Królowa Camilla

Ja wiem, że wielu osobom książki tego autora nie podobają. Ale ja uważam, że jest w nich coś zabawnego i wciągającego. Trafiłam totalnie przypadkiem na tego autora i na początku też byłam sceptyczna, ale do reszty mnie pochłonęło i zabieram się za kolejne!!! Polecam.

Książka, z powodu Brexitu i innych zmian politycznych może wydawać się ciut nieaktualna, ale nie trzeba zbyt dużo wyobraźni by była jednak bardzo realna, tak jakby wszystko to działo się dzisiaj. Mamy do czynienia z poważnie zwariowaną powieścią, bardzo zygzagowatą, a autorka na spokojnie przedstawia nam nowe postacie na 20 stron przed końcem! Na samym początku natomiast nie wiemy za bardzo na kim skoncentrować uwagę, jest bowiem cała grupa potencjalnych bohaterów. Ta polifoniczność tej opowieści jest jej dużym atutem, ale jednak może też męczyć. To, co jest jak gdyby elementem operacyjnym całej tej szalonej narracji to wyobraźnia autorki, jej histeryczne wręcz poczucie humoru, jak również szybkie, bez żadnego ostrzeżenia pojawiające się przejścia z komedii to kompletnej, pełnej smutku tragedii, bez cienia żadnego humoru . I tu chyba jest ta ukraińskość tej opowieści, bo tego typu niespodzianki rzadkie są w prozie zachodniej, gdzie wszystko musi być mniej lub bardziej "uzasadnione". A my jako czytelnicy musimy w pewnym momencie sobie zdać sprawę że w tej książce może się w każdej chwili stać absolutnei wszystko i naszym zadaniem jest po prostu totalnie poddać się nurtowi opowieści.

Numer 10 to pretekst do wytykania. Sue Townsend stworzyła grupkę nieskomplikowanych, ale barwnych postaci (papier toaletowy Bronco otsochodzi) i uwikłała je w motyw podróży. Dzięki temu spotykają inne proste, ale barwne postaci, i angażują się w najróżniejsze sytuacje. No i nie mogę oprzeć się wrażeniu, że ta historia jest właśnie tylko pretekstem dla autorki do wyśmiewania kolejnych elementów brytyjskiego społeczeństwa. I to jest okej. Podejrzewam, że pomimo przypisów tłumaczki nie zrozumiałem większej części kulturalnych aluzji, ale mimo to świetnie się bawiłem. Taka lekka, niewymagająca, nie raz błyskotliwa książka, miejscami wręcz zbiór skeczy - idealna na te skwarne dni. Jeśli masz ochotę porozmyślać nad stanem współczesnego społeczeństwa, ale zarazem nie obciążać się za bardzo i nie psuć sobie humoru - to polecam. Jak nie to też. Zawiodą się głównie ci, którzy liczą na jakiś poważniejszy rozwój fabularny.

Naprawdę ciężko mi ocenić tę książkę. Do pamiętnej nocy, ta pozycja ciągnęła mi się niemiłosiernie. Podeszłam do niej z wielkim zapałem, jednak troszkę się rozczarowałam. Tak jak napisałam wyżej - gdyby nie pamiętna noc, podczas której tak wiele się wydarzyło, książka nie zachwyciłaby mnie. Ocena "dobra" tylko dlatego, że tematyka tej pozycji jest kapitalna (dobra muzyka plus dziennikarstwo)i tylko dlatego, że pamiętna noc tak wiele w książce zmieniła. Od tamtej pory czytałam ją z wielkim zapałem.

Nie zgadzam się z opiniami, że książka przez fakt zawarcia w niej przekleństw czy powtórzeń jest gorsza. To jej nadaje swego rodzaju urok, sprawia że jest bardziej realna, życiowa. Jest to doskonała historia ukazująca, że życie nie zawsze jest piękne. Nie jest idealne, usłane różami i pięknymi słowami. Życie potrafi dać w kość i to jest w tej książce bardzo dobrze ukazane. Dzięki tej historii, doborze czterech całkowicie różnych od siebie bohaterów można ujrzeć cztery perspektywy życia. Mnie osobiście książka poruszyła, bo to jedna z pierwszych która mówi o tym, że odbicie się od dna nie jest łatwe i wymaga czasu, zaparcia, chęci i kogokolwiek przy sobie.Bardzo polecam. Warta przeczytania , ponieważ rożni się bardzo od tych wszystkich bajecznych książek jak to życie się zmienia w mgnieniu oka po tym jak człowiek postanawia że jednak chce żyć.

