Kamienica pszczół

Ballada o śniących kwiatach to książka, która już od pierwszych stron zanurza czytelnika w spokojnym, niemal hipnotycznym rytmie podróży – zarówno tej fizycznej, jak i emocjonalnej. Autorka buduje narrację opartą na wspomnieniach, które rozwijają się niczym krajobrazy przesuwające się za oknem pociągu. Ten zabieg okazuje się wyjątkowo trafny, ponieważ pozwala czytelnikowi stopniowo zanurzać się w historię, bez pośpiechu, ale z rosnącym zaangażowaniem. Centralnym elementem powieści jest opowieść mężczyzny podróżującego z Poznania do Krakowa, który dzieli się swoją przeszłością z przypadkowymi współpasażerami. Ten prosty, lecz sugestywny pomysł narracyjny staje się pretekstem do stworzenia wielowarstwowej historii o miłości, pamięci i przemijaniu. Szczególnie interesujące jest to, jak anonimowi słuchacze stopniowo przestają być tłem, a stają się niemymi uczestnikami tej opowieści, co nadaje książce niemal teatralnego charakteru. Największą siłą powieści jest jej język. Opisy przyrody – szumiących lasów, falujących pól zbóż czy łąk pełnych maków – są niezwykle plastyczne i pełne subtelnej poetyckości. Autorka nie tylko przedstawia miejsca, ale przede wszystkim buduje nastrój, który pozostaje z czytelnikiem na długo po zamknięciu książki. Melancholia przenika niemal każdą stronę, ale nie jest ona przytłaczająca – raczej skłania do refleksji i zatrzymania się na chwilę. Wątek miłosny, skupiony wokół postaci Jadwini, został przedstawiony z dużą delikatnością. To uczucie nie jest gwałtowne ani dramatyczne w tradycyjnym sensie – zamiast tego jest ciche, trwałe i pełne poświęcenia. Autor unika przesadnego patosu, co sprawia, że historia wydaje się bardziej autentyczna. Miłość bohatera nie jest idealizowana, lecz ukazana jako coś, co przetrwało próbę czasu i trudnych okoliczności, w tym wojennej zawieruchy. Warto również zwrócić uwagę na sposób, w jaki książka operuje czasem. Przeszłość i teraźniejszość przenikają się płynnie, tworząc narrację, która przypomina raczej strumień świadomości niż klasyczną, linearną historię. Dla niektórych czytelników może to być wyzwanie, ale dla innych stanie się największym atutem powieści – szczególnie jeśli cenią literaturę bardziej refleksyjną niż akcyjną. Nie jest to jednak książka dla każdego. Osoby oczekujące dynamicznej fabuły, licznych zwrotów akcji czy wyraźnie zarysowanego konfliktu mogą poczuć się zawiedzione. Tempo narracji jest spokojne, a momentami wręcz kontemplacyjne. Jednak właśnie w tej powolności kryje się jej urok – to literatura, która wymaga cierpliwości, ale hojnie nagradza uważnego czytelnika. Podsumowując, Ballada o śniących kwiatach to subtelna, nastrojowa opowieść o miłości, pamięci i podróży przez życie. To książka, która bardziej się odczuwa, niż analizuje – pełna emocji ukrytych między słowami i obrazów, które pozostają w wyobraźni na długo. Dla miłośników spokojnej, poetyckiej literatury będzie to pozycja zdecydowanie warta uwagi.

Na prawdę nie wiem, co o tym myśleć. Z jednej strony książka mnie nudziła, z drugiej strony byłam jednak ciekawa zakończenia i nawet momentami zostałam zaskoczona. Jednakże ogólnie moje wrażenia z przeczytania tej książki nie są do końca ani negatywne, ani pozytywne; są ambiwalentne. Myślę, że autorka trochę za bardzo się rozpędziła kształtując postaci. Dla mnie momentami książka przydługa. Nie do końca mnie przekonała.

