Kromka chleba

John oraz Erika postanowili adoptować w Polsce czternastomiesięczną dziewczynkę, której nadali imię Casey. Przez wiele lat byli szczęśliwą rodziną, jednak zmieniło się to kiedy Casey weszła w okres dojrzewania. Dziewczyna zaczęła mieć napady złości, pojawiła się depresja, skłonności autodestrukcyjne i samobójcze. Jej rodzice próbowali na różne sposoby pomóc córce, jednak powód wszystkich jej problemów został odkryty za późno. Ta książka jest pozycją obowiązkową dla każdego. Według mnie każdy powinien wiedzieć z jakimi problemami może borykać sę adoptowane dziecko, nieważne czy ktoś ma zamiar je adopotować czy nie. Nigdy nie wiemy czy nasza wiedza nie przyda się komuś, kogo znamy i czy nie zapobiegnie ona tragedii. „Mogło być inaczej” to książka smutna i bardzo poruszająca. Nie da się przejść obok niej bez emocji. To jedna z tych historii, która zostaje z nami na długo. Nie da się jej oceniać w kategoriach dobrej i złej, to byłoby krzywdzące ze względu na tematykę. Jest to lektura ważna i potrzebna, tak jak pisałam, obowiązkowa dla każdego. Przeczytałam ją w jeden dzień. Teraz jest we mnie dużo smutku, ale też przerażenia. Ale zdecydowanie cieszę się, że ją przeczytałam. Jestem bogatsza o wiedzę, która może mi się kiedyś przydać.

Autorka zaprasza nas w podróż w czasie, chociaż akcja dzieje się również współcześnie. Bohaterki są dwie, Hanna, dziewczyna z przeszłości i Sarah, współczesną mieszkankę San Francisco, zafascynowaną przeszłością miasta. Sarah postanawia poznać historię dwóch zaginionych szwaczek, Margaret i Hanna. Zaczyna prowadzić swoje własne śledztwo, które prowadzi do niesamowitego odkrycia... Książka bardzo zgrabnie łączy dwie historie i bardzo zgrabnie łączy przeszłość z teraźniejszością. Bardzo przyjemnie się czyta tę historię i śmiało mogę ją polecić.

Długo na nią polowałam i udało się! Jedna z mocniejszych książek, dająca inne światło na obóz. A także, pokrywająca się z innymi książkami, tyle że widzimy to z innej strony. Dodatkowo, mamy tutaj, coś czego wiele osób się nie spodziewa. Historię kukiełek, albo siedmiu krasnoludków, kto jak woli ich nazwać. Która zapiera dech w piersi i nie odpuszcza na ani trochę. Tą książkę czyta się trochę, nie da się jej na raz, ale jak najbardziej warta przeczytania. Wytrwali czytacze książek obozowych, docenią te dzieło.

„Jaka piękna iluzja. Magdalena Tulli w rozmowie z Justyną Dąbrowską” Autor: Justyna Dąbrowska, Magdalena Tulli Gatunek: wywiad Tytuł oryginału: Jaka piękna iluzja. Magdalena Tulli w rozmowie z Justyną Dąbrowską Data wyd. oryginału: 2017-10-11 Wydawnictwo: Znak Literanova Okładka: miękka Liczba stron: 264 Ocena: 8/10 Istnieją książki, po których przeczytaniu mam ochotę wręczyć je każdej napotkanej osobie. Żeby przeczytała, pomyślała i poczuła to, co ja - czyli ulgę, że ktoś też tak ma i jeszcze o tym napisał. JAKA PIĘKNA ILUZJA. MAGDALENA TULLI W ROZMOWIE Z JUSTYNĄ DĄBROWSKĄ Tę pozycję wręczyłabym każdej napotkanej kobiecie. Bo chyba my - baby, często wzdychamy w zadumie do świata którego nie ma, bo jest zbyt idealny, żeby mógł w ogóle przetrwać. FABUŁA “Jaka piękna iluzja’ to bardzo osobista i mądra rozmowa pisarki Magdaleny Tulli z psychoterapeutką Justyną Dąbrowską. Pani Justyna zgrabnie i nienachalnie pyta o życie, o kobiecość, macierzyństwo, emocje i relacje. Natomiast pisarka nie boi się mówić o rzeczach trudnych, przy czym robi to w pewny siebie sposób pokazująć tym samym, że wie czego chce i jaką ścieżkę wybrała. Sprytnie zmusza czytelnika do przemyśleń nad własnym życiem. To książka o tym, że życie po trochu jest zbudowane z ułudy, a niewielką pozostałą część stanowią nasze własne wybory. Ale także o tym, że sens mają rzeczy i zdarzenia, jeśli im go nadamy. DLA KOGO Ta książka to piękny pomocnik w autoterapii. Polecam go każdej kobiecie oraz osobom interesującym się tematami psychologii i terapii. WRAŻENIA Pozycja, która w przemyślany, nienachalny sposób skłania do refleksji. Mimo formy rozmowy jest czymś na kształt wiwisekcji psychologicznej. Dla mnie ta książka jest formą pomocy w dialogu ze światem i samą sobą.