No serio, kto pisze te opisy: "najlepsza komediowa książka"??? Co w tej książce było zabawnego: dramat staruszka, czy może obozy koncentracyjne podczas II wojny światowej? A może gangsterski kapitalizm na Ukrainie? Pomimo niełatwej tematyki, powieść jest napisana lekko, dobrze się ją czyta.

Piękna książka o samotności w borykaniu się z trudnościami w rodzinie, o małych ostojach normalności (sklep, Becky) i więziach, które dają siłę, mimo tego, że każdy boryka się ze swoimi trudnościami. Świetne zakończenie! Czytając, miałam w pamięci świetny film, do którego chętnie wrócę po lekturze.

Ciekawa postać główna i interesujący pomysł na książkę. Niestety szybko traci świeżość i po kilku rozdziałach przestaje nas cokolwiek zaskakiwać i z łatwością można przewidzieć rozwój akcji. Razi też trochę sztuczność wykreowanych sytuacji i dialogów. Przez to czytelnik nie ma wrażenia jakby faktycznie obserwował czyjeś losy, ale bardziej jakby oglądał sztywny skecz. Ogólnie jednak pozycja dość ciekawa, bardzo polska ;).

Przeczytałam różnorodne, żeby nie powiedzieć skrajne opinie na temat "Ulicy marzycieli". Dla mnie okazała się bardzo dobrą lekturą. Fakt, że ten obraz grupy trzydziestolatków i ich perypetii w rodzinnym Belfaście lat 90-tych nazwany został prze kogoś boomerskim, świadczy jak dla mnie, że jest po prostu mocno osadzony w swoich realiach. Co oferuje autor? Doskonałe według mnie pióro, niewymuszony, acz błyskotliwy humor, o uczuciach pisze nie wprost, pozwalając czytelnikowi doznawać ich samodzielnie. Styl bywa czasem subtelny, a czasem niczym cios pięścią. Męska przyjaźń, trudne relacje rodzinne, walka o własne przekonania, polityczny fałsz, nieoczekiwane kariery i codzienne porażki. To wszystko tu jest. Wbrew niektórym opiniom nie nudziłam się ani przez chwilę.

Czy ta książka jest "niezwykle zabawna", jak napisano na okładce? Ludzie, zmiłujcie się! Kto to napisał? Aaa, jakieś zagraniczne pismo? To już wszystko jasne. Być może na ich standardy i ich poczucie humoru, ta książka jest i zabawna, ale jak na moje standardy, to taki trochę śmiech przez łzy. OK, kilka razy się uśmiałem nawet (kwestia tłumaczenia?), nie będę pisał kiedy, aby nie spoilerować. Lecz generalnie książka smutna, o tym, jak to każdy z nas szuka na tym świecie kogoś, przy kim można poczuć się kimś, można poczuć się ważnym, wreszcie, aby można było poczuć się człowiekiem. Potrzebnym komuś. Sporo też przemyśleń o przemijaniu, o śmierci, o jej nieuchronności... No a już apogeum osiągnięte na ślubie Katie (sorki za spoiler!), to już jak dla mnie majstersztyk. Coś genialnego! Polecam wszystkim którzy lubią oderwać się czasami od tych kryminalnych zagadek, od mordów, komisarzy i innych komisariatów policji.

