Kacper Ryx i król przeklęty

Podobnie jak w pierwszej części ilość korzystnych dla fabuły zbiegów okoliczności mogłaby wypełnić wszystkie trzy krakowskie fontanny. Ale dzięki mniejszej ilości wątków niż poprzednio, zabawa bardzo dobra. Szczególnie dzięki dbałości autorów o jak najbardziej realistyczne osadzenie pęczniejącej błyskawicznie atmosfery do wąskich ram realiów powojennego miasta Krakowa.

Piracka przygoda pełna intryg i tajemnic. Kapitan Piter Dogs został postawiony przed pluton egzekucyjny jednak przed niechybną śmiercią ratuje go pewien jegomość i stawia przed nim podejrzane zadanie . Piter dostaje pod dowodzenie statek Sterling pod duńską banderą i doborową załogę,ale czy może im ufać,kto z nich szpieguje dla tajemniczego jegomościa i co właściwie ma zrobić kapitan . Dobra piracka historia z przekombinowaną intrygą dla fanów piratów z Karaibów w super audiobooku Krzysztofa gosztyły

„Magnetyzer” to przykład nietypowego kryminału retro. Autor zręcznie łączy zasadniczy wątek powieści rozgrywający się w Warszawie w czasach II Rzeczypospolitej z opowieścią o niezwykłej historii z lat Księstwa Warszawskiego. Na paradoks zakrawa, że dzieje porucznika Fedorczyka czytało mi się znacznie lepiej, aniżeli rozdziały poświęcone komisarzowi Drwęckiemu. Na szczególną uwagę zasługuje postać Pana Hiacyntusa; polubiłem tego starego wiarusa, weterana walk z Powstania Styczniowego. Idealnie jednak nie jest. Jerzy Drwęcki wypadł tym razem bezbarwnie, najmniej podobał mi się jego „pojedynek” ze światkiem przestępczym. Największe zastrzeżenie budzi scena finałowa (zbyt pospieszna) oraz postać „Magnetyzera”. Kim tak naprawdę on był ? Przy okazji cyklu „Fenomen z Warszawy” narzekałem na wprowadzenie autentycznych postaci z 30-tych ubiegłego stulecia. Zdania nie zmieniam, choć wydaje mi się, że w książkach Pana Tomasza Duszyńskiego wypadło to lepiej.

No i to była lektura! Znakomity tom, dużo lepszy od drugiego i nie wiem, czy może nawet też od pierwszego! Co tam się działo! Widać drugi tom był tą przysłowiową 'ciszą przed burzą', bo trzecia część jest napakowana przednią, trzymającą w napięciu akcją, wzlotami, upadkami i zwrotami! Nie ma się nad czym rozwodzić, naprawdę bardzo dobra książka i mam nadzieję, że czwarty tom będzie równie dobry!

Powieść historyczno- kryminalna z elementami fantastycznymi(czarna magia ,wampiry ) w czasach Rzeczypospolitej. Autor w łatwy i nienachalny sposób opisuje Warszawę czy Gdańsk co pomaga wejść w ten świat łotrzyków , złodziei ,kurtyzan czy szpiegów. Bohaterem jest Joachim Hirsz instygator królewski tutaj ktoś w rodzaju detektywa w służbie państwa ,ale również do wynajęcia gdy ktoś sypnie złotem. Dialogi , humor ,charakterystyka postaci są bardzo dobre, już po kilu stronach można polubić Hirsza , Katarzynę czy Gembickiego , każda postać nawet poboczna jest ciekawa np. Anna czy Klaus. Momenty opisane ,ale bez wulgarności. Walki , przygoda ,wampir, szlachta .Polecam.

Przesłuchane w audiobooku. Spodziewałam się niezbyt skomplikowanej powieści historycznej i tak właśnie było. W odbiorze takie pomieszanie atlasu Krakowa, podróży z Makłowiczem, wujka na weselu, legend polskich i budżetowej gry RPG. Czuć, że autor bardzo chciał wiernie i faktycznie opisać mechanizmy różnych historycznych instytucji i technologii, bo ma taką wiedzę. Ufam, że opisał je dobrze. Stylizacja językowa jest prosta do zrozumienia i klimacik zrobiła. Motyw z Twardowskim dla mnie ciekawszy, ale koniec rozczarowuje, taki pośpieszny, jakby bez pomysłu. W ogóle od mniej więcej połowy książki fabuła idzie w nieznanym sobie kierunku i to mój największy zarzut. Kacper jako główny bohater dla mnie wypada w porządku, to, że wszystko mu się udaje i na wszystkim się zna nie przeszkadza mi, a autor wrzucił jednak trochę autoironii naszemu żakowi. Chciałam rozrywki i ją dostałam, chociaż nie wiem czy bym wytrwała gdyby nie audiobook.

