Najnowsze artykuły
Popularne wyszukiwania
Polecamy

Królowa Camilla

Okładka książki Królowa Camilla autora Sue Townsend, 9788374143820
Okładka książki Królowa Camilla
Sue Townsend
6,3 / 10
Wydawnictwo: W.A.B. satyra
416 str. 6 godz. 56 min.
Kategoria:
satyra
Format:
papier
Tytuł oryginału:
Queen Camilla
Data wydania:
2008-01-01
Data 1. wyd. pol.:
2008-01-01
Data 1. wydania:
2012-04-07
Liczba stron:
416
Czas czytania
6 godz. 56 min.
Język:
polski
ISBN:
978-83-7414-382-0
Tłumacz:
Ewa Świerżewska
Średnia ocen
6,3 6,3 / 10
17 opinii 131 ocen
Oceń książkę
i
Dodaj do biblioteczki
Reklama

Kup Królowa Camilla w ulubionej księgarni i

Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl.
Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów), „Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki.
Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.
Ładowanie Szukamy ofert...

Polecane przez redakcję

Więcej
więcej

Opinia społeczności i

Królowa Camilla

Rosner
Rosner
książek na półce przeczytane 714 napisanych opinii 263

Oceny książki Królowa Camilla

Średnia ocen
6,3 / 10
131 ocen
Twoja ocena
0 / 10
 
10
3 ocen
9
5 ocen
8
14 ocen
7
43 ocen
6
33 ocen
5
17 ocen
4
8 ocen
3
6 ocen
2
1 ocen
1
1 ocen

Opinia

avatar
86
36
Alicja193
14.11.2023
8 / 10
Na półkach:
Przeczytane

Najlepsza książka Sue Townsend. Książka przezabawna, antypolityczna, wyśmiewająca bardzo celnie rozmaite problemy Zjednoczonego Królestwa i całego świata. Niewykluczone, że spora grupa poczuła się obrażona- mam nadzieję, że powieść ta nie padnie ofiarą cancel kulturę.

Najlepsza książka Sue Townsend. Książka przezabawna, antypolityczna, wyśmiewająca bardzo celnie rozmaite problemy Zjednoczonego Królestwa i całego świata. Niewykluczone, że spora grupa poczuła się obrażona- mam nadzieję, że powieść ta nie padnie ofiarą cancel kulturę.

Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to
Powrót do wszystkich opinii

Poznaj innych czytelników

273 użytkowników ma tytuł Królowa Camilla na półkach głównych
  • 172
  • 97
  • 4
70 użytkowników ma tytuł Królowa Camilla na półkach dodatkowych
  • 55
  • 6
  • 2
  • 2
  • 2
  • 2
  • 1

Tagi i tematy do książki Królowa Camilla

sue townsend wielka brytania królowa elżbieta książe karol camilla

Inne książki autora

Więcej
więcej
Sue Townsend
Sue Townsend
Angielska pisarka, autorka popularnych książek o Adrianie Mole'u. W wieku piętnastu lat porzuciła szkołę. Pracowała m.in. w sklepie, w warsztacie samochodowym i w fabryce. Mając osiemnaście lat wyszła za mąż. W 1999 roku lekarze wykryli u niej cukrzycę, z powodu której dwa lata później straciła wzrok. Jej pełne angielskiego humoru książki wywarły wpływ na całe pokolenie brytyjczyków, którzy dorastali i dojrzewali wraz z Adrianem Molem. Bohatera poznajemy go jako zakompleksionego nastolatka w pierwszej z cyklu książce pt. "Adrian Mole lat 13 i 3/4". Sekretny dziennik, Przygody "największego fajtłapy wszechczasów" podbiły serca czytelników. Z równie gorącym przyjęciem spotkały się kolejne tomy "Męki dorastania", "Szczere wyznania" i kolejne tomy. Ostatnią książką z cyklu jest "Adrian Mole lat 39 i pół. Czas prostracji", w której bohater zbliża się do czterdziestki - nie uwolnił się jeszcze od utrapień młodości, a już dopadają go zgryzoty wieku średniego. Na podstawie powieści Townsend powstały m.in. miniserial, sztuka teatralna i gra komputerowa.
Zobacz stronę autora

