Kobiety, które zawładnęły Europą

Elżbieta Bathory to historyczna obłąkana władczyni, która krwawymi praktykami maltretowała i uśmiercała podwładne ( w sumie kilkaset). Jednakże są historycy, którzy twierdzą, że Elżunia nie była okrutna, kilka jej dworek dostało wprawdzie baty ale zmarło im się na dżumę, a władczyni ze względu na wysokie wykształcenie i odstawanie tym samym od norm przyjętych dla Pań Dworu została w okrutny sposób wkręcona w aferę aby przyjąć jej olbrzymi majątek, gdyż nie chciała ponownie mieć męża i sama zresztą sprytnie zarządzała majątkiem. Trudno zaprzeczyć jednej i drugiej wersji, jednakże nie można zarzucić inteligencji Elżbiety - gdyż zdołała przewidzieć swój los i zamiast czekać na skazanie - zdążyła sprytem oszukać wszystkie sępy wokół jej majątku - spisując notarialnie testament i przekazując majątek w ręce swoich dzieci. Książka jest ok, spisana w formie pamiętnika władczyni Węgier.

Dana książka wydaje się być ciekawą i interesująca propozycją dla osoby zainteresowanej średniowieczną Anglią. Niestety, autorce daleko do mistrzyni P.Gregory. Główna bohaterka-mimo że królowa, przez cały okres panowania a później jako królowa wdowa zachowuje się w mojej ocenie nader infantylnie. Choć cała książka napisana została w logicznej całości historii, mam wrażenie że zakończenie jej zostało zmienione w ostatnim etapie redakcji. Niestety, w mojej ocenie- nie zbyt udanie. Być może autorka starała się osiągnąć efekt zaskoczenia zakończeniem historii o miłości, jednak szczerze uważam, że wymaga ona nieco dopracowania jeśli chodzi o szczegóły.

Po raz kolejny - zaginęłam w czeluściach zamków, królestw i wojen. Zatraciłam się w czasach miłości, rycerskości i oddania sprawie. Jeszcze raz poczułam zdradę, strach o własne życie i niepewność o jutro. Będę wracać po jeszcze. Dziękuję autorowi że po raz kolejny mogłam zatracić się w tym świecie.

Ta seria jest dla mnie bardzo "nierówna". Do pierwszej połowy części pierwszej trylogii szczerze się nudziłem. Następnie, wraz z przyjazdem Marii Antoniny do Francji akcja się rozkręciła i przeczytałem tę drugą połowę niemal jednym tchem. Tak się cieszyłem na drugi tom bo miałem nadzieję, że będzie równie ciekawy. Niestety, ledwo go "zmęczyłem". Maria Antonina w pierwszej części była do rany przyłóż, z jakiegoś powodu na samym początku drugiej części to już nie ta sama osoba, którą widzieliśmy w poprzednim tomie. Teraz naśmiewa się z dworaków, jest kapryśna i zepsuta, te jej eskapady do Paryża na bale i karty opowiedziane są w taki sposób, że nie przemawia to do mnie, brak tam wytłumaczenia skąd to zamiłowanie do rozrywek. Do tego całość pierwszej części była opowiedziana w pierwszej osobie, tutaj natomiast znajdują się ni stąd ni z owąd wstawki narratora w osobie trzeciej, który opowiada o aferze naszyjnikowej. Ok, oczywista, że to wszystko było nieznanym Antoninie ale właśnie dlatego powinny być to może osobne rozdziały, albo chociaż oddzielone jakimś wymyślnym przerywnikiem teksty, a nie że tekst po pierwszej osobie Antoniny kończy się nagle jedną pustą linijką bez tekstu i od nowego wiersza dostajemy opowiastkę w trzeciej osobie na temat spisku. Strasznie mnie to irytowało i wybijało z czytania, gryzło się to niemiłosiernie. Daję 6 za zgodność historyczną i wiele faktów wplecionych w całą opowieść, jednak wybielenie Marii Antoniny autorce w tej części się moim zdaniem, nie udało.

Co tu pisać, kolejna świetna książka autora. Czyta się rewelacyjnie. Mimo, że już po raz któryś czytam o tych osobach (Bona, Barbara, Anna) to zawsze jakaś ciekawostka wypłynie. Polecam, nie tylko tą ale i inne pozycje autora. Dla niezdecydowanych - warto.