🍏🍏 Piękna książka, bardzo taka melancholijna i otulająca. Fabuła jest raczej spokojna, nie dzieje się w niej aż tak wiele, ale język tej książki i ciepło jakim nas otula i otacza wart pobycia z tą książką każdej minuty. Raczej nadaje się na jesienne wieczory, ale na marcowe chłodne popołudnia też się sprawdziła. Opowiada historię dwóch małżeństw i starszej pani, w których po latach bycia razem zaczyna brakować ciepła i dostrzegania tej drugiej osoby, w szarej życiowej codziennosci, osoby którą tak bardzo się kochało. Opowiada o samotności pomimo bliskości drugiego człowieka obok i znalezieniu na nowo kogoś kto będzie widział nas tak, że poczujemy się ważni i potrzebni. Bardzo wartościowa lektura 🙂🍏🍏 Pierwsze spotkanie z tą autorką i chętnie przyczytam coś więcej z jej twórczości, bo czaruje słowem 🙂✨🥰 Przeczytana jako e-book w słońcu i przy śpiewie ptaków 🐦🐦

Powieść Za późno na nas autorstwa Gabriela Gargaś, wydana przez Wydawnictwo Filia, to kolejna książka, w której autorka z ogromną uważnością i wrażliwością pochyla się nad światem kobiet – ich emocji, wyborów i codziennych walk, które toczą często w ciszy. To historia trzech kobiet, pozornie różnych, a jednak połączonych tym, co niewidoczne na pierwszy rzut oka – wewnętrznym bólem i próbą odnalezienia siebie na nowo. Każda z nich zmaga się z czymś, co potrafi rozbić codzienność na kawałki: zdradą, która podkopuje poczucie własnej wartości, trudnymi relacjami z dziećmi, które zamiast dawać radość, stają się źródłem bezsilności, depresją odbierającą siłę do życia czy problemami w związku, które powoli gaszą to, co kiedyś było miłością. Autorka nie koloryzuje rzeczywistości – wręcz przeciwnie, pokazuje ją taką, jaka jest naprawdę. W tej powieści nie ma miejsca na idealne życia z okładek magazynów. Jest za to codzienność pełna niedopowiedzeń, przemilczanych żali i emocji, które zbyt długo były spychane na bok. To właśnie sprawia, że ta historia jest tak bardzo prawdziwa i bliska – bo wiele z tych doświadczeń zna niemal każda z nas, nawet jeśli nigdy nie wypowiedziała ich na głos. Największą siłą tej książki jest jej autentyczność. Czytając, ma się wrażenie, jakby zaglądało się za kulisy czyjegoś życia – tam, gdzie nie docierają przypadkowi obserwatorzy. Gabriela Gargaś pokazuje, że za fasadą pięknego uśmiechu bardzo często kryją się łzy, wewnętrzne rozterki i ciche dramaty, o których świat nie ma pojęcia. To zdanie wybrzmiewa tu szczególnie mocno i zostaje z czytelniczką na długo po zamknięciu książki. To powieść, która nie tylko opowiada historię, ale też skłania do refleksji nad własnym życiem, relacjami i emocjami. Uczy większej uważności – zarówno wobec siebie, jak i innych kobiet, które mijamy każdego dnia, nie wiedząc, co tak naprawdę przeżywają. „Za późno na nas” to poruszająca, momentami bolesna, ale niezwykle potrzebna historia o tym, że każda z nas niesie swój ciężar – i że czasem największą odwagą jest przyznać się do tego, co naprawdę czujemy.

Książka powinna być wydana jako jeden tom. Jest dużo powtórzeń i niektóre momenty są przeciągnięte. W tej wersji serial by był w porządku jako uzupełnienie ale do czytania już dla mnie niekoniecznie. Historia piękna, trudna i mocno przewidywalna strasznie się dłużyła. Dałam dodatkowa gwiazdkę w tym tomie ponieważ tutaj zdecydowanie lepiej się czytało . Ps. Na wyjeździe rodzinnym widziałam słynny falowiec, który robi wrażenie i to właśnie jego widok przypomniał mi , że mam zaległa pozycję do przeczytania...

Temat bardzo ciekawy: toksyczne relacje między matką a córką oraz toksyczne relacje między dwiema siostrami. Jednak książka powinna być o połowę krótsza, wówczas byłaby bardziej treściwa. A tak główna bohaterka w kółko mieli w głowie, że musi pokochać samą siebie i odciąć się od matki. Ale tego nie robi. Tymczasem matka wykorzystuje jej głód uczuć dla własnych celów.

