Koszmary przeszłości

''Wielki chłód'' - Erica Spindler 7/10 W moim odczuciu to opowiadanie zostało napisane jakimś dziwnym sztucznym językiem. Dziwaczny język nie przeszkodził mi jednak w pochłonięciu tej historii. Spindler praktycznie przez całą swoją opowieść trzymała mnie w napięciu, pomimo krótkiej formy tekstu. ''Wielki chłód'' rozbudził we mnie chęć przeczytania pozostałych dwóch opowiadań oraz zapoznania się z powieściami pani Spindler. ''Elektryczny błękit'' - Alex Kava 9/10 Bardzo mi się podobało. Trochę się obawiałam, że Kava może nie poradzić sobie z opowiadaniem ale myliłam się. Jest to naprawdę dobre opowiadanie. Na pewno zapadnie mi w pamięć. Historia cały czas trzyma w napięciu, nie ma w niej monotonii. ''Niewidoczni'' - J.T. Ellison 8/10 Kolejne opowiadanie z tej książki, które mi się podobało. Akcja trzyma w napięciu, pomimo tego, że dzieje się praktycznie w jednym miejscu. Było w nim coś takiego, że nie mogłam się od niego oderwać. Szczerze pisząc, nie spodziewałam się po tej książce wiele. Kupiłam ten zbiór w dyskoncie za pięć złotych. Jestem mile zaskoczona. Wiem, że jest jeszcze jeden zbiór tych autorek i z przyjemnością po niego sięgnę.

Nawet ciekawa kompozycja. Wprawdzie mogłoby być bardziej rozwlekle, bo fabuła została skompresowana do maksimum, ale myślałam, że wyjdzie z tego mniej jednolita historia. Książka może szczególnie nie angażuje, ale na tak okrojonej liczbie stron i napisanej przez trzy różne autorki, udało się stworzyć coś na kształt opowiadania kryminalnego. Tytuł mnie nie zachwycił, ale też nie zmęczył. Lekka lektura z małym pazurkiem na jeden wieczór.

Kryminał z mocnym wątkiem romantycznym. Ogólnie dobrze się czytało. Mnie fabuła wciągnęła, trochę za szybko "nieznajomość" przeradza się w ognisty romans, ale można na to przymknąć oko, zwłaszcza że autorka ma taki styl pisania. Przeczytam kolejne książki

Fajny kryminał, to moje pierwsze spotkanie z tą autorką i chyba nie ostatnie. Trzy nastoletnie przyjaciółki wspólnie podgladaja parę perwersyjnych kochanków, niestety któregoś razu zamiast kolejnej sceny erotycznej dziewczęta widzą zmasakrowane zwłoki kobiety. Polecam.

Książkę trudno mi jednoznacznie ocenić. Była ciekawa jednak strasznie przegadana. Kulminacyjna akcja to może ostatnie 50 stron. Z tego powodu miałam również przerwy w czytaniu bo już momentami się zastanawiałam czy w ogóle coś się zacznie dziać. Zakończenie nie powala...również nie rozumiem zachowania męża głównej bohaterki na samym końcu. Sama głòwna w kulminacyjnym momencie stwierdza że mąż jednak żyje i chciał wraz z kochanką przedstawić ją przed policją jako wariatkę. I to by była faktycznie genialnie zaplanowana akcja. Ale nie...mężowi nagle odbija i zamiast udawać że to jego żona zaatakowała w furii kochankę bo wydawało jej się że ta druga go zabiła to nagle zaczyna strzelać do policjantów i odsłania się ze swoimi zamiarami. Rozumiem że autorka już chciała kończyć opowieść ale zachowanie męża było dziwaczne. Skoro tyle lat misternie tkał intrygę to pękł na samym końcu kiedy już praktycznie osiągnął cel? Zakończenie bez sensu moim zdaniem...

