Każdy nowy dzień

Macie czasem tak, że po przeczytaniu jakiejś książki, po zamknięciu ostatniej strony - siadacie i po prostu patrzycie się w ścianę? Wiem, że wiele z Was tak miało. To samo spotkało mnie po lekturze "Kiedy się pojawiłeś" Anny Matusiak-Rześniowieckiej. Początkowo autorka wprowadza nas w świat wszystkich postaci, lektura wydaje się dość lekka, płynie się kartka po kartce. Później robi się coraz ciężej... Iza i Adam to parę wprost idealna. Oboje wykształceni, mają wspaniałą pracę i związek jak z bajki. Robią wspaniałą karierę, zakładają własną firmę i prą do przodu. Wszystko zmienia się, kiedy na świecie pojawia się ich upragniony syn... Małgosia to pielęgniarka, która całe swoje serce oddała najmłodszym. Z Jackiem tworzą naprawdę udany związek, oparty na miłości i obopólnym wsparciu. Życie obu tych par diametralnie się zmieni, kiedy na świecie pojawi się pewien mały człowiek. Jak się zmieni? Tego nie mogę Wam zdradzić. W pewnym momencie, w trakcie lektury - łzy ciekły mi już bez przerwy. Na pewno nie bez znaczenia jest to, że mój pierwszy synek ma na imię dokładnie tak, jak malutki, dzielny bohater tejże książki. Nie mam słów, żeby opisać, jak bardzo rozbiła mnie ta książka, żeby potem posklejać moje serce na nowo. Daję 10 na 10, mistrzostwo. Brawo Pani Aniu!

Przebrnęłam,(choć prostota języka aż raziła), tylko dlatego, aby poznać zakończenie, a to, jak się okazało było możliwe, ale dopiero na ostatnich stronach części drugiej. Wymuszony watek, naiwność bohaterów, nierealne sploty wydarzeń, powtarzalność opisów, przewidywalnosc akcji.. Całość tak prosta, tak mało ambitna.. nawet jak na obyczajówkę. Mnie nie ujęła. Nie polecam.

Po książki Tomasza Kieresa po raz pierwszy sięgnęłam przy okazji książki ,,Zawsze będę przy tobie'', usłyszawszy, że to pozycja, którą można nazwać sparksową. Sama nie lubię porównań, ale to było bardzo trafne. Jednak teraz wiem, że najbardziej sparksową książką autora jest Wybieram siebie, wybieram ciebie, ze względu na to, że ma w sobie dużo spokoju i refleksji. Bohaterami powieści są Sara i Maks. Sara całe życie dbała o innych, nie o siebie. Opieka nad schorowaną matką, która niedawno zmarła, pozwoliła kobiecie w końcu uciec do miejsca, które będzie wyłącznie jej i w którym będzie mogła się w końcu zając sobą. Jej wybór padł na małe miasteczko w okolicach Bergen. Marzeniem Maksa było znalezienie domku na końcu świata, w którym mógłby zamieszkać z rodziną. Niestety jego marzenie się nie ziściło i aktualnie mieszka w swoim lokum sam. Niespodziewanie losy tej dwójki się przetną. Jaki będzie finał ich znajomości? Ta książka autora jest chyba najspokojniejszą ze wszystkich. W żadnej dotąd przeze mnie przeczytanej nie ma scen akcji, mam tu na myśli budowanie relacji dwojga ludzi. Wszystko toczyło się powolnym tempem, niestety nie wszystkim przypadającym do gustu. Dla mnie było ono ok, bo mogłam się zanurzyć w fabule, w pełni się zrelaksować, a o to przede wszystkim chodzi w literaturze obyczajowej. Niestety w całokształcie czegoś mi jednak zabrakło, dlatego ode mnie 8/10.

