Koniec niewinności

Wow, cholera mam problem z tą książką. Momentami, trochę się pogubiłam. Z jednej strony nie bardzo się podobała z drugiej chce ją przeczytać jeszcze raz, jakbym coś jeszcze morska dostrzec. Podobała mi się wszechobecna sztuka a intrygowała sztuka śmierci. Póki co 6 ale czuję że zmienię zdanie jak zrozumiem

Przeczytałam książkę wiele lat temu, zaraz po tym gdy została wydana w Polsce. Autorka bardziej skupia się na opisie swojego życia niż na zwyczajach panujących w Yakuzie, jednak oba światy się tutaj przeplatają i sądzę, że pozycja ta jest godna zarekomendowania. Pokazuje ona jak kryminalny światek wpływa na rodzinę i na życie poszczególnych jednostek.

Książka licząca 105 stron, napisana przystępnym dla czytelnika językiem, prosto i soczyście bez brutalności, chociaż opowiada o wkraczaniu w dorosłość młodej dziewczyny-nastolatki,jej rozterkach, modyfikacji własnego ciała, obawach. Czyta się ją lekko i szybko, okładka także przykuwa uwagę, nakreśla treść książki współgrając z nią i autorką. Idealna na przeczytanie jednym tchem czy na jeden wieczór. Warto mieć ją u siebie na półce, warto przeczytać i pokazać nastoletnim dzieciom, zwłaszcza tym, które wkraczają w dorosłość borykając się z własnymi demonami.

Książka mi się podobała, choć wolno ją czytałam. Natomiast jestem zdumiona poziomem polskiej wersji. Jedno, że mamy do czynienia z tłumaczeniem tłumaczenia, i to jeszcze ocenzurowanego. Nie powinno być w XXI wieku miejsca na takie zabiegi. Drugie, że nigdy w życiu nie widziałam w książce tylu błędów. Przecinki są kalką z angielskiego, w języku polskim ich tak nie stawiamy. Czytałam pierwsze wydanie, może w kolejnych jest lepiej, ale przecież nad publikacją pracowało dwóch korektorów i redaktor! Nie mieści mi się to w głowie.

Zakazując powieść"Cukiereczki", chińska cenzura wyrządziła jej autorce Mian Mian jednocześnie i przysługę, i krzywdę. Przysługę, ponieważ uznając książkę za skandaliczną, i wywrotową, władze ChRL przyciągnęły uwagę opinii publicznej do powieści. Krzywdę w tym zmaczeniu, że opinia i czytelnicy skupili się w "Cukiereczkach" na tym, co może szokować, co spowodowało taką a nie inną decyzję cenzury chińskiej - na seksie, narkotykach, alkoholu. Tymczasem, w mojej opinii, powieść Mian Mian jest ważna nie ze względu na to, o czym pisze autorka, lecz JAK pisze. A pisze Mian Mian językiem pięknym, miejscami poetyckim wręcz, a jednocześnie brutalnym, bezpośrednim, prawdziwym. Skojarzenia z "My, dzieci z dworca zoo" Very Felscherinow, nasuwają się same. Jednakże istnieje fundamentalna różnica między tymi tytułami. "Dzieci z dworca zoo" - to reportaż. Jako reportaż odzwierciedlający fakty, napisanym bardzo prostym językiem, pozbawionym ornamentyki. Natomiast "Cukiereczki" są literacką fikcją, dobrze skomponowaną, z wyrazistym przesłaniem o samotności młodego pokolenia w czasach wielkich przeobrażeń społecznych i ekonomicznych, gdy ich rodzice zajęci są sobą i robieniem pieniędzy. Jest powieścią o dramatycznych następstwach społecznych takich przełomów. Powieść może nie jest doskonała. Lecz na pewno jest wybitna. Zadziwiająco udana, zważywszy na młody wiek pisarki.