„Stan zagrożenia” to dla mnie po prostu dobry kryminał. Bez efektu wow, bez momentów, w których odkłada się wszystko inne, bo trzeba czytać dalej. Nie było tu tego mrożącego krew w żyłach napięcia, które czasem potrafi mnie całkowicie pochłonąć, ale jednocześnie była to książka, którą czytało mi się naprawdę dobrze. Najtrudniejsze były dla mnie fragmenty, w których zagrożone było dziecko. To temat, który zawsze mocno mnie obciąża emocjonalnie i bardzo ciężko mi się takie sceny czyta. Na szczęście całość nie epatuje brutalnością ani drastycznymi opisami. To lekki, sprawnie napisany kryminał, z przystępnym językiem i dobrą dynamiką. Przeczytałam go szybko i bez znużenia. Idealna propozycja dla kogoś, kto chce sięgnąć po kryminał „na luzie”, bez nadmiaru przemocy, bez przesadnej brutalności, ale z solidną fabułą. Jeśli macie ochotę na niezobowiązującą, dobrze napisaną historię, „Stan zagrożenia” sprawdzi się bardzo dobrze. 📚🖤

Dosyć przewidywalna. Chyba za mało pojawia sie postaci w tej książce, żeby nie przeczuwać kto jest zabójcą. Natomiast jeden twist całkiem ciekawy. I nie wiem czy to mój mózg już przekręcał słowa, ale natknęłam sie na wiele literówek albo niepoprawnie napisanych słów.

To kolejna bardzo dobra część cyklu o Taylor Jackson. Szkoda tylko, że tak mało części zostało przetłumaczone. Już tutaj brakowało mi części drugiej. Zwłaszcza, że sporo było odniesień zarówno dotyczących spraw kryminalnych, jak i prywatnych. Ale czytało się równie dobrze jak część pierwszą.

Nieznany mi dotąd autor sprawił,że książkę,którą trzymałam w ręku pochłonęłam jak żadną inną.Od dziś zapewne Ted Dekker będzie należał do moich ulubionych autorów.To jest ten rodzaj literatury ,który kocham najbardziej.Ted Dekker powoli wprowadza w historię,dokładnie opisuje sylwetki głównych bohaterów,tak rozwija akcję,że mogłam w łatwy sposób wyobrazić sobie to co dzieje się w książce.Oprócz policjantów, psychologów policyjnych i patologów poznajemy również samego mordercę. Jego również poznajemy bardzo dobrze. Znamy jego zachowanie, umysł, skłonności, plan dnia, podążamy z nim krok w krok, a mimo to w dalszym ciągu jest dla nas zagadką. Zaskakuje nas z minuty na minutę. Im bardziej zaznajamiamy się z jego pokrętnym umysłem tym bardziej wprowadza nas w tak zwane maliny. Trudno zorientować się gdzie jest, gdzie uderzy, kogo zaatakuje. Równie sprytnie wyślizguje się wymiarom ścigania jak i czytelnikowi. Bardzo chciałam rozwikłać zagadkę przed Bradem Rainesem, ale było to niezwykle trudne.Moje serce zdobyli pensjonariusze ośrodka dla umysłowo chorych. Zmieniają oni nasze wyobrażenia o ludziach borykających się z różnymi chorobami psychicznymi. Często są to jednostki wybitnie uzdolnione, ale zaszufladkowane przez swoją chorobę. Paradise, Roudy, Allison są dużą atrakcją „Mrocznej kolekcji”. Bawią, rozśmieszają, uczą tolerancji, zmieniają nasz sposób myślenia, zaczynamy ich szanować i podziwiać. Ich szalone pomysły wnoszą więcej do śledztwa niż burze mózgów urządzane przez agentów FBI.

Jestem pod ogromnym wrażeniem "Urodzonej dla śmierci", jest to moja pierwsza książka tej autorki, lecz z pewnością nie ostatnia. Myślałam że już żadna historia mnie nie zaskoczy, lecz tutaj byłam w szoku, jeszcze dobre pół godziny od zakończenia lektury, którą pochłonęłam w cztery godziny (mój facet i kot nie przeszkadzali, "zrobili herbatkę"i pozwolili delektować się każdym słowem. W "Urodzonej... " podobało mi się wszystko! dosłownie. Bohaterowie zwłaszcza doktor Kacey, fabuła : śmierć kobiet łudząco do siebie podobnych, nie mających pojęcia o swoim istnieniu, umiejscowienie w Montanie oraz zgrany duet Alvarez i Pescoli. Książka ta w wpisuje się w mój czytelniczy gust. Polecam z czystym sumieniem.

Opinia nastoletniej mnie: Szokująca już od samego początku. Jednak w miarę dalszego czytania coraz bardziej pasjonująca. W pewnym momencie stajemy przed wyborem: Czy Cathy to rzeczywiście niewinna nastolatka, przebiegła morderczyni czy psychopatka? Do samego końca nie wiadomo co jest prawdą.