Jodi Picoult od dekad ugruntowuje swoją pozycję jako autorka, która nie boi się literackiego „grzebania w ranach”. Jej twórczość opiera się na swoistej predylekcji do poruszania tematów granicznych, etycznie niejednoznacznych i społecznie polaryzujących. Pamiętamy to z Bez mojej zgody, gdzie analizowała dylemat dziecka poczętego jako „magazyn organów” dla chorej siostry. W „Słodkim obłędzie” (napisanym wspólnie z Jennifer Finney Boylan) Picoult bierze na warsztat prawa osób nieheteronormatywnych, tożsamość płciową oraz ciężar sekretów, które niszczą od środka. Moja ocena to 7/10 – to literatura ważna, choć momentami podporządkowana dydaktyzmowi. Fabuła utkana z niedomówień Historia rozpoczyna się od powrotu Olivii McAfee do rodzinnego domu w New Hampshire. Po odejściu od męża-oprawcy, Olivia próbuje ułożyć życie na nowo wraz z nastoletnim synem, Asherem. Wydaje się, że odnaleźli spokój, dopóki Asher nie zaczyna spotykać się z Lily Campanello, nową dziewczyną w mieście. Sielanka kończy się tragicznie: Lily zostaje znaleziona martwa w swoim domu, a głównym i jedynym podejrzanym staje się Asher. Narracja prowadzona jest z kilku perspektyw, w tym Olivii, która desperacko próbuje wierzyć w niewinność syna, oraz Lily – której głos dociera do nas z przeszłości, odsłaniając wydarzenia prowadzące do tragedii. Czy Asher, chłopak o złotym sercu, mógł odziedziczyć agresję po ojcu? A może śmierć Lily była nieszczęśliwym wypadkiem? Tajemnice nieszczęsnej Lily Kluczem do zrozumienia tej powieści nie jest samo pytanie „kto zabił?”, ale „kim była ofiara?”. W toku śledztwa i procesowych potyczek na jaw wychodzą tajemnice Lily, które rzucają zupełnie nowe światło na motywy i relacje bohaterów. Okazuje się, że Lily była osobą transpłciową – fakt, o którym Asher początkowo nie wiedział. To właśnie tutaj Picoult i Boylan uderzają w najczulsze struny. Czytelnik obserwuje, jak informacja o tożsamości dziewczyny zmienia postrzeganie tragedii przez lokalną społeczność i wymiar sprawiedliwości. Tajemnica Lily to nie tylko kwestia biologii, to przede wszystkim historia o strachu przed odrzuceniem i desperackiej potrzebie bycia kochanym za to, kim się jest, a nie za maskę, którą się nosi. Powieść jest niezwykle sprawnie skonstruowana, ale ma swoje słabsze punkty. Edukacyjny walor: Książka wykonuje ogromną pracę w uświadamianiu trudności, z jakimi mierzą się osoby transpłciowe. To lekcja tolerancji podana w formie wciągającego thrillera prawniczego. Emocjonalna głębia: Relacja matki z synem, lęk Olivii przed „genem przemocy” i ból Lily są opisane w sposób poruszający i autentyczny. Dydaktyzm: Momentami miałem wrażenie, że fabuła staje się jedynie pretekstem do wygłaszania manifestów. Niektóre dialogi brzmią zbyt „podręcznikowo”, co nieco odbiera im naturalność. Podsumowując, Słodki obłęd to pozycja obowiązkowa dla fanów autorki. To thriller, który zamiast na akcję, stawia na introspekcję. Picoult po raz kolejny udowadnia, że sprawiedliwość rzadko bywa czarno-biała, a prawda o drugim człowieku jest zazwyczaj znacznie bardziej złożona, niż chcielibyśmy wierzyć. Siedem punktów za odważne zmierzenie się z tematem tabu i mistrzowskie budowanie napięcia w sali sądowej.

"Słowo się rzekło, Madame", autor: Magdalena Kordel. "Eden" to pensjonat nad morzem, prowadzony przez Klarę i Wacława. Małżeństwo coraz częściej zastanawia się nad sprzedażą "Edenu" i przeprowadzką do słonecznej Hiszpanii. Jednak w związku z tym, iż z pensjonatem wiąże się wiele wspomnień, para nie chce sprzedać go przypadkowym osobom. Emilia od lat przyjeżdża do ośrodka prowadzonego przez głównych bohaterów. Ma u nich nawet swój pokój i traktowana jest przez starsze małżeństwo jak córka. Obecnie dziewczyna przeżywa kryzys. Emilia straciła pracę, przeżywa pustkę po rozstaniu i w dodatku zmarła jej babcia. Para wpada na pomysł, aby przyjazd dziewczyny był dla niej nowym początkiem i aby to ona zaczęła prowadzić ich ośrodek. W dodatku pojawia się również Krzysztof, na widok którego serce Emilii zaczyna bić szybciej. Jesteście ciekawi jak potoczą się losy głównych bohaterów? Jeśli tak to koniecznie zapiszcie ten tytuł 👍 Książkę czyta się dobrze i jest to idealna lektura na leniwy wieczór czy weekend 👌 W mojej ocenie 8/10 👍 Polecam 👍 #współpracarecenzencka

