Kraina czarodzieja

Obiecujący początek roku. Książka YA przy jakiej dawno się już tak dobrze nie bawiłam. Albo przy książce w ogóle, licząc od kiedy skończyłam "Jonathan Strange & Mr. Norrell" czyli... październik? W każdym razie, przy natłoku twitterowych bestsellerików, które w kółko są w tym samym tonie, o tym samym, i z tym samym, nieodmiennie niskim poziomem IQ, zdążyłam już zapomnieć, że książki młodzieżowe fantasy potrafią: - mieć niesamowicie ciekawy i w miarę trzymający się kupy world building, - gościć pokaźną kolekcję bardzo dobrze zarysowanych, wielowymiarowych bohaterów, - pchać do przodu wartką akcją dobrze przeplataną z lżejszymi momentami, - chwalić się sporą ilością trzymających się kupy i świetnie foreshadowowanych plot twistów, - i ogólnie piąć się na wyżyny rzemiosła pisarskiego. Dziękuję "Ink and Bone" za przypomnienie mi oraz natychmiast rzucam się, nurkuję w część drugą. PS. Czytane, jak zwykle, po angielsku.

Osobiście przy książce bawiłem się fenomenalnie, głównie dlatego że bardzo lubię gatunek Płaszcza i Szpady. Główni bohaterowie to niemalże Trzej Muszkieterowie, którzy ciągle sobie dogryzają. Dialogi są fajne, humorystyczne i pełne ciętego języka. Akcja dzieje się nieustannie, bohaterowie co chwilę wpadają w jakieś gorsze tarapat, a wszystko dzieje się w świecie przesyconym nikczemnością i złem (nie nazwałbym tego dark fantasy, ale książka ma sporo pomysłów na ukazanie ludzkiego zepsucia). Zresztą postacie jak na Płaszcz i Szpadę przystało chętnie ryzykują życiem, kierują się honorem nawet jeśli niewiele im go zostało i bez problemu mówią o zabijaniu, jeżeli tylko ktoś na to zasługuje. Sam świat jest low fantasy, pojawia się tu sporadyczna magia, a vibe kulturowy wydaje się bazować na renesansie (zdaje się, że pistolety skałkowe nie są aż tak powszechne). Fabuła jest przyjemna, sporo tu zwrotów akcji, sporo też retrospekcji które moim zdaniem są opisane na tyle dobrze, że nie psują czytania (ale uwaga, bo potrafią pojawiać się co drugi rozdział). Narracja jest pierwszoosobowa z oczu głównego bohatera Falcio. Mamy dworskie intrygi, mamy trudną historię Falcia, mamy podróż po gościńcu i pościg po mieście objętym ulicznymi walkami. Postacie są interesujące i charyzmatyczne, a antagoniści to prawdziwi sadyści. Problem dla mnie tkwił w wątku romansowym - który dla mnie pojawia się trochę znikąd i za szybko się rozwija (choć na razie nie zostaje rozwiązany); oraz finał - który pędzi na łeb na szyję tak bardzo, że niektóre ważne wydarzenia dostają co najwyżej parę zdań opisu. Rozwiązanie fabuły nie jest niesatysfakcjonujące, a sam bawiłem się dobrze przy zakończeniu, ale niektórym może nie pasować takie szaleńcze tempo. Podsumowując gorąco polecam miłośnikom Płaszcza i Szpady (zresztą nie ma aż tak wielu alternatyw), dobrej akcji, przygody i humoru. Wiadomo, że nie jest to niewiadomo jak wartościowa literatura, ale jeśli ktoś szuka przyjemnej książki przygodowej , to polecam.