Bardzo dobry kryminał. Nieco zbyt hollywodzkie zakończenie, ale niedogodność tę rekompensuje swietnie zarysowana postac głównej bohaterki i zaskakująco dużo, jak na krmyniał, trafnych przemyśleń na temat istoty naszej egzystencji. Także język powieści bardzo pozytywnie zaskakuje. Więcej niż się spodziewałam, polecam.

Powiedziałabym, że typowy kryminał, który łatwo i szybko się czyta. Bardzo lubię takie książki, a ta zdecydowanie do takich należała, chociaż po zakończeniu oczekiwałam innego obrotu spraw. Z drugiej strony to dobrze jeżeli mnie ono w jakiś sposób zaskoczyło (raczej na niekorzyść, ale lepiej tak niż przewidywalne szczęśliwe zakończenie). Elementem, który mnie irytował, były nazwy przedziwnych kwiatów, które pojawiały się co chwila, a właściwie nic nie wnosiły do treści (to takie moje drobne czepialstwo, po prostu rzuciło mi się to w oczy). Generalnie książkę polecam, jeżeli ktoś lubi kryminały powinna przypaść do gustu.

Fabuła książki jest naprawdę interesująca i przyznam bardzo fajny zamysł połączenia tematu adopcji z seryjnym zabójcą. Mały minus, za przeciągnięcie akcji w czasie.. w pewnych momentach dłużyło mi się czytanie. Nie mniej jednak warto było dotrwać do zakończenia.

Poruszone zostały ciężkie tematy, ale lekkie pióro autorki sprawia, że czyta się swobodnie zatapiając się w treści. Czas nie goni i dotarcie do sedna mimowolnie staje się priorytetem. Nie przekombinowana, choć nie brakuje skrzyżowań, na których moje prawo, to autorki lewo. Zapewne, gdyby ktoś zekranizował to wyszłoby kino klasy B, gdyż jest tu zupełny brak wabików w postaci zagmatwanych szczególików, ale książka się obroni. Jak to książka.

„Śmiertelna terapia” to połączenie thrillera medycznego z kryminałem z domieszką romansu. Kate Maddox wzięła udział będąc studentką w badaniach w Instytucie Badań nad Przeziębieniem, gdzie była dwukrotnie. Tam też poznała Stephena, w których się zakochała, jednakże w wyniku pożaru on zginął. Kate długo dochodziła do siebie fizycznie po tym wydarzeniu, z racji tego, że była chora w tym czasie. Po wyjściu ze szpitala przeniosła się do innego miasta i rozpoczęła studia, chcąc badać wirusy. Wraz z mężem doczekała się synka, który był dla niej najważniejszy. Z biegiem czasu Kate przestała dogadywać się z mężem i postanowiła z synem przeprowadzić się. Zaplanowała, że z synem wyjedzie pod pretekstem odwiedzin u ciotki, która jest w szpitalu pod stałą opieką. Wyjazd ten rozpętał istny chaos w życiu Kate, która nie pamiętała części swojego pobytu w Instytucie. Przypadkiem spotkała kogoś bardzo podobnego do bliskiej jej osoby i wraz z nią zaczęła dochodzić do prawdy i próbować sobie przypomnieć co tak naprawdę się wydarzyło w przeszłości. Tuż za nią podąża jej mąż, który chce odzyskać syna, ale niestety nie tylko on. Zaczyna się wyścig z czasem, a bohaterowie dążą do celu nawet po trupach. Fabuła dość ciekawa, akcja rozwija się z czasem, a część końcówki jest niespodziewana. Język w miarę prosty i zrozumiały, aczkolwiek bohaterowie dość przerysowani i wyidealizowani, zwłaszcza Ci negatywni. Nie znajdzie się ani krzty sympatii dla nich. Kate mota się z miejsca w miejsce, a niczemu winne jej dziecko 'obrywa' dość mocno, co niekoniecznie przypadło mi do gustu. No, ale w końcu matka dla dziecka zrobi wszystko, co dość dobitnie zostało tu ukazane.