Spacerując między regałami biblioteki (tak, takie hobby), mój wzrok natknął się na zieloną okładkę niegrubej książeczki. Tytuł wydawał się znajomy, ale po przeczytaniu opisu, uznałam, że nie czytałam jej wcześniej. Dopiero potem widząc inne wydanie, zrozumiałam, że wcześniej, lata świetlne temu, oglądałam film. Nie pamiętałam go i nie przypomniałam sobie w trakcie czytania. Nic nie zakłóciło przebiegu opowieści. Prosta, normalna, ciekawa. Nic we mnie nie zmieniła, niczym mnie nie zaskoczyła, nie zmieniła świata przed moimi oczyma, ani nie sprawiła jakichś cudów. Po prostu obyczajowa książka. Może dlatego właśnie obyczajowe opowieści są takie życiowe? Bo nic nie zmieniają, ale po prostu ukazują pewne zdarzenia ludzi? Czyta się szybko, przyjemnie, łatwo, momentami trudno się oderwać. I tyle.

Książkę dobrze się czyta, aczkolwiek przyznam szczerze, że spodziewałam się lżejszej, wręcz komediowe lektury. Niemniej jednak pozycja napisana w dobry sposób, pełna rozterek głównej bohaterki, przeplatana jednak zabawnymi w tej całej sytuacji historiami.

Chociaż z emigracją zarobkową miałem stosunkowo mało do czynienia, bo za granicą przebywałem łącznie około rok, był to dla mnie czas niezwykle ważny, godny napisania własnej książki i wydania jej poprzez tzw. self-publising. Jeszcze przed wyjazdem zacząłem przeżywać emigrację, a po powrocie żyłem nią jeszcze wiele lat, kończąc pisanie mojego specyficznego pamiętnika pt. "Tell Mi'chał to Do This". Dopiero po emigracji naprawdę doceniłem film "Szczęśliwego Nowego Jorku", a po obejrzeniu serialu "Emigracja XD", czułem się, jakby emigranci Polscy rozumieli się bez słów. Na książkę Radka Knappa trafiłem przypadkowo, ale od początku poczułem klimat emigracji, z tym że tej bardziej hardcorowej – sprzed exodusu Polaków na Zachód (druga dekada XXI wieku). Mimo zupełnie innego kierunku emigracji głównego bohatera, książka bardzo mocno przypomina późniejszą twórczość Malcolma XD. Zacznę od tego, że sam po własnych doświadczeniach z opisywaniem anegdot związanych z życiem na obczyźnie uznaję temat emigracji zarobkowej za wyjątkowo wdzięczny, a w połączeniu z wchodzeniem w dorosłość, jeszcze wdzięczniejszy. Łączą się wówczas bowiem dwa zderzenia światów – kulturowy oraz inicjacja w dorosłość i to od razu na głęboką wodę. Jestem niemal przekonany, że osoby mające podobne wspomnienia z emigracją odbierają dzieło Radka Knappa na zupełnie innym poziomie percepcji od przypadkowych czytelników. Ci drudzy, owszem, mogą śmiać się i smucić, przeżywać przygody bohatera książki, ale prawdziwi emigranci będą czuć każdy rozdział w kościach i sercu – odżyją jakieś dawne rany, pojawi się spazmatyczny śmiech przy sytuacjach komicznych, a przede wszystkim siłą rzeczy czytelnicy tacy będą współczuć oraz kibicować młodemu emigrantowi, pamiętając o podobnych zdarzeniach, które spotkały kiedyś ich samych. Rok wydania 2003 to jeszcze czas, kiedy taka książka mogła być zwyczajnie ciekawostką, ale dziś mówimy już nie tylko o pokoleniu wychowanym przez doświadczenie emigracji zarobkowej, ale nawet pokoleniu ich dzieci, które przez wyjazd ich rodziców, albo narodziny poza granicami Polski, podwójne obywatelstwo, dwujęzyczność, albo samotność w oczekiwaniu na powrót rodzica z pieniędzmi do Polski, mogą lepiej zrozumieć tę swoją emigrancką spuściznę. Tak, zdarzenia opisane tutaj mogą po wielu latach wydawać się oczywiste, mało zaskakujące, bo temat jest jednak raz na jakiś czas grzany w popkulturze, ale osobiście nigdy nie znudzę się taką literaturą i filmami opartymi o autentyczne doświadczenia naszych rodaków za granicą. Każda taka lektura wraca mnie myślami do czasu, kiedy wszystko wydawało się łatwiejsze – nawet bez pracy i pieniędzy. To takie wakacje, z tym że bez większego odpoczynku, sporym stresem i ryzkiem utraty dachu nad głową, ale jednocześnie przygody, które były bezcenne. Nie wiem, na ile ta ciekawa historia opowiedziana w "Lekcjach pana Kuki" ma jakieś pokrycie z rzeczywistością, ale nawet gdyby było to coś jak pół na pół i do tego mocno podkoloryzowane, zarzuty miałbym nie do zmyślonych linijek, ale do zakończenia. Jeśli to zakończenie według samego autora najlepiej zamyka opowieść – bo nic wartego opisania już więcej się nie wydarzyło – to dobrze. Literatura jednak rządzi się pewnymi prawami, trochę jak filmy oparte na faktach, kiedy dla dramaturgii dodaje się jakiś pościg albo inne elementy, które naprawdę nie miały miejsca. No więc w "Lekcjach pana Kuki" zabrakło mi domknięcia rozmów z tytułowym panem Kuką – sąsiadem głównego bohatera. Brak rozwinięcia albo domknięcia wątków związanych z wieloma ciekawymi postaciami składam na karb trzymania się faktów z próbą ograniczenia zmyślonych wydarzeń. Jest to książka krótka, ale wciąga czytelnika niebywale, a przez to z każdym nowym dniem na emigracji, czytelnik ma coraz większe oczekiwania. Tymczasem autor zostawia nas niespodziewanie samym sobie z domysłami każącymi wejść w głowę protagonisty, nie tylko nie dając odpowiedzi na pytanie "co dalej?", ale w ogóle ryzykując, że czytelnik straci trochę szacunku do młodego Polaka, którego dobrotliwa naiwność była do tej pory jego najważniejszą cechą pozytywną. To moje bardzo subiektywne spostrzeżenie, ale tak sobie myślę, że skądś jednak wzięły się te chyba nie najwyższe oceny czytelników na portalu lubimyczytac.pl i może nie tylko ja na koniec poczułem brak oczekiwanej satysfakcji.