Czytelnicy tej książki przeczytali również

Zarys dziejów traktora po ukraińsku Marina Lewycka
Zarys dziejów traktora po ukraińsku
Marina Lewycka
No serio, kto pisze te opisy: "najlepsza komediowa książka"??? Co w tej książce było zabawnego: dramat staruszka, czy może obozy koncentracyjne podczas II wojny światowej? A może gangsterski kapitalizm na Ukrainie? Pomimo niełatwej tematyki, powieść jest napisana lekko, dobrze się ją czyta.
joly_fh - awatar joly_fh
ocenił na 7 6 lat temu
Porwanie Jane E. Jasper Fforde
Porwanie Jane E.
Jasper Fforde
Agentka Thurstday Next pracuje jako detektyw literacki i tropi literackie zbrodnie - podróby rękopisów, przypisanie autorstwa, zmiana bohaterów... Pewnego dnia ktoś kradnie supercenny rękopis "Martina Chuzzlewita" autorstwa Dickensa. Thurstday zostaje do tego wezwana, ponieważ podejrzewa się, że zna sprawcę... I rzeczywiście! to jej były profesor z uniwersytetu, który potrafi zmieniać postać, wpływać na ludzi i nie rejestruje się na taśmie. Agentka podejmuje akcję, której początek idzie bardzo źle. Zostaje ranna, nikt jej nie wierzy w przebieg wydarzeń... Dlatego podejmuje prawie że samodzielne śledztwo, w którego toku dzieje się jeszcze więcej niesamowitych rzeczy, a wszystko staje się sprawą osobistą. Ciężko mi jest oceniać tę książkę. Poleciła mi ją koleżanka i w sumie rozumiem to polecenie - lektura pełna jest inteligentnego humoru oraz aluzji literackich i politycznych. Jest tam też nieco fantastyki w tym stylu, który lubię, ale... No właśnie. Więcej jest tam fantastyki w stylu science fiction - wiele rzeczy autor próbuje tłumaczyć naukowo, co mi mocno spowalniało czytanie. Za dużo jest tam też polityki - tłem wszystkiego jest wojna na Krymie, której Next jest weteranką. Wokół tego krąży jej życie prywatne (były facet i brat), zawodowe i pośrednie. W każdym rozdziale jest jakieś nawiązanie do tej wojny, właściwie okazuje się, że główna intryga ma z nią bardzo wiele wspólnego. Akcja dzieje się w latach '80 XX wieku, więc też nie jest to okres szczególnie dla mnie interesujący - już nie fantastyczno-mroczne klimaty, a jeszcze nie nowoczesność. Z tego też powodu pewnie pojawiają się słowa, których zrozumienie sprawiało mi trudność (jak "rep"). Dużym plusem jest na pewno zabawa literaturą. Zabawny był wątek dotyczący autorstwa sztuk Szekspira i bardzo podobało mi się przenikanie światów powieściowych z rzeczywistym. I to że przez zmianę w rękopisie czy jakimś wydaniu można było zmieć całą fabułę. Szkoda mi nieco polskiego tytułu, bo człowiek cały czas czeka na tę Jane E., która właściwie pojawia się dopiero w drugiej połowie książki i nie wydaje mi się tam najważniejsza... Na pewno czas na lekturę nie był czasem zmarnowanym, ale nie czuję wielkiego żalu, że dorobek autora nie został w całości przetłumaczony na polski.
Via - awatar Via
oceniła na 6 3 lata temu
Jędrne kaktusy Wawrzyniec Prusky
Jędrne kaktusy
Wawrzyniec Prusky
