Kolory naszego życia #1

Ciekawie jest podpatrywać w mangach, jak Japończycy i Japonki patrzą na różnorodność kulturową, płciową, seksualną i dotyczącą form relacji, bo trzeba dostrzec, że wolno i skrycie przebiega emancypacja nawet w tak wysoko rozwiniętym cywilizacyjnie kraju. Obrazują to nawet seryjne produkcje komiksowe powstałe/tłumaczone na potrzeby dynamicznie rozwijającego się rynku YA. Intrygująco z nurtem romansuje japoński Tom of Finland, czyli Tagame Gengoroh.
Główny bohater „KOLORÓW NASZEGO ŻYCIA”, 16-letni SORA ITODA, na co dzień bardziej przygląda się otoczeniu, niż uczestniczy w życiu rówieśniczym. Rozmyśla zamiast działać. Do tego zakłada maski, żeby ukryć dojrzewającą w nim tożsamość seksualną i stłamsić pierwsze pożądliwości. Od szczenięcych lat chłopakowi na każdym kroku towarzyszy roztrzepana NAO – relacyjnie GBF, a w środowisku domowym heteryczna „przykrywka”, co utrudnia samopoznanie + ujawnienie prawdziwego „ja”.
Kiedy uzdolniony artystycznie licealista coraz silniej podkochuje się w dobrym kumplu YOSHIOCE, niesfornym byczku z drużyny sportowej, chce stawić czoło zauroczeniu i nowym wyzwaniom. Jednak homofobiczne kpiny – m.in. z „gejozy” w mangach – zasłyszane w szkole hamują go przed podjęciem jakiejkolwiek inicjatywy uczuciowej. Od fantazjowania trzeba przejść do czynów – umożliwi to dopiero ciepła, budująca przyjaźń z dojrzałym gejem, panem Amamiyą, który mówi otwarcie o swojej orientacji, ale niesie ciężar doświadczeń z przeszłości. W kawiarni wspierającego mentora i życzliwego przewodnika po tęczowych sprawach (autoakceptacja, coming outy, cudze oczekiwania a własne pragnienia, samorealizacja a marnowanie życia w szafie, zdradzanie siebie i innych, formy odrzucenia i praktykowania liczby pojedynczej) nastolatek nabiera odwagi, żeby być sobą: początkującym queerem, szukającym innych przyjaciół Dorotki oraz inspiracji do działania. Tymczasem nadciągający nad japońskie wybrzeże tajfun oraz żywioły typowo ludzkiej natury sporo namieszają u wszystkich postaci z komiksowego melodramatu: w relacjach rodzinnych, koleżeńskich i w romantycznych uniesieniach. Nawet drugoplanowe hetery co nieco pocierpią…
Po sukcesie serii „Mąż mojego brata” Tagame Gengoroh stworzył przyzwoitkowy cykl dla young adults i... dla siebie z młodości. „Kolory…” wyróżnia ciekawa kompozycja, ale też skromna dramaturgia wydarzeń, niewyraźne charaktery – naiwniutkie i dopiero emancypujące się. Za to niewinniutkie obrazy cielesności i bliskości sprawiają, że lektura nadaje się do szkolnych bibliotek. Może za kilka lat polska młodzież odkryje, co jeszcze – poza całującymi się DILF-ami oraz kochliwymi nastolatkami – potrafi rysować „Tagame of Japan” i z czego słynie w świecie.
(Tomasz Charnas, KONFRONTAkCJE / REPLIKA)

Ciekawie jest podpatrywać w mangach, jak Japończycy i Japonki patrzą na różnorodność kulturową, płciową, seksualną i dotyczącą form relacji, bo trzeba dostrzec, że wolno i skrycie przebiega emancypacja nawet w tak wysoko rozwiniętym cywilizacyjnie kraju. Obrazują to nawet seryjne produkcje komiksowe powstałe/tłumaczone na potrzeby dynamicznie rozwijającego się rynku YA....