Agentka Thurstday Next pracuje jako detektyw literacki i tropi literackie zbrodnie - podróby rękopisów, przypisanie autorstwa, zmiana bohaterów... Pewnego dnia ktoś kradnie supercenny rękopis "Martina Chuzzlewita" autorstwa Dickensa. Thurstday zostaje do tego wezwana, ponieważ podejrzewa się, że zna sprawcę... I rzeczywiście! to jej były profesor z uniwersytetu, który potrafi zmieniać postać, wpływać na ludzi i nie rejestruje się na taśmie. Agentka podejmuje akcję, której początek idzie bardzo źle. Zostaje ranna, nikt jej nie wierzy w przebieg wydarzeń... Dlatego podejmuje prawie że samodzielne śledztwo, w którego toku dzieje się jeszcze więcej niesamowitych rzeczy, a wszystko staje się sprawą osobistą. Ciężko mi jest oceniać tę książkę. Poleciła mi ją koleżanka i w sumie rozumiem to polecenie - lektura pełna jest inteligentnego humoru oraz aluzji literackich i politycznych. Jest tam też nieco fantastyki w tym stylu, który lubię, ale... No właśnie. Więcej jest tam fantastyki w stylu science fiction - wiele rzeczy autor próbuje tłumaczyć naukowo, co mi mocno spowalniało czytanie. Za dużo jest tam też polityki - tłem wszystkiego jest wojna na Krymie, której Next jest weteranką. Wokół tego krąży jej życie prywatne (były facet i brat), zawodowe i pośrednie. W każdym rozdziale jest jakieś nawiązanie do tej wojny, właściwie okazuje się, że główna intryga ma z nią bardzo wiele wspólnego. Akcja dzieje się w latach '80 XX wieku, więc też nie jest to okres szczególnie dla mnie interesujący - już nie fantastyczno-mroczne klimaty, a jeszcze nie nowoczesność. Z tego też powodu pewnie pojawiają się słowa, których zrozumienie sprawiało mi trudność (jak "rep"). Dużym plusem jest na pewno zabawa literaturą. Zabawny był wątek dotyczący autorstwa sztuk Szekspira i bardzo podobało mi się przenikanie światów powieściowych z rzeczywistym. I to że przez zmianę w rękopisie czy jakimś wydaniu można było zmieć całą fabułę. Szkoda mi nieco polskiego tytułu, bo człowiek cały czas czeka na tę Jane E., która właściwie pojawia się dopiero w drugiej połowie książki i nie wydaje mi się tam najważniejsza... Na pewno czas na lekturę nie był czasem zmarnowanym, ale nie czuję wielkiego żalu, że dorobek autora nie został w całości przetłumaczony na polski.