Czytanie książki fantasty to pełna przygoda to poznanie losów bohaterów dorastanie wraz z nimi i przeżywanie młodego buntu historia szkoły tych dziewczyn gdzie jest brutalnie mocno i mrocznie tu walczą ze sobą i z innymi opisy mogą być jednak nurzące czasem się pojawią coś dwa razy to samo a innym razem akcja pędzi przed siebie nauka walki mieczem to trudna sztuka Mark Lawrence tu opisuję może to nie jest jakieś opisy że nie wiemy o co chodzi ale są one dobre i dają do myślenia jak to jest walczyć mieczem co do charakterów to wszystkie dziewczyny są dla mnie moralnie szare i nie ma tu dobrych czy złych postaci

Czytane, ponownie, w oryginale. Ogólnie powiedziałabym, że jak na sequel przystało, jest to po prostu "to samo, ale inaczej." Nadal mamy klimaty takiej mrocznej Narnii, nadal opisane wprawnie, z ciekawymi i realistycznymi postaciami, a fabuła wartko się toczy. A jednak, coś mi do końca nie zagrało. Może kwestia, że już nie ma takiego oczywistego kontrastu z popkulturą jak w przypadku jedynki. A może po prostu nie przepadałam za niektórymi postaciami (khy khy Julia) i nie podobało mi się, jak ostatecznie potoczyły się ich losy. A może kwestia tematyki, z tymi wszystkimi bogami i tak dalej. W ostateczności, pomimo kunsztu i w sumie spełnienia oczekiwań, daję tej części jedną gwiazdkę mniej. Niemniej jednak sięgnę po zakończenie trylogii - w swoim czasie.

Pod względem akcji działo się więcej niż w pierwszym tomie co jest plusem. Niestety, mamy tu fabułę prowadzoną chyba z pięciu perspektyw, więc bardzo mi przeszkadzało, kiedy punkty widzenia zmieniały się co chwilę, przez co wszystko było takie chaotyczne. Nadal wielu rzeczy, w świecie wymyślonym przez autorkę, nie rozumiem. Prawdopodobnie po kontynuacje nie sięgnę, bo chociaż książka jest poprawna to nie interesuje mnie na tyle, aby wgłębiać się w świat, który mnie nie do końca ciekawi i momentami ciężko mi się czytało.

Przy Quentinie Edd Cierpiętnik to kulka szczęścia, a pozostali bohaterowie są mi zupełnie obojętni. Akcja wlecze się niemiłosiernie. O wiele wiele bardziej podoba mi się serial, do którego z przyjemnością wrócę w przeciwieństwie do powieściowego pierwowzoru

Nie mój typ prowadzenia historii. Zbyt dużo bohaterów i miejsc, które nie są moim zdaniem odpowiednio rozbudowane, a jedynie rzucone w tekst. Z jednej strony jest to fajny zabieg podkreślający "naturalność" nazw w danej historii, ale mnie osobiście to strasznie męczyło. Opisy postaci też były dosyć okrojone i dopiero po jakimś czasie dowiadywałam się, że ktoś, kogo wyobrażałam sobie jako starca, jest w sumie całkiem młody. Historia sama w sobie fajna, ciekawa i osadzona w bardzo skrupulatnie przygotowanym świecie, niemniej z chęcią przeczytałabym fanowską wersję, która rozbija ten tom na dwa mniejsze i uzupełnia je o dodatkowe opisy, które lepiej oswoją czytelnika ze światem bohaterek. Swoją drogą, jedna z bohaterek jest dla mnie niesamowicie irytująca i dość niestała w swoim charakterze. Naturalnie, gdyby nie to, to historia nie potoczyłaby się odpowiednio, bo jej działanie motywowało kolejne wydarzenia. Niemniej uważam, że jak jedna bohaterka została fajnie przedstawiona (w sumie dopiero 1/3 historii) tak druga nie doznała tego zaszczytu i uderza mnie jako pusta postać, która kieruje się jedynie impulsami niewynikającymi z jakichś głębszych przeżyć. Jestem trochę ciekawa, jak potoczą się dalsze losy bohaterek, ale tylko na tyle by może za jakiś czas wypożyczyć kolejną część.