Tak jak w poprzednich częściach, tak i tutaj zostały przedstawione dwie historie. Oczywiście obie dramatyczne, każda na swój sposób. Ale miłe chwile też były, w przypadku obydwóch bohaterek. No ale w mrocznych momentach naprawdę nie wiedziałam, jak się dalej potoczą ich losy, całe szczęście, że nie tak jak to mogłoby wyglądać w niektórych fragmentach ;)

Drugi tom historii rodziny Consonnich pochłonęłam naprawdę szybko. I właściwie od pierwszych stron miałam wrażenie, że wracam do dobrze znanego miejsca. „Poranki smakują kawą” to kontynuacja losów bohaterów, których już zdążyłam polubić w pierwszej części. Tym razem jeszcze lepiej poznajemy Ernestę – jej rozterki, lęki, to wszystko, co nosi w sobie, a czego wcześniej tylko się domyślaliśmy. I to jest chyba największy plus tej książki – bohaterowie stają się jeszcze bardziej „prawdziwi”. Nie są idealni, nie zawsze podejmują dobre decyzje, ale właśnie dzięki temu tak łatwo ich zrozumieć. Bardzo ciekawie poprowadzony jest też wątek najstarszego syna Enrnesty i Francesca. Jego perypetie miłosne pokazują, że choć czasy się zmieniają, to pewne rzeczy pozostają takie same – uczucia, wybory, wątpliwości. I znowu pojawia się ten motyw: czy iść za głosem serca, czy jednak wybrać to, czego oczekują inni? Całość osadzona jest na tle zmieniających się Włoch – nadchodząca wojna, rodzący się faszyzm, niepewność jutra. I to wszystko czuć między wierszami. Z jednej strony codzienność, piekarnia, rodzina, zapach chleba… a z drugiej świadomość, że świat, który znają, powoli się kończy. Ten kontrast robi naprawdę duże wrażenie. Bardzo podoba mi się w tej serii to, że mimo trudnych tematów, czyta się ją lekko. To nie jest książka, która przytłacza – raczej taka, przy której można się zatrzymać na chwilę i po prostu wejść w życie bohaterów. I znowu – ogromnym plusem jest to, że historia inspirowana jest prawdziwymi wydarzeniami. To dodaje tej opowieści głębi i sprawia, że jeszcze bardziej się w nią angażujemy. Dla mnie to naprawdę świetna kontynuacja. Trzyma poziom pierwszej części, a momentami nawet ją przebija, bo bohaterowie są jeszcze bliżsi i bardziej „nasi”. Zdecydowanie czekam na kolejny tom.

„Mała wojenna biblioteka” to powieść inspirowana autentycznymi wydarzeniami z czasów II wojny światowej, ponieważ bazuje na faktach o bibliotece w Bethnal Green w Londynie z 1944 roku, ukazując literaturę jako formę ucieczki od ówczesnej brutalnej rzeczywistości. Bardzo podobało mi się to, że Autorka na początku każdego rozdziału zamieściła cytaty i relacje prawdziwych bibliotekarzy. Dzięki temu zabiegowi mogłam nie tylko śledzić losy bohaterek powieści, ale także poznałam osobiste świadectwa realnych ludzi. Atutem jest również to, że na końcu książki znajduje się sekcja zawierająca archiwalne zdjęcia oraz notatki autorki, dokumentujące prawdziwe historie bibliotekarek z londyńskiego metra, na których oparto powieść i które stały za sukcesem tej wyjątkowej placówki. Książka stanowi więc swoisty hołd dla bibliotekarzy - cichych i często niedocenianych bohaterów, którzy w ekstremalnych, wojennych warunkach nie tylko dbali o dostęp społeczeństwa do kultury, ale także oferowali im pomoc i wsparcie w tym trudnym czasie. Powieść czyta się płynnie i bez wysiłku. Historia niewątpliwie mnie wciągnęła, jednak nie ukrywam, że… W pewnym momencie przytłoczyła mnie niezliczona ilość zdrobnień w tekście. Zdaję sobie oczywiście sprawę, że zwroty takie jak „dear” czy „love” są naturalnym elementem brytyjskiej gwary, ale uważam też, że zbyt częste powtarzanie tych samych czułości sprawia, że stają się one w końcu męczące i banalne. Zwłaszcza, że wojna kojarzy się głównie z powagą, strachem, zagrożeniem i traumą. Używanie pretensjonalnych "słodkich" określeń takich jak „złotko”, „skarbie”, „kochanie” w schronie, na pogorzelisku czy wśród ruin brzmi dla mnie po prostu nienaturalnie i infantylnie w kontekście otaczającego cierpienia i smutku. Podsumowując: myślę, że warto sięgnąć. Polecam, zwłaszcza tym, którzy wierzą w magię książek ;)