Bardzo sugestywnie przedstawione szaleństwo rzymskich cesarzy Tyberiusza, Kaliguli i Nerona. Nie dziwi, że cesarstwo upadło mając takich władców. Wątek chrześcijan przedstawiony z ciekawej perspektywy. Zakończenie oczywiście nie zaskoczyło, bo jakże mogło, skoro autor fabułę oparł na faktach. Warto przeczytać.

Rotmistrz Pilecki w ostatnich latach stał się postacią, która pojawiła się na horyzoncie szerszej grupie Polaków, zwłaszcza w środowiskach patriotycznych, a nawet kibicowskich. By nie być gołosłownym i wiedzieć o kim tak naprawdę rozmawia się w takich kręgach sięgnąłem po powyższą książkę, by lepiej poznać osobę bohatera. Tak, bohatera - a ta książka tylko utwierdziła mnie w tej tezie. Postać z życiorysem wprost idealnym na bohatera narodowego. Oprócz niezłomnej i heroicznej walki na frontach II WŚ, dowiadujemy się też jak wyglądały początki "kariery" tego wojaka. Nie da się ukryć, że poświęcił swoje życie dla ojczyzny stawiając ją wyżej niż rodzinę, która często musiała za nim czekać, aż wróci z kolejnych walk, a także wyżej niż swoje życie, które stracił z rąk oprawców własnego narodu - chichot losu. Sama książka łączy w sobie reportaż z filmu o Pileckim, wywiad z synem Andrzejem, a także faktami z życia Rotmistrza oraz ciekawymi zdjęciami. Może nie jest to arcydzieło literackie z gatunku biografii, ale na pewno wiedza w niej zawarta wystarczy na początek wszystkim tym, którzy chcą lepiej poznać losy Witolda Pileckiego - ochotnika obozu Auschwitz Birkenau.

„Łowca tygrysów” to romans, który otwiera trylogię „Kres Wieczności”. Książka nie jest typowym przedstawicielem gatunku – mamy tu obyczajówkę z elementami magii i mistycyzmu. To historia, w której szczęście przeplata się z rozpaczą, łzy mieszają z radością, a jej bohaterowie udowadniają, że prawdziwa miłość potrafi przezwyciężyć czas. Julian Cruz jest młody, przystojny i wiedzie dostatnie życie w Los Angeles. To, jak bardzo się myli, okazało się w chwili, gdy poznał na scenie dublerkę Josephine Collins. Ta miłość gotowa jest na największe poświęcenia w imię bliskości, nawet wbrew logice, wbrew prawom fizyki. Z pozoru wszystko układa się wspaniale, choć najbliższy przyjaciel Juliana i przyjaciółka Josephine ostrzegają go przed tym związkiem. Sielanka, sielanką, ale „nic nie może przecież wiecznie trwać”. Czy wiara i miłość wystarczą, by odwrócić bieg tragicznych wydarzeń? Simons jest dobra w opisywaniu ludzkich uczuć i emocji. Przeczytana 27.03.2022