Autorkę Niemczynow nie zbyt dobrze znam pomimo polecania jej przez wielu moich znajomych. Jakoś tak zawsze się składało, że na mojej drodze było mnóstwo innych książek, które kusiły żeby je przeczytać. Tym razem akurat dostałam książkę od znajomej i przez to, że ścigał ją termin oddania do biblioteki więc musiałam szybko ją zwrócić, od razu zabrałam się za czytanie. Historia trojga głównych bohaterów. Dwójka z nich mieszka w Niemczech, jedna w Stanach Zjednoczonych. Najbardziej zaintrygowała mnie historia Pana Helmuta i jego chorej żony. Już od pierwszych stron serce ściskało jak autorka opisywała trud opieki nad ukochaną osobą. Miłość, którą Helmut darzył żonę miałam wrażenie, że chyba się nie zdarza. Pomimo trudności, które napotykał na swojej drodze, obelgi, które wysłuchiwał od ukochanej, osoby, ciosy, które przyjmował nie spowodowały u niego nawet chwili złości, momentu aby krzyknął na miłość swojego życia. Odnosiłam wrażenie, że jest to niemożliwe aby tak mocno kochać, a jednak...Bohater robił wszystko aby wypełnić słowa przysięgi. Przyszedł jednak czas, że musiał przyznać przed sobą i przed żoną, że nie ma już siły i nie potrafi zająć się nią tak jak zrobią to specjaliści. Moment ten był okropny, łamiący serce i ściskający za gardło. Czułam jak do oczu napływają mi łzy, czułam ból Helmuta gdy zdecydował się oddać żonę do ośrodka. I tu pojawiają się kolejni bohaterowie - Martin i Liza. Każde po przejściach, każde ze złamanym sercem i próbujące odnaleźć swoje miejsce na ziemi. Jak się okazuje oprócz złamanych serc, bohaterów łączy coś więcej - historia i miłość do ojczyzny. Mimo, że mieszkają w Niemczech oraz Stanach Zjednoczonych, to mają korzenie polskie i nie zapominają o tym albo inaczej- to przeszłość z Polski nie pozwala im zapomnieć o Polsce. Są z jednej strony szczęśliwi, że żyją w krajach marzeń jak to się mówiło o nich w latach osiemdziesiątych i wcześniej. Z drugiej strony tak strasznie tęsknią za tym co zostawili, czego musieli się wyrzec. Czy to im się opłaciło i czy rzeczywiście są szczęśliwi w swoim nowym życiu? Książka zachwyca pod każdym względem. Chwyta za serce, wzbudza mnóstwo emocji- niestety według mnie tych smutnych, nostalgicznych. Przez kilkadziesiąt stron bardzo często miałam łzy w oczach i czułam jak ściska mi się gardło. Te opisy opieki Helmuta nad żoną, wiele przykrych sytuacji i córka ciągle naciskająca żeby oddać mamę do ośrodka - bardzo smutne fragmenty. Mimo oddania jej - Helmut do końca był z nią i na każdym kroku pokazywał jej swoją miłość. Martin oszukany brutalnie przez żonę i obarczony każdym jej niepowodzeniem - zniszczony emocjonalnie. Liza uciekająca do Polski aby znaleźć swoje miejsce po rozwodzie. Każda z tych historii smutna i poruszająca. Pokazująca jak wiele człowiek jest w stanie udźwignąć aby w końcu znaleźć to swoje wymarzone szczęście i miejsce na ziemi. Autorka w piękny sposób pokazała, że wyjazd do obcego kraju aby polepszyć sobie życie i osiągnąć coś więcej niż tylko przeciętny standard życia to nie zawsze równa się dobre życie. Czasami możemy stracić dużo więcej niż gdybyśmy zostali w ojczyźnie i postawili na życie z bliskimi niż życie w luksusie. Powieść bardzo wzruszająca, poruszająca wiele czułych punktów, pokazująca jak mocno można kochać i jak mocno można nienawidzieć. Opis, który znajduje się z tyłu okładki nawet w 10% nie oddaje tego, co czytelnika czeka w środku książki. Jest bardzo lakoniczny i sprawiający wrażenie, że będzie to miła obyczajówka na letnie dni- nic bardziej mylnego. Trzeba się nastawić na bombę emocjonalną od której nie będzie można się oderwać a gdy już się ją skończy to poczuje się wyczerpanie emocjonalne, jednocześnie radość z lektury i zadumę nad tym co tak naprawdę liczy się w życiu. Polecam gorąco !!!!