Od Hatfield przez Whitehall do Tower - pętamy się po Anglii epoki Tudorów, wciągnięci w fascynującą grę o władzę i wpływy, angażującą zarówno tych najpotężniejszych, jak i tych zupełnie maluczkich. Sprawne pióro autora sprawia, że odwraca się kartkę za kartką chłonąc wartko płynącą treść.

Od 2 tygodni przebywam wraz z habsburską księżniczką w jej świecie za sprawą świetnie napisanej trylogii Juliet Grey. Zanurzyłam się w ten mikrokosmos, oglądałam w internecie wnętrza najpierw pałaców austriackich (kiedy Antonina była szykowana do roli delfiny i wyekspediowania do Francji), a teraz (czytam 2. część) "W Wersalu i Petit Trianon", ówczesne modne stroje i "koafiury", oglądam majestatyczne portrety władców, z których chciałabym (nie wiem, może za dużo sobie po nich obiecuję) wyczytać coś. Ale nie. To są zwykli ludzie, którym narzucono taką donośną rolę, a są tak samo zagubieni jak ich poddani. Pewnie nie mieliby nawet specjalnych zdolności kierowania małym przedsiębiorstwem, a co dopiero państwem. Ludwik XVI od początku przejawiał zdolności rzemieślnicze i bardzo nie chciał być władcą, Maria Antonina dała się ponieść złym doradcom, była młodziutka i zagubiona. Trylogia o "Marii Antoninie" sama się czyta.

