Królestwo Trefl

To bardzo ciekawa książka. Początkowo myślałam, że będzie to kolejna młodzieżówka, która niewiele wnosi jednak szybko okazało się, że w tej historii naprawdę dużo się dzieje. Główna bohaterka przeszła w życiu bardzo wiele. Jej największą pasją jest łyżwiarstwo figurowe, a dzięki ciężkiej pracy i determinacji dąży do osiągnięcia swojego celu. Jej historia pokazuje, jak ogromną rolę w spełnianiu marzeń odgrywa wytrwałość. Autorka porusza w książce wiele trudnych, ale bardzo ważnych tematów, takich jak: tłamszenie, zastraszanie, przemoc fizyczna i psychiczna, strata, poczucie bezsilności czy samobójstwo. To sprawia, że książka może być dla młodych czytelników ważnym sygnałem, że nie warto iść w stronę przemocy czy milczenia. Czasem wystarczy się postawić albo powiedzieć komuś o problemie, żeby nie zostawać z nim samemu. Kategoria wiekowa 16+ jest – moim zdaniem – nieco zawyżona. Uważam, że już około 14-latkowie mogą po nią sięgnąć. Pojawia się wprawdzie trochę przekleństw, ale w dzisiejszych czasach młodzież i tak słyszy je na co dzień. Końcówka książki naprawdę zaskakuje trudno się od niej oderwać. A epilog zostawia czytelnika z uśmiechem na twarzy. Jeśli lubicie młodzieżowe historie z emocjami i ważnym przekazem, zdecydowanie polecam tę książkę.

,,𝓔𝓬𝓱𝓸 𝓟𝓸𝓽𝓮̨𝓹𝓲𝓮𝓷𝓲𝓪“ 🪽🧝‍♂️ ˗ˏˋ 𝐾.𝐸. 𝐷𝑒𝑐𝑒𝑚𝑏𝑒𝑟 ୭ ⋆ ⋆｡˚꩜°‧[ 𝐰𝐬𝐩𝐨́𝐥𝐩𝐫𝐚𝐜𝐚 𝐫𝐞𝐤𝐥𝐚𝐦𝐨𝐰𝐚 • @wydawnictwo.beya ] ★★★★/★★★★★ [𝟒,𝟓/𝟓] ⊹ ᴀɴɪᴏʟʏ & ᴅᴇᴍᴏɴʏ ⊹ ᴢᴀᴋᴀᴢᴀɴᴀ ᴍɪʟᴏśᴄ́ ⊹ ᴛᴀᴊᴇᴍɴɪᴄᴢᴇ ᴢɴᴀᴍɪᴇ ———————————————————————— ⋆. 𐙚 𝑬𝒄𝒉𝒐 𝒑𝒐𝒕𝒆̨𝒑𝒊𝒆𝒏𝒊𝒂 to paranormalna historia z aniołami i demonami w głównych rolach. Mamy tutaj 𝑬𝒎𝒊𝒍𝒍𝒚 dziennikarkę, która pewnego dnia budzi się z tajemniczym znamieniem na ciele. Dziewczyna nie ma pojęcia skąd pochodzi ten tajemniczy znak na jej ciele oraz jak go nabyła. ⋆. 𐙚 Emily próbuje rozwikłać zagadkę jej znamienia a przy tym odkrywa prawdę, którą wolałaby nie znać. ⋆. 𐙚 To jak pełna akcji i tajemnic jest ta książka jest naprawdę czymś niesamowitym! Uwielbiam styl pisania autorki, który jest emocjonalny i niezwykle wciągający. Od książki dosłownie nie da się oderwać, jest napisana tak, że czytelnik chce więcej i więcej ! Postacie zostały cudownie wykreowane, ich charaktery, wrażliwość i dialogi które między sobą przeprowadzały, były w stu procentach dopracowane ! ⋆. 𐙚 Relacja Emily i Nathaniela rozwijała się powoli, przez co nie sprawiała wrażenia natarczywej, a losy bohaterów czytało się z wielką przyjemnością! Tym, co również skradło moje serce, była więź między siostrami, to jak się wspierały (chodź z początku nie zawsze tak było) na zawsze zostanie w moim sercu. ⋆. 𐙚 Podsumowując, jeśli kochacie paranormalne zdarzenia oraz porywające lektury, ta historia być może skradnie także wasze serce !❤️‍🩹