Ewelina z czasem zrozumiała, że decyzje, które podejmowała w swoim dotychczasowym życiu były poprostu złe. Gdy została mamą zapragnęła stworzyć dla córeczki chociaż małą namiastkę prawdziwego domu. Bez Sebastiana, który formalnie nadal jest jej mężem. Brak mężczyzny u boku czasami jej doskwierał, dlatego idąc za radą stworzyła swoje konto w aplikacji randkowej. Na co dzień pracuje w salonie fryzjerskim, działa też prężnie w mediach społecznościowych. Ewelinie udało się wyjść na prostą. Nawet jej relacja z matką uległa znacznej poprawie. Za to zaczyna ją martwić dziwny niepokój, który odczuwa od kilku dni. Joanna po rozwodowych perturbacjach powoli odzyskuje wewnętrzną stabilizację. Pomagają jej w tym spacery, teatr, spotkania z przyjaciółmi. Nieoczekiwanie zaczyna angażować się również charytatywnie. Gdy któregoś dnia otrzymuje tajemniczy list, wszystko do niej wraca ze zdwojoną siłą. Jadwiga w dalszym ciągu pracuje w bibliotece, a każdą wolną chwilę wykorzystuje na pielęgnację działki. Biorąc ślub z Janem była szczęśliwa. Niestety z biegiem czasu miłość, która ich ze sobą połączyła ulotniła się w nieznanym kierunku. W trakcie niespodziewanej wizyty Pawła, Jadwiga szybko wyczuła, że syn może znowu coś od niej chcieć i prawdopodobnie opowie kolejną wymyśloną przez siebie historyjkę. Jednak tym razem ma zamiar rozegrać to trochę w inny sposób. Jak ja kocham takie książki, od których nie sposób się oderwać. Książkę Kingi Gąski "Czas na nową miłość" przeczytałam błyskawicznie. Byłam szalenie ciekawa jak potoczyły się losy trzech kobiet, które zostały skrzywdzone przez tego samego mężczyznę. Ewelina bardzo mi zaimponowała. Jest szalona i trochę łatwowierna, ale gdy została mamą stała się odpowiedzialną i zaradną kobietą. Szczere rozmowy z mamą dobrze zrobiły im obu. Pisarka świetnie poprowadziła tę postać. Przede wszystkim jest prawdziwa, bo takich Ewelina jest wiele. Zagubionych, marzących o super facecie, które z czasem przekonują się, że życie to nie bajka. W książce pojawiło się kilka retrospekcji czasowych dotyczących Eweliny i Sebastiana. Szczególnie utkwił mi w pamięci jeden fragment, w którym wspomniana została Zosia, ich córeczka. Dziewczynka bała się wejść na tzw. diabelski młyn, wtedy do akcji wkroczył jej tata. Ależ to było piękne i wzruszające. Takich momentów jest znacznie więcej, dlatego warto mieć przy sobie coś do otwarcia łez. Chociażby wspomniane wcześniej rozmowy Eweliny z mamą. Ile było w nich miłości i matczynej troski. Nie mogę nie wspomnieć o magicznym dzwoneczku. Jadwiga cierpliwie znosiła wszystkie wybryki córki. Po tych wszystkich złych momentach postanowiły dać sobie szansę. Jadwiga jest osobą o wielkim sercu. Nikomu nie odmówi pomocy i zawsze wesprze dobrym słowem. Ta dobroć perfidnie wykorzystywana jest przez inne osoby. Niestety zalicza się do nich jej syn. Czekałam na moment, w którym użyje wobec niego magicznego słowa NIE. Paweł to dorosły mężczyzna, a zachowuje się jak rozkapryszony dzieciak. Zamiast wziąć się za uczciwą pracę, dalej knuje i mąci. Najgorsze w tym było to, że miał czelność obrać na swój cel Joannę, byłą żonę. Na szczęście kobieta nie została z tym wszystkim sama. "Czas na nową miłość" to książka, którą może się podobać, albo nie. Dla jednych będzie naiwną historyjką. Drudzy będą nią zachwyceni bo odnajdą w niej ukryte drugie dno. "Czas na nową miłość" zawiera w sobie historię przy której można się zrelaksować, ale jednocześnie warto dogłębnie przeanalizować jej treść. Tym bardziej, że zawiera w sobie wiele ciekawych wątków i tematów, które okraszone zostały życiowymi mądrościami. Polecam ją uważnie czytać, żeby móc dostrzec to, co jest w niej najpiękniejsze, czyli emocje. Jest ich tutaj cała masa. Lektura tej książki sprawia, że zaczynamy inaczej patrzeć na swoje życie. Poddajemy analizie nasze relacje z najbliższymi, które nie zawsze są najlepsze. Dzieje się tak z różnych względów. Kinga Gąska udowadnia jak wielką moc ma rozmowa. Niejednokrotnie czujemy przed nią strach, nie mamy odwagi spojrzeć drugiej osobie w oczy. Całość czyta się bardzo dobrze. Akcja biegnie po właściwym torze. Jeśli chodzi o język, momentami jest on dość specyficzny, szczególnie tyczy się to Eweliny. Dziewczyna posługuje się slangiem młodzieżowym, ale mnie akurat to nie przeszkadzało. Wręcz przeciwnie bo mogłam się pośmiać w trakcie lektury. Był jeden taki fragment, który szczególnie mnie rozbawił. Ewelina, Joanna i Jadwiga, trzy kobiety, które musiały stanąć w szranki z przeciwnościami losu. Nie poddały się i zawalczymy o nową siebie. Czy udało im się znaleźć tytułową nowa miłość tego wam zdradzić nie mogę. Za to z czystym sumieniem polecam wszystkim tę książkę. Ja, gdy tylko będę miała okazję, sięgnę po inne książki autorstwa Kingi Gąski.