Nie tylko dla fanów francuskiej kuchni. Książka tak smakowita, że rozpala wszystkie zmysły! Napisana cudownym, lekkim piórem. Zachwyciła mnie opisami klimatu paryskich knajpek, ulic, domów, ludzi. Osadzona w szarej rzeczywistości w tle kryzysu powojennego. No i te dania które zachwyciły Julię! Nikt tak pięknie nie opisywał rozkoszy jedzenia jaką doświadczał poznając francuskie smaki!

Aż się zdziwiłam, kiedy przeczytałam, że "Adrian Mole: the Cappuccino Years" napisała kobieta. Sue Townsend świetnie poprowadziła całą historię z perspektywy 30-letniego, zagubionego Anglika, dodatkowo okraszając ją ogromną dawką brytyjskiego humoru. Chyba jeszcze nigdy żadna książka aż tak mnie nie rozbawiła. I chyba jeszcze nigdy nie czytałam niczego tak zwariowanego. Przez myśl by mi chyba nie przeszło, że można przyziemne sprawy, takie jak polityka i życie rodzinne, tak bardzo zagmatwać i poplątać. Mimo to jakimś cudem książka, przynajmniej w oryginale, napisana jest bardzo przystępnym językiem, więc pomimo, iż czytałam ją w obcym języku, a fabuła na pewno nie ułatwiała mi zadania, nie miałam problemów ze zrozumieniem historii. Książkę "Adrian Mole: the Cappuccino Years" szczególnie polecam osobom zmagającym się z zastojem czytelniczym lub poszukujących książek z naprawdę szaloną fabułą :)

Z wahaniem, ale dałem 6 (w grę wchodziło 5,5 - tak dla jasności). I w zasadzie nie wiem, czemu ją dokończyłem :) Tzn. wiem, bo zaczęło się kręcić w pikantną stronę. Co było wcześniej? I zabawnie, i nudnie. Zapewne jak to w Paryżu i dziesiątkach innych miast świata. Pan Clark dobrze operuje słowem, ma oko do szczegółów, ale... Ale to tak jakby genialnemu malarzowi, który od półwiecza prowadzi firmę "Wymalujemy każdy pokój, każdy dom!", kazać zrobić kopię "Bitwy pod Grunwaldem". Niby to samo, ale jednak inne. I tak jest z książką pana Stephena. Niby ma śmieszyć, ale częściej nuży. Co chyba autor zrozumiał pod koniec. Zrozum mnie dobrze, ja się na angielskim humorze wychowałem i mam go we krwi. Ale tu coś nie zagrało. Niemniej sięgnę po tom drugi, by sprawdzić, czy mr Clark wyciągnął lekcję. PS. Szeeeeeerokim łukiem omijajcie audiobooka. Brrrr.