"Mamy trzy wymiary, które widzimy i jeden, który czujemy: czas. Ale w rzeczywistości jest ich więcej. Zwinięte tak ciasno, że swobodnie mieszczą się wewnątrz jednego wahnięcia najsłabszej wibracji Wszechświata, istnieją inne wymiary, które przenikają się z naszymi własnymi, jak ruchome, splatające się nici." Poszukiwacze - szlachetni naprawiacze świata - mogą podróżować pomiędzy tymi wymiarami, by czynić dobro i tępić zło. "Tyrani i złoczyńcy, strzeżcie się." Prawidłowego wypełniania tych powinności pilnują trzej Sędziowie. Ale nie wszystko układa się tak, jak powinno... I o tym jest trylogia "Poszukiwaczka" Arwen Elys Dayton, na którą składaja się tomy o tytułach: 1. "Poszukiwaczka" (480 stron), 2. "Podróżniczka" (432 strony), 3. "Rozrywacz" (400 stron). Moja córka połknęła wszystkie trzy tomy niemalże w okamgnieniu ;-) Ja przez pierwszy przedzierałam się powoli - zaciekawiona fabułą, ale zmęczona stopniem skomplikowania tego spektrum ;-) Na szczęście przez tomy drugi i trzeci śmignęłam szybko. Za najlepszy uważam tom środkowy, chociaż to w trzecim wszystko się wiąże i wyjaśnia ;-) Tom pierwszy próbuje nas wciągnąć do świata wymyślonego przez autorkę. To bardzo zagmatwany świat, a wiele spraw pozostanie niewyjaśnionych. Troje nastolatków kończy wieloletnie szkolenie na Poszukiwaczy. Są tuż przed zaprzysiężeniem, co bardzo ich ekscytuje. Dziewczyna Quin, jej ukochany John i kuzyn Shinobu. Ich szkoleniu przyglądają się Sędziowie Młoda i Średni. Najstarszy Sędzia najczęściej przebywa Tam - w Bezprzestrzeni pomiędzy wymiarami. Szkolenie Poszukiwaczy dotyczy głównie ich umiejętności walki i obrony (i bardzo dużo tu jest opisów ich treningów). Zaprzysiężony Poszukiwacz może posługiwać się starożytnym athamenem, by przemieszczać się pomiędzy wymiarami. "Athamen stworzono po to, aby pozwalał wielkiemu umysłowi, potężnemu umysłowi, na przekraczanie granic ludzkiego życia (...). Dlaczego taki umysł miałyby być przykuty do jednego miejsca? Jeśli mógłby swobodnie się poruszać, swobodnie działać, wyobraź sobie, czego mógłby dokonać. Poszukiwacz, posługujący się athamenem, może pojawić się gdziekolwiek: wewnątrz pilnie strzeżonej twierdzy, w prywatnej komnacie króla, na słynnym uniwersytecie na drugim końcu świata. W ten sposób może... pomagać losowi. Może poszukiwać najlepszej drogi dla ludzkości, czyż nie? Było moim głębokim przekonaniem, że wielkie umysły wyposażone w odpowiednie narzędzia mogłyby zmieniać historię." Treningi są bardzo prawdziwe, można zostać rannym, można stracić życie... Postrach budzi rozrywacz - broń na zawsze plącząca umysł ofiary. Przyszli Poszukiwacze uczą się unikać strzału rozrywacza. John jednak nie zostaje dopuszczony do zaprzysiężenia. A Quinn i Shinobu po zaprzysiężeniu spada zasłona z oczu: Poszukiwacze wykorzystywani są do niecnych celów. Od kiedy tak się dzieje? Czy tak było zawsze? Czy Quin i Shinobu nadal chcą być Poszukiwaczami? Na przestrzeni wieków wielu Poszukiwaczy zginęło. Jak? Dlaczego? Kto jeszcze został? Bardzo dużo wyjaśnia się w tomie drugim. Lepiej poznajemy głównych bohaterów oraz Młodą Sędzię. Dowiadujemy się sporo o przeszłości matki Johna i o uczynkach Średniego Sędziego. Na scenę wkraczają Obserwatorzy - chłopcy szkoleni przez Średniego Sędziego. Pojawiają się tajemnicze fokale - hełmy pomagające uporządkować myśli, ale... uzależniające. Czy John nadal chce zostać Poszukiwaczem? Czy Quin i John nadal się kochają? Trzeci tom wiele spraw komplikuje, ale też wiele wyjaśnia i prawie wszystkie doprowadza do finału. A postaci są coraz wyrazistsze! Kto z bohaterów przetrwa do końca? Kto z kim będzie wspólpracował? Skąd się "wzięli" Poszukiwacze? Kim są Sędziowie? Kto się zmieni? Autorka co chwila przeskakuje od jednego bohatera do drugiego. Raz koncentruje się na Quin, potem na Shinobu, Johnie, Młodej Sędzi lub jednym z obserwatorów. Bywa, że cofa się do młodych lat matki Johna, co rzuca światło na pobudki jej syna oraz późniejsze wydarzenia. Bardzo to wszystko skomplikowane: ten świat, zależności między bohaterami, te uczucia, pragnienia, zmiany planów ;-) Dużo walk, dużo emocji, dużo wymiarów ;-) https://bajdocja.blogspot.com/2020/10/poszukiwaczka-trylogia.html