Zakończenie pierwszego tomu serii Anny Karpińskiej „Kolory szczęścia” było tak dramatyczne, że wówczas poczułam pilną potrzebę natychmiastowego przeczytania ciągu dalszego. Nie było to jednak możliwe, bo ukazał się on dopiero 4 miesiące później. Tak się jakoś złożyło, że nie trafił w moje ręce od razu i zapomniałam o nim. Aż tu ostatnio rzucił mi się w oczy w bibliotece i przypomniał, że przecież wciąż nie wiem, co stało się z ciążą zastępczą Marii i jak potoczyły się losy dwóch małżeństw uwikłanych w tę historię. Na szczęście dość dobrze pamiętałam treść pierwszej części, choć autorka zadbała o to, żeby stopniowo odświeżać pamięć czytelniczki takiej jak ja i powracać do wydarzeń wcześniejszych. Nie mogę powiedzieć, żeby Anna Karpińska czymś mnie zaskoczyła. Fabuła jest przewidywalna, ale właśnie dlatego w pełni mnie usatysfakcjonowała. To, co miało się udać, to się udało, ci, którzy zasługiwali na karę- ponieśli ją, tajemnice zostały ujawnione, a w finale każdy trafił na swoje życiowe miejsce. I o to chodzi w tego rodzaju powieściach. W końcu to nie powieść egzystencjalna na miarę Nobla, czy choćby Nike, ale zwykła opowieść dla kobiet- ma relaksować, wywoływać emocje i dawać wytchnienie po trudach dnia. Przy okazji jednak autorce udało się w nienachalny sposób przemycić trochę ważnych tematów i pobudzić do zastanowienia się nad kilkoma kwestiami. Pierwsza z nich to sprawa rodzicielstwa i tego, jak podchodzi do niego polskie prawo. Matka zastępcza, nosząca w sobie ciążę z in vitro, czyli zrodzoną z materiału innej kobiety i mężczyzny w świetle przepisów pozostaje matką tego dziecka. Nieważne, że cały materiał genetyczny pochodzi od innych ludzi. W dodatku ojcem jest mąż matki zastępczej, chyba że wskaże ona innego mężczyznę. Absurdalne i bardzo nieżyciowe. Potrzebny jest długi proces adopcyjny, by dziecko mogło oficjalnie stać się potomstwem tych, z których materiału powstało. Sporo dowiedziałam się także o procedurach związanych z rozwodami i podziałem majątku. Jak się jest zamożnym i ma się co dzielić to sprawa nie jest łatwa. Nic dziwnego, że w sądach toczą się zażarte boje o uznanie kogoś winnym rozpadu małżeństwa. Jak już zauważyłam w pierwszej części autorka tworzy udane i bardzo sympatyczne portrety kobiece, ale mężczyznom dostaje się od niej po głowach ( oczywiście nie wszystkim). Postaci mężów głównych bohaterek to osoby antypatyczne, ale i schematyczne. W dodatku Anna Karpińska powiela pomysły fabularne i układa losy swoich bohaterek dość podobnie. Obie zawodzą się na mężach, obie też przekonują się, że tuż obok znajdują się wartościowi panowie, którzy tylko czekają na ich łaskawe spojrzenia. Mało tego- obaj nowi wielbiciele mają nawet synów w podobnym wieku. Czyżby chodziło o zaakcentowanie siły pokrewieństwa pomiędzy Marią a Aleksandrą? Jeśli tak to w porządku, choć i tak uważam, że zbyt grube te nici, którymi to uszyto. Mimo kilku zastrzeżeń uważam, że książki tej autorki trzymają dobry poziom w zalewie powieści dla kobiet. Jeśli więc mamy ochotę na coś lekkiego i odmóżdżającego to Karpińska się nadaje. Można czytać bez żenady.

