Mąż mojego brata #3

To jest moja pierwsza manga autorki i może jest z tych "słabszych", ale mi się nawet podobała, chociaż jak sama przyznała pod koniec "nie jest bez wad". Manga zawiera w sobie jeszcze dwie poboczne powieści o innych bohaterach, oprócz tej głównej. Przyznaję że trochę byłam pogubiona, nie spodziewałam się tu innych opowieści. Z głównej opowieści o Miki i Udo, ten pierwszy zachowuje się jak rozkapryszona panienka, co mnie nieco zdziwiło xD ich relacja jest dosyć dziwna. Jednakże miło się to czytało. Daje ocenę 7/10, ja nie miałam żadnych oczekiwań, miła i fajna historia. Jestem ciekawa innych mang autorki, a zwłaszcza "Caste Heaven", no i mam jeszcze jedną mangusie od niej - Historia o niekończącym się nieszczęściu, więc się biorę za to😼

Polecam tę książkę przede wszystkim tym, którzy nie czują się zgodni ze swoją płcią biologiczną, ale też ich rodzicom i znajomym. Bardzo otwiera oczy na to co czują osoby niebinarne, z czym się mierzą. Pozwoliła mi zrozumieć świat moich znajomych. Wcześniej nie rozumiałam np. czemu ktoś chce określać się liczbą mnogą. Książka jest bardzo szczera, mówi wprost o seksualności, ciele - tematach które stanowią nadal temat tabu. Myślę, że forma komiksu sprawia że jest to bardzo przystępne i ułatwia przekazanie tych informacji wprost, bez owijania w bawełnę.

Taka manga do przeczytania na raz. Jest przyjemna, urocza, momentami zabawna, kreska jak dla mnie okej. Pomysł ciekawy z wykorzystaniem różnych bogów japońskich, jednak manga trochę przewidywalna. Dla mnie jednak największym minusem mangi jest satyra, zbyt dużo tego jest i niestety nie wszystko jest zabawne. Pozostałe poważniejsze momenty bardzo na plus, a nawet leciutkie wzruszenie.

Przytulmy się \(*w*\) Ale ja bym przytuliła Mike"a, po prostu wydaję się takim strasznym misiakie. Manga jak zwykle nie zawodzi. Ciekawostki, które tym razem dostaliśmy serio mnie zaskoczyły, bo mimo to, że mam dużą wiedzę na temat środowiska LGBTQ+ to nie wiedziałam niektórych rzeczy o których była mowa w tym tomie. Bardzo mi się też podobało pokazanie przemiany jednego z bohaterów i wytłumaczenie skomplikowanych relacji w rodzinie i pokazanie w tym wszystkim perspektywy dziecka. Czekam już na kolejny tom.

Kontynuacja uroczej historii o miłości między kulturowej. W tym tomie przenosimy się z Japonii na wyspę zamieszkującą plemię Ruta. Pomimo miłego przyjęcia Japończyka nie wszyscy cieszą się jego przybyciem oraz całym związkiem głównych bohaterów. Tym razem zapoznamy się z kulturą z jakiej wywodzi się Qaltaqa. Razem z Ryoichiro poznamy ich wierzenia oraz tradycyjne. Moim zdaniem jest to dobra kontynuacja pierwszego tomu. Nie nudzi że względu na zupełnie odmienne otoczenie i masę nowych postaci. Podoba mi się również zabieg tłumaczy, którzy zadbali o to by członkowie plemienia nie mieli nieskazitelnej mowy.

Jednego pojąć nie potrafię. Dlaczego takie wspaniałe mangi czyta się bardzo szybko i co gorsza, dlaczego to jest ostatni tom (chociaż z drugiej strony, może manga zakończyła się w dobrym momencie)? Seria jest po prostu przewspaniała 😊 i jak najbardziej warta polecenia. Jedna jedyna rzecz której mi brakowało w tym tomie to wykłady wujka Mike'a o kulturze gejów (bardzo lubiłem te ciekawostki).

Tom drugi jest równie ciekawy jak pierwszy, jednak z pewnego powodu daje gwiazdkę mniej, ale to już zachowam dla siebie. Początkowa relacja między głównymi bohaterami zapowiadała się zupełnie inaczej, jednak mamy jednak happy end którego nie do końca się spodziewałam. Manga przede wszystkim o dorastaniu, odkrywaniu wewnętrznych uczuć i próbą radzenia sobie z nimi, choć tom pierwszy zdecydowanie lepiej udźwignął temat.