Najpierw był film "Dobrzy nieznajomi", który - zupełnie nieoczekiwanie - stał się moim filmem życia. Znam go na pamięć, przestałam już liczyć, ile razy go obejrzałam i za każdym razem obezwładnia mnie to studium samotności. Klimat, emocje, najpiękniej przedstawiona miłość, koncertowa gra aktorów, zdjęcia, muzyka... Kocham, po prostu kocham. Wreszcie przyszedł czas na książkę, którą zainspirował się Andrew Haigh. "Obcy" to historia świeżo rozwiedzionego scenarzysty, który 36 lat wcześniej, jako dwunastolatek, stracił w wypadku rodziców. Osamotniony w wielkim bloku nawiązuje (początkowo niechętnie) relację z tajemniczą sąsiadką, a podczas wizyty w rodzinnej okolicy spotyka parę, która do złudzenia przypomina jego zmarłych rodziców. Granice między rzeczywistością a ułudą rozmywają się, żywi i zmarli może potrafią ze sobą funkcjonować, ale koszt jest wysoki. Powieść Yamady to bardziej dreszczowiec, bo im dalej, tym straszniej, niewiele tu pogłębienia psychologicznego. Gdybym nie oglądała filmu, byłabym zachwycona. Bardziej podoba mi się kierunek, w którym poszła adaptacja, przesłanie filmu trafia w moje serce, umysł i emocje. Książkę polecam, film jeszcze bardziej.

Tytuł może mylić, „Amerykańska gejsza” Lei Jacobson to nie opowieść o delikatnej sztuce japońskich gejsz, lecz o czymś znacznie bardziej surowym i cielesnym. Autorka i jednocześnie bohaterka, pracuje jako hostessa w tokijskich klubach, gdzie głównym zadaniem jest uwodzenie klientów w grze bez dotyku, lecz pełnej napięcia. Chodzi o sprzedaż iluzji bliskości. Choć profesja i realia są nietypowe, nie w tym tkwi siła tej książki. Lea to dziewczyna zagubiona, wewnętrznie rozdarta, nieidealna, a przez to bardzo prawdziwa. Jej historia to raczej opowieść o kobiecej samotności, pragnieniu miłości, upadkach i próbach odnalezienia siebie w obcym świecie. Jacobson kreśli także socjologiczny portret Japonii, ukazując jej rytuały, chłód i milczące kody zachowań widziane oczami kobiety wychowanej w amerykańskiej kulturze otwartości. Dla europejskiego czytelnika ta konfrontacja może być równie fascynująca co dla niej samej. Pomimo nieadekwatnego tytułu, książka wciąga swoją autentycznością. Jest mroczna, szczera, bez upiększeń, ale i bez moralizowania. Opowiada nie o gejszy, lecz o kobiecie i to wystarcza.