Akcja drugiego tomu zazębia się z końcówką Ognistego Dotyku, więc niemal od razu zostajemy wciągnięci w wir wydarzeń. A jednak fabuła na początku rozwija się powoli. Lea została oszukana, zdradzona, porwana… i teraz musi odetchnąć. Uporać się z sytuacją, w której się znalazła. Zrozumieć własne uczucia i podjąć decyzję co do dalszej przyszłości. Potrzebowałam dłuższej chwili na wkręcenie się w książkę. Momentami miałam wrażenie, że dreptamy w miejscu, czekamy, aż zakochani się dogadają. Lea musiała się uporać z emocjami. Nithe również wydawał się zagubiony, ale odbiór jego postaci bardzo ułatwiło wprowadzenie rozdziałów pisanych z jego perspektywy. W tym tomie poznaliśmy bliżej Silvę i Shagara, a ci dwaj panowie okazali się niezwykle interesującymi postaciami. Silva potrafi skraść niejedno czytelnicze serce. Natomiast Shagar, mimo że początkowo był antagonistą, później okazał się ogromnym wsparciem. Ale to, co zrobił na końcu… oj, będzie sobie pluć chłop w brodę! Chyba że wcześniej Nithe go dopadnie. Drugą część książki czytało się lekko, a akcja nabrała tempa. Nie brakowało też chwil romantycznych i stopniowego rozwoju relacji Lei i Nithego. A ponieważ nie lubię spoilerów… dodam jedynie, że końcówka może Was zaskoczyć. Jestem ciekawa, jak autorka poprowadzi kolejny tom.