Cichym słowem to trzeci tom, zamykający cykl Bursztynowa miłość. Całą serię będę dobrze wspominać, bo uważam, że historia Edyty i Jacka to kwintesencja dobrej obyczajówki, której wbrew pozorom nie ma aż tak dużo na polskim rynku. Nie chcąc za dużo zdradzać z opisu fabuły, nadmienię tylko, że Edyta poświęca się w pełni w pisaniu i swojej rodzinie, chcąc zapomnieć o Jacku, który aktualnie mierzy się z rolą ojca. Kiedy obojgu wydaje się, że o sobie zapomnieli, ich drogi niespodziewanie się przecinają. Które z nich zrobi pierwszy krok w stronę łączącego ich uczucia? Czy para z dużą różnicą wieku na szansę na udany związek? Jak wspomniałam wyżej, bardzo sobie cenię tę serię, bo tęskniłam za „normalnymi” obyczajówkami, przy których mogę się rozmarzyć, zaczerpnąć świeżego powietrza, w pełni się zrelaksować. Muszę jednak przyznać, że trzeci tom podobał mi się najmniej z całej serii. Nie wiem co, jest tego przyczyną, ale tak jak wierzyłam w uczucie Jacka i Edyty wcześniej, tak teraz ich zachowanie może nie tyle mnie nie przekonywało, ile nie satysfakcjonowało w pełni. Najmniej swoim zachowaniem przekonywała mnie Edyta, która jak na dojrzałą kobietę, zachowywała się momentami jak rozwydrzona nastolatka. Jacek w sumie też nie był jej dłużny, ale patrząc na całokształt, ku niemu skłaniałam się bardziej. Mimo moich narzekań nadal uważam, że jest to pod względem stylu i języka przewspaniała powieść, przy której warto spędzić czas. Ode mnie 7/10. Oczko niżej niż poprzednie części ze względu na charakterologiczne zgrzyty.