Kleopatra (ta Kleopatra!) miała piękny sen. Ujrzała w nim pod maską Aleksandrii, w której Ptolemeusze „zdeptali instytucje faraonów ustanowioną przez bogów, […] gdzie złoczyńca wyżej stoi niż prawy obywatel, a polityczne intrygi zastąpiły sprawiedliwe rządy", tysiącletni Egipt o niezmierzonych bogactwach. Jego urzeczywistnienie wymagało od niej, młodziutkiej kobiety, jeszcze nastolatki, „odegrania roli królowej, bez względu na konsekwencje". I zrealizowała go! Uczyniła Egipt potężnym, dobrze funkcjonującym państwem. Jednak oprócz marzeń miała jeszcze nieprzeciętną inteligencję (znała bardzo dużo języków obcych), chęć nauki, otwarty umysł i urodę. Podejrzewam, że z tych wszystkich cech dobrego polityka i władczyni, ta ostatnia była najważniejsza. Dosyć odważny wniosek z mojej strony, który mogę złagodzić do innego – jeśli nie najważniejsza to decydująca w ostatecznym osiąganiu sukcesów dzięki pozostałym oraz zdecydowanie ułatwiająca realizacje stawianych sobie celów. Gdyby nie uroda, fortel z dywanem w komnacie Cezara, zakończyłby się wyrzuceniem jej za drzwi (a właśnie tak zrobił z jej siostrą) i utratą potężnego sprzymierzeńca do walki o władzę z bratem. Cezar nie zadałby sobie minimum trudu w odkrywanie jej pięknego umysłu. To dzięki urodzie utorowała drogę innym przymiotom swojej duszy i umysłu. Rozkochała w sobie dwa razy starszego od siebie mężczyznę, który ułatwił jej odzyskanie władzy, ryzykując utratę własnej. I żeby nie wiem kto, co i w jaki sposób mi udowadniał, że jest inaczej, to psychologiczna teoria atrybucji w tym przypadku bierze zdecydowanie górę nad wszystkim, zmuszając do przyjęcia smutnego wniosku – uroda ułatwia życie osobie ją posiadającą. Reszta ma pod górkę. Niestety. A tę jednoznaczną myśl zawdzięczam autorowi tej powieści. Opowieści, której charakter był silnie zdeterminowany przez jego profesję. Egiptologa piszącego nie tylko opracowania historyczne, ale i powieści historyczne. To dlatego w tych ostatnich czułam więcej historyka niż pisarza. Mając wiedzę historyczną, nie tylko opierał fabułę na bardzo dobrze znanych mu i udokumentowanych faktach, ale i pisał jak naukowiec. Potraktował trochę tę powieść jak opracowanie z tezami do udowodnienia, nie omieszkując przy tym stawiać mnóstwa pytań retorycznych, jak na wykładowcę, nawykłego do pobudzania studentów do myślenia, przystało. Położył nacisk na prawdę historyczną, z której zbudował solidną osnowę opowieści. Bardzo precyzyjnie i logicznie odbudował skomplikowaną sieć układów politycznych i koneksji między bohaterami. Nie miałam najmniejszego problemu z ich zrozumieniem i powiązaniem zależności, ponieważ autor miał dar czynienia rzeczy skomplikowanych i zawiłych, prostymi i przejrzystymi. By uwiarygodnić fabułę, posunął się nawet do wbudowywania w tekst oryginalnych wspomnień i relacji świadków opisywanych wydarzeń. W tym samego Juliusza Cezara. Inkrustował go bardzo umiejętnie, bo gdyby nie przypisy informujące mnie o tym, nie zauważyłabym różnicy w stylu narracji. Odczuwałam natomiast momenty, kiedy opowieść snuł historyk, a kiedy tę rolę przejmował pisarz. W tym pierwszym przypadku prym wiodły nie tylko wydarzenia historyczne, ogólne spojrzenie na sytuację polityczną Egiptu i Rzymu oraz na strukturę społeczną Aleksandrii, ale i szczegóły życia codziennego – warunki życia ludności, ich jedzenie, ubiór, wierzenia, a także osiągnięcia szeroko pojętej kultury. Natomiast pisarz ujawniał się tam, gdzie brakowało faktów i potrzebna była wyobraźnia. Przede wszystkim w dialogach bohaterów, mających spajać opowieść w jednolitą całość. Niestety z różnym skutkiem. Muszę przyznać, że autor jest lepszy w roli historyka-pisarza niż pisarza-historyka. Dlatego ta powieść to przede wszystkim beletrystyczne odtworzenie procesu dochodzenia Kleopatry do władzy i warunków oraz czynników, dzięki którym ją zdobyła. Szeroka panorama sieci zależności i uwikłań personalnych ukazana w relacji narratora zewnętrznego, oddającego przede wszystkim napięcie sytuacji politycznej, a nie wewnętrzny świat bohaterów. Wątek romansowy autor tylko zarysował, uciekając wręcz od scen erotycznych, które tak pięknie mogły nasycić emocjonalnie ukazywane fakty. Nie pomogły nawet elementy magii, które w tak silnym kontekście naukowym, budziły we mnie wrażenie sztuczności. To dlatego powieść ta trafiła mi do umysłu, a nie do serca. naostrzuksiazki.pl

7/10 Nie wiem dlaczego ta książka leżała u mnie kilka lat aż do teraz.. nie spodziewałam się, ze tak się zatracę. Krótkie historie, ale wciągające. W trakcie czytania w internecie oglądałam obrazy i doczytywalam o wspomnianych osobach. Wszystkie rozdziały krótkie i po prostu tylko wzbudzają zainteresowanie, bo chcę więcej.

Tajemnica Filomeny to przejmująca oparta na faktach opowieść o miłości, o sile i niezwykłych więziach między dzieckiem a matką. Irlandia rok 1952, młoda i naiwna Filomena Lee rodzi nieślubne dziecko. Chłopiec mimo trudnego porodu rodzi się zdrowy i do trzeciego roku życia wychowuje się pod okiem sióstr zakonnych i matki. Później zostaje on ,,sprzedany" amerykańskiej rodzinie. Książka opowiada o losach chlopca i jego matki, oboje mimo przeciwnościami losu szukają siebie nawzajem. Ale nie o tym chciałam pisac, chciałabym napisać o wątku pośrednim Michael – jak nazwali go przybrani rodzice – Hess wyrósł na jednego z najlepszych waszyngtońskich prawników. Zajmował wysokie stanowisko w strukturach Partii Republikańskiej za czasów administracji George’a Busha Seniora. Ale syn Filomeny miał pewną tajemnicę: był gejem. Waszyngton w latach osiemdziesiątych nie należał do miejsc gdzie można było otwarcie i z dumą mówić o swojej odmiennej orientacji seksualnej. Kiedy zachorował na AIDS, starał się to ukryć tak długo, jak to było możliwe. Michael stał się ofiara swojej własnej hipokryzji, mając na ,,biurku" raporty o szalejącym tajemniczym wirusie, który dziesiątkował ,,zboczeńców i degeneratów" nigdy nic z tym nie zrobił. Bojąc się o własną reputację, pracę i opinię przybranych rodziców milczał. Swoje milczenie przypłacił życiem.