Jeśli masz od­wa­gę po­wie­dzieć „do wi­dze­nia”, życie na­gro­dzi cię nowym „dzień dobry”.* Amelia stoi na rozstaju dróg. Straciła wszystko i musi zacząć od nowa. Z niewiadomych przyczyn nie mówi nikomu o tym, co się dzieje w jej życiu. Wraca do Krakowa i tam zaczyna pracę w kawiarni, ale też dorabia jako sprzątaczka apartamentów. A że nie ma własnego mieszkania, w tajemnicy śpi w jednym ze sprzątanych miejsc. I chwilowo to jej wystarcza, ale szybko przekonuje się, że nie tylko ona miała taki pomysł. W zajmowanym przez nią apartamencie pojawia się Kuba - członek rodziny właściciela lokum, a to prowadzi do wielu nieoczekiwanych sytuacji. Pióro Barbary Kwinty poznałam przy okazji czytania jej świątecznej książki i wtedy się nim zachwyciłam. Było życiowo, boleśnie, ze wszystkimi zawirowaniami, ale przy tym nie brakowało lekkości, humoru i fajnego wątku miłosnego. Dlatego bardzo chętnie sięgnęłam po coś nowego, z innymi bohaterami. Czy było warto? No nie mogę powiedzieć, że żałuję czasu spędzonego z tym tytułem, ale początki były trudne. Pierwsze kilkadziesiąt stron to czysty chaos i ja naprawdę nie ogarniałam co i jak, nie mogłam wczuć się w losy bohaterów, już nie mówiąc o motywach postępowania Amelii. Nie jest to też łatwa postać, mocno irytuje i wzbudza konsternację tym, jak się zachowuje. Poprzednio kładłam nacisk, że styl pisania autorki trzeba lubić, ale teraz też uświadomiłam sobie, że również musi być na to odpowiedni czas. U mnie z tym ostatnim właśnie nie trafiło, przeczytałam, ostatecznie dobrze się bawiłam, ale zabrakło mi tego zachwytu co przy poprzednich dwóch książkach autorki. Warto jednak zaznaczyć, że w tej powieści czuć klimat jesieni i to na całego. A do tego poruszone są w niej ważne i trudne tematy - poszukiwanie swojego miejsca, opłakiwanie straty, nowy start i miłość, która zakrada się powoli i ukradkiem. #booktour by @librariada #btulibrariady