Czytałem tę książkę przez prawie 2 miesiące i przyznaję że zdecydowanie nie jest to łatwa lektura. Dlatego szło mi powoli, czasami dosłownie po kilka/kilkanaście stron dziennie. Autorka opisuje swoje życie w łagrach, gdzie spędziła 20 lat, opatrując te traumatyczne wspomnienia dodatkowo własnoręcznymi ilustracjami. Jej historia na długo pozostanie w mojej pamięci. Po zakończeniu lektury czytelnik rozumie przekaz, płynący z wydaje się prostego tytułu "Ile wart jest człowiek" i jak czasami trudno zachować człowieczeństwo. Gorąco polecam.

„Zakaz” Anny Niedbał to książka, która od pierwszych stron stawia na tempo, ale niestety kosztem budowania głębi świata, w którym toczy się akcja. Brak wprowadzenia do uniwersum sprawia, że czytelnik zostaje wrzucony w sam środek wydarzeń, co może budzić pewne zagubienie. Bohaterka, Angelika, natrafia na zjawiska nadprzyrodzone – multiwersa, teleportacje, morderstwa – z taką łatwością, jakby były one codziennością. Choć mogłoby to wprowadzać ciekawy kontrast, w tym przypadku staje się to jednym z głównych minusów powieści. Reakcje bohaterki na tak poważne wydarzenia są zdumiewająco łagodne, a jej postać wydaje się przez to nieco naiwna i pozbawiona głębi. Brak wprowadzenia do świata sprawia również, że trudno się z Angeliką utożsamić. Zamiast budować więź z bohaterką, czytelnik czuje się bardziej obserwatorem jej życia, niż jego uczestnikiem. Nie ma tu miejsca na refleksje czy chwilę wytchnienia, by lepiej poznać motywacje Angeliki czy jej sposób postrzegania świata. Wszystko dzieje się zbyt szybko i bez wyjaśnień, co utrudnia emocjonalne zaangażowanie w jej losy. Relacje między Angeliką a Oscarem są dość dziwne i chaotyczne. Z jednej strony bohaterka wydaje się mieć uczucia do Oscara, niemal podkochuje się w nim, z drugiej – nie może go znieść. Ich interakcje przepełnione są napięciem – raz irytuje ją jego chłodny i zdystansowany sposób bycia, innym razem odczuwa zazdrość, gdy widzi go w towarzystwie innych osób. Tego rodzaju sprzeczne emocje mogą z jednej strony dodać postaciom realizmu, pokazując ich wewnętrzne konflikty, ale z drugiej strony sprawiają, że relacja staje się niejednoznaczna i trudna do zaakceptowania dla czytelnika. Ciągłe zmiany nastrojów bohaterki sprawiają, że trudno jednoznacznie zrozumieć, co naprawdę łączy tych dwoje, co może wpływać na odbiór całej historii. Mimo tych niedociągnięć, książka ma potencjał. Początek zapowiadał się naprawdę dobrze – historia wkracza w mroczny klimat, który mógłby wciągnąć. Niestety, fabuła zbacza w stronę zbyt wielu niezrozumiałych wydarzeń i braku konsekwencji w budowaniu napięcia. Mimo że książka nie rozwija wszystkich obiecanych wątków w sposób satysfakcjonujący, to jednak przyciąga i wciąga na tyle, by chciało się poznać, co wydarzy się dalej. Motyw wampirów, wilkołaków i innych nadprzyrodzonych istot jest w książce traktowany jak coś, co jest po prostu częścią życia, co – choć ciekawie wpleciono w fabułę – nie do końca pozwala się w tym świecie zatracić. Zabrakło nieco większego zrozumienia dla rządzących nim zasad, przez co trudno w pełni poczuć się częścią tej historii. „Zakaz” to powieść, która pozostawia niedosyt, ale także daje nadzieję, że w kolejnych tomach autorka rozwinie swój pomysł na fabułę i głębiej zbuduje zarówno postacie, jak i świat, w którym się poruszają. Pomimo pewnych niedociągnięć, książka potrafi przyciągnąć uwagę, a dla fanów mrocznych historii z elementami nadprzyrodzonymi może okazać się wciągającą lekturą.

