Klub Smutnych Duchów 3

Dziewczyna z głębi oceanu „Dziewczyna z głębi oceanu” to krótka historia o wakacyjnej miłości. Poznajemy losy piętnastoletniej Morgan, która nade wszystko ceni kontrolę i postępowanie według planu. Życie jednak jej tego nie ułatwia: rozwód rodziców, konflikt z młodszym bratem oraz… pewna dziewczyna z rozczochranymi blond włosami, która ocaliła ją przed utonięciem w oceanie. Fabuła komiksu skupia się na rozwoju relacji poukładanej Morgan, która ma problemy z wyrażaniem emocji oraz Keltie, która ze swoją bezpośredniością i brakiem zrozumienia dla ludzkiej natury, nie potrafi odnaleźć się w świecie na powierzchni (nietrudno się domyślić, że to ona jest tytułową „dziewczyną z głębi oceanu”). W tle pojawiają się inne wątki, między innymi konflikt Morgan z jedną z dotychczasowych przyjaciółek oraz parę innych kwestii, niestety zostały one ledwie liźnięte i dosyć szybko rozwiązane. Zabrakło mi też pogłębienia charakterów postaci drugoplanowych, mam na przykład wrażenie, że cała charakterystyka przyjaciółek głównej bohaterki zamyka się w tym oto fragmencie: „Wszyscy myślą, że jesteśmy grupką jak z filmu dla nastolatek z lat dziewięćdziesiątych. Serena to ta dziewczęca. Połowa miasta należy do jej rodziców, ale ona za bardzo się tym nie przechwala. Jules zawsze żartuje. Lizzie jest najsłodszą osobą na świecie.” Na szczęście te drobne wady nie przeszkadzają w lekturze. Bo też nie ma być to coś szczególnie ambitnego. To komiks o pierwszej miłości z wątkiem paranormalnym, odpowiedni dla młodzieży od mniej więcej dwunastego roku życia. Kreska jest przyjemna dla oka (choć, według mnie, postaci wyglądają na młodsze, niż są w rzeczywistości), a zakończenie jest… trochę inne, niż można by się spodziewać. No i są małe foczki. Niekoniecznie jest to coś, co zapamiętam na długo, lecz czytało się to szybko i przyjemnie. Książka przeczytana w ramach wyzwania na Maj: przeczytam książkę o miłości.

Już w poprzednim tomie poruszany był wątek fizycznego aspektu związku. W tym tomie postanowiono to rozwinąć. Czy uda się to dobrze przedstawić? Zbliża się koniec roku szkolnego. Nick zastanawia się nad wyborem uczelni. Obaj też rozważają pierwsze zbliżenie fizyczne. Zaskakuje mnie duża otwartość, z jaką bohaterowie poruszają kwestie seksu. Rozmawiają ze swoimi znajomymi o swoich wątpliwościach i przy tym dostają bardzo cenne rady. Trochę jest to zbyt wyidealizowany obraz świata dla mnie. O wiele bardziej realistycznie wypada reakcja matki Charliego, która chce jak najlepiej dla swojego syna, ale zdaje sobie sprawę, że przez swoje zachowanie go krzywdzi. Trochę rozczarował mnie wątek wyboru uczelni. Mało jest tutaj wątpliwości dotyczących zastanawiania się nad tym co chce się w życiu robić. Większą rolę odgrywa tutaj problem związku na odległość. Zaskoczył mnie poboczny wątek Tori. Okazuje się, że jest ona w specyficznej relacji ze swoim kolegą i nie wie jak ją dalej poprowadzić. Bardzo mnie to zaintrygowało i szkoda, że w serii nie poświęcono temu więcej miejsca. Pod względem graficznym doceniam, że sceny miłosne są pozbawione wulgarności. Dobrze to podkreśla intymność tych momentów i nie obdziera ich z pewnego romantyzmu. Jestem zadowolony z przedstawienia tu tematu inicjacji seksualnej, chociaż trochę rozczarowały mnie inne wątki. Lekturę oceniam na plus i żałuję, że na finałowy przyjdzie trochę poczekać, bo premiera szóstego tomu w oryginale zaplanowana jest dopiero na lipiec tego roku.