Byłam bardzo podekscytowana powrotem do Ilyi. Lektura była o wiele bardziej wciągająca niż myślałam. Nigdy nie oczekiwałam, że "Niepewna" będzie szczrgólnie dobrą książką. Spodziewałam się raczej "odgrzewania starego kotleta" i książki, która została napisana na potrzeby zniecierpliwionych, wymagających fanów i łatwego zarobku. Może fakt, że od początku nie spodziewałam się fajwererków wpłynął na moje odczucia podczas i po przeczytaniu, ponieważ muszę przyznać, że jestem miło zaskoczona. Chociaż zdaje sobię sprawę, że moja opinia mija się ze zdecydowaną większością czytelników. W trylogii głównie podążamy za losami Kai i Paedyn (z wiadomych powodów), więc nie dostajemy tak dużo rozdziałów z perspektywy Kitta. Bardzo się zatem ucieszyłam wieścią, że to między innymi o nim będzie ta książka. Nigdy nie byłam negatywnie nastawiona w stosunku do niego. Żałowałam go i po części rozumiałam jego motywy, nie ważne jak szkodliwe by się okazały. W tej książce jednak, odebrałam jego osobę jako szczególnie interesującą. Podobało mi się, że mogliśmy zobaczyć więcej jego łagodnej strony i zanurzyć się w jego osobowość i przeszłosć. W tym samym czasie dostaliśmy wolna rękę do kwestionowania podejmowanych przez niego decyzji i podejścia do różnych osób bądź sytuacji. Jego relacja z Marą nie jest puchatym, mięciutkim romansem jakiego się spodziewałam. Zdecydowanie została skrzywdzona w przeszłosci co przełożyło się na jej późniejszą percepcję i zachowanie. Wymaga od Kitta miłości, której nie jest w stanie jej zapewnić, ponieważ (tragicznie) jedyną osobą którą kiedykolwiek kochał i zapewne będzie jest jego brat. Z drugiej strony, król traktuje Marę przedmiotowo. Pragnie władzy i kontroli. Jest zazdrosny i zachłanny do granic mozliwości. W swojej wszechogarniającej pysze, przestał obawiać się śmierci. Chciał ją przewyższyć i wykorzystać do własnych celów. Bardzo podoba mi się ten zabieg zastosowany przez autorkę. Mamy możliwość zobaczyć nie tylko jego dobrą stronę, ale również jego negatywne emocje i panujacą w nim ciemność. Zobaczyć jak wpada w spiralę obłędu, którą na siebie dobrowolnie ściągnął. Ostatecznie w "Niepewniej" śmierć nie zoatała pokazana jako coś co da się oswoić. Nigdy nie powinniśmy jej lekceważyć, próbować sobię podporządkować. Ponieważ śmierć okazała się nikczemną, mściwa istotą w ciele przepięknej, skrzywdzonej, zdradzonej kobiety. Uważam, ze ta część fabuły była jak najbardziej potrzebna dla dobra zarówno bohatera jak i historii całej serii. Z drugiej strony, moim zdaniem, częśc Blair i Lenny'ego była zupełnie pozbawiona jakiegokolwiek sensu istnienia. Może gdyby była bardziej zgłębiona i rozwinięta, potrzafiłabym się nią cieszyć. Przekomarzanki wydały mi się mdłe, brakowało im emocji i znaczenia. Nie zrobiły na mnie większego wrażenia. Cała relacja wydaje mi się sztuczna i zbyt szybka. Muszę jednak przyznać, że obawałam się o wiele gorszego efektu. Bałam się, że Blair będzie nie do zniesienia mając na uwadze moje negatywne nastawienie do Nesty w "Dworze srebrnych płomieni" S.J. Maas, która rózwnierz nie grzeszy przystępnością. Oczywiście nie porównuje tych dwóch książek jako całości, lecz ta konkretny ich aspekt jest w pewnym stopniu do siebie podobny. Nie nienawidze bohaterki "Niepewnej" nawet jesli uważam, że (znowu) jej przeszłość i motywy postępowania są trochę nieoryginalne. Ta część lektury zdecydowanie nie należy do moich ulubionych. Przez ksiażkę płynie się bardzo szybko i gładko. Bawiłam się nawet dobrze. Nie uważam, że była to strata czasu i pieniędzy, choć pozostawia dużo do życzenia. Nie była idealna, wiele pomysłó mogło być lepiej wyegzekwowanych. Cały czas zastanawiam się kim jest Mara i jaką rolę odegrała w Chorobie i rodzinie Azerów. Możliwe, że nie doczytałam pwenych fragmentów, lub nie zwróciłam na nie uwagi, ale istnieje też wielka szansa na ukazanie się kolejnej książki w uniwersum "Bezsilnej". Jedyne co nam pozostaje to uzbroić się w cierpliwość i oczekiwać na potencjalnie nadchodzące ogłoszenia...