„Boimy się tylko tego, co jesteśmy sobie w stanie wyobrazić, a wierzymy tylko w to, co potrafimy zrozumieć”. Kto by pomyślał, że tak głęboka myśl może zrodzić się w tak brzydkim mężczyźnie. Przecież żył w społeczeństwie, którego oczekiwania w stosunku do pojedynczych osobników sprowadzały się do jednego – „głupi mają być brzydcy mężczyźni i piękne kobiety”. Główny bohater był brzydki. Bardzo brzydki. No dobrze, nie będę delikatna – ohydny i odrażający. Jego widok zawsze przyciągał ciekawski wzrok, by po chwili zamienić się w wyraz obrzydzenia. Ewidentnie zakłócał poczucie estetyki patrzącego. Każde spojrzenie na niego „wyrażało zdziwienie, jak może istnieć coś tak potwornie szkaradnego i dlaczego t o stoi przed nim, psując mu widok”. W jego pracy brzydota była jednak atutem. Należał do świty Maestra. Miejscowego mafiosa świata przestępczego. Człowiekiem niezastąpionym w wymuszaniu długów i haraczy. Wystarczyło, że stanął pod drzwiami lokalu dłużnika i chwilę popatrzył, by natychmiast otrzymać żądaną kwotę. To pozwalało mu na prowadzenie niezależnego, ustabilizowanego życia z dala od ludzi, w którym rutyna była tym, co cenił sobie najbardziej. Aż do nietypowego zlecenia. Maestro powierzył jego pieczy młodą kobietę Hanę. Bardzo ważnego świadka będącego alibi dla szefa. Miał opiekować się nią i pilnować do rozprawy sądowej. Tylko tydzień i aż tydzień! Relacjonowany przez głównego bohatera, dzień po dniu i godzina po godzinie, przypominający formą narracji dziennik, stał się historią przemiany bezwzględnego, brutalnego, cynicznego, pełnego nienawiści do ludzi autsajdera w człowieka, który odkrył w sobie pozytywne uczucia. Wśród nich największe – miłość do swojego pracodawcy. Kochał go tak, jak pies swojego właściciela. Tej dramatycznej, a momentami komicznej, przemianie towarzyszył koktajl emocji przeżywanych i opisywanych przez głównego bohatera, który bardzo mało mówił i tylko, kiedy musiał, ale za to bardzo dużo myślał. Jego wewnętrzne monologi, komentarze, wnioski, wspomnienia z przeszłości stanowiły swoistą mieszankę filozofii, sarkazmu, ironii, moralizatorstwa i czarnego humoru przez łzy, by ostatecznie pozostawić mnie z myślami pełnymi goryczy. Dotyczącymi współczesnego społeczeństwa. Tak naprawdę ta opowieść o losach jednego człowieka wyrzuconego przez ostracyzm na margines społeczny była pretekstem do zawarcia w niej krytyki ludzkiego systemu wartości hołdującemu urodzie, konsumpcjonizmowi, globalizacji i wychowującemu jeden pożądany model obywatela – niezauważalnego. „Człowieka, który nie będzie się głośno śmiał, płakał, skakał, nie będzie hiperaktywny, tylko będzie siedział na jednym, odgórnie przydzielonym miejscu i robił swoje. Niewzruszony lub – jak zwykło się to określać – kulturalny i dobrze ułożony. Niczym nie wolno mu się wyróżniać”, za to żyć długo i płytko. Miał być wierny jak pies. Tylko takim przeciętniakom, miernym, biernym, ale wiernym, społeczeństwo daje szansę wolności wyboru. Problem w tym, że tacy ludzie nie potrafią z niej korzystać, bo gdyby potrafili, nie byliby przeciętni. Wielu tkwi w tej społecznej pułapce tak, jak tytułowy pies i jak pies traktowanych. Cokolwiek by nie zrobili dla swojego pana. naostrzuksiazki.pl