To komiks z przepiękną kreską oraz cudowną historią, utrzymany w odcieniach błękitu. To historia o odnajdywaniu siebie, uświadamianiu sobie tego co dla nas ważne i późniejszej walki o to – czyli tak naprawdę to historia o dojrzewaniu, idealna do zapoznania się dla większości nastolatek. Wyciśnie niejedną łzę, szczególnie we fragmentach wewnętrznej walki „Monstrum” imieniem M ze swoimi potrzebami. Walki podjętej tylko po to, aby uniknąć wykluczenia i nadal czuć tą miłość i przynależność, która wynika z udawania bycia kimś innym. To mądra opowieść graficzna, nie tylko dla fanów Frankensteina. Cieszę się, że po nią sięgnęłam zostawiła w moim sercu dużo ciepła.

No i od razu musiałam zabrać się za drugą część. i co mogę powiedzieć, jest lepiej, ale nadal... To nie jest to. Jak na 250 stron, jest bardzo mało treści, choć tą która przekazuje jest ważna. Jest pokazana w przystępny sposób. Ale może to ta specyfika książki mi nie pasuje.

Twórczość Weroniki Łodygi pokochałam przy okazji lektury Hurt Comfort. Pamiętam, że była to jedna z lepszych powieści młodzieżowych, które przeczytałam kiedykolwiek. Do dzisiaj wracam do tej historii z uśmiechem na ustach i przymierzam się do ponownego spotkania. Jakiś już czas temu na mojej półce zagościł komiks, który jest poniekąd nawiązaniem do bohaterów tamtej powieści. Czy wypadł on równie dobrze, co właśnie tamten tytuł? O tym w poniższej recenzji. Magda jest najlepszą przyjaciółką Artura. Właśnie dowiedziała się, że jej ojciec spodziewa się drugiego dziecka ze swoją nową żoną. Dziewczyna jest dość zagubiona, ale przede wszystkim zła — bo dlaczego jej tata, który zawsze opiekował się nią i jej siostrami, ma teraz jeszcze skupiać swoją uwagę na kolejnym członku rodziny? Siostry Magdy wydaję się całkowicie pogodzone z tą informacją, a wręcz sprawiają wrażenie radosnych. Czy z Magdą jest coś nie tak, skoro wciąż nie potrafi pogodzić się z rozstaniem rodziców? Na szczęście może liczyć na Artura, który choć nie ma rodzeństwa, to sprawia, że dziewczynie jest po prostu lżej. Rozpoczynając lekturę tej pozycji, nie nastawiałam się na nic konkretnego. Tak zupełnie szczerze — chciałam podejść do tego tytułu z czystą głową, by nie kreować sobie żadnych większych oczekiwań już na starcie. Pierwsze strony jednak okazały się dla mnie dość... rozczarowujące, co przyjęłam z dość dużym smutkiem. Główną bohaterką tej historii jest Magda, która została postawiona właśnie przed faktem dokonanym – w jej życiu pojawi się nowe rodzeństwo, które zapewne całkowicie pochłonie uwagę taty. Właściwie jej uczucia są całkowicie zrozumiałe — do tej pory to właśnie ona i jej siostry były takimi “oczkami w głowie”, a sama Magda rozmawiała z nim najwięcej. Teraz kiedy sytuacja ma się zmienić, dziewczyna właściwie przechodzi przez kilka etapów żałoby — musi się pogodzić z nową sytuacją, ale nie jest to łatwe. Kreację tej bohaterki oceniam na naprawdę wysoką ocenę, ponieważ uważam, że autorka bardzo dobrze ukazała emocje i myśli Magdy. Fabuła powieści skupia się przede wszystkim na rozstaniu rodziców, które poniekąd wciąż wzbudza w dzieciach poczucie winy, smutek i taki brak zrozumienia dla tego, co się wydarzyło. Dodając do tego fakt, że jedno z rodziców zdążyło ułożyć sobie życie na nowo (do czego ma oczywiście całkowite prawo), otrzymujemy historię, która pokazuje trudność w radzeniu sobie z nową rzeczywistością, ale i która w pewien sposób daje nadzieję — że da się to wszystko pogodzić. Weronika Łodyga ma naprawdę dobre pióro, a ilustracje, które pojawiły się w tym komiksie, wyszły spod ołówka Anny Krztoń — a wyszły naprawdę dobrze. Bardzo przypadła mi do gustu kreska, jaką został narysowany ten komiks, więc lektura tego tytułu dodatkowo była miła dla oka. Jednak, żeby nie było zbyt cukierkowo, to paradoksalnie, w tym wszystkim czegoś mi zabrakło. Sama nie do końca wiem, czego, ale gdzieś umknęła mi ta cała kropka nad i, na którą czekałam. Choć nie nastawiałam się na nic konkretnego przed rozpoczęciem lektury, to z czasem zaczęłam oczekiwać czegoś, co sprawi, że tytuł ten całkowicie mnie w sobie rozkocha – niestety się nie doczekałam. Ta książka jest dobrze napisana, zawiera ważne tematy i ogólnie rzecz biorąc, jest warta uwagi, tylko że nie było to tak dobre, jak przykładowo Hurt Comfort, które to kocham. Domestic Fluff to taka pozycja, po którą warto sięgnąć, jeżeli polubiliście się z piórem autorki, jednak nie bądźcie źli, jeśli ta książka nie okaże się dla Was niczym odkrywczym. Dajcie jej szansę, bo jest szalenie ważna pod względem tematyki, a to myślę, że jest naprawdę istotne.