Kiedy po raz pierwszy sięgnęłam po „Coma Słodkich Snów” nie spodziewałam się, że ta historia aż tak zawładnie moimi emocjami. Autorka stworzyła dzieło z pogranicza fantastyki i romansu, które wciąga czytelnika do świata zawieszonego w próżni. To opowieść o miejscu, o którym nikt z nas nie chciałby śnić, a jednak pod piórem Listette staje się ono sceną dla jednej z najbardziej urokliwych i charakternych historii, jakie ostatnio czytałam. Akcja osadzona jest w tajemniczej Comie, przestrzeni między życiem a śmiercią, kontrolowanej twardą ręką przez wojskową machinę. To tutaj trafia główna bohaterka, Helena, która budzi się w rzeczywistości pełnej rygoru, gdzie wspomnienia o dawnym życiu są towarem deficytowym i niebezpiecznym. Fabuła ogniskuje się wokół jej próby przetrwania w tym surowym systemie, ale szybko okazuje się, że dziewczyna nie jest tam przez przypadek. Jej obecność wywołuje błąd w systemie, a ona sama, zamiast potulnie poddać się rygorowi, zaczyna prowadzić niebezpieczną grę, od której zależą losy nie tylko jej, ale i całego tego onirycznego świata. Główna bohaterka, Helena, to postać, którą pokochałam od pierwszej strony za jej niesamowity hart ducha ukryty pod maską uroczej blondynki z różowymi paznokciami. Jest zdeterminowana, inteligentna i obdarzona ciętym językiem, który staje się jej najskuteczniejszą bronią. Na jej drodze staje kapitan Ice, mężczyzna będący definicją chłodu i dyscypliny, dowódca elitarnego oddziału Bad Boysów. Ich relacja to prawdziwy emocjonalny rollercoaster; chemia między nimi jest wręcz namacalna, a starcia charakterów budują napięcie, które nie pozwala odłożyć książki choćby na chwilę. Tematyka książki wykracza daleko poza ramy zwykłego romansu. Autorka pyta nas, co tak naprawdę definiuje człowieka, nasze wspomnienia czy może wybory, których dokonujemy tu i teraz, nawet gdy nie wiemy, kim byliśmy wcześniej? Wszystko to zostało podane w niezwykle dynamicznym i barwnym stylu. Język autorki jest emocjonalny, pełen błyskotliwych dialogów i plastycznych opisów, które sprawiają, że świat Comy staje się niemal rzeczywisty. Narracja płynie szybko, a autorka z wdziękiem balansuje między humorem a chwilami prawdziwego wzruszenia. Najmocniejszą stroną tej powieści jest bez wątpienia konstrukcja bohaterów oraz ich wzajemne relacje. Sposób, w jaki Helena „rozbraja” mrukliwego Ice’a swoimi metodami, w tym słynnym kurczakiem w panierce, jest po prostu genialny. Czytając, czułam każdą iskierkę napięcia i każdy uśmiech, który mimowolnie pojawiał się na mojej twarzy. Szczerze mówiąc, trudno mi wskazać jakiekolwiek słabe strony tej pozycji, tempo jest idealnie wyważone, a intryga szpiegowska trzyma w napięciu do samego końca. Moje osobiste odczucia po lekturze są przepełnione zachwytem; to książka, która mnie rozbawiła, wzruszyła i zostawiła z ogromnym niedosytem, bo chciałabym zostać w tym świecie znacznie dłużej.

Miałam wobec tej książki pewne oczekiwania i częściowo zostały spełnione. Klimat jest naprawdę ciekawy, a system magiczny złożony i intrygujący. Niestety, wykonanie nie dorównuje potencjałowi. Pierwsza połowa książki sprawia wrażenie bardzo rozwleczonego prologu… niewiele się dzieje, tempo jest wolne, wręcz nudnawe. Co do wątku romantycznego na pewno nie jest to enemies to lovers jak niektórzy uważają… Największym plusem okazało się dla mnie zakończenie, bo to właśnie ono najbardziej mnie zaangażowało i sprawiło, że poczułam jakiekolwiek większe emocje. Postacie są w porządku, ale niestety nie wyróżniają się niczym szczególnym. Brakuje im oryginalności, głębi czy czegoś, co zapadłoby w pamięć na dłużej. Ostatecznie to po prostu kolejne romantasy jakich wiele, z powtarzalnymi motywami i dość schematycznym wątkiem romantycznym. Nie jest to zła książka, ale zdecydowanie nie wnosi nic nowego do gatunku.