Wielu ludzi lubi gry rpg, zwłaszcza kiedy są tam decyzje moralne, które mogą wpływać na nasze relacje z innymi postaciami lub cały świat. Często jednak przy tym zapominamy, że całe nasze życie jest jak jedna wielka gra rpg. Nie mam tu na myśli magii czy epickich przygód, a decyzje jakie podejmujemy i jak one wpływają na innych. Wystarczy aby pozwolić kierować się emocjami lub powiedzieć coś co nie do końca się przemyślało, a efekt może być daleki od pierwotnie zamierzonego. W grze mamy jednak ten luksus, że decyzje możemy cofnąć lub przed jej podjęciem zapisać sobie grę i wybierać tak długo, aż dostaniemy ten wybór, który nam odpowiada, ale życie niestety nie daje nam takich ułatwień i stają się zwykle nieodwracalne. Tak widziałbym ze swojej strony sens tej książki i decyzje, które ostatecznie prowadzą bohaterów przez scenariusze jakich nie przewidzieli. Zacznę od Toshiko, bo to w pewnym sensie od niej zaczyna się ciąg wyborów jej przyjaciółek. Ona jako pierwsza słyszy coś podejrzanego u sąsiada, ale ciężko w jej sytuacji wyobrazić sobie, że mogło stać się coś tak makabrycznego. Jej wejście do tej gry zaczyna się kiedy ktoś kradnie jej rower i telefon. Gdy już wiedziała kto to zrobił mogła zablokować telefon, ale zamiast tego ciekawość kazała jej dalej kontynuować niebezpieczną grę. Podobnie było w momencie gdy przyszła policja i zaczęła zadawać jej pytania. Gdyby nie jej niepotrzebny wyraz buntu być może dałoby się skończyć całą sprawę nim ta się na dobre zaczęła. Niestety podjęła decyzje i nie spodziewała się jak dalej potoczy się ta gra. Dzięki jej telefonowi i faktowi, że nie zdecydowała się go zablokować złodziej mógł swobodnie dzwonić do każdego kontaktu jaki miała zapisany, a pech chciał, że za cel wybrał sobie jej przyjaciółki. Tu oczywiście rysuje się w głowie historia, w której psychol prześladuje młode dziewczyny, ale nic bardziej mylnego. Każda z nich mogła zrezygnować z tej gry, ale niestety tylko jedna się na to zdecydowała. Oczywiście w takiej sytuacji rodzi się myśl jak można być tak głupim i decydować się na coś tak ryzykownego? Wbrew pozorom wielu ludzi znudzonych codziennym życiem szuka czegoś ekscytującego i nawet kiedy wydaje się to niebezpieczne często nie kierują się przy tym zdrowym rozsądkiem. Zwłaszcza jeśli mowa o nastolatkach, które na co dzień udają kogoś kim nie są i mają problem z własną tożsamością. Ktoś kto robi coś strasznego może wzbudzać ciekawość. Bo jak można zrobić coś tak strasznego? Co się wtedy czuło? Czy on wyłamał się poza system, który nas codziennie uciska? Taka ciekawość prowadzi dziewczyny do kolejnych wyborów. Yuzan, która sama wydaje się sobie być poza systemem zaczyna więc utożsamiać się z Glistą, a przy tym mu kibicować do tego stopnia, że jeszcze przedłuża jego ucieczkę, co znów jak się okazuje prowadzi do kolejnych decyzji, które ciągną za sobą konsekwencje. Gdyby w końcu nie podała nowego numeru, który mu załatwiła swoim koleżankom być może cała historia znowu potoczyłaby się inaczej. Najgłupszą jednak decyzje podjęła Hirari, która poszła o krok dalej chcą dać wyraz swojego buntu. Gdy jednak zaczęła dostrzegać dokąd prowadzą ją jej wybory nie była już w stanie zrezygnować, nie potrafiła się cofnąć, a to mogło przynieść tylko jedno rozwiązanie całości. Terauchi było mi w tej sytuacji chyba najbardziej szkoda. Jako jedyna podjęła decyzje jaką trzeba było zrobić od początku. Pech jednak chciał, że jako ostatnia dostała szansę na podjęcie decyzji i chociaż ze spojrzenia społecznego zrobiła coś dobrego, to niestety jak to mówią piekło jest wybrukowane dobrymi chęciami, a to doprowadziło do kolejnej tragedii. Gdyby to wszystko stało się w jej sąsiedztwie, to najpewniej cała historia skończyłaby się nim w ogóle miałaby się szansę zacząć. Zostaje jeszcze Glista, który zaczyna całą tę historie. Nie mam zamiaru go bronić, ale gdyby go tak rozbić na kawałki, to coś w końcu wywołało w nim cały ten efekt. Tylko co? Nie był przecież bity, a mama go chwaliła. Problemem jego jednak w moim odczuciu było to, że rodzice, a zwłaszcza matka wymagali od niego zbyt wiele, a on stał się więźniem oczekiwań, których nie mógł wypełnić. Nie miał kolegów ani hobby, a za to był bardzo kontrolowany przez matkę, która chciała aby był taki jak w jej wyobrażeniach. Kiedy zaczęła odkrywać jednak, że syn nie jest idealny i interesują go rzeczy jakie nie pasowały do jej wyobrażeń o idealnym synu zamiast przeprowadzić z nim rozmowę stara się iść na skróty. Zbierająca w nim frustracja rośnie coraz bardziej, a ponieważ on nie zna sposobu aby się z niej uwolnić dokonuje najgorszej rzeczy. Człowiek zawsze jest pełen emocji i nie da się ich pozbyć, a kumulowanie ich w sobie może tylko doprowadzić do najgorszych sytuacji tak jak w jego przypadku. Kiedy zdał sobie sprawę, że wybrał decyzje, z której nie ma odwrotu, a konsekwencje się za nim poruszają można dostrzec swoiste zmiany w nim. Najpierw czuję się niesamowicie jako zbieg, jako ten co rzucił wyzwanie systemowi. Czuję się nawet żołnierzem, który wydał wojnę normalnemu światu. W końcu jednak zaczyna dostrzegać, że to nie jest zabawa, a on nie jest bohaterem, a elementem wyrwanym ze społeczeństwa, z którym nikt nie chce mieć nic wspólnego. Pozbawiony celu i przyszłości coraz bardziej zaczyna się zmieniać we wrak, który sam staje się częścią gry, którą on na swój sposób stworzył. Takie przemyślenia dała mi ta książka. I chociaż nie czułem większej empatii do większości postaci, to historia mi się podobała ze względu na te właśnie przemyślenia.