Mangi to nie powieści (przepraszam za oczywistość tego zdania). Zawsze oceniając jakąkolwiek mangę starałam się nie porównywać danej historii do przeczytanych wcześniej książek. Dla mnie było oczywiste, że z 250 stronicowej mangi nie dowiem się o bohaterach tyle samo co z 500 stronicowej powieści. Zwłaszcza jednotomowe mangi stanowiły dla mnie przyjemną rozrywkę, ale bohaterowie zwykle nie zostawali ze mną na dłużej. W przypadku "Rozmytego zmierzchu" miałabym ochotę powiedzieć, że jest to coś wręcz niesamowitego. Bohaterowie byli dla mnie tak realni jakby stali tuż obok. Pięknie narysowana opowieść przesuwała mi się przed oczami niczym świetny film. Zdecydowanie polecam <3

Uwielbiam w mangach różnice wieku między bohaterami, ale tutaj na dodatek mamy zamianę stereotypowych zachowań głównej parki. Seiji to zdziecinniały facet w średnim wieku, który prowadzi mały sklepik, a Shin to młodszy dojrzały chłopak, który jest policjantem, zakochanym od paru lat w tym pierwszym. Interakcje pomiędzy nimi to jest po prostu istna komedia. Czasami Seiji wali takie teksty, że nie da się głośno nie śmiać. Dosłownie, co mu ślina na język przyniesie. Chociaż w romantycznych chwilach, ich role czasami się odwracają, a wręcz się zgrywają i to jest mega urocze. Szczególnie zapadła mi w pamięć pewna scena, przy próbie pierwszego zbliżenia, w której obaj bohaterowie zachowali się bardzo dojrzałe, szanując nawzajem swoje uczucia, przez co cała sytuacja wypadła jakby wydarzyła się w zdrowym związku. To było przedstawione w tak naturalny sposób, że aż mnie zatkało. Pierwszy raz spotkałam się ze sceną w mandze, w której wzajemne zrozumienie ma większe znaczenie niż potrzeba wynikająca z pożądania. Chapeau bas dla autora, naprawdę dobrze wykonana robota! Jak zawsze u Niyamy mamy bardzo bogate tło pobocznych bohaterów, którzy są aktywną częścią historii, co mi się bardzo podoba, zaczynając od kolegi policjanta, babeczki z zarządu, a kończąc na kocie. Oby to trio brało równie udział w kontynuacji tej historii. Mój jeden minus jest taki, że do ostatniego rozdziału, nie byłam przekonana, czy Seiji odwzajemnił miłość Shina (bo pożądanie jak najbardziej). Sposób przedstawienia tego procesu jakoś nie do końca mnie przekonał-to wszystko było zbyt szybkie. Mimo to "Mój policjant" zalicza się do tych publikacji na rynku wydawniczym, które mocno wciągają, a przeczytanie na jeden raz i odłożenie na półkę po prostu tu nie wystarcza.

Dużo rozmów, niepewności, lęku i atak kryzysu wieku średniego. A do tego prawie zero seksu. W tym zdziadziałym bohaterze widzę siebie za kilka lat i może znajdę takiego Togawę, który wyciągnie z dołka i znów pokaże, jakie wspaniałe może być życie. Dobra rzecz.

Kreska i wydanie przecudne, wydawnictwo postarało się i wyszło niesamowicie. Bohaterowie ciekawi i świetnie narysowani. Niestety historia nie bardzo była spójna a przeskoki w czasie dezorientowały. Ale oprócz tego całkiem mi się podobało. Polecam od lat 13

Kontynuacja "Jesteś moim latem", liczyłam, że historia się lepiej rozwinie jednak jest to taki tomik o niczym. Niestety nie dostrzegam tutaj wielu pozytywów, prawie brak jakiegokolwiek progresu w relacji bohaterów, ich relacja jest bardzo naiwna i rozumiem, że niektórym może podobać się tego rodzaju manga, jednak nie jest ona dla mnie. Sięgnę jeszcze po ostatni tomik, jednak nie nastawiam się już na zbyt wiele. Mam nadzieję, że następne postacie i historia, którą przeczytam od autorki będą trochę dojrzalsze.

Bardzo udana historia licealistów, dwóch niezrozumianych, jeden ukrywający swoje prawdziwe uczucia, chcąc 'przynależeć' do reszty grupy oraz drugi, który ma złą reputację i wygląd przez który wszyscy się go boją, choć ma w sobie delikatną stronę. Nawzajem się odnajdują i wydobywają to co jest najlepsze od tego drugiego. Jest to piękna manga z uroczymi momentami, na szybkie przeczytanie.

W sumie historie były bardzo przyjemne i miło spędziłam z nimi czas. Jednak miałam problem z postaciami, a mianowicie gubiłam się kto jest kim. Nie wiem, czy to kwestia mojego zmęczenia, czy tego, że postacie były do siebie bardzo podobne. Mimo to jednak jest to dobra manga.