Wawrzyniec Prusky – popularny przed dekadą bloger – przestał już pisać i ogranicza się do skromnej działalności na Facebooku. Pozostały po nim dwie książki. Jędrne kaktusy to jego debiut, a zarazem zbiór najciekawszych wpisów z bloga, oczywiście poprawionych i niekiedy też przeredagowanych, uzupełnionych o parę nowych historyjek. Osoby, które bloga śledziły na bieżąco, pewnie były rozczarowane – w większości dostały materiał, który już znały. Cała reszta mogła jednak liczyć na sporą porcję dobrej zabawy. Wawrzyniec to alter ego gorzowianina Pawła Klimczaka, człowieka całkowicie zwyczajnego. Wawrzyniec ma ukochaną żonę Mżonkę, syna zwanego Dziedzicem, a z czasem dorabia się też Potomki. Pracuje w niewielkiej firmie informatycznej, gdzie dowodzi grupką Wenusjanek, ale niechętnie o niej pisze. Niezbyt dużo miejsca poświęca też swojemu najlepszemu kumplowi, Rabiemu. Znacznie więcej czasu poświęca obserwowaniu swojego życia rodzinnego oraz osiedlowego, wreszcie oglądanym filmom czy nawet meczom piłkarskim. Niezwykłe jest to, że u Wawrzyńca zwykły spacer z synem na pobliską łąkę zamienia się w niebezpieczną, a przede wszystkim zabawną wyprawę. Podobnie wizyta w fikolandzie, próba zakupienia marynarki czy butów, wreszcie zwykła poranna pobudka zafundowana mu przez dziedzica. Odpowiedni dobór słów, subtelna stylizacja zamieniająca na przykład rozmowę przy stole w posiedzenie plenarne, wreszcie olbrzymia wyobraźnia autora pozwalająca mu wyczarować nieraz bardzo alternatywną rzeczywistość, zamieniają te krótkie historyjki w prawdziwe perełki. Swoje robi też zmysł obserwacji Wawrzyńca, który z wielką łatwością wyłuskuje absurdy życia codziennego. A tych, jak wiadomo, nie brakuje. Recenzja: https://zdalaodpolityki.pl/2018/07/31/jedrne-kaktusy/
Michał Zacharzewski - awatar Michał Zacharzewski
ocenił na 7 7 lat temu
Numer 10 Sue Townsend
Numer 10
Sue Townsend
Numer 10 to pretekst do wytykania. Sue Townsend stworzyła grupkę nieskomplikowanych, ale barwnych postaci (papier toaletowy Bronco otsochodzi) i uwikłała je w motyw podróży. Dzięki temu spotykają inne proste, ale barwne postaci, i angażują się w najróżniejsze sytuacje. No i nie mogę oprzeć się wrażeniu, że ta historia jest właśnie tylko pretekstem dla autorki do wyśmiewania kolejnych elementów brytyjskiego społeczeństwa. I to jest okej. Podejrzewam, że pomimo przypisów tłumaczki nie zrozumiałem większej części kulturalnych aluzji, ale mimo to świetnie się bawiłem. Taka lekka, niewymagająca, nie raz błyskotliwa książka, miejscami wręcz zbiór skeczy - idealna na te skwarne dni. Jeśli masz ochotę porozmyślać nad stanem współczesnego społeczeństwa, ale zarazem nie obciążać się za bardzo i nie psuć sobie humoru - to polecam. Jak nie to też. Zawiodą się głównie ci, którzy liczą na jakiś poważniejszy rozwój fabularny.
domyslnik28 - awatar domyslnik28
ocenił na 6 7 lat temu
W chmurach Walter Kirn
W chmurach
Walter Kirn
To nie jest scenariusz "romcoma" o tym samym tytule. Wspominam bo patrząc na oceny, chyba wiele osób nabrało się na to. Trudno powiedzieć, może to o samotnym mężczyźnie, korpo-karierowiczu, marzącemu o wolności, której wyrazem ma być osiągnięcie 1 miliona przelecianych mil. Wątek fabularny niby prosty acz łatwo zagubić się w dynamicznych, czasem nieskładnych zdaniach. Można przeczytać, można odpuścić.