Teraz już wiem skąd wzięło się określenie ,,ludzie trzeźwo myślący". Dokładnie tak opisałabym rodzinę Duszów, a raczej pana tej rodziny. To człowiek mało, że mądry, to jeszcze czytający pomiędzy wierszami. Wiedział jak w ostatniej chwili uchylić się od niebezpieczeństwa, gdyż zadziałał inteligencją, a nie przesłaniem, jakie miało panować. Trudno było im rozstać się z miejscem, gdzie mieszkali od pokoleń. Nowe miejsce oznaczało wszystko to, czego wcześniej nie znali, począwszy od bezpieczeństwa, które nachodziło i uchodziło w zależności gdzie myśli ich prowadziły. Życie nad morzem znacznie różniło się od tego na wsi, gdzie choć tamtejsze zapachy zdążyły już do nich przesiąknąć, to jednak nad morzem przeważnie było dla ich zbyt szaro, zbyt buro, zbyt inaczej. Tak naprawdę głowie rodziny chodziło tylko o to aby swoim dzieciom zapewnić bezpieczeństwo. Takim oczkiem w głowie była dla niego najstarsza córka, gdyż widział w niej siebie. Mądra i uparta, ale dążąca tam, gdzie ją serce niesie. Był niemal pewien, że jako jedyna wyjdzie na ludzi. I tutaj osąd był może mniej sprawiedliwy, gdyż druga córka pomimo podobieństwa do matki również miała swoje atuty, lecz nie zgodne z tym, co wyznawał ojciec, więc mniej była widoczna w jego oczach. Obserwując rodzinę Duszów widzimy jak ojciec wpoił im, że na pieniądze trzeba srogo pracować i najlepiej wyjdzie się na tym, kiedy znajdzie się w miejscu, gdzie leczenie jest za darmo. Nie zawsze jego pociechy pochwalały jego myśli, ale zgodni jak nigdy, nie przeszkadzali mu perorować, gdyż uwielbiały słuchać tego jak wymyślne opowieści potrafił z siebie wyciągać. Tak naprawdę cokolwiek się tutaj wydarzyło było ukazaniem jak ciężki potrafi być świat i jak trudno jest o wszystko zabiegać. Dało mi to obraz tego, że ludzie jeśli żyją w jakichś przekonaniach, to takie życie sobie układają. Jeśli wierzą, że mają ciężkie życie, to takie los im ustawia. Jednak tego zostali nauczeni, takie zasady im wpojono i tak objawiała się cała lektura. Próbując wyjść na swoje wielokrotnie postacie się przekonały, że bez doświadczenia i dobrych rad, to, co na pierwszy rzut oka wydaje się szczęściem, bardzo szybko pryska niczym bańka mydlana. Jednak ostateczny rozrachunek został tajemnicą prawdopodobnie otwartą w tomie drugim. Myślę, że aby bardziej zauważyć przekaz tej historii, trzeba jednak i drugi tom przeczytać:-)

Sięgnęłam po "Cudze oddechy" Pawła J. Sochackiego po przeczytaniu zachęcająco brzmiącego opisu wydawnictwa i kilku recenzji pełnych zachwytu. Liczyłam na emocje, napięcie i wątki, które naprawdę wciągają. Takim wydawał się być wątek zaginięcia Kaliny, ale niestety, coś nie zagrało. Ten wątek gdzieś się rozpływa, akcja bywa powolna, a momentami po prostu nudna, nie trzyma w napięciu i nie wciąga. Fabuła toczy się w realiach PRL, w którym codzienne życie naznaczone było tytułowymi "cudzymi oddechami", symbolizującymi ciągłą obecność innych, w tym duchów przeszłości, brak wolności oraz wpływ systemu nie tylko na życie społeczne, ale też na psychikę i sposób myślenia ludzi. Moim zdaniem autor trafnie oddaje emocjonalny i psychologiczny ciężar życia w PRL, tworząc wyraźny klimat, ale jednocześnie gubi gdzieś po drodze spójność wydarzeń. Zaskoczyło mnie pojawienie się wątku homoseksualnego, który niby naturalnie jest wpleciony w fabułę, ale mimo to budzi wrażenie dodanego trochę na siłę, jakby autor próbował wpisać się w aktualne trendy. Wątek Kaliny wraca pod koniec książki, pojawia się pewne przyspieszenie, ale zamiast wyraźnego rozwiązania dostajemy otwarte, niejednoznaczne zakończenie. Historia ta miała duży potencjał, jednak nie wywołała żadnych wspomnień z dzieciństwa związanych z życiem w tamtym czasie i z PGR czy emocji, które pojawiały się przy innych książkach osadzonych w tamtych realiach. Bohaterki też nie zrobiły na mnie większego wrażenia, wręcz trudno mi było się z nimi zżyć, obdarować je jakimś uczuciem. Może gdybym znała pierwszą część „Dusze niczyje”, odbiór byłby zupełnie inny. Może wtedy historia i bohaterki miałyby więcej emocjonalnego ciężaru. Czytając ją solo, odebrałam ją raczej jako lekturę napisaną spójnym i poprawnym językiem, ale nie wyróżniającą się niczym szczególnym, a momentami wręcz przytłaczającą. Być może sięgnę po "Dusze niczyje", by zyskać pełniejszy obraz, ale nie wiem, kiedy to nastąpi. Muszę podkreślić, że choć wysłuchałam audiobooka w wykonaniu Marcina Popczyńskiego w aplikacji Audioteka, nie miało to żadnego wpływu na to, jak odebrałam tę historię. „Cudze oddechy" to raczej książka dla miłośników refleksyjnych i symbolicznych opowieści z klimatem PRL i zakończeń zmuszającym do wyobrażenia sobie dalszych wydarzeń, ale szukających wciągającej akcji i silnych emocji, prawdopodobnie rozczaruje, w takim stopniu, jak mnie.

