomimo że od wielu lat niby już jest zakazany, nadal zbiera swoje krwawe żniwo.

„Psikus” jest moją pierwszą przeczytaną książką włoskiego pisarza Domenico Starnone. Muszę przyznać, że powieść czekała na półce dość długo żebym zapoznała się z jej treścią, bowiem prawie pięć lat, nie mniej jednak uważam, że na każdą książkę jest odpowiedni czas. Jest to dzieło z gatunku literatura piękna, finalista nagrody National Book Award w kategorii literatura w przekładzie w 2018 roku. Książka wydana jest w twardej oprawie, a zdjęcie na okładce może nie jest zbyt malownicze, gdyż przedstawia rozlane mleko i kawę, jednakże przywodzi na myśl połączenie pokoleń. I w tym przypadku nie jest to bezpodstawne skojarzenie. Głównym bohaterem powieści jest mieszkający w Mediolanie siedemdziesięcioletni Daniele Mallarico sławny ilustrator i pracoholik, dla którego kariera zawodowa jest całym życiem. Na prośbę córki, przyjeżdża do rodzinnego Neapolu, żeby opiekować się przez kilka dni czteroletnim wnukiem Mario. Ten zasadniczo krótki czas spędzony w domu z dzieciństwa w towarzystwie żywiołowego dziecka nie tylko przywołuje duchy z przeszłości ale stawia przed Daniele pytanie czym jest prawdziwy sens życia. Czy udało się bohaterowi znaleźć odpowiedź oraz na czym polegał tytułowy psikus – zainteresowanych odsyłam do kart powieści. Uważam, że jest to naprawdę ciekawa książka z niebanalną fabułą sprawnie poprowadzoną przez Autora. Generalnie akcja powieści toczy się w kilku pokojach włoskiego mieszkania. Narratorem powieści jest główny bohater, co pozwala zrozumieć cechy charakterystyczne i spojrzenie z perspektywy seniora. Bohaterowie są świetnie wykreowani, dziadek Daniele i wnuk Mario zostali dobrze opisani zarówno w różnicach charakterów jak i z łączącym ich talentem do rysunku. Lekkie pióro Autora, powoduje że książkę czyta się szybko i płynnie. Opisana historia pokazuje istotę relacji pomiędzy członkami bliskiej rodziny oraz jak ważne jest wychowanie dzieci i poświęcanie im czasu. Książka jest przede wszystkim o przemijaniu młodości, kariery zawodowej i życia. W mojej ocenie jest to historia z przesłaniem mówiącym żeby spojrzeć na siebie i zastanowić się czy w biegu codziennego życia nie umyka nam coś naprawdę ważnego. Polecam tę powieść każdemu, kto lubi nietuzinkową fabułę i jej łagodny przebieg. Można przy tej pozycji odpocząć i przyjemnie spędzić czas. Mnie osobiście przypadła ta książka do gustu i chętnie przeczytam pozostałe dzieła Autora wydane w Polsce. Polecam serdecznie.

Czytajcie! Literatura piękna, która jest dramatem kobiet. Powieść, która jest opowieścią o losach trzech kobiet w szpitalu psychiatrycznym. Dwóch, które są pacjentkami. Jedna pielęgniarką. Ich losy na Wyspie Dusz (Finlandia). Wyspa, która jest ich "więzieniem" i domem za razem. Kiedy horyzont jeziora jest ich jedyną drogą do do rozmyślań o "wolności". Tylko wolność jest też wojną ... Ważna w książce jest Nadzieja. Jest to książka, którą odkładałam kilka razy. Jednak warta przeczytania każdej kartki. Powieść oparta na prawdziwych wydarzeniach.

Autor sam zaznacza, że nie będzie ułatwiał Czytelnikowi czytania. I stąd przeskoki z narracji trzecioosobowej do pierwszoosobowej. To jeszcze było dla mnie zrozumiałe. Dzięki temu można było lepiej wczuć się w bohatera, wyszedł bardzo fajny efekt. Kolejnej jednak rzeczy nie rozumiem. Nie wiem po co Autor zaczyna mówić o sobie, o pisaniu książki. Ten zabieg mnie totalnie wybijał z opowieści i dezorientował. Sama opowieść była zaskakująca, sporo w niej pożądania i namiętności oraz wiele interesujących motywów. Jak dla mnie najlepszy był motyw z domem, który musi odpocząć, dlatego mieszkańcy go opuszczają na dwa tygodnie, ale przed wyjazdem zostawiają rozgardiasz, żeby po powrocie łatwiej było wrócić na dawne tory. Książka jest specyficzna, ale właśnie dla takich motywów warto ją przeczytać.