Garp J - awatar Garp J
ocenił na 6 6 miesięcy temu
Adrian Mole. Czas cappuccino Sue Townsend
Adrian Mole. Czas cappuccino
Sue Townsend
Aż się zdziwiłam, kiedy przeczytałam, że "Adrian Mole: the Cappuccino Years" napisała kobieta. Sue Townsend świetnie poprowadziła całą historię z perspektywy 30-letniego, zagubionego Anglika, dodatkowo okraszając ją ogromną dawką brytyjskiego humoru. Chyba jeszcze nigdy żadna książka aż tak mnie nie rozbawiła. I chyba jeszcze nigdy nie czytałam niczego tak zwariowanego. Przez myśl by mi chyba nie przeszło, że można przyziemne sprawy, takie jak polityka i życie rodzinne, tak bardzo zagmatwać i poplątać. Mimo to jakimś cudem książka, przynajmniej w oryginale, napisana jest bardzo przystępnym językiem, więc pomimo, iż czytałam ją w obcym języku, a fabuła na pewno nie ułatwiała mi zadania, nie miałam problemów ze zrozumieniem historii. Książkę "Adrian Mole: the Cappuccino Years" szczególnie polecam osobom zmagającym się z zastojem czytelniczym lub poszukujących książek z naprawdę szaloną fabułą :)
pac7kaa_11 - awatar pac7kaa_11
ocenił na 8 2 lata temu
Wybrane zagadnienia z fizyki katastrof Marisha Pessl
Wybrane zagadnienia z fizyki katastrof
Marisha Pessl
Świetna! Na początku czytelnik nie do końca wie o co chodzi i czyta, jakoś może bez przekonania, by dać się całkowicie zaskoczyć na końcu. Bardzo nieoczywista, jak wszystkie tej autorki. Polecam przejść przez być może męczący dla niektórych początek, dla bardzo ciekawej końcówki.
Madzimadzi88 - awatar Madzimadzi88
ocenił na 9 8 miesięcy temu
Skok w dobrą książkę Jasper Fforde
Skok w dobrą książkę
Jasper Fforde
Mam jakieś wewnętrzne opory przed używaniem słowa "błyskotliwa" w stosunku do książek - chyba dlatego, że najczęściej słyszę to słowo w odniesieniu do tych tytułów, których sama nigdy bym tak nie opisała. A jednak gdy myślę o serii opisującej przygody Thursday Next właśnie to słowo przychodzi mi na myśl jako pierwsze - a zaraz za nim są: szalona, abstrakcyjna, oryginalna, nietuzinkowa, wciągająca, przezabawna. Ta książka jest wręcz naszpikowana maści wszelakiej smaczkami i aluzjami, co do których gwarantuję - nie sposób wychwycić ich wszystkich. No i czego tutaj nie ma! Melanż science-fiction z kryminałem, powieścią akcji, podróże w czasie i niesamowite wynalazki, w końcu i wątek romansowy, a wszystko osadzone w alternatywnej rzeczywistości, w której świat kręci się wokół... no właśnie, książek. Co bardziej zaskakujące - to wszystko ze sobą świetnie współgra! Ponadto Fforde'a (moim skromnym zdaniem - nawet przetłumaczonego na polski ;)) czyta się szybko, lekko i przyjemnie; w efekcie "Skok w dobrą książkę" to świetna rozrywka na naprawdę wysokim poziomie, którą najchętniej polecałabym wszystkim na około - bo do teraz nie rozumiem, czemu o Thursday Next nikt nie słyszał...
Szarka - awatar Szarka
oceniła na 8 13 lat temu
Firmin Sam Savage
Firmin
Sam Savage
