Karnawał

„Czasami najlepsze, co możesz zrobić, to podjąć bardzo złą decyzję.” I dokładnie taka jest ta książka — decyzją, której nie da się cofnąć, nawet kiedy już zamkniesz ostatnią stronę. „Mgła” Kamili Bryksy na pierwszy rzut oka gra w bardzo znaną grę. Kobieta traci pamięć, budzi się w rzeczywistości, której nie rozumie, a ludzie wokół niej próbują jej tę rzeczywistość opowiedzieć od nowa. Motyw ograny, niemal podręcznikowy. I właśnie dlatego łatwo się na niego nabrać. Ewelina Dobrzycka zostaje odnaleziona w centrum handlowym. Nie wie, kim jest, nie pamięta swojego życia, nie rozpoznaje własnego męża. Trafia pod opiekę Karola, który robi wszystko, by pomóc jej odzyskać wspomnienia — pokazuje zdjęcia, zabiera w ważne dla nich miejsca, rekonstruuje ich wspólną historię. Problem w tym, że im bardziej się stara, tym bardziej coś tu zaczyna zgrzytać. Bo pamięć to jedno. A narracja to drugie. I „Mgła” bardzo szybko przestaje być historią o amnezji, a zaczyna być historią o tym, kto ma prawo opowiadać cudze życie. Każda postać w tej książce coś ukrywa. Każda coś dopowiada. Każda próbuje ustawić rzeczywistość pod siebie. I nagle okazuje się, że nie chodzi już o to, czy Ewelina odzyska pamięć, tylko o to, czy to, co usłyszy, w ogóle będzie prawdą. Autorka bardzo sprawnie buduje atmosferę niepewności. Nie epatuje zwrotami akcji, nie rzuca twistami co kilka stron. Zamiast tego konsekwentnie podkopuje zaufanie — do bohaterów, do wydarzeń, do własnych przypuszczeń czytelnika. To jeden z tych thrillerów, w których napięcie nie wynika z tego, co się wydarzy, tylko z tego, co już się wydarzyło, ale jeszcze nie zostało ujawnione. Dużym plusem jest sposób prowadzenia fabuły. Historia rozwija się stopniowo, warstwa po warstwie, a poszczególne elementy zaczynają się ze sobą łączyć dopiero po czasie. Czytelnik przez większość książki funkcjonuje w stanie lekkiego dyskomfortu — nic nie jest do końca jasne, nic nie jest w pełni pewne, a każda nowa informacja zmienia sposób patrzenia na wcześniejsze wydarzenia. Bryksy dobrze radzi sobie również z prowadzeniem intrygi. To nie jest historia oparta na jednym wielkim zwrocie akcji, tylko na serii mniejszych odkryć, które razem tworzą spójną całość. Finał nie próbuje być efekciarski — zamiast tego domyka wątki w sposób logiczny i konsekwentny wobec tego, co zostało wcześniej zbudowane. Nie oznacza to jednak, że książka jest bez wad. Największym problemem są momentami bohaterowie drugoplanowi, którym brakuje głębi. W thrillerze psychologicznym to istotny element, a tutaj niektóre postacie sprawiają wrażenie bardziej funkcjonalnych niż rzeczywistych. Ich motywacje nie zawsze są w pełni przekonujące, a decyzje momentami wydają się podporządkowane konstrukcji fabuły. Z drugiej strony, można to czytać również jako element zamierzonego efektu — w świecie, gdzie każdy coś ukrywa i manipuluje rzeczywistością, trudno o pełną przejrzystość także w konstrukcji postaci. Na uwagę zasługuje tempo powieści. Choć nie jest to książka dynamiczna w klasycznym sensie, wciąga bardzo skutecznie. To raczej powolne zaciskanie pętli niż szybki sprint. Im dalej w fabułę, tym trudniej się od niej oderwać, bo rośnie potrzeba zrozumienia, co tu właściwie jest prawdą. Największą siłą „Mgły” jest jednak to, że nie daje czytelnikowi komfortu. Nie oferuje prostych odpowiedzi, nie porządkuje świata w oczywisty sposób, nie pozwala jednoznacznie ocenić bohaterów. Zamiast tego zostawia z poczuciem, że granica między prawdą a kłamstwem jest dużo bardziej płynna, niż chcielibyśmy przyznać. To thriller, który nie próbuje być głośny — ale potrafi być skuteczny. Nie jest idealny, ale jest wystarczająco dobrze skonstruowany, żeby wciągnąć, zmylić i zostawić po sobie coś więcej niż tylko fabularną zagadkę. I to w tym gatunku naprawdę wystarcza.