Jedno w życiu jest pewne - śmierć. Nawet Ci w swoim mniemaniu najwięksi, najbrutalniejsi i najokrutniejsi schodzą z ziemskiego padołu i o tym jest ta książka. Jak sam tytuł wskazuje, autorzy skupiają się na ostatnich dniach wybranych bohaterów, a jest ich sporo. Raczej znani, jednakże dla czytelnika nie znającego bohatera, po przeczytaniu rozdziału o nim, anonimem pozostanie. Książkę czyta się dobrze, jest z cyklu lekkich nie wymagających wyjątkowego uruchamiania szarych komórek.

Jako fanka Jane Austen, a szczególnie Dumy i uprzedzenia, nie mogłam nie przeczytać tej powieści. Mimo, że liczyłam na większe spotkanie z bohaterami Dumy i uprzedzenia, nie zawiodłam się jednak tą powieścią. Ukazuje trudy służenia w XIX wieku, bo naprawdę nie zdajemy sobie sprawy jak trudna była służba innym ludziom, jak np. pranie bielizny, chodzenie po wodę do strudni, dźwiganie cięzkich przedmiotów. Liczyłam na większą dawkę humoru.

„Zabić Arcyksięcia” to niezwykle wartościowa lektura, która z pozoru – patrząc po okładce – zapowiada historię romansu Zofii i Franciszka Ferdynanda. I faktycznie, jest to opowieść o nich, ale jednocześnie znacznie więcej. Autor otula ich losy ogromem faktów historycznych i szczegółowych kontekstów politycznych, które sprawiają, że książka staje się fascynującą podróżą przez dzieje Habsburgów i narodów południowych Słowian. To nie tylko historia wielkiej miłości, ale także dramat rodzinny i polityczny, zakończony tragicznym zamachem, do którego – jak przekonuje autor – wcale nie musiało dojść. Niesamowite wrażenie robi również opis losów dzieci pary, a szczególnie ich dramatycznych doświadczeń po śmierci rodziców. Książka pełna jest ciekawostek, które zostają w pamięci na długo – choćby fakt, że w numerze rejestracyjnym auta, w którym zginęli Ferdynand i Zofia, można dostrzec datę końca Wielkiej Wojny. Takie detale dodają opowieści głębi i sprawiają, że trudno się od niej oderwać. Dzięki tej lekturze nie tylko poszerzyłem wiedzę o dynastii Habsburgów i sytuacji Bałkanów przed I wojną światową, ale też poczułem inspirację do podróży. Planuję odwiedzić zamki, w których żyła rodzina Ferdynanda i Zofii, oraz muzeum, w którym stoi słynny samochód. To książka, która pokazuje, że historia potrafi być fascynująca, wciągająca i bardzo osobista. Polecam każdemu, kto interesuje się Habsburgami, początkiem XX wieku i kulisami wydarzeń, które doprowadziły do największej wojny tamtych czasów.