“Pragniesz, ale wiesz, że twoje pragnienia są zakazane.” [Współpraca reklamowa @editio.red ] 🩸Wampiry, akademia, gorący profesor i zakazane uczucie - HOT or NOT? 🩸Hazel rozpoczyna naukę na nowej uczelni, do której uczęszczają osoby z nadprzyrodzonymi zdolnościami. Po wydarzeniach sprzed kilku miesięcy dziewczyna dowiaduje się, że sama posiada specjalne umiejętności, a do tego jest łowczynią wampirów. W nowej szkole szybko zawiązuje zakazaną relację ze swoim profesorem, który skrywa mroczne tajemnice. 🩸Bardzo byłam ciekawa historii Hazel…i niestety jestem trochę rozczarowana. Nie do końca podpasował mi styl prowadzenia książki, niektóre zachowania bohaterów nie miały dla mnie sensu. Relacja między Hazel i Nathanielem od początku była bardzo fizyczna, ale jakoś nie poczułam tego rodzącego się między nimi uczucia (oprócz wzajemnego pożądania). Z jednej strony studentka wręcz ostentacyjnie wzbraniała się przed tą relacją, żeby podczas następnego spotkania przejść od 0 do 90% 😂. Tak realnie chyba bardziej przypadły mi do gustu momenty, w których bohaterowie byli rozdzieleni (a to u mnie rzadkość 😂). 🩸Nowa przyjaciółka Hazel też była dosyć narwana, w sumie obie dorównywały sobie temperamentem w niektórych sytuacjach. I ta “na siłę” nagonka na wampiry, na zasadzie “nie jest istotne, że to nie on zrobił, i tak muszę go ☠️”. 🩸Myślę, że ta pozycja może być bardziej wciągająca dla osób dopiero rozpoczynających swoją przygodę z romantasy/fantastyką. Brakowało mi trochę dłuższej akcji, dzięki czemu niektóre wydarzenia miałyby więcej sensu. Czasami takie prowadzenie historii aż tak nie wybija się w całości, więc jestem bardziej skłonna to sobie “odpuścić”, ale tutaj niestety mi nie zagrało 😢.

Byłoby 10⭐️ ale strzelam focha stulecia 🙄😤😠 Autorka nie chce napisać kolejnego tomu❗️❗️❗️😢 To jest kurna nie do przyjęcia!!! Ja sie z tym totalnie nie zgadzam i dopóki Stella nie zmieni zdania to sie na nią gniewam. A tak w ogole to chyba Ameryki nie odkrywam ale Lore skradł całe show. Kocham Go 😍😍😍😍

Książka bardzo mi się podobała. Jest dość obszerna i momentami trochę się dłuży, ale dzięki temu można naprawdę wczuć się w klimat i świat przedstawiony. To jedna z tych historii, które się bardziej przeżywa niż tylko czyta — od początku towarzyszymy emocjom i cierpieniu głównej bohaterki. Dla mnie fabuła nie była całkowicie do przewidzenia, szczególnie podczas czytania pierwszej części. Mocno czuć też klimat wojny, który przewija się przez całą książkę i dodaje jej ciężaru. Zakończenie może nie jest jakieś spektakularne, ale po tym wszystkim, co przeszli bohaterowie, daje satysfakcję i poczucie spokoju — dokładnie tego, na co zasłużyli.

W myśl zasady, że książek o hokeistach nigdy dość sięgnęłam po "Ice princes". Zostałam pozytywnie zaskoczona wiedzą dotyczącą dyscyplin sportu: łyżwiarstwa i hokeja. Drugą pozytywną rzeczą była ciekawa fabuła. Fakt, były momenty gdy niemiłosiernie się nudziłam, ale mimo wszystko wracałam ciekawa dalszych losòw bohateròw. Zdecydowanie skròciłabym o jakieś 160 stron. Niestety największe rozczarowanie zgotowali mi sami bohaterowie i stąd duży niedosyt.. Żadne z nich nie zdobyło mojego serca.

Na finałowy tom trylogii "Mroczne Sigile" autorstwa Anny Benning trzeba było trochę czekać, ale zdecydowanie było warto! "Kogo zdradza los" świetnie rozwija oraz spaja wszystkie wcześniejsze wątki, a zawrotne tempo, jakie tym razem zafundowała nam autorka sprawia, że strony umykają jedna po drugiej w zastraszającym tempie. Rayne i Adam muszą stawić czoła wyzwaniom i odnaleźć się w nowej roli. Rayne jako nowa Lady Mirroru musi teraz zważać na swoje kroki, poznać zamiary otaczających ją ludzi, rozpracować etykietę i nie dać się stłamsić, a przy tym wszystkim zostać sobą i pozostawić miejsce na najważniejsze uczucia. Walka o przetrwanie Mirroru i Primeu trwa każdego dnia, a magia chaosu cały czas rośnie w siłę. Bardzo podobało mi się to, że nie wszystko rozgrywa się po naszej myśli. Tak samo jak w zwyczajnym życiu, w życiu naszych ulubionych bohaterów dochodzi do wielu przykrych sytuacji... Trudne wybory, rozpracowane tajemnice, decyzje, które nie zawsze okazują się słuszne, strata przyjaciół i ukochanych... To wszystko sprawia, że ta historia wybrzmiewa autentycznością. Świetne zakończenie i rewelacyjne zwieńczenie całej serii. Finałowy tom zdecydowanie zaspokoił moje czytelnicze oczekiwania, bo w żaden sposób nie odczuwam niedosytu. Jestem jednak ciekawa, czy Anna Benning zaskoczy nas jeszcze jakąś porywającą historią, osadzoną w tak dobrze wykreowanym, fantastycznym uniwersum! Współpraca z @mustread.wydawnictwo