Sięgałam po tę książkę licząc na coś lekkiego i odmóżdżającego. Ale dostałam zdecydowanie więcej. Lektura mnie naprawdę wciągnęła, postacie są dobrze stworzone. Historia całkiem sprytnie poprowadzona, niby to zwykła powieść drog, niby tylko zwykła powieśc przygodowa, ale naprawdę dobrze się to czytało. Myślałam tylko, że będzie więcej humoru. Są momenty gdzie się uśmiechnęłam, ale liczyłam na coś innego.

Ta książka jest jak tort, który wygląda całkiem apetycznie, a z opisu wynika, że jest złożony ze smaków, które osobno bardzo lubisz. Bardzo chcesz zjeść ten tort, ale po skosztowaniu okazuje się, że wcale ci nie smakuje. Magia snu, tajemnicze zgromadzenie Zbieraczy, szpiedzy, wątki polityczne oraz pustynny, baśniowy klimat tej powieści były czymś, co wydawało się dla mnie idealną książką na lato i zupełnie nie przypuszczałam, że te 440 stron przysporzy mi tygodniowy zastój czytelniczy. Tej historii zdecydowanie brakuje iskry. Momentami bywa bardzo nudna, a intryga wyszła biednie i sposób ujawniania tajemnic był zbyt prosty. Nie polubiłam praktycznie żadnego bohatera - śledzimy losy trójki, z czego każdy z nich miał kija w dupie i wszyscy byli do siebie podobni oraz nie mieli chemii. Nie drżałam o ich losy i szczególnie im nie kibicowałam. Mimo tych zarzutów muszę oddać tej książce, że światotwórstwo było bardzo dobre i spójne, doceniam stworzoną mitologię i specjalne nazwy (w których łatwo się rozeznać dzięki słowniczkowi na końcu), czy też stawienie pytań o moralność tego, co w książce jest zbiorem i dla jednych to łaska i ulga w cierpieniu, a dla innych zabójstwo. Sama magia śnienia nie jest szczególnie popularnym wątkiem, więc należy też odnotować oryginalność - ale to wszystko wyszczególniam bardziej z obowiązku, a nie z powodu zachwytu. Na półce mam też drugi tom, ale szybko po niego nie sięgnę.