Po kilku powieściach Gregory postanowiłam zmienić autora, żeby przekonać się czy inna narracja potwierdzi Jej obserwacje i odczucia na temat epoki Tudorów. Nie jestem historykiem, ale obie panie piszą tak, jakby w XVI wiecznej Anglii w ogóle ludzie nie doznawali pozytywnych uczuć, jakby nie było wdzięczności, miłości, dobra. Całe otoczenie króla i wszyscy jego krewni potrafią jedynie nienawidzić, spiskować, zdradzać, oskarżać -najczęściej fałszywie, kopać pod innymi dołki etc. I tu, w "Niewinnej zdrajczyni "nie brakuje prawdziwie czarnych charakterów: Krwawa Mary, która (brzmi dziwnie znajomo:( gotowa jest ratować nieistniejące dziecko w łonie Jane, ale nie ją samą -i choć zdaje sobie sprawę z tego, że dziewczyna jest niewinna wydaje wyrok bo...narzeczony nie przyjedzie !Nie, nie dlatego, że boi się ofensywy protestantów czy dalszych spisków tylko dlatego, że Filip jej nie poślubi jeśli nie utrzyma swojego pierwotnego postanowienia(moja niezawodna pod względem życiowej mądrości Babcia rzekłaby: "nie wszystko złoto co się świeci" czyli zastanów się dziecko co on ci jeszcze zrobi i powie czy czego odmówi bo tak mu będzie wygodniej); Jan Dudley planujący jak zastąpić prawowite spadkobierczynie królewskiej korony własnym synem oraz Frances Brandon -cioteczna wnuczka Henryka VIII, nimfomanka i sadystka nie wahająca się poświęcić własnej córki, jej szczęścia, spokoju i w efekcie życia dla ambicji, paru zamków i skrzyń z klejnotami więcej. Smutne co z ludźmi robi chęć zysku, tytułów i bycia "pamiętanym", nieważne jak. Na plus pod kątem człowieczeństwa chyba tylko pani Ellen, wychowawczyni Jane, dozorcy więzienni oraz kat (!). Lektura wymaga dużej koncentracji uwagi, bowiem narracja rozpisana jest na wiele głosów, jest też sporo szczegółów wskazujących, w którym kierunku potoczą się wydarzenia. Oddaje mroczny klimat epoki, ale też pozbawia złudzeń na temat motywów ludzkiego działania. Odrębnie od wydarzeń na dworze królewskim i okolicach, rozpatrywać należy przejawy fanatyzmu religijnego i to zarówno w wersji katolickiej jak i protestanckiej. Tu pozwolę sobie na drobny przytyk w kierunku Autorki -skoro obie kobiety, zarówno Maria jak i Jane, młode królowe były tak świetnie wykształcone w dziedzinie nie tylko języków, ale literatury i teologii, odbyły dziesiątki rozmów ze swoimi nauczycielami, trudno zrozumieć jak mogły nie pojmować prawdy oczywistej dla każdego wierzącego człowieka, prawdy takiej, że Bóg jest jeden i nie ma żadnego znaczenia w jakim kościele ktoś się modli ani czy czyni to podczas mszy i w jakim języku czyta Biblię... Taki solidny warsztat i takie stereotypy, droga pani Weir:)

To powieść historyczna. Polecam ją wszystkim miłośnikom gatunku. Czyta się ją z wielką przyjemnością i zaciekawieniem, bo to perełka. Autorka przenosi nas w czasy napoleońskie, a dokładnie w ostatnie lata panowania Napoleona I. Wydarzenia przedstawiane są oczami Marii Ludwiki (Luizy) drugiej żony Napoleona, Pauliny jego siostry i jej szambelana. Michelle Moran ma niezwykły dar subtelnej narracji, prowadzi czytelnika po zakamarkach historii w sposób tak spokojny, że nawet awantury między rodzeństwem Bonapartów nie budzą niesmaku. To zasługa kultury wypowiedzi. W swojej powieści autorka porusza także ważne kwestie, takie jak zdobycze rewolucji francuskiej, problem zniesienia niewolnictwa, skutki zaborczych wojen Napoleona i jego tyranię. Podoba mi przedstawienie osoby cesarza i jego rodziny - ludzi przesadnie ambitnych, zachłannych i samolubnych, którzy zdobywając władzę, zaszczyty i pieniądze zatracili szacunek dla drugiego człowieka. To ważny przekaz tej powieści. Niestety autorka nie uniknęła błędów merytorycznych. Po pierwsze to poród Marii Ludwiki był tak ciężki i skomplikowany, że lekarz poprosił Napoleona o decyzję koga ratować - matkę czy dziecko. Tymczasem w powieści rzecz idzie jak po maśle. Dwa Maria Ludwika nie miała romansu z hrabią Adamem Neippergerem przed zawarciem małżeństwa z Napoleonem. Hrabia otrzymał zadanie uwiedzenia cesarzowej, która chciała trwać przy mężu. I jeszcze jedno, Napoleon miał zaufanego sługę, który miał na imię Constant. Przekazał on w swoich pamiętnikach wiele cennych informacji o życiu cesarza. Nie ma go w powieści. Uważam, że autorzy tego gatunku powinni zwracać wielką uwagę na rzetelność historyczną, ponieważ są przekazicielami i popularyzatorami wiedzy o przeszłości. Mimo to polecam.