O cholera no to teraz Pani autorka zaszalała. Co tam się stało. W takim momencie. Teraz nie mam innego wyjścia jak czytać trzeci tom. Trzymał mnie w napięciu, czułam się jak bym była na miejscu Danusi. Fajnie i lekko napisana książka. W tej części opisany są losy Danusi, drugiej z trzech przyjaciółek. Danusia nie miała łatwego życia. W dzieciństwie ojciec zrzucał na nią całą winę. Co lub kto zrobił źle zawsze winną była Danka. Mąż uciekł jej sprzed ołtarza i zniknął bez słowa. W późniejszych latach zachorowała na nowotwór. Ma syna Bartka i drugiego męża Janusza. Jest pewna, że Janusz prowadzi podwójne życie, ale dalej tkwi w tym związku. W sumie sama nie wie dlaczego. Niespodziewanie któregoś dnia budzi się a w domu nie ma ani Janusza ani jego rzeczy.

"Odkąd Cię poznałam" - Klaudia Bianek Tom II serii "Nieobojętność" " Żyłam z dnia na dzień, jednocześnie nie przeżywając prawdziwie i emocjonalnie ani jednego dnia" Dalsze losy Agaty, jej małżeństwa z rozsądku i Kamila, który walczy o każdy oddech normalności. Dwie zupełnie inne osoby... Oboje zostali skrzywdzeni przez los i oboje starają się stanąć na nogi wbrew przeciwności losu. Co z uczuciem, które się między nimi pojawiło ? Czy wywalczyli sprawiedliwość? Ta dylogia zasługuje na Waszą uwagę ❤️ W tej części dopadnie Was jeszcze więcej wzruszeń, czułości i bólu, totalny miszmasz emocjonalny ...

Książka bardziej przypominająca lekki thriller psychologiczny niż obyczajówkę. Kilka kobiet zdominowanych przez jednego mężczyznę to nie przypadek. Kiedyś sobie solidnie zapracowały na to, aby być teraz jego marionetkami. Czy opiekunka małej, bezbronnej dziewczynki odkryje prawdę? Przeczytajcie, a gwarantuję, że się dowiecie i nie zawiedziecie. :)

Dorota i Przemek są małżeństwem. Pięć lat temu spotkała ich tragedia. Od tamtego momentu ich relacje nie są już takie jak były. Żyją obok siebie, praktycznie ze sobą nie rozmawiając. Przemek jest profesorem filologii polskiej, wykłada na uniwersytecie. Dorota pracuje w przedszkolu. Kiedy na horyzoncie pojawia się Sandra, studentka filologii, Przemek traci dla niej głowę. W myślach nazywa ją Salome, gdyż przypomina mu biblijną postać. Mężczyzna jest rozdarty. Z jednej strony przemawia przez niego rozsądek (żona), z drugiej strony pokusa, by spróbować czegoś nowego (studentka). Sytuacja nieoczekiwanie się zmienia. Dorota chce naprawić relacje z mężem, pragnie odbudować to, co ich łączyło. Czy Przemek ulegnie pokusie? Jak potoczą się losy głównych bohaterów? Książka jest napisana z perspektywy trojga bohaterów - Przemka, Doroty i Sandry. Ta historia daje do myślenia. Poznając ją miałam nieodparte wrażenie, że już coś podobnego czytałam. Nie odebrało mi to jednak przyjemności z odkrywania jej. Książka była wciągająca, a zakończenie mnie zaskoczyło. Jeśli lubicie obyczajówki z elementami erotycznymi oraz wątkami psychologicznymi, to zachęcam do sięgnięcia po tę powieść.

Powieść "Beskidzki anioł" opowiada o trudnych losach Joanny Wilk, jej żałobie, pustce w sercu, braku perspektyw. Ale jak to bywa w tego typu literaturze, Joanny historia kończy się happy endem. Każdy problem znajduje swoje rozwiązanie. Mam wrażenie, że powieść jest schematyczna, chociaż bywają w niej wątki których bym się nie spodziewała m.in.: historia Estery. Pomimo kilku niuansów które przeszkadzały mi w pełni cieszyć się lekturą, sięgnę po kolejną część przygód Joanny i Tomasza.