Jakiś czas temu poznałam dwa tomy serii „Decadence” - „The Clique” - i już wtedy wiedziałam, że będę kontynuować z nią przygodę. Historia Rain i Gabriel skradła moje serce i z wielką niecierpliwością czekałam na książkę o Damianie i Lunie. Jakie są odczucia po lekturze? Zapraszam na krótką recenzję Nie skłamię, jeśli powiem, że jestem zakochana w tej książce 💚 i warto było na nią czekać. Damien jest moim drugim ulubiony bohaterem i ciekawiło mnie co autorka dla niego przygotowała. To zdecydowanie mroczny bohater, pełen brutalności, która w pewien sposób do siebie przyciąga. Przyznam szczerze, że bohaterowie tej książki przypadli mi do gustu, nawet trochę bardziej niż Rain i Gabriel. W całej książce widać ich silne charaktery, które idealnie pasują do tej historii. Luna po powrocie próbuje się odciąć od Damiena, jednak ewidentnie chłopak nie ma zamiaru odpuścić. Ich relacja była mroczna i pełna napięcia. Z wielkim zaangażowaniem śledziłam ich losy. Bardzo szybko wkręciłam się w fabułę, która była ciekawa i trzymała w napięciu, które autorka stopniowo budowała. Nie raz mnie zaskoczyła, a finał był bardzo angażujący. Akcja była dobrze wyważona i nie dłużyła mi się. Bardzo lubię styl pisarki Marty, który jest przyjemny i lekki, ale zarazem mroczny. Idealnie umie zbudować klimat, co zasługuje na plus. Podsumowując: jestem wielką fanką tej książki i zdecydowanie warto było na nią czekać i tak prawdę mówiąc nie mam wobec niej żadnych uwag. Bohaterowie zostali dobrze wykreowani, ich relacja była mroczna i uzależniająca. Podobał mi się motyw tajemnicy i mroczny klimat książki. Rewelacyjnie spędziłam z nią książką czas i nie mogę się doczekać kolejnych tomów z tej serii. Myślę, że mogę tę serię polecić wszystkim, którzy chcieliby zacząć przygodę z dark romansem.

Po Słowiku i sercu z kamienia czytając odczułam ulgę. W tej części oszczędzono mi fanatyzmu religijnego. Poznajemy nową bohaterkę, z inną mocą niż dotychczasowe postacie, do tego mamy dość ciekawie wykreowaną postać męską. Królestwa Nyaxii się rozbudowują, mam nadzieje, że z Syliną i Atriusem będzie możliwość spotkania się w kolejnych tomach. To bardzo ciekawy duet.

Absolutnie 5/5⭐ Kocham, kocham,kocham ❤️. Zostałam opętana tą historią. Przepadałam. To ile emocji we mnie wyzwoliła. Uzależniła mnie. Chcę więcej i więcej. Świetnie napisana historia i postacie. Emrys ❤️ Nie mam słów. Uwielbiam slow burn a ten w fantastycznym świecie nie ma sobie równych. Boże jakie to było dobre. A to zakończenie? Jestem upłakana 🥹. Potrzebuję kolejnej części na już.