Kontynuacja Gry o władzę, rozkręcała się bardzo powoli. Tom 2. nie dorównuje tomowi 1., a szkoda... Przedstawiona historia to fabularyzowana biografia Katarzyny Wielkiej, w tym tomie ujęta z perspektywy cesarzowej. Ponoć w chwili śmierci przed oczami staje całe życie i właśnie w tej konwencji utrzymana jest powieść - teraźniejszość miesza się umiejętnie z przeszłością, fakty z domniemanymi uczuciami i przemyśleniami. Dobrze, że historia zamyka się w dyptyku. Nie wiem czy zaryzykowałabym kolejną część, skoro ten tom tak mocno odbiegał od dobrego, mocnego otwarcia w poprzednim.

"Apetyt trzeba kiedyś zaspokoić - niezaspokojony staje się szaleństwem i niszczy." To opowieść o pasji i namiętności; o smakach, zapachach, kulinarnych tajemnicach, sekretach średniowiecznej kuchni włoskiej, ale także o miłości, która na zawsze pozostaje w głębi serca, na dnie duszy, która nie pozwala o sobie zapomnieć i syci nadzieję. Nino di Niccolaio Latini, syn florenckiego rzeźnika od najmłodszych lat czuł potrzebę zaspokojenia ciekawości poznania wszelkich smaków - rdzy, wapna, drewna, ziemi, potraw, wszystkiego co znalazło się w jego zasięgu. Z biegiem lat jego celem stało się poznawanie tajników wszelkich dań, a następnie ich odtwarzanie, takie dobieranie przypraw i poszczególnych składników, aby końcowy efekt był doskonały. Swoją kulinarną przygodę rozpoczął w tawernie swego stryja, skąd po pewnym czasie trafił do pałacu Lorenzo Medici z rodu Medyceuszy. Nino od najmłodszych lat przyjaźnił się ze swą rówieśniczką Tessiną Albizzi, do której uczucie zrozumiał dopiero wówczas, gdy o jej rękę poprosił Bartolo Bartini. Na stronach powieści, osadzonej w latach 70-tych XV wieku we Florencji i Rzymie, poznajemy losy Nina, który po honorowej ucieczce z miasta swego urodzenia trafia do pałacu kardynała Gonzagi, a następnie do przyszłego papieża - kardynała Rodrigo Borgii w Rzymie. Dostępuje również zaszczytu przygotowania dwukrotnie wykwintnej uczty papieżowi Sykstusowi IV. Prawdziwą przyjemność podczas czytania tej książki stanowią opisy przygotowywania wyrafinowanych dań, wspaniałych, wymyślnych potraw, różnorodności i dostępności używanych przypraw, wyszukanych smaków oraz niespotykanych, bogatych kulinarnych uczt. W tle kulinarnych pasji Nina pozostaje nieustannie wątek jego uczuć i tęsknoty za Tessiną, z którą ma nadzieję połączyć swoje życie, z czym wiążą się jego liczne perypetie i przygody. W tej powieści historia i znane z niej postaci mieszają się z fikcją, opisy kulinarnych dzieł uruchamiają zmysł smaku i pobudzają nasze łaknienie, zaś podróże Nina i nieustanne poszukiwanie u lokalnych mieszkańców inspiracji do przygotowywanych przez niego potraw, pozwalają na poznanie zaułków, ulic, zabytków i dzieł sztuki Florencji, Rzymu, a także Asyżu. Książka o pasji i apetycie na życie.