Tajemnice są jak żar. Tlą się latami i wypalają dziury o nierównych brzegach. Weronika Mathia, Żar Znacie już Żar? Po przeczytaniu tej książki, mam do siebie tylko jedno pytanie. Dlaczego czekałam tak długo. Właśnie skończyłam, więc tylko kilka słów na gorąco. Ciężko uwierzyć, że to debiut. Nie ma chyba najmniejszej rzeczy, do której bym się doczepiła. To jest historia kompletna. Przemyślana, złożona, misternie utkana siatka wydarzeń, gdzie przeszłość i teraźniejszość łączą się w niespodziewany sposób. Każdy skrawek informacji jest po coś. Każdy szczegół ma znaczenie. Jeśli czytasz pobieżnie i nie skupiasz się na detalach, szkoda twojego czasu czytelniku. Książka jest prowadzona dwutorowo. Z punktu widzenia Leny i Kuby. Dodatkowo jesteśmy w teraźniejszości i wracamy do przeszłości. Czy 2 śmierci, zarówno ta z przeszłości jak i bieżąca zakwalifikowane jako samobójstwa, które łączy tylko miejsce - stary, opuszczony dom, mogą się w jakikolwiek sposób łączyć? Dla mnie genialna powieść. Świetnie nakreslone postaci, wyraziste, z przeszłością, problemami. Mimo że ksiażka nie jest długa, wszystko się idealnie spina. Szczerze polecam.

Świetny thriller. Koncepcja "książki w książce"-bardzo ciekawa, nieszablonowa. Historia ciekawa, wciągająca, z dużą dozą tajemniczości. Do czego jest w stanie posunąć się zdesperowany człowiek, do czego może doprowadzić skrywana uraza i zranione serce oraz jak można na podstawie domysłów i plotek kogoś osądzić...? A może prawda jest zupełnie inna? Może po prostu wszyscy się mylimy? Polecam serdecznie!

Autorka ma wyraźny zmysł do budowania napięcia i atmosfery. Jej historia wciąga, a pomysł na fabułę – młoda dziennikarka próbująca rozwikłać zagadkę sprzed lat w małej miejscowości – jest ciekawy i obiecujący. Narracja jest przystępna, a krótkie rozdziały sprawiają, że książkę czyta się szybko. Zamarska potrafi wplatać subtelne wątki psychologiczne, a momenty napięcia naprawdę działają na wyobraźnię. Bohaterowie, choć w większości dobrze skonstruowani, miejscami wydają się przewidywalni, a ich motywacje nie zawsze są w pełni wiarygodne. Niektóre wątki rozwijają się zbyt powoli, a finał, choć satysfakcjonujący, momentami opiera się na dość oczywistych rozwiązaniach i zbiegach okoliczności. Mimo tych mankamentów Pustać to dobry debiut.