Znakomita powieść! Metaforyczna, refleksyjna. Precyzyjnie utkana fabuła z wątkami, odniesieniami i symbolicznymi zdarzeniami. Posłużenie się postacią szczura do wyrażenia określonych zachowań i problemów ludzkich jest doskonałym chwytem literackim. Cenię alegorie. Stawiam "Firmina" obok "Myszeidy" i "Folwarku zwierzęcego" na mojej półce dzieł ulubionych .
JoannaN - awatar JoannaN
ocenił na 9 2 lata temu
Może zawierać orzeszki John O'Farrell
Może zawierać orzeszki
John O'Farrell
John O'Farrell - uważny obserwator z przymrużeniem krytycznego oka. Książka reklamowana jako zabawna - i to się zgadza. Momentami rzeczywiście chichotałam na głos, a wiele sytuacji jest faktycznie śmiesznych. Książka opisywana jako satyra na rodziców XXI wieku - i to też się zgadza. Można tu wyróżnić dwie dominujące cechy tych rodziców. Po pierwsze megalomania i nadmierna ambicja na punkcie własnego dziecka. Musi ono być we wszystkim "naj", szczególnie na tle dzieci innych znajomych. Od małego bierze udział w wyścigu szczurów, jest wychowywane, tresowane, dokształcane. Uczęszcza na niezliczoną ilość zajęć dodatkowych, czasami wręcz absurdalnych, byle tylko się wyróżnić na tle innych dzieci. Musi być uzdolnione ponadprzeciętnie, bo to wstyd mieć tylko zwyczajne dziecko. Druga cecha to nadopiekuńczość i paranoiczny wręcz lęk, by coś złego się temu dziecku nie przytrafiło. Fragment o zabawie dzieci w piaskownicy w kaskach na wypadek spadającego meteorytu rozbawił mnie i przeraził równocześnie. Odbiera się dziecku wręcz możliwość popełnienia błędu i doświadczenia płynącego z nauki na własnych błędach. Tu nie ma miejsca na takie faux pas. Nie da się uchronić dziecka przed wszystkimi problemami tego świata. Musi zetknąć się z biedą, niesprawiedliwością, chorobą, przemocą. Obraz zwariowanych rodziców, którzy którzy dla dobra swoich dzieci usprawiedliwiają swój egoizm, naginają własne zasady moralne, a nawet są w stanie posunąć się do oszustwa, to właściwie smutne i niesmaczne. Ale czy nieprawdziwe? Obawiam się, że nie. Tylko czy to jeszcze jest miłość, czy głupota? Autor sam jest rodzicem i pewnie wiele opisanych sytuacji zaobserwował. Opisał je z humorem, nie krytykuje dosłownie, ale daje do myślenia. Zachęcam do przeczytania, bo myślę że warto.
Gosia - awatar Gosia
oceniła na 7 6 lat temu
Dwa domki na kółkach Marina Lewycka
Dwa domki na kółkach
Marina Lewycka
Książka, z powodu Brexitu i innych zmian politycznych może wydawać się ciut nieaktualna, ale nie trzeba zbyt dużo wyobraźni by była jednak bardzo realna, tak jakby wszystko to działo się dzisiaj. Mamy do czynienia z poważnie zwariowaną powieścią, bardzo zygzagowatą, a autorka na spokojnie przedstawia nam nowe postacie na 20 stron przed końcem! Na samym początku natomiast nie wiemy za bardzo na kim skoncentrować uwagę, jest bowiem cała grupa potencjalnych bohaterów. Ta polifoniczność tej opowieści jest jej dużym atutem, ale jednak może też męczyć. To, co jest jak gdyby elementem operacyjnym całej tej szalonej narracji to wyobraźnia autorki, jej histeryczne wręcz poczucie humoru, jak również szybkie, bez żadnego ostrzeżenia