To Romeo & Julia, tylko akcja dzieje się w Stambule, on jest synem prezydenta gangu motocyklowego, a ona córką bossa tureckiej mafii. Teoretycznie, nie powinni nawet na siebie patrzeć. Ale teoria, teorią... Dla niej to pierwsza miłość, a dla niego obsesja... i plany na to, jak wykorzystać jej zaufanie. Jest mrocznie, jest zaskakująco, a zakończenie powoduje, że natychmiastowo chce się sięgnąć po drugi tom.

Wróciłam do Bitter… i pytanie brzmi: czy była to dobra decyzja? Po przeczytaniu pierwszej części powiedziano mi: „czytaj dalej, tam się dzieje i jest lepiej”. No więc co zrobiłam? Przeczytałam. Nie będę rozdzielać tej recenzji na Fazę I i II, połączę je, tak jak połączyłam czytanie obu tych części. Moja relacja z tą serią jest dosłownie odzwierciedlona w samej książce. Ja jestem Victorią, a Bitter jest Nathanielem. Co to oznacza? Że przez cały czas wmawiałam sobie, że tej książki nie lubię. Wmawiałam sobie, że to nie ma sensu… a jednocześnie między rozdziałami miałam momenty totalnej odklejki: „Boże święty, chcę więcej”. Przepadłam. Skończyłam ostatni rozdział dosłownie przed chwilą i… trzy razy sprawdzałam, czy to na pewno koniec. I co? Ja chcę więcej. I już naprawdę mam gdzieś te imiesłowy przysłówkowe walące mnie po twarzy. Mam gdzieś te wszystkie luksusowe marki, drogie auta i pływanie w bogactwie. Nie wiem, co ta książka ze mną zrobiła. Zostałam oficjalnie ZPIZGACZOWANA. Broniłam się rękami i nogami przed zwykłymi romansami, i co? No i wielkie G… Tak, ta książka mogłaby być lepiej napisana stylistycznie, ale wiecie co? W tym momencie mam to gdzieś. Dajcie mi więcej NATHANIELA.

Księżniczka Morgan, dziedziczka Szafirowej Krainy zostaje zaręczona bez swojej wiedzy z księciem, Vincentem z Krainy Srebra. Młoda kobieta jest postrzegana jako uśmiechnięta i rozgadana, natomiast jej narzeczony jest niemową. Łączy ich jedno- żadne z nich nie chce ślubu. Podczas zaręczyn dochodzi do dość intrygujących wydarzeń, a dwójka niechętnych sobie ludzi połączy siły by odkryć tajemnicę z przeszłości oraz intrygę, która zachwieje wszystkimi królestwami. I muszę przyznać, że historia Morgan i Vincenta bardzo mi się spodobała. Autorka stworzyła niesamowity klimat, który sprawia, że czytelnik zanurza się w dość oryginalnej historii i stworzonym fantastycznym świecie. Królestwa, intrygi i mroczne oraz tajemnicze wydarzenia z przeszłości sprawiają, że trudno się oderwać od książki. Bardzo podobało mi się, że historia dzieje się powoli, bo to sprawiło, że Autorka skupiła się nie tylko na relacji bohaterów, ale też na całym otaczającym ich świecie. Miłość, przyjaźń, strach, odrzucenie... głównym atutem książki są emocje, które sprawiły, że byłam zachwycona. Ale to co zrobiła Autorka przy zakończeniu o mało nie przyprawiło mnie o zawał. Bardzo mnie się podobała. Dodatkowo książka jest cudnie wydana.