Długo czekałam żeby przeczytać te książkę i cieszę się, że w końcu była na to okazja. Okazała się nie tak super jak myślałam, ale nadal jest dobra. Tylko jest mało treści jak na tyle stron, czuje duży niedosyt po jej lrzeczytaniu. Podoba mi się pomysł, ale wykonanie już mniej.

Przeczytałam wcześniej „Introwertyczkę w głośnym świecie” tej samej autorki i ujęła mnie swoją bezpretensjonalnością, zatem z dużym zaciekawieniem sięgnęłam po tą powieść graficzną. Jakie są moje wrażenia? Różnorodne. Po pierwsze bardzo ważne jest to, że autorka tak otwarcie mówi o depresji. O tym, że każdy z nas ma prawo do gorszego samopoczucia, a gdy okazuje się, że jest to spowodowane chorobą, to nie powinien się wstydzić. Co prawda niektóre z jej porad wydają mi się infantylne, ale czasami lepiej powiedzieć to samo kilka razy i prostymi słowami, niż wcale. Tak jest w tym przypadku. Jeżeli ta książka wpadnie w ręce kogoś potrzebującego pomocy, to jest niejaka szansa, że nawet jeśli nie okaże się remedium, to może chociaż pokaże gdzie i jak szukać pomocy. Jest to również mini poradnik dla tych, których najbliżsi cierpią na depresję. Nie jest to natomiast powieść, którą będziecie czytać z zapartym tchem, lecz trzeba szczerze przyznać, że nie taki był zamysł autorki. Polecam.

Czy mam łzy w oczach? Tak. Czy przeczytałam książkę na raz? Owszem. Czy jest wybitna? Jak najbardziej. Ma minusy? Ano. Plot twist byl dosłownie na samym końcu. Nie mogłam sie go doczekać, bardzo chcialam wiedzieć "co pójdzie nie tak" w końcu cos takiego zawsze sie w tych książkach dzieje. Marta napisała tą książkę tak, że sie przez nią po prostu płynie. Jest lekka a mimo to bardzo dobrze napisana. Nie doszukiwać sie ani jednego błędu logicznego, jakiejś wpadki. Polubiłam WSZYSTKIE postacie z książki, są bardzo dobrze, realnie napisane, każda ma swój głęboki charakter, nie są tam tylko dla ozdoby. Bardzo bardzo polecam wam przeczytac tą książkę.