pojawiające się przejścia z komedii to kompletnej, pełnej smutku tragedii, bez cienia żadnego humoru . I tu chyba jest ta ukraińskość tej opowieści, bo tego typu niespodzianki rzadkie są w prozie zachodniej, gdzie wszystko musi być mniej lub bardziej "uzasadnione". A my jako czytelnicy musimy w pewnym momencie sobie zdać sprawę że w tej książce może się w każdej chwili stać absolutnei wszystko i naszym zadaniem jest po prostu totalnie poddać się nurtowi opowieści.
Witoldzio - awatar Witoldzio
ocenił na 7 3 miesiące temu
Julie & Julia. Rok niebezpiecznego gotowania Julie Powell
Julie & Julia. Rok niebezpiecznego gotowania
Julie Powell
Ostatnio coraz częściej zdarza mi się czytać książki pod wpływem ich ekranizacji. NIe jest to co prawda najmądrzejsza praktyka, ponieważ zwykle kończy się gorzkim rozczarowaniem - chyba, że i książka, i film są tak tragiczne, że pozostaje się jedynie z obu pośmiać. Niemniej jednak powtórzyłam ten błąd i w tym wypadku. Nie mam zamiaru narzekać. To jest tak optymistyczna, pełna humoru historia, że chce się ją czytać wciąż i wciąż, i wciąż... Główna bohaterka z miejsca zaskarbiła sobie moją sympatię a gdy lepiej ją poznawałam, miałam wrażenie, że mogłabym (ba! chciałabym) się z nią zaprzyjaźnić.
Weronika - awatar Weronika
oceniła na 6 10 lat temu
Mądre dzieci Angela Carter
Mądre dzieci
Angela Carter
„Mądry ojciec, który zna własne dzieci” – to z Szekspira. Ale może to dzieci są mądre, gdy znają własnego ojca? Dora i Nora, 75-letnie tancerki rewiowe, zostają zaproszone na ojcowskie urodziny – tatusiowi ma stuknąć setka. Wydarzenie to nie byle jakie także dlatego, że jubilat dotychczas ledwie uznawał przynależność swoich dwóch latorośli do znakomitego rodu Hazardów (mówiąc wprost – zmył się tuż po chwili miłosnej nierozwagi i zostawił dzieciaki same na trzy ćwierćwiecza). Zaproszone towarzystwo też ma być ciekawe – stadko dziwaków z show-biznesowego światka, w którym Hazardowie obracają się od pokoleń. Na co dzień ekscentryczne siostry swój czas spędzają na doglądaniu kotów, piciu herbaty (lub czegoś mocniejszego, a jakże) i strojeniu się w kreacje duszące naftalinowym smrodkiem. Przede wszystkim jednak na wspominkach – i to jakich! Dziecięce marzenia o karierze, Hollywoodzki blichtr, skomplikowane miłosne roszady członków rodziny. Wszystkie role obsadzone prawdziwymi oryginałami, scenarzysta nie szczędzi żarcików, a każde ze wspomnień prowadzi nas ku spektakularnemu urodzinowemu finałowi. Carter ma wyjątkowy talent do wtłaczania smutnych ludzkich losów w przezabawną scenografię. Jest bezpruderyjna, czasem kokieteryjnie wulgarna, a przy tym szalenie sprytna. Tworząc kronikę Hazardów, magluje Szekspira na wszelkie możliwe sposoby – pożycza bliźnięta z „Komedii omyłek”, rękami pradziadka popełnia otellowską zbrodnię, na głowę papy nakłada koronę Króla Leara. Jednocześnie prowadzi nas przez przełom XIX i XX wieku, od desek teatru aż po tandetne teleturnieje i robi to z takim urokiem, że nie sposób się oderwać.
Histeria Oka - awatar Histeria Oka
oceniła na 7 9 miesięcy temu