Jak wyglądałoby życie, gdybv podejmować w nim tylko złe decyzje i uważać je za wolność? Ta książka to odpowiedź. Główną bohaterkę cieżko polubić, jest ona dość mono tematyczna i książkę można byłoby spokojnie przechrzcić na "Pamiętnik azjatyckiej nimfomanki", na szczęście nie jest zbyt wulgarnie napisana Mam mieszane uczucia czy warto polecić tę książkę.

Japonia to dziwny kraj:) Książka jest o gejszy, która stała się aktorką mimo woli. Aktorska trupa w poszukiwaniu lepszego życia opuszcza zacofaną Japonię i rusza na podbój Ameryki i Europy. Nie mnie oceniać, czy Sada i jej mąż wprowadzili teatr kabuki pod amerykańskie i europejskie strzechy czy wręcz przeciwnie: zmasakrowali kabuki tworząc z tego teatr komercyjny strawialny dla widza spoza Japonii. Nie wiem, nie znam się. Faktem jednak jest, że Sada wychowana jako gejsza wykorzystała swoje mizerne umiejętności na deskach teatralnych odpowiadając na zapotrzebowanie "białego człowieka" na egzotykę. Książka jest nierówna. Napisana takim stylem, że niektóre rozdziały łatwo nużą. Dla mnie najciekawsze było w tej książce tło społeczne i historyczne oraz ostatnie rozdziały opisujące życie Sady po zakończonym tourne. Okazała się całkiem niezłym przedsiębiorcą z umiejętnością wykonania dobrego PR-u. I co charakterystyczne - akcja dzieje się ponad 100 lat temu i już wtedy było zapotrzebowanie na kobiece celebrytki, co sprawiło, że gwiazdą stała się Sada, a nie jej mąż, twórca tego teatru. I tak jest nadal Otojiro jest zapomniany, a Sada czczona.

Heroina- mówi się, że to ten "najcięższy" narkotyk. Ten, który zazwyczaj bywa już ostatnim, którego się próbuje. Mimo tytułu segerującego zgłębienie tematu uzależnienia właśnie od tego specyfiku- nie jest główny wątek. Główna bohaterka musi stawić czoło własnej przeszłości, z którą udało jej się uporać. Jako była narkomanka i była prostytutka zna cały rynsztok miasta, dlatego nie dziwi fakt, że dużo lepiej poradzi sobie z poszukiwaniem "dziewczyny z dobrego domu" w owym środowisku niż nie jeden detektyw.

O tym jak dwudziestoletnia Chinka przyjechała do Londynu, by nauczyć się języka angielskiego. Fascynująca powieść pokazująca zderzenie (czołowe?) kultur wschodniej i zachodniej. Całość opisywana oczami osoby niezbyt jeszcze rozumiejącej język. Tę słabą percepcję angielskiego czuje się każdym swoim nerwem czytając tekst po polsku. To samo dotyczy ludzkich zachowań. Chylę czoła za przekład na język polski.

Świat gejsz, jest dla większości ludzi tajemnicą. Mało znam osób które mają dużą wiedzę na ten temat. Ta książka odkrywa kawałe tego świata. Autorka piszę łatwym językiem mimo ,że poruszone są trudne tamty. Książkę szybko się czyta oraz posiada ona ciekawą fabułę. Bardzo mi się podobała,mam ochotę do niej kiedyś wrócić. Serdecznie polecam!