Specyficzne połączenie horroru z literaturą YA tworzy duszną, niepokojącą atmosferę, która trzyma w napięciu od początku do końca. Audiobook dodatkowo buduje klimat dzięki starannie dobranej muzyce, choć momentami głosy postaci drugoplanowych bywają trudne do wychwycenia. Mimo tych drobnych niedogodności, historia skutecznie wciąga i potrafi przyprawić o dreszcze. To ciekawa propozycja dla tych, którzy lubią mroczne opowieści z młodzieżowym zacięciem.

W momencie, kiedy sięgnęłam po ten komiks, byłam przekonana, że komiksy są jednak nie dla mnie, hokej zdecydowanie nie jest dla mnie (ani żaden inny sport), a już na pewno nie młodzieżówki. No, książki młodzieżowe pewnie nadal nie są dla mnie, ale poza tym, wow, wow, wow. Komiks wygrzebałam sobie w ciemno na szmateksie, grzebaku, lumpeksie, szmatach czy jak to zwą w Waszym regionie. Jestem zachwycona! Wrócę tam! Może będzie więcej takich smaczków. Nie czytuję papieru, bo nie lubię, więc jak mi się zdarza to jest to komiks, album, coś, czego nie da się przyjemnie przeczytać na czytniku. Podoba mi się kreska, kocham to, że poza czarną kreską są dodane niebieskie elementy typu kurtka, czapka, pomaga to w identyfikacji bohaterów. Kocham to, że to dziewczyna jest sportsmenką, a nie facet. Kocham to, że seksualność jest tutaj sprawą normalną, każda jej odmiana. Ten komiks jest taki uroczy, ta historia jest taka UwU, o jak się cieszę, że na to cudo trafiłam <3 Te tytuły po angielsku to jakaś plaga.

Przyjemna historia, budująca. Pokazująca, iż słowa mają moc. Jednak czegoś tu trochę zabrakło. Może bardziej mocnego przekazu - w końcu to opowieść dla młodzieży. Można się z niej jednak dowiedzieć kilku ciekawych faktów o literach alfabetu hebrajskiego. A kreska jest bardzo przyjemna.

Świetnie ujęte wątki. Przez książkę się po prostu płynie, lekko i przyjemnie. Żałuję, że nie kupiłam całej trylogii na raz, bo teraz muszę czekać na paczkę 😅 Jedyne co, to uważam, że są pewne nieścisłości (wiek w jakim Henry się przemienił, a kiedy nie miał pulsu - list na końcu książki?).

Urocza historia napisana barwnym językiem.Na początku poetyczne,kwieciste(dosłownie )przemyślenia Moon,mogą nieco przytłoczyć i zniechęcić...jednak dynamiki dodają tu humor, potyczki słowne głównych bohaterów i emocje,związane głównie z pokręconą rodziną Moon.O ile siostrę można uznać za toksyczną,ale z szansą na poprawę,o tyle matka nie powinna pozostawać dłużej na wolności.Zresztą wątek matki powinien mieć bardziej zdecydowane zakończenie.Romans utrzymany w mistycznym klimacie,za sprawą klątwy rodzinnej,magii roślin i ziemi.Nie jest to tak dosłowne,ale też nie do końca realne.Zwykle nie lubię fantastycznych akcentów w zwykłym świecie,tym razem historia do mnie trafiła.Polecam,nie jest napisana prostym językiem,ale w mojej ocenie nie było w tym przesady.