Żona piekarza Marcel Pagnol
Żona piekarza
Marcel Pagnol
Stara dobra Francja, jeszcze przedwojenna. Teatralna satyra i jednocześnie minimoralitet rozgrywający się w małym miasteczku, przy raczej znikomym udziale postaci tytułowej. Oto bowiem w wewnętrznie skłóconej (o byle co) małomiasteczkowej społeczności pojawił się ktoś, kto cenią wszyscy - tytułowy piekarz z młodszą i piękną żoną. I dalej oczywiście następuje, to co występowało zawsze w literaturze francuskiej czyli wątek miłosny, wcale nie platoniczny. Jak łatwo się domyśleć powoduje to problemy w funkcjonowaniu piekarni i miasteczka. Autor z ironicznym humorem pokazuje jak próbują sobie z tym radzić – raczej nieporadnie – wszyscy zainteresowani. Ich poczynania wywołują uśmiech i sympatię. Jeszcze większą budzi jedna z głównych postaci komediodramatu, czyli sam piekarz. Jego postawa wobec rzeczywistości i ukochanej, mimo kontekstu jak z sitcomu, wydaje się mądra i szlachetna, a co najważniejsze – rokująca na przyszłość. Lekka (same dialogi) lektura, ciepła i bardzo francuska w stylu, napisana jednak dość archaicznym i staromodnym językiem, który jednak bardzo pasuje do fabuły i jej wymowy. Pozornie zabawna, ale skłania tez do przemyśleń.
Aguirre - awatar Aguirre
ocenił na 6 3 lata temu
Był sobie chłopiec Nick Hornby
Był sobie chłopiec
Nick Hornby
Spacerując między regałami biblioteki (tak, takie hobby), mój wzrok natknął się na zieloną okładkę niegrubej książeczki. Tytuł wydawał się znajomy, ale po przeczytaniu opisu, uznałam, że nie czytałam jej wcześniej. Dopiero potem widząc inne wydanie, zrozumiałam, że wcześniej, lata świetlne temu, oglądałam film. Nie pamiętałam go i nie przypomniałam sobie w trakcie czytania. Nic nie zakłóciło przebiegu opowieści. Prosta, normalna, ciekawa. Nic we mnie nie zmieniła, niczym mnie nie zaskoczyła, nie zmieniła świata przed moimi oczyma, ani nie sprawiła jakichś cudów. Po prostu obyczajowa książka. Może dlatego właśnie obyczajowe opowieści są takie życiowe? Bo nic nie zmieniają, ale po prostu ukazują pewne zdarzenia ludzi? Czyta się szybko, przyjemnie, łatwo, momentami trudno się oderwać. I tyle.
BELJA Belja - awatar BELJA Belja
oceniła na 6 3 miesiące temu
Drobny kłopot Mark Haddon
Drobny kłopot
Mark Haddon
Czy ta książka jest "niezwykle zabawna", jak napisano na okładce? Ludzie, zmiłujcie się! Kto to napisał? Aaa, jakieś zagraniczne pismo? To już wszystko jasne. Być może na ich standardy i ich poczucie humoru, ta książka jest i zabawna, ale jak na moje standardy, to taki trochę śmiech przez łzy. OK, kilka razy się uśmiałem nawet (kwestia tłumaczenia?), nie będę pisał kiedy, aby nie spoilerować. Lecz generalnie książka smutna, o tym, jak to każdy z nas szuka na tym świecie kogoś, przy kim można poczuć się kimś, można poczuć się ważnym, wreszcie, aby można było poczuć się człowiekiem. Potrzebnym komuś. Sporo też przemyśleń o przemijaniu, o śmierci, o jej nieuchronności... No a już apogeum osiągnięte na ślubie Katie (sorki za spoiler!), to już jak dla mnie majstersztyk. Coś genialnego! Polecam wszystkim którzy lubią oderwać się czasami od tych kryminalnych zagadek, od mordów, komisarzy i innych komisariatów policji.