Wyobraź sobie, że zostałeś uwięziony we własnym ciele - w ciszy i ciemnościach. Masz przebite bębenki, zaklejone usta i oczy. W panice trudno ci nawet ustalić, w jakiej pozycji się znajdujesz. Kiedy się potkniesz, o upadku powiadomi cię dopiero ból zderzenia z podłogą. Twój oprawca ma nad tobą pełną kontrolę, napawa się twoim strachem. Wiesz, że nic cię nie uratuje. Jesteś bezradny. Tak właśnie czuje się każda ofiara seryjnego zabójcy, którego władze Oak Knoll, niedużego miasteczka w południowej Kalifornii, boją się nazwać seryjnym zabójcą. Tak jakby miało go to powstrzymać. Dzieło Tami Hoag zrobiło na mnie duże wrażenie - i to już od pierwszych stron, na których autorka tłumaczy, skąd wziął się pomysł osadzenia akcji jej powieści w latach 80-tych. Dziś, w dobie seriali o super genialnych grupach dochodzeniowych posługujących się super nowoczesną technologią (od "CSI - kryminalne zagadki" z trzech miast po "Criminal minds") niektórym, zwłaszcza tym młodszym, czytelnikom trudno pojąć, że jeszcze niedawno zabójców szukało się "ręcznie". Diagnostyka DNA raczkowała, odciski palców analizowało ludzkie oko, a nie komputer, bazy danych były w wielkich magazynach, w postaci ton papieru, a telefony komórkowe były drogie i wielkie. W tej (zamierzchłej) rzeczywistości było łatwo nie tylko mordować, ale i umykać sprawiedliwości. Skąd wziął się tajemniczy tytuł? Głębiej niż grób znajduje się labirynt biur i sal konferencyjnych, określany przez agentów FBI Narodową Piwnicą Analizy Brutalnych Zbrodni. Miejsce, w którym - jak sami żartują, ratując się czarnym humorem przed szaleństwem - "żyją i pracują dziesięć razy głębiej niż nieboszczycy w grobach". A nietrudno oszaleć, analizując motywy badanych tutaj morderstw. Nie bez powodu do najczęściej odwiedzanych miejsc w piwnicach Quantico należą toalety. "- Jak wy się do tego możecie przyzwyczaić? - zapytał cicho Mendez. - Dzieciaku! - odparł Vince. - Jak się do tego przyzwyczaisz, to oddaj odznakę i broń, bo nie będziesz już człowiekiem." W Oak Knoll grupka dzieci przypadkiem trafia na zwłoki kobiety, zakopane po szyję w miejskim parku. Tchórzliwy nerdzik z bogatego domu, dziewczynka z idealnej rodziny, syn policjanta oraz jego wierny cień - na każdym z nich makabryczne znalezisko robi ogromne wrażenie. Z tym, że dla trojga z nich jest wstrząsem, zaś dla czwartego staje się punktem zapalnym, który pchnie jego młodą, a już zwichrowaną psychikę w kierunku, z którego nie ma odwrotu... "On jest złamany i nie da się mu pomóc." "Głębiej niż grób" to kryminał bardzo mroczny, pełen scen niezwykle brutalnych, opisów, które poruszą nawet tych, co widzieli czy czytali już niejedno. Jednocześnie obfituje w celne analizy ludzkich zachowań, pokazuje, jak łatwo dać się omamić dobremu wizerunkowi (któż nie zna sytuacji typu "To był taki dobry sąsiad, zawsze mówił dzień dobry..."). Pokazuje gorzką prawdę o rodzinach idealnych tylko na zewnątrz. Ujawnia patologie w tzw. przyzwoitych domach, nie oceniając która jest gorsza - kontrolowanie życia wrzaskiem w bogato urządzonych wnętrzach czy kontrolowanie życia fizyczną przemocą, doprawiane cichym podpijaniem jednej strony i otwartym piciem drugiej. A czy patologią nie jest zamiatanie problemów pod dywan i ciche łzy, kiedy niby nikt nie patrzy? Toksycznych relacji jest tu aż nadto, aż chciałoby się znaleźć choć jedną rodzinę, w której jest miłość i bezpieczeństwo. No i mamy też dzieci, widzące o wiele więcej, niż chcieliby przyznać dorośli. Ktoś, kto czytał masę kryminałów bądź oglądał wiele takich filmów czy seriali, zobaczy w "Głębiej niż grób" szereg znajomych motywów typu policjant-beton, dziecko z problemami, które lekceważone mają tragiczne skutki, obsesję kontroli oraz jej owoce. Nie znaczy to jednak, że powieść Tami Hoag jest tendencyjna. Nic z tych rzeczy. Moim zdaniem to świetna książka - oczywiście, dla kogoś, kto lubi zanurzyć się w zły świat i trochę pobrudzić. http://kotekksiazkowy.blogspot.com/2017/12/gebiej-niz-grob-tami-hoag.html