Anglia, rok 1920. Stephen Winters dwa lata po zakończeniu wojny wciąż zmaga się z koszmarnymi wspomnieniami i nie potrafi normalnie funkcjonować, chociaż ze wszystkich sił odrzuca myśl, że mógł zostać dotknięty ,,chorobą wojenną”. Kiedy poznaje młodziutką Lily Valance, początkującą śpiewaczkę, która nie chce myśleć o przeszłości i pragnie czerpać z życia garściami, wierzy, że taka kobieta mogłaby go uleczyć. Lily nie odpowiada na jego fascynację, jest zakochana w kimś innym (wbrew sugestii opisu), ale gdy znajduje się w trudnej sytuacji osobistej, zostaje zmuszona do przyjęcia oświadczyn Stephena. Jak wiecie, lubię pisarstwo Philippy Gregory. Zdaję sobie sprawę, że ta pisarka jest dość kontrowersyjna, głównie przez to jak ukazuje pewne postacie historyczne, czasem w sprzeczności z narracją, która jest o nich powszechnie przyjęta. Sama nie jestem fanką jej ukazania chociażby Henryka VII czy Elżbiety York, ale jednak jest to jedna z tych autorek, której książki zazwyczaj co najmniej mnie zadowalają. Tutaj mamy do czynienia z mniej znanym wymiarem twórczości Gregory, powieścią historyczną z fikcyjnymi bohaterami. I mój główny zarzut jest taki, że jej styl chyba średnio pasuje do takiej tematyki. Książki Gregory zazwyczaj są dość długie i szczegółowe, szczególnie wydania z Książnicy są bardzo obszerne, ta tutaj niespecjalnie odstaje, ale mam wrażenie, że za mało się w niej działo, pewne sceny i szczegóły były zbędne, natomiast końcówka z wątkiem tajemnicy jednocześnie trzymała w napięciu i gryzła się z powolnością wcześniejszych tomów. Jednak sam zamysł i myśl przewodnia tej powieści są bardzo dobre i ważne. ,,Żona oficera” to przede wszystkim opowieść o toksycznym związku oraz o spustoszeniach, jakie w ludzkim umyśle czyni wojna. Chociaż teoretycznie Lily jest protagonistką, to fabuła krąży głównie wokół tego, co dzieje się w głowie Stephena – mężczyzny całkowicie złamanego, dręczonego przez PTSD, które wypiera, naznaczonego też dzieciństwem w cieniu brata. Stephen przekracza kolejne granice, popada w coraz większe szaleństwo, ale jednocześnie w jego głowie wszystko wydaje się logiczne i oczywiste. Jak zazwyczaj Gregory, mamy tu dużą rolę konwenansów i zaznaczony motyw dyskryminacji kobiet, przez co z przerażeniem można się zastanowić, jak zachowania, które przez lata uchodziły za normalne i oczywiste, mogły prowadzić do niesłychanych patologii. I bardzo ciekawe jest to, że autorka ukazuje relację małżonków w sposób, który dziś znajduje się w wielu romansach i erotykach – Stephen twierdzi, że tak pragnie Lily, że nie musi przejmować się jej zgodą na zbliżenie, traktuje ją jak dziecko, które trzeba ,,wychować”, podkreśla jej niedoświadczenie i uległość. I o ile w innych książkach może być to pokazywane jako dowód wielkiej miłości, coś fajnego, mającego wywołać ekscytację i fantazje o silnym macho, tak tutaj jest ukazywane z całą obrzydliwością i potwornością, a w zachowaniu Stephena nie ma nic pociągającego. Nieco mniej ciekawił mnie wątek Lily, ale jej początkowa niewinność i naiwność, późniejsze zgorzknienie, a w końcu walka o siebie i ogromna potrzeba bycia kochaną i szanowaną także były na plus. Bardzo podobał mi się też wątek z Charliem. Chociaż nie przepadam za trójkątami i motywami grania na dwa fronty, tak tutaj bardzo dobrze rozumiałam uczucia bohaterów. To nie jest idealna powieść pod względem bycia fikcją literacką. Akcja przez większość czasu nie porywa, bohaterowie jakoś bardzo mnie nie podbili, ich relacjom czasem czegoś brakowało (chociaż wątek romantyczny baaardzo mnie kupił). Ale jako książka mająca pokazać okrucieństwo wojny, analizująca toksyczne relacje i zniszczoną psychikę, wnikliwie, bez moralizowania, ale i bez usprawiedliwiania zła – jest bardzo warta uwagi. ,, Krzywda może nas spotkać wyłącznie ze strony osób, które kochamy.”