"Wyrobisko" to duszny, psychologiczny thriller, który łączy napięcie klasycznego kryminału z intensywnym dramatem ludzkim. Akcja rozgrywa się w Kopalni Soli w Wieliczce, gdzie grupa osób schodzi, by nakręcić dokument, ale niespodziewany wybuch zamyka ich kilkaset metrów pod ziemią, całkowicie odcinając od świata. To, co z początku wydaje się być survivalową walką z klaustrofobiczną przestrzenią i brakiem kontaktu z ratownikami, szybko przeradza się w coś o wiele bardziej złowrogiego. Odnalezienie ciała jednego z członków ekipy wywołuje panikę i rodzi pytanie, które staje się osią narracyjną: czy zabójca znajduje się wśród nich? Autorki bardzo umiejętnie rozkładają napięcie. Każdy z bohaterów ma swoje motywacje, sekrety i powody, by nie ufać innym. Poprzez przemyślane retrospekcje, czytelnik otrzymuje fragmenty ich przeszłości - relacje rodzinne, stare konflikty, niezamknięte sprawy, które teraz wychodzą na powierzchnię. Mimo ograniczonej przestrzeni, akcja nie stoi w miejscu. Wydarzenia eskalują, relacje między postaciami się komplikują, a autorki podsuwają czytelnikowi kolejne fałszywe tropy. Finał zaskakuje nie tylko tym, kto zabił, ale też tym, jak bardzo przeszłość bohaterów wpłynęła na ich obecne decyzje. "Wyrobisko" to opowieść nie tylko o zbrodni, ale o psychicznych pęknięciach, które potrafią rozsadzić człowieka od środka. Widząc nazwiska na okładce zakładałam, że lektura ta będzie niezwykła i emocjonująca. I dokładnie taka jest! Bo przecież spod pióra dwoch mistrzyń thrillera nie mogło wyjść nic innego. Oczywiście polecam!

Ta historia od początku do końca jest spójna i dobrze poprowadzona. Wszystko układa się naturalnie, a czytanie daje dużą przyjemność. Akcja ma tempo, nie ma miejsca na nudę, a napięcie utrzymuje się przez większość książki. Do tego dochodzi zakończenie, które potrafi zaskoczyć i zostaje w głowie na dłużej. To naprawdę satysfakcjonująca lektura, po którą warto sięgnąć.

Opowiada o Iris i Gabrielu, których spokojne życie komplikuje się, gdy przyjaciółka Laure – po odkryciu zdrady męża – wprowadza się do nich i zaczyna manipulować domownikami, zadając niewygodne pytania. Książka trzyma w napięciu tak jak inne książki tej autorki.

Książka trzyma w napięciu, do końca nie wiadomo kto rozpoczął lawinę nieszczęść, które spadły na główną bohaterkę... Nawet autor pozostawił tu pole do wyobraźni, co uważam za ogromny plus! Książka pisana z perspektywy porwanej, okaleczanej dziewczyny na której młody mężczyzna testuje nowy lek przeciwbolowy oraz jej rodziny- pogrążonej w rozpaczy i świadomości braku możliwości...

Fern jest żoną Drew - przystojnego lekarza. Właśnie przeprowadzili się z Menchesteru do uroczej wioski nad morzem. Drew objął tam posadę wiejskiego lekarza. Kupili piękny dom i mieli nadzieję na spokojne życie w pięknym miejscu. To Drew nalegał bardzo na tę przeprowadzkę. Jednakże doprowadził do niej nie z potrzeby dążenia do sielskiego życia na wsi lecz w pogodni za kochanką, która go porzuciła. Alice, wraz z mężem zamieszkała właśnie w tej wsi. Pomimo początkowych trudności, romans rozkwita na nowo. Kochankowie nie mają jednak pojęcia o tym, że ich relacje nie są tajemnicą dla współmałżonków, a nawet, że mają oni swoje plany w tej sprawie. Książka jest ciekawie napisana, toczy się w dwóch przestrzeniach czasowych: obecnie i sześć miesięcy wcześniej, gdy romans został odkryty. Pomimo, iż na początku Fern wydaje się pokorną, dobrą żoną swojego męża, na końcu przekształca się w groźną famme fatale.