To nie jest kolejna książka o łagrach i okrucieństwie sowieckiego systemu, nadziei czy sprawiedliwości. Żadnych uproszczeń, taniego moralizatorstwa czy ckliwych banałów o ludzkiej naturze. Prilepin zabiera nas na głębię. Sołowiecki klasztor-więzienie to miejsce gdzie pojawia się każdy typ człowieka i każdy ma swój głos. Główny bohater poznaje wszystkie aspekty obozowego życia, ociera się o śmierć, dostępuje niespodziewanej łaski wyrwania się piekielnemu przeznaczeniu. Jest inteligentem, mordercą, bolszewikiem, kontrrewolucjonista. Kochankiem i zdrajcą. Więźniem, męczennikiem i jurodiwym. Niewolnikiem i człowiekiem który nie traci żądzy wolności. Akcja jest intensywna, w każdym kolejnym rozdziale poznajemy nową twarz Artioma. A sprawiedliwość w końcu się pojawia, ale w towarzystwie śmierci i szaleństwa, więc nikt nie chce spojrzeć jej w twarz. Nadzieja gdzieśtam się przewija, może w słowach popa z końca powieści "w niebie nie ma ludzi nieukrzyżowanych". Arcydzieło.

Brzydka Królowa" autorstwa Victorii Gische to powieść historyczna, która przybliża czytelnikom życie Elżbiety Rakuszanki, żony Kazimierza Jagiellończyka, królowej Polski. Książka skupia się na jej losach od dzieciństwa w surowych warunkach po śmierci rodziców, poprzez aranżowane małżeństwo, aż po jej rolę jako matki trzynaściorga dzieci, z których wiele osiągnęło znaczące pozycje w Europie. Gische zręcznie łączy fakty historyczne z fikcją literacką, tworząc postać Elżbiety jako królowej, która mimo braku urody zdobywa szacunek i miłość swojego męża. Autorka wnikliwie opisuje codzienne życie na królewskim dworze, intrygi i polityczne zmagania, co sprawia, że książka wciąga od pierwszych stron.Książka podkreśla jej wkład w politykę i wychowanie dzieci, z których czterech zostało królami. Jednym z mocnych punktów powieści jest przedstawienie Elżbiety jako silnej kobiety, która umiejętnie radzi sobie z trudami życia na dworze oraz licznymi wyzwaniami osobistymi. Czytelnicy mogą docenić jej determinację i mądrość, które pozwoliły jej wychować dzieci na przyszłych królów i królowe, co jest szczególnie podkreślane w książce. Styl autorki jest przystępny i prosty, co sprawia, że książkę czyta się szybko i przyjemnie. "Brzydka Królowa" to interesująca lektura, która przybliża postać Elżbiety Rakuszanki w nowym, ciekawym świetle. Polecam ją wszystkim miłośnikom powieści historycznych oraz tym, którzy lubią odkrywać mało znane aspekty historii Europy.

Wnioski wynikające z opowiadań "Czym jest człowiek" są raczej przygnębiające. Niczym dobrym. Żałosną egoistyczną szmatą. Budzącą współczucie kreaturą, która żyje rozpaczą i samotnością. Więc generalnie opowiadania bardzo mi się podobają, opis świata bliski moim prywatnym spostrzeżeniom.

Dobra, ale mam wrażenie, że zaraz o niej zapomnę. Połączenie historii kobiet dosyć proste i wydało mi się zrobione na siłę, chociaż wynika z historii. Z trzech perspektyw najbardziej angażującą jest ta od Smity, bo pozwala poznać kulturę Indii i podział społeczeństwa na kasty. Mam tylko drobne zastrzeżenie do wydania, bo te 200 stron jest na siłę przez dużo światła na stronie i dosyć dużą czcionkę przez co jest to lektura na jeden wieczór tak w zasadzie, bo tak szybko się ją czyta.