Wyobraźcie sobie, że nagle zostajecie w środku nocy wyrwani ze swojego łóżka i budzicie się w nieznanym miejscu. Tak właśnie Jim Strugers dowiaduje się, że potwory naprawdę istnieją i zostaje wrzucony w świat, którego istnienia nawet nie podejrzewał. By nie dopuścić do powrotu nienasyconego Gunmara, wraz ze swoim przyjacielem Tubem i niespodziewanymi przyjaciółmi muszą stanąć do walki o swoje miasto. Po książkę "Trollhunters. Łowcy trolli" Daniela Krausa i Guillermo del Toro sięgnęłam po obejrzeniu adaptacji Netflixa pod tym samym tytułem. Bajka wciągnęła mnie ogromnie swoim magicznym klimatem, epickim bitwami i ciekawą fabułą, więc jeśli była opcja by jeszcze raz spotkać się z tymi bohaterami, nie mogłam sobie tego odpuścić. Chociaż historia mocno się różni od tej którą znałam z serialu, to i tak było ciekawie. Widać tu coś jakby prototyp znanej mi historii, bo i tak jest - książka miała premierę na rok przed serialem. Dzięki temu jednak wiele rzeczy jest nowych i bardzo zaskakuje, a znowu niektóre, choć trochę inne, są tak bardzo znajome i przeze mnie lubiane♥️ Bardzo spodobały mi się znajdujące się w książce kolorowe grafiki - tworzą one świetny klimat! Całość czyta się lekko i szybko. Intryguje i nie nudzi, a historia jest czymś nowym. Powiem wam, że ta wersja, choć skierowana do młodzieży, jest mroczniejsza niż serialowa. Tutejsze trolle nie jedzą skarpetek, a porywają dzieci z ulic by zaspokoić swój głód. Kolejną różnicą są tu bohaterowie - choć są charakterem bardzo podobni do tych już nam znanych,w wielu rzeczach się różnią. Blinkus jest tutaj Mrugusiem, i choć też ma tu wiele oczu i rąk, to wygląda zdecydowanie inaczej, tak samo Gunmar czy Aaargh!. Na szczęście Tubb nie traci swojego humoru, zawsze jest u boku Jima, i był tu chyba moją ulubioną postacią. To historia dla fanów serialu i dla młodszej młodzieży. Jeśli znacie już ją z Netflixa, na pewno was zainteresuje. a odkryjecie też coś nowego. Jeśli jednak dopiero co chcielibyście odkryć świat trolli, to jest to bardzo przyjemna młodzieżówka, choć może trochę krwawa, która jednak wciąga od pierwszych stron, co już samo w sobie dobrze o niej świadczy ;) Książkę oceniam na 6/10, była naprawdę niezła.