Bardzo lubię twórczość Izabeli Janiszewskiej. Autorka potrafi zbudować niesamowity klimat, a na końcu całkowicie zaskoczyć zwrotami akcji. I tym razem było podobnie. „W szponach” co prawda nie jest najlepszą książką, jaką czytałam, ale z pewnością należy do tych lepszych. Historia porusza trudny i ważny temat, zagłębiając się w psychikę zarówno ofiary, jak i sprawców. Sprawia, że momentami zaczynamy się gubić, by wraz ze zbliżaniem się do finału wszystko zaczęło układać się w spójną całość. W książce przeplatają się dwie osie czasu - teraźniejszość oraz przeszłość. Fabuła została poprowadzona bardzo ciekawie, nie nudziłam się ani przez chwilę. To zdecydowanie książka warta przeczytania. 👻🧒🏻 29.03.2026 - 03.04.2026✔️

Juz na początku Sarah daje nam trudne relacje rodzinne. Znam twórczość autorki, więc trochę wiem czego się spodziewać. Doceniam to, jak potrafi zagmatwać intrygę. Emma zbliża się do swoich 40 - tych urodzin. Od zawsze bała się tego dnia za sprawą swojej matki i tego co wydarzyło się w przeszłości.. Kobieta zaczyna cierpieć na bezsenność, gdzie bardzo szybko dopadają ją tego skutki. Nie wie, co jest prawdziwe a co wytworem wyobraźni. Bliscy przestają ufać Emmie a wszystko dodatkowo komplikuje pojawienie się jej starszej siostry Phobe. Kilka dni przed urodzinami rozsądek ustępuje miejsca paranoi... Emma jest pewna, że dostała obłędu, zupełnie jak jej matka, która ciągle jej to powtarzała. Bardzo zaczęłam współczuć kobiecie. Została sama ze swoimi problemami, z przepotężnym strachem i lękiem. Sytuacja nieco się zmienia, gdy w życiu Emmy pojawia się Caroline. Co przypadkowo poznane kobieta wniesie do życia bohaterki? Zakończenie jest faktycznie w stylu autorki, co nie znaczy, że nie jest dobre. Bo jest! Wszystkie puzzle zgrabnie wlatują na swoje miejsce #insomnia #sarahpinborough #thrillerbooks #czytam #bookaholic

„Asymetria” Jacka Szczygielskiego to przejmująca powieść psychologiczna, która prowadzi czytelnika przez świat pełen emocjonalnych napięć i niewypowiedzianych traum. Autor konsekwentnie buduje atmosferę niepokoju, stopniowo odsłaniając mroczne aspekty bohaterów i ich wzajemnych relacji. Każda postać jest tu niejednoznaczna, co sprawia, że ich decyzje trudno jednoznacznie oceniać. Wraz z rozwojem fabuły pojawia się coraz większe poczucie, że coś nieuchronnie zmierza ku przełamaniu. Zakończenie zaskakuje swoją gwałtownością i odwagą, burząc przewidywania czytelnika i pokazując, jak cienka granica dzieli równowagę od załamania. Ten finał nie tylko domyka wątki, ale też zmusza do ponownego spojrzenia na wcześniejsze wydarzenia. Styl Szczygielskiego — oszczędny, a jednocześnie niezwykle sugestywny — sprawia, że emocjonalny ciężar ostatnich scen mocno wybrzmiewa. To książka, która pozostawia po sobie długotrwałe wrażenie i skłania do refleksji nad ludzką kruchością.

Historia wciągająca, kompozycja interesująca, a rozwiązanie zagadki zaskakujące. Bohaterowie przekonujący, a ich cechy uwydatnione mistrzowsko. Czuje się przejmujący chłód jeziora i mroczność wyspy, do tego sowy dodające nocy tajemniczego pohukiwania. Momentami książka wzruszała do łez, a niekiedy dawała wiele impulsów do przemyśleń, nie tylko nad jej terścią, ale własnych wywołanych lekturą. Stanąć nad brzegiem jeziora, usłyszeć jego szept i pozwolić obudzić swoje własne lęki...