🏒Romanse sportowe od Ludki Skrzydlewskiej bardzo lubię, więc nie mogłam przejść obok tego obojętnie! Zwłaszcza, gdy zobaczyłam małego uroczego mopsa na okładce. 🏒🐶 🏒Gdyby ktoś powiedział Rosie, że jedna opóźniona podróż może tak namieszać w jej uporządkowanym życiu, pewnie tylko uśmiechnęłaby się i wróciła do obowiązków, a jednak od tej nocy wszystko zaczyna się zmieniać. Najpierw spontaniczna rozmowa i przyciąganie, decyzja podjęta bez zastanowienia, a potem rzeczywistość weryfikuje plany. Matt trafia do drużyny, której PR-em zajmuje się Rosie, i to, co miało być jednorazowym spotkaniem, staje się początkiem codziennej, pełnej napięcia współpracy. 🏒Rosie najbardziej podobała mi się w momentach, gdy walczyła o swoje. To nie jest bohaterka, która czeka, aż ktoś ją uratuje. Jest ambitna, zdyscyplinowana, skupiona na karierze. Ma swoje zasady i naprawdę stara się ich trzymać – szczególnie jeśli chodzi o relacje z zawodnikami. Jej dystans nie bierze się znikąd. To efekt doświadczeń i przekonania, że łatwiej jest kontrolować sytuację niż później zbierać się po rozczarowaniu. 🏒Matt zrobił na mnie ogromne wrażenie. Na tafli lodu pewny siebie, odważny, przyzwyczajony do presji. Poza nią to chłopak, który kiedy pokocha, to całym sobą. Nie gra w uczucia i nie rzuca słów na wiatr. Jeśli mu zależy, pokazuje to czytani. Ma w sobie szczerość i upór, które naprawdę trudno zignorować. No i Frodo! Ten mops tylko potwierdza, że pod sportową pewnością siebie kryje się naprawdę ciepły facet. 🏒Chemia między Rosie a Mattem jest ogromna i wyczuwalna praktycznie na każdej stronie. Ich spojrzenia, gesty i drobne docinki sprawiają, że napięcie między nimi niemal fizycznie wisi w powietrzu. Każde spotkanie, każda rozmowa buduje przyciąganie, które trudno zignorować, a iskry między nimi sprawiają, że historia wciąga od pierwszych stron. 🏒Styl autorki pozostaje lekki i przystępny. Historia rozwija się dynamicznie, bez zbędnych przestojów, a dialogi są naturalne i swobodne. Nie brakuje gorętszych scen, to zdecydowanie książka dla dorosłych czytelników. Całość dobrze balansuje między sportowym klimatem a wątkiem romantycznym.

Jest to coś w rodzaju mrocznej baśni dla starszych - o życiu, śmierci i przemijaniu. Hazel, trzynaste i niechciane dziecko w dniu narodzin zostaje oddana Bogu Śmierci. Po latach Merrick wraca i zabiera Hazel do swojego domu, gdzie ta będzie szkolić się na uzdrowicielkę. Uczy się nie tylko ratować życie, ale też je odbierać… i to właśnie nadaje tej historii taki ponuro- refleksyjny klimat. Relacja Merricka i Hazel jest jednym z najlepszych wątków książki. Jest mroczna, momentami surowa ale też pełna czułości. Co prawda w połowie trochę coś tam się urywa, no ale nie będę tu wam spoilerować.. Kiedy Hazel trafia na dwór króla, wszystko zaczyna się tak naprawdę rozkręcać i jej życie wreszcie nabiera tempa. Jest też wątek miłosny, ale zdecydowanie nie gra tu głównej roli, więc jeśli szukasz typowego romansu to nie tu. Książka momentami potrafi lekko zwolnić ( tak , miałam chwile , że chciałam ją odłożyć na bok) żeby zaraz znowu mocno wciągnąć. Miałam też wrażenie, że niektóre wątki jakoś dziwnie się nagle urywają.. Podsumowując - jest dobrze! :)

Książka rzuca czytelnika w sam środek brutalnego, mrocznego świata fantasy, w którym granica między dobrem a złem niemal całkowicie się zaciera. Krew leje się tu już od pierwszego rozdziału, nadając opowieści surowy ton. Śledząc losy nieśmiertelnego króla, Kastiela Lavendera, stopniowo odkrywamy fundamenty tego uniwersum oraz skomplikowany kontekst polityczno-magiczny pierwszego tomu. Miejscami jednak historia traci tempo – ciągłe użalanie się Kastiela nad własnym losem bywa nużące i może wystawiać cierpliwość czytelnika na próbę. Na szczęście sytuację ratuje pojawienie się Virelii. To właśnie jej obecność nadaje akcji odpowiedniego temperamentu i ożywia całą narrację, stanowiąc świetną przeciwwagę dla melancholii głównego bohatera.