Fabuła / Zwroty akcji 6/10 Bohaterowie 6/10 Świat przedstawiony 7/10 Narracja / Styl / Humor 5/10 Przesłanie / Problematyka 5/10 Klimat / Subiektywne odczucia 6/10 Autor albo stara się, ale mu nie wychodzi - albo ma talent, ale mu się nie chce... nie jestem pewna które. Tu był taki potencjał. Zarąbisty świat, ciekawa historia, dobre koncepty postaci (jeśli kontynuuję czytanie serii, zrobię to głównie dla Hilemore'a). Nawet przez większość książki naprawdę fajnie i lekko się czytało/słuchało. Problem w tym, że... no we wszystkich szczegółach zasadniczo. Fabuła generalnie fajna, ale czym dalej w las tym więcej "kszoków" - takich idiotyzmów jakie autor sadził w drugiej połowie książki to nawet w "Eragonie" nie było. Nie piszę jakie, żeby nie spojlerować. Postaci fajnie pomyślane, ale już opisy ich zachowania i motywacji... no na papierze mają sens, ale autor nijak nie umie ich opisać. Przez większość czasu czytelnik sam musi sobie dopowiadać - aha, on postanowił zrobić to bo musiał pomyśleć o tym i o tym. Z tej książki dałoby się zrobić dwie tej samej objętości. Dało się poczuć że autor leciał przez wątki byle jak najszybciej, nie poświęcając czasu na porządne połączenie wątków, lub rozbudowanie charakterystyki postaci. No i do tego ilość deus ex machin bolała. Dalej. Świat super, ale znowu nierozbudowany, w sumie o dwóch głównych potęgach wiemy tyle, że są i jakie mają ustroje. Imiona i nazwy potwornie sztampowe. Natomiast jeśli chodzi o strony konfliktu, znowu, autor chciał ale mu nie wyszło - w tym wypadku: chciał (chyba) stworzyć skomplikowany moralnie świat, bez "tych dobrych". Niestety - i nie wiem czy to była pomyłka, czy to autentyczne nienajciekawsze poglądy autora, ale korpo-dystopia której służą główni bohaterowie, prezentowana jest zasadniczo jako "ci dobrzy", kij z tym że, obok bardzo problematycznego systemu polityczno-ekonomicznego (spoko no, nie muszę się zawsze zgadzaĉ z autorem), ta strona jest też aktywnie hiper-imperialistyczna (i w gruncie rzeczy większość problemów wynika z tego imperializmu i eksploatacji - bardzo aktualny temat, którego autor trochę... nie pogłębił?). Ci źli (natywne ludy podbitego kontynentu) są absolutnie źli, koniec kropka, nie dostajemy nawet sugestii "a może my też tu zawiniliśmy...?". Znowu: musimy sobie dopowiadać. Dodatkowo, jedyna znacząca postać która potępia obydwa systemy i chciałaby wprowadzenia autentycznej demokracji jest bez przerwy opisywana jako "radykał zaślepiony swoją ideologią" - który oczywiście powoli ugina się do woli wspaniałej wolnomyślącej bohaterki reprezentującej korpo-wcale-nie-villaina. Mam fashbacki z Atlasa Zbuntowanego :/. A tak serio - to mam wrażenie, że autorowi chodziło o to, że rewolucja której chce typo ma być z zamiaru krwawa, a bohaterka w sumie powoli zaczyna uważać że zarządcy korposu też są niefajni i działa na własną rękę - ale znowu... czytelnik takie rzeczy sam sobie musi podopowiadać.

Ciekawa opowieść którą śledzimy z perspektyw kilku postaci. Zakończenie jest nieco niedopowiedziane, brakuje mu zwieńczenia kilku wątków. Być może moje zastrzeżenia wynikają z braku kontekstu, odniosłem wrażenie że autor wielokrotnie odwoływał się do japońskiego folkloru którego nie znam aż tak dobrze.

Sięgając po tę książkę spodziewałam się bardziej powieści science-fiction, dostałam natomiast książkę w zasadzie dość mocno obyczajową. Główna bohaterka ucieka ze statku kosmicznego, na którym panują patriarchalne zasady, a potem stara się dopasować do życia na ziemi. Akcja w książce jest dość mocno przewidywalna i bardzo powolna, przez większość czasu tak naprawdę niewiele się dzieje, nie za bardzo są tutaj jakieś czynniki, które popychają fabułę dalej. Na plus dla mnie zdecydowanie są postacie, szczególnie postać Avy i Miyole, nie twierdzę, że są one świetne wykreowane, bo swoje niedociągnięcia też mają, ale podczas lektury udało mi się je polubić, co było głównym powodem tego, że doczytałam tę książkę do końca. I to jest chyba tak naprawdę największym atutem tej powieści dla mnie, z racji tego, że fabuła niestety nie porywa, to, że polubiliśmy bohaterów i chcemy dalej obserwować ich życie, czytamy więc książkę dalej. Gdyby tutaj udało się wpleść bardziej dynamiczną fabułę, w jakiś sposób bardziej ją ożywić, to książka mogłaby być uznana za naprawdę dobrą. Oceniam ją jako przeciętną, nie porwała mnie za bardzo i trochę momentami wynudziła, ale podczas jej czytania dobrze się bawiłam, dało mi to jakąś przyjemność i chętnie bym obejrzała film na jej podstawie, gdyby taki istniał.