Książka jest niezła, ale bardzo męczyły mnie ciągłe powtórzenia. Naprzemiennie wałkowane były te same tematy i te same sprawy. Czasem ubrane w inne słowa czy zdania, ale jednak miałam wrażenie, że w kółko czytam o tym samym. Akcji też tu za bardzo nie było, słuchaliśmy tylko żalów głównych bohaterek. Myślałam, że na koniec zacznie się coś dziać, zapowiadało się całkiem całkiem, ale jednak zakończenie było może i fajne, ale pozbawione emocji.

Ile w sobie trzeba mieć miłości, aby stać się rodziną zastępczą dla obcego dziecka? Malwina ma go całe morze i wraz z mężem taką rodziną staje się dla Kacpra, którego wychowuje od urodzenia. Dziecko ma wiele deficytów, które utrudniają mu prawidłowe funkcjonowanie w społeczeństwie. Oprócz niepełnosprawności intelektualnej towarzyszy mu ADHD oraz to, co matkę zastępczą przeraża najbardziej - satysfakcja z krzywdzenia innych. Chłopiec jest trudnym dzieckiem i wymaga opieki 24h na dobę. Malwina przekłada jego dobro nad własne, pogarszają się jej relacje z własnymi dziećmi, które Kacpra się po prostu boją... Malwina staje przed dylematem - być nadal rodziną zastępczą dla Kacpra czy zrezygnować? Tego dowiedzieć chce się dziennikarka - Lila, która pisze artykuł na ten temat. Wątek Malwiny oparty na faktach... Historia tego dziecka jest po prostu nie do uwierzenia. Warto przeczytać, aby mieć obraz tego, z czym muszą mierzyć się rodziny zastępcze.

Lipcowe wyzwanie LC - ciepłe kraje. Z dużą przyjemnością wpadłam do Trogiru, z mniejszą spotkałam się z Olgą, bo to wkurzająca baba. Nie potrafiłam jej ani współczuć, ani kibicować, gdy zaczęło się kobiecie w końcu jako tako układać. Pewnie taki był zamysł autorki i sądzę, że to większa sztuka wykreować kontrowersyjną i antypatyczną postać, niż sympatyczną, wielbioną przez każdego przyjaciółkę wszystkich i wszystkiego. Przez pierwszą połowę książki raczej nudno było i leniwie, ale jakże mogłoby być pod błękitnym chorwackim niebem, gdzie sjesta w południe, słońce praży, a życie płynie powoli? Potem nagle wszystko ruszyło z kopyta. Pojawiły się fabularne zakrętasy, odezwała się przeszłość, rozwiązało się wiele zagadek. Tę część zaczynałam czytać z fochem, bo nie lubię jak się poprzedni tom kończy w środku akcji, zmuszając mnie do kupienia kolejnego. Skończyłam udobruchana. Fajne wakacyjne czytadełko, szczególnie jak ktoś spędza urlop na leżaku w Chorwacji. Udanych wakacji życzę.

Wrzuciłam do biblioteczki do odsłuchania myśląc, że będzie to fajny przewodnik po różnych miejscach w Portugalii z jakąś osobistą historią lub wspomnieniem. Zauroczyła mnie też okładka. Zaczęłam słuchać i tu zaskoczenie, to nie przewodnik, ale opowiadana historia na tyle wciągnęła mnie, że nie mogłam sieoderwać od słuchowiska. Szczególnie podobał mi się zabieg literacki polegający na opisywaniu tego samego oczami różnych ludzi, sprawiało to, że obraz nabierał barw, a historia stawałą się pełniejsza.