Chyba nie lubię komiksów! Zastanawiacie się pewnie dlaczego? Dlatego bo są zdecydowanie za krótkie a wciągnęłam się w opowieść konkretnie. Jest to komiks na podstawie książki którą mam w swojej kolekcji ale jeszcze nie miałam okazji po nią sięgnąć. I to jest dobry powód by w końcu ją przeczytać! Komiks jest ciekawy- czasami było za dużo obrazków a za mało tekstu ale jest to do przełknięcia. Poznajemy dziewczynę która jest zafiksowana na punkcie bohaterów z książki i jest pierwszakiem na studiach. Ma trudny start bo siostra bliźniaczka się od niej odsuwa i jest samotna w wielkim akademiku. Poznaje kilku ludzi ale nie oszukujmy się jest nerdem i to konkretnym. Polecam i na pewno wkrótce sięgnę po cała powieść 😊

Przeczytałam na szybko, żeby móc obejrzeć film (który jest trochę inny, ale też dobry). Bardzo fajnie gra konwencją superbohaterskich opowieści. Nikt tu nie jest ani w stuprocentach dobry, ani totalnie zły. Historia jest ciekawa, graficznie mi się podobała, a bonusem jest to, że jest całkiem zabawna i kilka razy śmiechłam

To historia dość ciężka emocjonalnie. Wszyscy bohaterowie są chorzy, a akcja rozgrywa się w szpitalu — sięgając po tę książkę, byłam przygotowana na taki klimat. Poznajemy historię każdego z bohaterów: ich choroby, sytuacje rodzinne oraz relacje między nimi. Każda z tych historii boli na swój sposób — jedne trochę mniej, inne zdecydowanie bardziej. Od początku wiemy, że główna bohaterka straciła swojego chłopaka. W trakcie książki poznajemy go bliżej dzięki rozdziałom przeplatanym między historiami bohaterów a teraźniejszością. Sam tytuł — „Zakochaliśmy się w nadziei” — bardzo dobrze oddaje sens tej historii. Bohaterowie, mimo chorób i trudności, chcą wierzyć, że nie umrą i że dane im będzie przeżyć to, co przeżywają osoby w ich wieku. Zakończenie ujawnia, kim tak naprawdę jest główna bohaterka. Ja po części domyśliłam się tego wcześniej, ale i tak było to ciekawe domknięcie historii. To książka idealna na moment, kiedy chcemy trochę się posmucić, popłakać i zastanowić nad życiem.

Jak tylko usłyszałam o fabule tej książki, że dwie zranione przez jednego chłopaka dziewczyny, postanawiają połączyć siły by się na nim zemścić i się przy tym w sobie zakochują, to wiedziałam, że muszę przeczytać tą historię. I był to strzał w dziesiątkę. Kojarzycie "Rywalki" od Kiery Cass? To wyobraźcie sobie, że tamta historia dzieje się w współczesnym świecie, że kilka dziewczyn bierze udział w reality show, rywalizując o względy faceta, by wygrać program. Ale wszystkie dziewczyny to są ex tego faceta i dwie z nich postanawiają połączyć siły i wygrać ten program, tylko po to by w ostatnim odcinku z nim zerwać i zemścić się za krzywdy, które im wyrządził. Jeśli przeczytalibyście coś w klimatach "Rywalek" ale w odświeżonej wersji z motywem zemsty i wlw, to myślę, że spodoba wam się ta historia. Ta książka bardzo długo wisiała na mojej liście do przeczytania, a nie powinna, bo była to naprawdę świetna lektura przy której bardzo dobrze się bawiłam. Totalnie pochłonęło mnie czytanie tej książki i niesamowicie sprawnie ją przeczytałam, nawet nie wiedziałam kiedy dotarłam do jej końca. Jednak wątek romantyczny woman loving woman nie jest tutaj na pierwszym planie, główna oś fabularna dzieje się wokół reality show oraz motywu zemsty, a wątek miłosny jest znacznie mniejszy. Więc jeśli liczycie na typowy romans to możecie się troszeczkę rozczarować. Mimo że ja sięgnęłam po tą książkę licząc właśnie na ten romans, którego jak wspominałam nie było aż tak dużo jak się spodziewałam, to i tak ta książka bardzo mi się spodobała, bo zaciekawiły mnie przedstawione wydarzenia. Podsumowując, jeśli szukacie lekkiej, ale przy tym przyjemniej lektury, która ma w sobie odrobinę romansu i jest przy tym napisana czytającym się szybko językiem, to myślę, że powinniście przeczytać tą książkę.