Gdy jesteś młodszą siostrą, zdolną i prymuską, ale określaną tą brzydszą, (w książce „tą mądrzejszą) to budzi się w tobie kompleks niższości, odczuwasz brak pewności siebie a twoje poczucie wartości pikuje w dół. Maskujesz to wszystko szyderstwem, wyśmiewaniem wszystkich i wszystkiego. Każdy odruch sympatii i życzliwości odbierasz jak początki wielkiej miłości i szukasz sobie przyjaźni w ludziach skrzywdzonych przez los rzekomo tak samo jak ty. Wszystko to prowadzi do rodzinnej tragedii, w której zamieszani są wszyscy łącznie z tytułowym miasteczkiem Kartagina. Powieść Oates jest także oskarżeniem ameryki z jej podejściem do weteranów wojennych oraz systemu sprawiedliwości USA. Jest to jedna z lepszych powieści J.C Oates jaką ostatnio przeczytałem.

Początkowo trudno mi było przebić się przez specyficzny język autora. Potem melodia tego języka zabiera nas w świat bohaterów. Widzimy jak małe zła doprowadzają do tragedii. Instynkty biorą górę nad rozumem, jeśli zabraknie miłości. Kuczok mistrzowsko pokazuje, jak łatwo brak Boga może doprowadzić do obudzenia drzemiących w człowieku demonów.

Ciekawie napisana książka, oparta o przeplatające się narracje sióstr bliźniaczek, które trafiają do Auschwitz i wraz z innymi dziećmi stają się obiektami eksperymentów doktora Mengele. Pokazuje obozowy świat widziany oczami dziecka i próby przyzwyczajenia się do traumatycznych przeżyć zarówno w trakcie przebywania w tym miejscu, jak również już po uwolnieniu. Jak dla mnie za bardzo obfitująca w szczęśliwe zbiegi przypadków, ale jeśli kogoś interesuje tematyka Holokaustu, można śmiało od niej zacząć.

"Przezabawna " opowieść o Rose, kucharce to może za dużo powiedziane, bo to co tutaj opisane dużo razy wcale nie wywołuje uśmiechu, gdyż życie bohaterki wcale nie było takie proste i usłane różami. 105 letnia kobieta mimo wszystko potrafiła i potrafi cieszyć się życiem, choć straciła wszystkich bliskich i dużo wycierpiała, ale przetrwała, szczególnie wojnę, choć jej czas "związku" z Himmlerem, wcale nie jest aż taki pozytywny, wszak to wróg, no ale życie ma swoje priorytety i żeby przeżyć trzeba w taki a nie inny sposób postępować, choć nie zawsze jest to zgodne z uczciwym postępowaniem. Jej aryjska uroda, mimo, że jest Ormianką, kusi mężczyzn, często ułatwiała życie w takich a nie innych okolicznościach. Tytuł książki coś sugeruje, jednak dopiero od połowy mamy w zasadzie rozwinięcie tytułu, bo wcześniej opisane są inne epizody z życia bohaterki, przeszłość przeplata się z teraźniejszością i budzi wspomnienia, które główna bohaterka postanowiła opisać w książce. Opowieść ciekawa, intrygująca, czasami szokująca, bolesna ale warta poznania. Dużo przytaczanych sentencji, które nadal idealnie wpasowują się w codzienność. Niezwykły talent kucharki to jej siła, która wzbudza podziw. Na końcu tej opowieści otrzymamy tez kilka przepisów, więc można je wykorzystać. Książka przykuwa uwagę, czyta się szybko, jest oczywiście kilka chwil, gdy można się uśmiechnąć, ale tak naprawdę to ciągła walka o szczęście, o miłość i o bliskość drugiego człowieka a także o to, by zauważyć ciągłą walkę o władzę, która potrafiła i potrafi unicestwić ogrom ludzi ...