Początek powieści był dość toporny, ale im dalej tym zdecydowanie lepiej. Od pewnego momentu akcja mknie tak bardzo, że nie da się odłożyć lektury na później. Przyznam, że zupełnie nie spodziewałam się takiego zakończenia, jakie zaserwowała nam autorka. I choć akcja na koniec stanowczo zwolniła i końcowe rozdziały nie były już tak wciągające, ogólnie jestem zadowolona z lektury.

Książka dobrze napisana, wciągająca, czyta się jednym tchem. Akcja dynamiczna, fabuła spójna i ciekawa. Budzi emocje. Plus za poruszenie ważnego tematu nadużyć w szpitalach psychiatrycznych. Mały minus za lekko irytującą główną bohaterkę. Ogólnie bardzo dobrze spędzony czas. Polecam.

„Confessio” Natalii Kruzer to poruszający, brutalnie realistyczny thriller sądowo-psychologiczny, w którym fikcja splata się z rzeczywisością. Główną bohaterką jest prokuratorka Paulina Wilczyńska, kobieta zmagająca się nie tylko z trudną zawodowo sprawą śmierci niepełnosprawnego niemowlęcia, ale też z własnym, naznaczonym wysiłkiem codziennym życiem samotnej matki wychowującej syna z autyzmem. Od pierwszych stron czytelnik zostaje wciągnięty w surową rzeczywistość, gdzie dramat zawodowy i osobisty stykają się ze sobą w sposób naturalny i bolesny. Paulina musi zmierzyć się ze sprawą, która podważa jej wiarę w ludzi, w system i w sens wykonywanej pracy. Śledztwo dotyczące śmierci małego Kubusia z początku wydaje się rutynowe, jednak szybko okazuje się, że za tą tragedią kryje się coś znacznie mroczniejszego — zaniedbanie, bezsilność, przemoc i rozpacz, które narastały w miejscu, gdzie powinno panować bezpieczeństwo. Największą siłą książki jest jej emocjonalna prawdziwość. Kruzer nie upiększa rzeczywistości — pokazuje ją w całej surowości, bez uciekania w sensacyjne zwroty akcji. Zamiast tego skupia się na psychice bohaterów, na mechanizmach obronnych, na zmęczeniu i poczuciu winy, które towarzyszą ludziom zarówno po stronie ofiar, jak i tych, którzy mają te ofiary chronić. Każda scena, nawet ta najkrótsza, wybrzmiewa w kontekście trudów samotnego rodzicielstwa, braku systemowego wsparcia i ogromu emocjonalnego ciężaru, jaki niosą osoby pracujące w wymiarze sprawiedliwości. „Confessio” to powieść niełatwa — mocna, wymagająca i daleka od lekkiej rozrywki. Autorka umiejętnie buduje atmosferę bezradności i gniewu, pokazując, jak wiele dramatów dzieje się w cieniu instytucji, które często nie mają narzędzi ani siły, by realnie pomóc. Jednocześnie nie jest to książka przygnębiająca w sposób pusty; przeciwnie, porusza, zmusza do refleksji i zostawia czytelnika z trudnymi, ale ważnymi pytaniami o empatię, odpowiedzialność i granice ludzkiej wytrzymałości. To debiut, który uderza autentycznością i który długo nie pozwala o sobie zapomnieć.

„Jest pani nie­zła. W opo­wia­da­niu tej hi­sto­rii” — to zdanie trafia w samo sedno tej książki. To opowieść, która balansuje na granicy narracji, prawdy i jej interpretacji. Autorka opisuje konfrontację z własną historią, lękami i próbą nadania im sensu. Odpowiedź bohaterki — „To nie jest hi­sto­ria. To moje życie. Ale czyż nasze życie nie jest za­wsze tylko hi­sto­rią, którą sobie opo­wia­da­my? Hi­sto­rią, którą pró­bu­je­my ide­al­nie skom­po­no­wać i wy­pu­ścić w świat? Hi­sto­rią tak żywą, tak praw­dzi­wą, że w końcu sami za­czy­na­my w nią wie­rzyć?” W „Tyle groźnych miejsc” emocje narastały naturalnie, przez detale, niedopowiedzenia i wewnętrzne monologi, zmuszając do zadania sobie pytania, jaką historię sami o sobie opowiadamy — i czy naprawdę w nią wierzymy.