Książki Joy Fielding czytałam swego czasu seriami. Ceniłam sobie jej umiejętność zgrabnego łączenia wątku kryminalnego z ciekawym tłem obyczajowym. Jednak jak to często bywa, po pewnym czasie poczułam przesyt i przez lata nie wracałam do powieści tej autorki. Zupełnie przez przypadek stało się to pod koniec zeszłego roku, kiedy to w mojej bibliotece dostałam prezent - książkę niespodziankę z okazji zbliżających się świąt. Kocham to miejsce za cudowną atmosferę, profesjonalną pomoc pracowników i wiele ciekawych pomysłów na promocję czytelnictwa, czego ta akcja jest świetnym przykładem. Gdy rozpakowałam ją w domu z ozdobnego papieru okazało się iż jest to powieść Joy Fielding "Teraz ją widzisz". Odetchnęłam z ulgą, bo obawiałam się iż trafiłam na jakiś romans, który kurzyłby się na półce zapewne w nieskończoność. A że miałam nastrój na lekturę lekką, łatwą i przyjemną od razu zabrałam się za czytanie. To opowieść, której bohaterką jest Marcy Taggart, kobieta po traumatycznych przejściach, która dwa lata po śmierci córki mierzy się z kolejnym bolesnym doświadczeniem - rozstaniem z mężem. Aby zagłuszyć swój bój decyduje się na samotną wycieczkę do Irlandii, na którą pierwotnie miała udać się ze swoją drugą połową. Jednak jak to w życiu: człowiek planuje a Pan Bóg się śmieje. Kobieta stara się skupić na zwiedzaniu lokalnych atrakcji turystycznych jednak jej myśli nie mogą się oderwać od złych wspomnień. W tłumie jej uwagę zwracają młode długowłose dziewczyny, w których podobnie jak w domu widzi twarz swojej córki. Widok jednej z nich wręcz ją elektryzuje i Marcy Taggart jest przekonana, że kobieta, którą zobaczyła przez szybę baru to Devon, uznana za zmarłą po tym jak na dryfującej rzece w pobliżu rodzinnego domku letniskowego znaleziono jej pusty kajak. Nie przyjmuje ona jednak do wiadomości, że jej córka nie żyje. Wścieka się na wszystkich, którzy przyjęli ten fakt za pewnik. Postanawia wiec odnaleźć dziewczynę, udowadniając tym samym iż Devon żyje. Jej prywatne śledztwo, pełne ślepych zaułków i zwrotów akcji zbliża ją do odkrycia przed sobą prawdy o wydarzeniach z przeszłości. Napędza ją rozpacz i tęsknota matki, która nie potrafi pogodzić się ze stratą. Podczas lektury "Teraz ją widzisz" śledziłam losy Marcy Taggart z zapartym tchem. Aż sama sobie się dziwiłam, że dałam się tak bardzo wciągnąć w tą historię, która do końca trzyma w napięciu. Polecam!

Kate Forman i jej mąż Paul są szczęśliwym małżeństwem mają dwójkę wspaniałych dzieci,Kate ma ciekawą pracę,idealne,eleganckie mieszkanie. Pewnego dnia mąż Kate powraca nagle do domu z zakrwawiony,bardzo ubrudzony krwią na swych dłoniach mamrocząc coś o zabójstwie. Na drugi dzień zostaje zamordowana koleżanka Paula z pracy,gdzie pracowali. Policja odnajduje atrakcyjną,ładną kobietę martwą,podejrzewa,że jej mąż miał coś wspólnego z zabójstwem.Kobieta rozpoczyna grę niebezpieczną z psychopatycznych,groźnym mordercą. Znakomicie skonstruowany kryminał,genialne,szybkie zwroty akcji przyspieszały nie zwalniały,trzymał w doskonałym napięciu. Super kryminał naprawdę.

Książka przy pierwszych stu stronach bardzo mnie wciągnęła, jednak z kolejnymi kartkami robiło się nudno. Liczyłam na ciekawszą akcję, która przedstawi te biedne dziewczyny. Przedstawione w dużej mierze jest śledztwo, by je odnaleźć. Dużo opisów jak dla mnie jest na plus - dzięki temu można bardziej wczuć się w bohatera. Nie jest to najgorsza książka jaką przeczytałam, ale też nie najlepsza. Zakończenie daje niedosyt, byśmy sięgnęli po kolejny tom z serii.