Pierwszy raz zetknęłam się z tą mangą online, a jej fabuła urzekła mnie tak bardzo, że postanowiłam kupić fizyczny egzemplarz. Jest to zdecydowanie przezabawna i przede wszystkim pozbawiona toksyczności opowieść. Fabuła jest oryginalna, a za razem bardzo komfortowa. Minusem tej mangi jest to, że akcja rozwija się zbyt szybko. Czuję, że gdyby autorka chciała, z łatwością mogłaby rozbić wydarzenia w pierwszego tomu na kilka osobnych, nie gubiąc przy tym na polocie, a dodając szczegółów, które mogłby zbliżyć czytelnika do bohaterów. Charakter So Izuhary jest tak oryginalny, że aż szkoda zamknąć go w dwóch, krótkich tomach. Pomimo wszystko, polecam, bo manga zdecydowanie ma TO COŚ.

Po przeczytaniu staromodnej babeczki chciałoby się powiedzieć „I żyli długo i szczęśliwe”. Tylko, że życie to nie bajka, a związek Nozue i Togawy nie był później taki idealny jakby mogło nam się wydawać po pierwszym tomie. Pamietajmy o tym Nozue jest szefem, a Togawa jego podwładnym. Do tego obaj są mężczyznami. Co przysporzy im dodatkowych problemów. Ale właśnie to urzekło mnie w sequelu, bo autorx pokazałx, że pomimo „szczęśliwego” zakończenia, zmartwienia bohaterów się nie kończą i dalej muszą się zmagać z trudami szarej rzeczywistości. Dodatkowym plusem jest to, że poznaliśmy bliższych znajomych Nozue. Ich rozmowa szczególnie mnie poruszyła, bo w końcu nie oceniali go i pokazali, że może na nich liczyć w każdej sytuacji. (Ps. przy okazji autorx autorka pokazałx, że potrafi też rysować piękne żeńskie postaci 👉🏻👈🏻) Mam też wrażenie, że kreska wskoczyła na jeszcze wyższy poziom 🫣 -Jakby… już wcześniej było pięknie, ale teraz dostajemy prawdziwe dzieło sztuki. W końcu sequel skupia się na emocjach, które uwydatnia kreska - szczególnie przez przybliżenie na oczy bohaterów, z których można wyczytać dosłownie wszystko: smutek, żal, szczęście. A to z jaką miłością i czułością patrzą na siebie Nozue i Togawa sprawiło, że moje serce zaczęło bić szybciej, a na twarzy pojawiał się gorący rumieniec. Pomimo tego, że na początku niechętnie podchodziłam do kontynuacji to uważam, że „Staromodna babeczka z cappuccino” to taka wisienka na torcie 🍒

"Pod przykrywką" to świetna manga BL, która długo nie pozwala o sobie zapomnieć. W ciągu paru dni, przeczytałam ją już z kilka razy. Tak bardzo wywarła na mnie wrażenie, że w wolnej chwili wracałam co rusz do tej historii i przeżywałam ją na nowo.-zmieniając tylko playlistę z "Mayhem" na "Born to Die". Mega wciągająca. Tu jest wszystko, co uwielbiam w tego typu historiach: przede wszystkim przepiękna kreska (te ilustracje normalnie zapierają dech w piersi, nie mogę się na nie napatrzeć!),fajna para głównych bohaterów i ich ciekawie zawiązana relacja "enemies to lovers", no i dużo seksu (którego zwykle nie lubię w nadmiarze, ale tutaj to jest jak wisienka na już bardzo smacznym torcie). Przyznam, że przez to parę razy zrobiło mi się gorąco i spaliłam buraka jak nastolatka. Duży plus za pobocznych bohaterów, szczególnie bliźniaków-są tacy uroczy i zabawni. Wspaniałe bawiłam się, czytając tę historię i pragnę więcej tych sprośności hehe! PS. Czy tylko ja zakochałam się w buźce głównego bohatera? Cholera jasna, facet to chodzące ciacho!

Tytuł infantylny, a tematyka poważna. Samotność, elementy autodestrukcji jak cięcie się, bulimia, wyrywanie włosów; Manga ukazuje jak młodym Japończykom brak podstawowej wiedzy seksualnej - bo tą czerpią z mang i anime. Sam wątek lesbijski a jakże jest. Jest wizyta w love hotelu - ale jeśli ktoś szuka podniety to nie tutaj. To raczej trudna tematyka podana w bardzo lekki, by nie rzec, momentami śmieszny sposób. Interesująca lektura.