Autorką "Gejszy" jest amerykańska antropolożka, która w latach 70-tych postanowiła zobaczyć świat gejsz od podszewki, czyli po prostu będąc jedną z nich. Opisuje ona głównie własne wspomnienia z tego okresu, ale także zaznajamia czytelnika z historią tworzenia się gejsz, zmianami w ustroju Japonii oraz objaśnia bogata symbolikę dotyczącą strojów czy fryzur. W książce jasno jest opisane, czym rożni się gejsza od hostessy czy prostytutki. Choć autorka opisuje świat gejsz sprzed ponad 40 lat, myślę, że warto przeczytać tę pozycję.

Osadzona w undergroundowych Chinach lat 80. XX wieku współczesna opowieść o miłości, zdradzie, palącej potrzebie uczuć, niemożności ich wyrażania, samotności, przygodnym seksie, namiętności, obłąkaniu i poszukiwaniu sensu życia. Teoretycznie - nadbogactwo. W praktyce, mimo całej tej obfitości, po lekturze pozostał we mnie ogromny smutek, zaskakujące uczucie malowniczej pustki i absurdalne (?) wrażenie, że trzeba nauczyć się dystansu: do marzeń, do miłości, do istnienia, bo inaczej będziemy zgubieni już za życia. Ta książka jest jak wiara w nieskończony, wiecznie zmienny, niemożliwy do ogarnięcia chaos, w którym od czasu do czasu trafia nam się usypiająca czujność, może i zwodnicza, ale jaka piękna kruszyna szczęścia. "Panda Sex" ma ponadto osobliwą konstrukcję, "osadzoną" na różnej długości scenkach rodzajowych, wypełnionych nietypowymi dialogami, momentami przypominającymi przerzucanie się aforyzmami. Te dziwaczne rozmowy (z mnóstwem powtórzeń) swym klimatem przywodzą mi na myśl film "Kawa i papierosy" Jima Jarmuscha, a to sprawia, że książka podoba mi się jeszcze bardziej. Wbrew tytułowi i formie wbrew, to niesłychanie dojrzała, wnikliwa, przemyślana w najdrobniejszym szczególe i nie pozbawiona subtelnego uroku proza o charakterystycznej, chropowatej melodyce. Polecam, choć nie bez świadomości, że nie każdy się tym zachwyci.

"...Po raz kolejny rekapituluję fakty: jestem więźniem. Mimo usilnych starań nie znalazłam żadnego sposobu ucieczki. Wydawało mi się, że znam człowieka, który mnie tutaj więzi, byłam w absolutnym błędzie. Muszę go teraz poznać od nowa. Wymaga to czasu, w dodatku nie jestem pewna, czy mi to jakoś pomoże. A ile mam czasu? Tego też nie wiem. Ale co mam począć? Skoro nie widzę innego wyjścia, pozostaje mi tylko robić to, co robię: obserwować Matthew, słuchać jego zwierzeń, starać się go zrozumieć najlepiej jak umiem. Może dowiem się czegoś, co pozwoli mi ułagodzić. Nie wolno mi tracić nadziei, a już w żadnym razie nie powinnam płakać..."(str.107) "...zadaję sobie pytanie czy to się opłaciło i myślę że tak że kiedyś to mi się przyda są rzeczy które warto pamiętać i wciąż przypominać miesiąc po miesiącu rok po roku muszę mieć coś takiego co w razie potrzeby będę mogła później wykorzystać ona od razu mnie zrozumie o czym mówię i myślę że taki haczyk mi na nią wystarczy..." (str.199) Thriller psychologiczny po który sięgnęłam po debiutanckim "Bunkrze" autora. Zawoalowana intryga, narracja pierwszoosobowa, czas teraźniejszy przeplatany powrotem do czasów dzieciństwa. Bardzo ciekawa postać małej Sophie, dwa oblicza, niewinna dziewczynka i manipulator, który dla osiągnięcia korzyści i celu nie cofnie się przed niczym. Nic nie wydaje się takie samo...a zakończenie wbija w fotel i pozostawia wiele wątków otwartych.