Henioo - awatar Henioo
ocenił na 7 9 lat temu
Merde! Rok w Paryżu Stephen Clarke
Merde! Rok w Paryżu
Stephen Clarke
Z wahaniem, ale dałem 6 (w grę wchodziło 5,5 - tak dla jasności). I w zasadzie nie wiem, czemu ją dokończyłem :) Tzn. wiem, bo zaczęło się kręcić w pikantną stronę. Co było wcześniej? I zabawnie, i nudnie. Zapewne jak to w Paryżu i dziesiątkach innych miast świata. Pan Clark dobrze operuje słowem, ma oko do szczegółów, ale... Ale to tak jakby genialnemu malarzowi, który od półwiecza prowadzi firmę "Wymalujemy każdy pokój, każdy dom!", kazać zrobić kopię "Bitwy pod Grunwaldem". Niby to samo, ale jednak inne. I tak jest z książką pana Stephena. Niby ma śmieszyć, ale częściej nuży. Co chyba autor zrozumiał pod koniec. Zrozum mnie dobrze, ja się na angielskim humorze wychowałem i mam go we krwi. Ale tu coś nie zagrało. Niemniej sięgnę po tom drugi, by sprawdzić, czy mr Clark wyciągnął lekcję. PS. Szeeeeeerokim łukiem omijajcie audiobooka. Brrrr.
blutengeld - awatar blutengeld
ocenił na 6 1 rok temu
Talki z resztą Leszek K. Talko
Talki z resztą
Leszek K. Talko Monika Piątkowska
Ciekawe felietony: kilka z nich bardzo celna, zwłaszcza: "Kolanko", "Małżeństwo", "Na pozycjach", "Rzeczywistość wirtualna", "dlaczego kobiety mają makijaż w łóżku", "Księgowość w domu", "wielki tenis"
RR1 - awatar RR1
ocenił na 6 7 lat temu
44 Scotland Street Alexander McCall Smith
44 Scotland Street
Alexander McCall Smith Iain McIntosh
Chciałem przeczytać lekką książkę na wyjeździe. Mama poleciła mi to. Faktycznie, lekka książeczka, zabawne perypetie bohaterów. Aż chce się odwiedzić Edynburg. Rozdziały są krótkie, a każdy z nich przedstawia jakiś wycinek z życia tej czy innej osoby. Szkoda tylko, że ten tom (bo jest to tom pierwszy) nie ma żadnego konsensusu, tzn. nie zamyka historii w żaden sposób.
Phlypour - awatar Phlypour
ocenił na 7 7 miesięcy temu
Ulica marzycieli Robert McLiam Wilson
Ulica marzycieli
Robert McLiam Wilson
Przeczytałam różnorodne, żeby nie powiedzieć skrajne opinie na temat "Ulicy marzycieli". Dla mnie okazała się bardzo dobrą lekturą. Fakt, że ten obraz grupy trzydziestolatków i ich perypetii w rodzinnym Belfaście lat 90-tych nazwany został prze kogoś boomerskim, świadczy jak dla mnie, że jest po prostu mocno osadzony w swoich realiach. Co oferuje autor? Doskonałe według mnie pióro, niewymuszony, acz błyskotliwy humor, o uczuciach pisze nie wprost, pozwalając czytelnikowi doznawać ich samodzielnie. Styl bywa czasem subtelny, a czasem niczym cios pięścią. Męska przyjaźń, trudne relacje rodzinne, walka o własne przekonania, polityczny fałsz, nieoczekiwane kariery i codzienne porażki. To wszystko tu jest. Wbrew niektórym opiniom nie nudziłam się ani przez chwilę.
glos_z_ogrodu - awatar glos_z_ogrodu
ocenił na 8 3 miesiące temu

Cytaty z książki Królowa Camilla

Więcej
Sue Townsend Królowa Camilla Zobacz więcej
Sue Townsend Królowa Camilla Zobacz więcej
Sue Townsend Królowa Camilla Zobacz więcej
Więcej