Była to fajna książka, chociaż miała liczne wady. Osobiście irytował mnie brak odpowiedzialności głównej bohaterki oraz jej brak asertywności. Jej zafascynowanie syrenami niekiedy wydaje mi się być już nie zdrowe. Relacja między głównymi bohaterami była fajna, chociaż wydawała się być mocno powierzchowna. Brakowało mi też poświęcenia czasu na problemy głównego bohatera, które zdecydowanie miał, a z nimi też wiele innych odbiorców mogłoby się utożsamić.

Przepięknie rysowana historia dziewczynki, która chce odszukać swojego dziadka. W wędrówce towarzyszy jej pewien optymistcznie do wszystkiego nastawiony stwór. To początek ich przygody, a i tak sporo się tu dzieje. Jestem urzeczona kreską i z pewnością będę kontynuować razem z bohaterami poznawanie tego niezwykłego świata i jego mieszkańców.

"Piękny chaos twej duszy" Eli Paczkowskiej to pisana wierszem powieść z motywem coming of age. Wiem, co myślicie. Powieść pisana wierszem? Coż to znowu za wymysły, za pretensjonalność i egzaltowanie! Zanim jednak oceńcie książkę po... rodzaju - dajcie szansę i spróbujcie przeczytać. To, co kryje się w środku, to prawdziwy skarb. Powieść opowiada o Forest, która zaraz po osiemnastych urodzinach ucieka z przemocowego domu, a swoją ostoję znajduje u niewidzianej całej życie babci. Estera, ekscentryczna - jak sama o sobie mówi - "stara baba", przeżyła holokaust i zbudowała życie, w którym na stare lata jest czas na spotkania z przyjaciółkami, czytanie książek i kąpiele w wannie. A wraz z pojawieniem się Forest u jej progu - czas na miłość do wnuczki, ktora urodziła się w ciele mężczyzny. "Piękny chaos twej duszy" to książka absolutnie przepiękna, aczkolwiek mogę być zupełnie nieobiektywna przez to, ilukrotnie doprowadziła mnie do płaczu. Relacja Forest i Estery opisana jest fenomenalnie i cóż mogę rzec - tak jak tęsknię za moją babcią codziennie, tak przy lekturze tej książki wylałam wiele łez tęsknoty. Wierszowa forma - poetycki, a zarazem oszczędny styl - to prawdziwy kunszt. Zadziwia ogrom tematów i emocji, jaki został w powieści zawarty. To prawdziwy talent - ująć wielowątkowość, skomplikowanie, tytułowy chaos świata i losów ludzkich w tak skondensowany sposób. A przy tym choć pisana wierszem, to jest to pozycja bardzo przystępna, gdzie nie trzeba rozbrajać skomplikowanych środków stylistycznych. Młoda, dorastająca Forest i Estera w jesieni swojego życia ukazują zupełnie różne podejścia i perspektywy, stojąc wobec siebie w kontraście i ucząc się od siebie wzajemnie. Wątek relacji tej dwójki to coś, za co ja pokochałam tę książkę najbardziej, ale jest tu wiele innych tematów, które zaskarbią czytelnicze serca. Chociaż książka porusza wiele niełatwych tematów, mam poczucie, że tak jak mieszkanie Estery dla Forest, tak dla wiele czytelników ta historia może być takim comfort miejscem.