Dwóch braci z bidula którzy potem dorośleją i ich życie trochę się przeplata i trochę nie, każdy z nich jest z deczka popierdolony i próbuje sobie z tym radzić na swój sposób. Niemal każda z postaci w książce ma krzywo pod deklem, już pierwsze słowa pokazują kaliber i że nie będzie to czytadełko do fotelu i kawki. Mimo festiwalu obrzydliwości wszystko co się dzieje jest niesamowicie ludzkie. Jeśli jest opcja poprowadzenia wydarzeń w kontrowersyjnym kierunku to dokładnie w takim będą poprowadzone, mi to nie przeszkadza ale na pewno pojawią się głosy ze to tani zabieg szokowania czytelnika. Nie mogę powiedzieć że książka ma jakaś odkrywczą wartość czy czegoś uczy, ot lecimy od miejsca do miejsca, coś się dzieje, fabuła leci do przodu, poznajemy kolejne lokacje, są jakieś myślówki ale nie prowadzą do niczego - może trochę do zmiany zachowania braci ale nie spodziewajcie się że ktoś tu zmądrzeje. Autor ma talent do snucia historii i nawet nowe watki siadają dobrze już po kilku zdaniach. Mi się czytało przyjemnie choć przyznam się ze tykałem to w przerwach między innymi pozycjami jako wypełniacz i cos do łechtania ośródka przyjemności.

Opowieść o pierwszej japońskiej lekarce, Ginko Ogino, to historia walki z tradycją, kulturą, systemem, konserwatyzmem, zacofaniem. Można wymieniać w nieskończoność. Jest rok 1870, gdy dwudziestoletnia Gin wraca do rodzinnego domu. Upokorzona przez męża, który zaraził ją rzeżączką, staje się bezbronna. W zdominowanym przez mężczyzn świecie kobieta jest tylko żoną i matką. Gin jako rozwódka, obciążona chorobą weneryczną, nie może spełnić się w tej roli. Niesamowita historia, która pokazuje jak wiele może znieść kobieta, by spełnić swe marzenie. Pouczająca, ponieważ rysuje obraz japońskich przekonań i obyczajów przełomu XIX i XX wieku. Budująca, mimo wszystkich opisanych przez autora, zmagań bohaterki z zamkniętym dla kobiet światem nauki. Warto przeczytać opowieść o inteligentnej, upartej i odważnej kobiecie, która udowodniła innym, ale przede wszystkim samej sobie, że warto walczyć z przeciwnościami losu.

Powtórnie przeczytałam "Ulicę tysiąca kwiatów" i tym razem odebrałam ją inaczej, głębiej. Książka opisuje dzieje rodziny mieszkającej w Tokio w latach 1939-1966. Dwóch chłopców Hiroshi i Kenji, jest wychowywanych przez dziadków. Starszy marzy, by zostać mistrzem sumo, a młodszy fascynuje się tworzeniem masek do teatru Noh. Rodzina przeżywa wojnę i czas odradzającej się nowej Japonii. Wojna, to nie heroizm, a głód, strach o najbliższych i poczucie odczłowieczenia i strasznie brzmią słowa, że pojadę do Hiroszimy, aby tam w spokoju czekać na koniec wojny. Autorka opisuje fakty mało znane mieszkańcom Europy. Pięknie opisane są tradycje, stroje i szczegóły dnia codziennego. Czytelnik poznaje życie zawodników sumo i historie związane z tradycyjnym teatrem japońskim. Książka jest "bardzo japońska". Ja lubię takie klimaty. Polecam

Na stronę Lubimyczytac weszłam jeszcze w trakcie czytania książki zauroczona historią Okichi i jakież było moje zdumienie, kiedy zobaczyłam tak niską ocenę tej pozycji. Lubię ten powolny, delikatny, eteryczny świat kultury azjatyckiej. To książki wymagające skupienia, cierpliwości, dużo w nich przemyśleń, porównań oraz duchowości. To nie są książki dla każdego, może stąd ta rozbieżność ocen. Mnie ta pozycja poruszyła i wciągnęła. Czułam niesprawiedliwość życia w Japonii jako dziewczynka, która nie może decydować o własnym losie. Która robi co każe jej ojciec, a i tak jest za to odrzucona przez wszystkich. Byłam poruszona wiernością ukochanego Okichi. Opisy sprawiały, że czułam się jakbym była tam z główną bohaterką. Czułam piach pod palcami stóp i tajfun nad głową, słyszałam dźwięki fal oraz lekko szarpanych strun...