#964 - Kamerdyner - Wil Haygood - Wydawnictwo Marginesy #114/52/2022 Książka ma 184 strony. Swoją premierę miała dnia 26.12.2013 roku. Składa się ona z dwóch części - histori Allena , oraz opisu realizacji filmu o tym tytule. Eugene Allen był pierwszym, czarnoskórym kamerdynerem w Białym Domu. Jest to reportaż, ale można nazwać go też pamiętnikiem. Allen poznał kilku, różnych prezydentów, panujących w Białym Domu. Urodził się on na plantacji. Tym razem bardziej podobał mi się film, niż książka, ale ja lubię wyrabiać sobie własne zdanie. https://www.facebook.com/zaczytanaeliza/photos/a.1656801191286441/2895603354072879

Postać Anny Boleyn od stuleci funkcjonuje w masowej wyobraźni jako skrajnie spolaryzowany mit: od wyrachowanej intrygantki i „nierządnicy króla”, po tragiczną ofiarę patriarchatu i reformacyjną męczennicę. Eric Ives w swojej monumentalnej biografii Życie i śmierć Anny Boleyn podejmuje się karkołomnego zadania przedarcia się przez te warstwy legendy, by odnaleźć kobietę z krwi i kości. Moja ocena 7/10 wynika z ogromnego szacunku dla tytanicznej pracy badawczej autora, który zrehabilitował Annę jako postać polityczną, choć momentami narracja grzęźnie w zbyt gęstym gąszczu dworskich koligacji i prawniczych niuansów. Głównym motywem literackim (i historycznym) jest tu „mechanizm upadku” – Ives z chirurgiczną precyzją analizuje, jak genialna strategini, która rzuciła wyzwanie Rzymowi i zmieniła bieg historii Anglii, stała się ofiarą własnego sukcesu i bezwzględnej frakcyjności dworu Tudorów. Autor operuje językiem, który jest mięsisty i niezwykle obrazowy; kiedy opisuje przepych koronacji Anny czy duszność jej celi w Tower, czytelnik niemal fizycznie czuje ciężar aksamitów i chłód kamiennych murów. Wysoka nota należy się za brak pruderii w ukazywaniu brutalnej natury polityki Henryka VIII oraz zero litości dla czytelnika, który szukałby tu jedynie lekkiego romansu historycznego. To rzetelny, momentami surowy reportaż z epoki, w której za jedno niefortunne słowo płaciło się głową. Największym plusem publikacji jest ukazanie intelektualnego formatu Anny. Ives udowadnia, że nie była ona tylko „ładną buzią”, lecz wykształconą dyplomatką, przesiąkniętą ideami francuskiego renesansu. Trawestując klasyczne ujęcie jej losu: to nie była historia o wielkiej miłości, która zniszczyła królestwo, lecz o wielkiej polityce, która zniszczyła miłość i życie jednej z najbardziej niezwykłych kobiet Europy. Nieliczne minusy wynikają z momentami zbyt silnego skupienia na detalach dotyczących własności ziemskich czy pomniejszych urzędników dworu, co może nużyć osoby szukające bardziej dynamicznej narracji. Eric Ives bywa tak bardzo adwokatem swojej bohaterki, że czasem traci z oczu perspektywę jej przeciwników, co czyni książkę nieco jednostronną. Mimo to, biografia ta pozostaje fundamentem dla każdego, kto chce zrozumieć fenomen Tudorów. Ives rekonstruuje ostatnie dni Anny z taką intensywnością, że opis procesu i egzekucji czyta się z zaciśniętym gardłem, mimo znajomości finału. To książka mądra, erudycyjna i głęboko poruszająca. Autor udowadnia, że śmierć Anny nie była wynikiem jej „cudzołóstwa”, lecz precyzyjnie zaplanowanym mordem sądowym, zainicjowanym przez Thomasa Cromwella. Podsumowując, Życie i śmierć Anny Boleyn to lektura obowiązkowa dla pasjonatów historii, którzy cenią fakty ponad fikcję. Eric Ives stworzył literacki monument, który przywraca Annie jej godność i podmiotowość, wyrywając ją z rąk twórców tanich skandali. To biografia, która zostawia w czytelniku trwały ślad, podobnie jak postać samej Anny, która do dziś, mimo upływu pół tysiąca lat, nie pozwala o sobie zapomnieć.