Przyszedł czas na zadbanie o siebie. Marta w końcu postanawia uwolnić się z toksycznego związku. Rozwodzi się z mężem, który ma ją za nic, nie szanuje jej, nie kocha tak na prawdę. Niespodziewanie Marta otrzymuje zaproszenie od Janisa, w który mieszka na Santorini. To tam dawno temu Marta poznała go. Pierwsze ich spotkanie pamięta do dziś. A teraz wszystko wraca ze zdwojoną mocą. Czy można by wierzyć, że to była miłość od pierwszego wejrzenia? Powrót na Santorini, piękne zachody słońca przy lampce wina, greckie słońce to wszystko sprawia, że można poczuć się jak na wakacjach. Piękne krajobrazy, małe urokliwe greckie miasteczka. Choć los połączył tych dwojga, ma dla nich inne plany. Ciekawe czy sobie z nimi poradzą... Czy Janisowi i Marcie uda się prowadzić spokojne życie? Czy Janis pokona ciężką chorobę? Wzruszająca powieść o życiu, w którym nie ważne jest co będzie jutro, pojutrze. Ważne jest dziś, i być u boku osoby, którą kochamy, bo nie wiemy co przyniesie nam życie, choć może nas jeszcze zaskoczyć. Powieść na jeden wieczór, o miłości, nadziei, która umiera ostatnia.

Świetna! Szaleńczy pęd manii i czarny dół depresji opisane wyjatkowo realistycznie, czułam to całą sobą. Niestety kocówka mnie rozczarowała... jak gdyby historia nagle przeskoczyła ukazujac dużą zmianę. Czegoś mi zabrakło. Niezmiennie jednak będę polecać książki Lisy, bo sa ważne, mądre i dobrze napisane.

Przeczytana z polecenia DKK To emocjonalna powieść, której akcja toczy się na Sycylii na przestrzeni kilkudziesięciu lat. Została tu opisana historia kilku kobiet, ich sekretów rodzinnych, poszukiwaniu własnej tożsamości oraz walki o własne życie na swoich zasadach. Momentami fabuła jest powolna, a trudność może też sprawiać duża ilość postaci. Wymagająca książka warta przeczytania, polecam.

Opowieść o pałacu na przestrzeni lat poczynając od 1938 roku. Opowieść o browarze, który istniał tak długo jak żył jego właściciel. Syn nie interesował się browarem, za to córka bardzo. Jest jeszcze tajemnica sprzed lat. W sumie bardzo ciekawa, intrygująca powieść.

Ta książka zrobiła na mnie niesamowite wrażenie. Realność wydarzeń i osób spowodowała, że przeniosłam się z tą historią do lat 80. Nie są to "moje lata", ale właśnie dzięki tej książce mam poczucie, że zrozumiałam więcej. Poza częścią historyczną poruszono bardzo ważne kwestie relacji nauczyciel - uczeń. Życzyłbym każdemu, aby na swojej drodze spotkał choć jedną nauczycielkę taką jak główna bohaterka.

Upragniony koniec wojny dla jednychogromna radosć, bo to o co walczyli wreszcie sie spełnia. Dla innych to początek tułaczki na obczyźnie. Tak jak dla Amelii, która trafia do Anglii i tam pozostawiona sama sobie musi zbudować dom w całkiem obcym miejscu, bez znajomości języka, bez dachu nad głową. Autorka prowadzi swoją opowieść dwutorowo. jednym nurtem jest historia bohaterki obecnie, już u schyłku życia. Druga ścieżka to ta tuż po wojnie, gdzie pokazane są niełatwe losy polskich emigrantów. Dużo tu emocji, od radosci po rozpacz , dużo nadziei na odnalezienie najbliższych, ale i rozpaczy, gdzie nadzieja właśnie umarła. To takze spojrzenie na ojczyznę z oddali, na przemiany ustrojowe często uniemożliwiające powrót do kraju. To także historia ogromnego uczucia, dla którego nie jest przeszkodą ani brak wiadomosci, ani setki kilometrów. To też miłość do muzyki, dajacej siłę na przetrwanie w każdych warunkach. Piękna powieść i niezwykłe dopełnienie pierwszej części.