Chociaż chwilami niektóre sytuacje wydawały mi się nierealne i absurdalne to mimo to powieść przeczytałam z ogromną przyjemnością. Coraz częściej zdarza mi się sięgać po literaturę obyczajową. Dramatyczna sytuacja Laury wzbudza współczucie. Laura do momentu spotkania młodej dziewczyny nie widzi już sensu życia. Wszystko jest jej obojętne. Tylko walka i opieka jej przyjaciół nie pozwalają zrobić jej czegoś głupiego. Pokazuje to jak ważna w naszym życiu jest przyjaźń, prawdziwa przyjaźń. Z pomocą tychże przyjaciół Laura poznaje nowy cel w życiu i zaczyna walkę o jego realizację. Cały czas jej dopingowałam i ucieszyło mnie zakończenie tej powieści. Książka wzbudza dużo smutnych emocji.

Drugi tom cyklu Między stronami życia. Tym razem poznajemy losy drugiej bohaterki - Marleny . Marlena – agentka Michała, mistrza horrorów, i przyjaciółka Justyny, autorki bestsellerowych romansów – chce zrobić wszystko, aby wyciągnąć dwoje pisarzy z twórczej niemocy. Gdy sprawy wydają się zmierzać we właściwym kierunku, na horyzoncie pojawia się jej brat, Krzysiek, który wpadł w tarapaty finansowe. Problemy brata zaczynają być problemami Marleny, a jedyną szansą na ratunek jest dla niej przyjęcie nietypowego zlecenia. Ma napisać autobiografię milionera Seweryna Mazura i w tym celu wyjechać do Francji. Podjęcie tej decyzji niesie za sobą bardzo poważne konsekwencje. Wszystko dobrze się kończy , a para Marlena i Seweryn szybko przypada sobie do gustu i zostają nieźle dobraną parą.

Wszystko zaczyna się niewinnie – dziennikarka postanawia napisać artykuł o pracy w korporacji. Nie pierwsza taka akcja i nie ostatnia, prawda? Kobieta przychodzi do „Fabryki Marzeń” kilka razy w tygodniu i obserwuje ludzi, którzy w niej pracują, rozmawia z nimi i wyciąga wnioski. Na pierwszy rzut oka wszystko wygląda normalnie, ale „im głębiej w las” tym robi się ciekawiej. Nie tylko jeśli chodzi o reportaż dziennikarki Gai (choć i tu pojawiają się tzw. smaczki – kobieta dowiaduje się rzeczy, których nie powinna się dowiedzieć). Bo o ile początkowo Gaja zachowuje się profesjonalnie i nie interesuje się chwilowymi współpracownikami – o tyle później wszystko się zmienia. Czy muszę pisać coś więcej? Oczywiście szczęśliwa mężatka, matka wspaniałego synka wpada w wir romansu. Kochankowi trzeba oddać, że bardzo się starał ją sobą zainteresować. Na początku nawet nie chodziło o to, że żywi do Gai jakieś głębsze uczucia, a o „dobry numerek” oraz odpowiednio napisany przez nią artykuł. Ktoś chciał mieć rękę na pulsie co do tego co napisze kobieta o ich firmie i oczywiście miały być to same superlatywy, no bo jakże by inaczej – wszystko co się dzieje w firmie powinno zostać w firmie, czyż nie? Ale staje się coś nieprzewidzianego (dla samego kochanka oczywiście, bo nie taki był plan) - zakochuje się w Gai i wszystko zaczyna się komplikować. Zacznijmy może od tego, że sam mężczyzna jest skomplikowany – nerwice, depresja itp. Apotem dzieje się „magia”. Nic nie toczy się tak jak powinno... Ale czy romans można rozplanować? W moim odczuciu książka opowiada o tym, jak bardzo można sobie skomplikować życie jedną decyzją, jak jedna osoba może wpływać na drugą i o tym, że prędzej czy później karma wraca.

„Wszystko, czego nie zrobiliśmy razem” to wzruszająca powieść o niewykorzystanych szansach i trudnych wyborach. Książka porusza temat niewypowiedzianych uczuć oraz konsekwencji odkładania ważnych decyzji na później. Bohaterowie są realistyczni i łatwo się z nimi utożsamić. Styl autorki jest lekki i emocjonalny, dzięki czemu historia szybko wciąga. To książka, która skłania do refleksji i na długo zostaje w pamięci.