Po „Kawałkach żeńskich, męskich i nijakich” jest to drugi zbiór felietonów Grodzieńskiej jaki przeczytałem i spodobał mi się jeszcze bardziej niż wspomniane „Kawałki”. Autorka rewelacyjnie sprawdza się w krótkich formach jak felietony i skecze, ma świetne poczucie humoru, błyskotliwy dowcip i świetne wyczucie komizmu sytuacyjnego. Jest też doskonałą obserwatorką, potrafi swoje spostrzeżenia i refleksje zamknąć w opisywanej sytuacji, nawet jeśli teoretycznie nic na to nie wskazuje. Niestety nie mam odniesienia jako takiego, Grodzieńska opisuje PRL, twór absolutnie mi nie znany jako, że urodziłem się pod koniec lat osiemdziesiątych. Tyle mojego co obejrzę w filmie albo podsłucham wśród rodziny, która wówczas żyła. I tu akurat wszyscy mówią z Grodzieńską wspólnym głosem (a może Grodzieńska z nimi?). Autorka wyśmiewa ale nie obraża, ma zdrowy dystans do otaczającej rzeczywistości ale zwłaszcza ma go do siebie. Nie popada w skrajności, nie szarżuje, nie popada w megalomanię, nie kombinuje. Nie sposób wymieniać tu felietonów, które mi się spodobały bo bym musiał wypisać prawie wszystkie. Ale znalazłem w tej książce kilka perełek, które ubawiły mnie do łez – „Na urlopie”, „Osobiste książki zażaleń”, „Sklep ze spekulacją”, „Lesio”, „W czterech zdaniach” czy cykl „Urzędowe”. Choćby dla nich warto było ten zbiór przeczytać, ale na szczęście to tylko wierzchołek góry lodowej tych wspaniałości jakie w książce popełniła autorka. Zdecydowanie polecam. Inteligentna rozrywka, idealna na poprawę nastroju.

"Zaułek łgarza" opowiada o życiu Ripleya Bogle′a, Irlandczyka urodzonego w samym środku wojny domowej między protestantami i katolikami. Poznajemy go jako łachmaniarza z wyboru. Jego decyzja o wycieraniu własną osobą rynsztoków Londynu była świadoma. "Zaułek łgarza" ma podłoże autobiograficzne: autor, podobnie jak jego bohater, porzucił studia w Cambridge i przez pewien czas był londyńskim kloszardem. Nie roztkliwia się więc nad sobą i nie szuka współczucia, lecz przyjmuje swój los z pewną radością i spokojem. Robert McLiam Wilson, autor, nasyca swoją biografię mnóstwem obserwacji, wynikających z jego obserwacyjnego talentu i paru zdrowych lat współżycia z Brytyjczykami w każdej postaci. Myślę, że warto przeczytać tę książkę, starannie i do końca. Książka, którą trudno polubić, ale mająca swój specyficzny, naturalistyczno-poetycki urok.

John O'Farrell - uważny obserwator z przymrużeniem krytycznego oka. Książka reklamowana jako zabawna - i to się zgadza. Momentami rzeczywiście chichotałam na głos, a wiele sytuacji jest faktycznie śmiesznych. Książka opisywana jako satyra na rodziców XXI wieku - i to też się zgadza. Można tu wyróżnić dwie dominujące cechy tych rodziców. Po pierwsze megalomania i nadmierna ambicja na punkcie własnego dziecka. Musi ono być we wszystkim "naj", szczególnie na tle dzieci innych znajomych. Od małego bierze udział w wyścigu szczurów, jest wychowywane, tresowane, dokształcane. Uczęszcza na niezliczoną ilość zajęć dodatkowych, czasami wręcz absurdalnych, byle tylko się wyróżnić na tle innych dzieci. Musi być uzdolnione ponadprzeciętnie, bo to wstyd mieć tylko zwyczajne dziecko. Druga cecha to nadopiekuńczość i paranoiczny wręcz lęk, by coś złego się temu dziecku nie przytrafiło. Fragment o zabawie dzieci w piaskownicy w kaskach na wypadek spadającego meteorytu rozbawił mnie i przeraził równocześnie. Odbiera się dziecku wręcz możliwość popełnienia błędu i doświadczenia płynącego z nauki na własnych błędach. Tu nie ma miejsca na takie faux pas. Nie da się uchronić dziecka przed wszystkimi problemami tego świata. Musi zetknąć się z biedą, niesprawiedliwością, chorobą, przemocą. Obraz zwariowanych rodziców, którzy którzy dla dobra swoich dzieci usprawiedliwiają swój egoizm, naginają własne zasady moralne, a nawet są w stanie posunąć się do oszustwa, to właściwie smutne i niesmaczne. Ale czy nieprawdziwe? Obawiam się, że nie. Tylko czy to jeszcze jest miłość, czy głupota? Autor sam jest rodzicem i pewnie wiele opisanych sytuacji zaobserwował. Opisał je z humorem, nie krytykuje dosłownie, ale daje do myślenia. Zachęcam do przeczytania, bo myślę że warto.