Bardzo smutne scenariusze pisze życie. To nie jest zwyczajny "kryminał", ale fabularyzowana prawdziwa historia, mimo, że bohaterowie pozostają anonimowi. Ogromny smutek naa końcu lektury jest autentyczny. Nie chce napisać zbyt wiele, bo nie lubię recenzji - spojlerów. Co rodzi się w młodych umysłach? Co można w nich zaszczepić? Książka naprawdę zostaje w głowie, warto!

Wow, cóż to były za emocje! To książka, która naprawdę daje w kość – i to w najlepszym, thrillerowym znaczeniu. Szczerze? Tak brutalnych scen chyba jeszcze nigdy nie czytałam. Momentami to było wręcz przerażające. Są fragmenty, przy których człowiek czuje autentyczny dyskomfort, serce bije szybciej, a w głowie pojawia się myśl: „czy ja na pewno chcę czytać dalej?”. A jednak czyta. Ta brutalność nie jest tu tanim szokowaniem. Ona buduje klimat, podkręca napięcie i sprawia, że cała historia staje się jeszcze bardziej intensywna. Autor nie oszczędza czytelnika – opisy są mocne, dosadne, czasem aż trudne do przetrawienia. Ale dzięki temu wszystko wydaje się tak realne, tak namacalne, że nie sposób przejść obok tej książki obojętnie. Najbardziej przeraża to, jak bardzo ta historia wciąga. Bo mimo ciężaru i mroku, nie można się od niej oderwać. Każdy rozdział kończy się w takim momencie, że po prostu trzeba czytać dalej. To emocjonalny rollercoaster – od szoku, przez napięcie, aż po niedowierzanie. To zdecydowanie książka dla osób o mocnych nerwach. Brutalna, mroczna, momentami wręcz wstrząsająca – ale jednocześnie niesamowicie dobra. Taka, którą się przeżywa, a nie tylko czyta.

Uwielbiam dobre thrillery... Uwielbiam mroczne historie... I uwielbiam zagadki, które niejednokrotnie są oczywiste od pierwszych stron... Tym razem @sara.antczak.autorka zmyliła mnie trochę tytułem... Bo *Kara tutaj ma inne znaczenie... Nie takie oczywiste... Bo to imię dziewczyny, która znika podczas festiwalu muzycznego... To imię dziewczyny, którą przyjaciele szukają od roku... To imię dziewczyny, która musi żyć... Książka jest tak dobra, że nie wiem jak do tej recenzji podejść by przez przypadek jej nie zaspojlerować... Bo mamy tutaj wschodząca gwiazdę muzyki, Krisa... Mamy też świetnego stand-upera, który dzieki swojej popularności nagłaśnia sprawę zaginięcia przyjaciółki... Mamy też studentkę psychologii, która wszystko kontroluje... I mamy Karę... Kim ona jest? Co wiąże ją z tajemniczym obozem nad jeziorem? Kto zginie? Kto jest mordercą? A kto chorym psychopatą? @sara.antczak.autorka buduje napięcie... Tworzy kolejne luki w historii... Zwodzi... I na koniec podkłada bombę, która niszczy wszystko... Nic nie jest do końca tym czym nam się wydaje... Miesza nam postaciami i ich rolami w tym wszystkim... To książka, której nie można tak porostu odłożyć... Z tego miejsca chciałabym podziękować @moj_huragan_mysli za zwrócenie mojej uwagi na twórczość autorki...