Dużo lepsza niż pierwsza część. Tylko apel do tych czterech osób, które się tam podpisały pod korektą i redakcją: może by tak trochę mniej literówek, brakujących wyrazów w zdaniach, wpadek typu "wszem i wobec", no i przede wszystkim wypadałoby zapoznać się z zasadami poprawnego używania imiesłowów przysłówkowych współczesnych (zwłaszcza jak się ich tyle przepuszcza w tekście), jest ich raptem trzy, więc to chyba nie jest jakiś duży wysiłek, prawda? Bo serio, wstyd!

W uniwersum, które można opisać hasłem „Newt Scamander spotyka Jonathana Strange’a” żyje lady Izabela Trent, otoczona sławą wybitnego naukowca pionierka badań nad smokami. Po latach owocnej badawczej kariery lady Trent postanowia spisać wspomnienia. Ich pierwsza część poświęcona jest dzieciństwu badaczki i początkach jej fascynacji smokami, małżeństwu oraz pierwszej wyprawie badawczej, w której wzięła udział wraz z mężem. Niezła książka, chociaż targetem "Pamiętników Lady Trent" są raczej nastolatki z klas 5-8. Dla starszych czytelniczek i czytelników lektura może się okazać nudna. Świat przedstawiony tak bardzo przypomina nasz świat w XIX wieku pod względem geografii, obyczajów, rozwoju technologicznego, fauny (minus smoki) itd., że w sumie autorka mogła sobie dać siana z wymyślaniem fantastycznych nazw miejsc i miesięcy, tylko wzorem Susanny Clarke opisać alternatywną wersję naszego świata.

Powiem tak książka jest spoko, początek fajnie się czytało drugiego tomu. Wyczekiwało się co przyniesie koniec, lecz zakończenie w ogóle mi się nie podobało, mało konkretne bez łał jakby to powiedzieć. Pokonanie złego bohatera Jonauli przez potwora z bagien który żył 700 lat wstecz i był uśpionym pół smokiem trochę licha próba zakończenia. Oraz zakończenie że Wuj Orma nie pamiętał nic z czasów nauki i wychowywania Serafiny trochę szkoda. Jest szansa aby napisać trzecia lecz obstawiam że się nie uda, bo i tak jest trochę zawiła. Pierwszy tom dużo lepszy, drugi na 7. Bohaterka super i Abdo drugi główny bohater super.

Ciekawa historia fantasy, w której autor starannie przemyślał fabułe. Zdarzenia nie są opowiadane "po kolei", tylko wraz z główna postacią skaczemy w przeszłość do ważnych momentów jej życia. To uatrakcyjnia całość historii. Rozwiązanie zagadki może i dość przewidywalne, ale finał tej opowieści jest niezły, sporo się w nim dzieje. Autor bardzo zręcznie daje sobie radę ze wszystkimi wątkami. Nie jest to beztroska fantasy, sporo postaci ginie, ale taki początek serii dobrze ją zapowiada.

Nieszablonowa historia science fiction, którą polecam każdemu. Książka była dla mnie świetną rozrywką, ale oprócz tego skłoniła mnie do refleksji na temat tego czym jest właściwie człowieczeństwo. Historia pokazuje że nawet jeśli straci się jeden cel w życiu można znaleźć następny. Dałabym książce 10 gwiazdek gdyby nie niektóre absurdalne plot twisty + na początku miałam nadzieję że to będzie romans Nemezis i Sidoni.

Jak zawsze początkowo ciężko mi się wgryźć w świat kreowany przez autrkę, świat widziany oczami kolejnego "nowego" bohatera, z każdą stroną czytało się co raz lepiej. Jestem bardzo zadziwiony rozwojem akcji, odwróceniem głównych ról o 180 stopni. Bardzo dobre zakończenie cyklu . Polecam