Świetna książka. Wspaniały średniowieczny klimat, ciekawe postaci, wartka akcja. Ciężko znaleźć minusy. Przeczytawszy jedną część, ciężko nie wciągnąć się w klimat i nie brać się za kolejną. Odnosząc się do jednej z opinii, które tu czytałem: Moim zdaniem częste Powtarzanie o pluciu Szalbierza albo przedstawianie się Dragiełły, to elementy które dodają komizmu postaci. Jak chodzi o długie opisy: Nie powinny być uznane za minus tej książki i choć niektórzy ich nie lubią, warto je docenić.

Tak jak w poprzednich częściach serii- rewelacyjny klimat II RP, świetne opisy, ciekawie oddane regionalizmy, jednakże sama intryga kryminalna nie do końca do mnie przemawia. Pomimo świetnego pomysłu z perłami jest to raczej najsłabsza (z dotychczas przeczytanych przeze mnie) część serii o Jerzym Drwęckim- najsłabsza, jednak nie słaba

Pierwsza część trylogii osadzonej w realiach krucjat krzyżowych. Na przełomie XII i XIII wieku Jerozolimą rządzą chrześcijanie, a świat islamski, na czele z Saladynem, stara się odebrać im miasto. Poznajemy szereg postaci historycznych, na czele z królem Baldwinem IV, a znanych już wcześniej choćby z "Królestwa niebieskiego". Przeplata się tu sporo wątków, a na głównego bohatera wyrasta młody rycerz Wilem d'Encausse, który postanowił spełnić życzenie umierającego ojca, opuścić Francję i udać się do Ziemi Świętej.

7,5 / 10 Krótka i niezwykle dynamiczna powieść awanturnicza spod znaku płaszcza i szpady. Jeśli ktoś kochał Muszkieterów Dumasa powinien być zadowolony. Fabuła: 6/10 Słoneczna Italia i Legiony Dąbrowskiego dodatkowo niezwykle utalentowany acz nieco naiwny i porywczy nastolatek, który łaknąc przygód zostaje kwatermistrzem u Dąbrowskiego. Styl: 7/10 Bez szału aczkolwiek czyta się przyjemnie. Bohaterowie: 7/10 Dobrze nakreślani, choć mało wyraziści (może taki był zamiar autora). Wady: większych nie zauważyłem

Duża przyjemność z czytania, ciekawi bohaterowie i intrygujący obraz XVII-wiecznej Rzeczypospolitej, bez Sienkiewiczowskiego gloryfikowania szlachyt, ale też bez współczesnego ich demonizowania. Warto sobie po książce odświeżyć serial (TVP VOD), częściowo nieudany, ale dosyć zgodny z oryginałem.

Historia klimatyczna, intrygująca, niebanalna. Średniowieczny kryminał osadzony w Księstwie Normandii XII wieku. Po raz pierwszy miałam do czynienia z taką kombinacją, a więc tym większa była moja ciekawość. Klimat napięcia i zagrożenia, budowany jest od samego początku, kiedy to poznajemy Muriel i jej niewyobrażalne wprost cierpienie. Muriel, siostra Serlona, pana na zamku Pirou, przyjeżdża do brata z wizytą, wraz z mężem i dwójką dzieci. Jej stan jest ciężki, cierpi bowiem na tajemniczą przypadłość, która zadaje ból jej ciału i miesza zmysły. Nikt nie potrafi jej pomóc, choć każdy widzi, że jest umierająca. Jej śmierć pogrąża w żałobie nie tylko jej bliskich: brata, męża, syna, córkę i dwie bratanice. Okazuje się, że również inne, pozornie niezwiązane z nią osoby są głęboko poruszone jej stratą... W tym czasie Serlon, gości na swym zamku dwóch tajemniczych przybyszy ze wschodu: Hugona z Tarsu i jego dwudziestoletniego ucznia, Tankreda. Są oni mimowolnymi świadkami wydarzeń na zamku, a Hugo jako pierwszy zaczyna podejrzewać, że śmierć Muriel nie była naturalna. Kolejne przypadki zdają się potwierdzać, że w Pirou dzieją się naprawdę złe rzeczy. Hugo, wraz z Tankredem, starają się jak najszybciej dotrzeć do prawdy i rozwikłać zagadkę, która jak z czasem się okazuje, swoje źródło ma w dalekiej przeszłości. Autorce udało się oddać narastające napięcie panujące w zamku i jego najbliższym otoczeniu. Świat, który otacza naszych bohaterów jest zimny, zły i okrutny. To świat, w którym pan stanowi prawo i decyduje nie tylko o losie poddanych, ale i rodziny. To świat, w którym dwunastoletnie dziewczynki są wydawane za mąż i rodzą dzieci. To świat, w którym śmierć jest niemalże wszechobecna. O dziwo, całość nie sprawia jednak wrażenia ciężkiej, niestrawnej czy mrocznej. Klimat średniowiecza jest mocno odczuwalny, lecz nie jest przytłaczający. Być może to za sprawą dwójki głównych bohaterów. Hugo ze swoim spokojem i mądrością oraz zapalczywy i spostrzegawczy Tankred, budzą sympatię, ale i intrygują. Pochodzenie Tankreda jest bowiem owiane tajemnicą i zapewne dopiero w kolejnych częściach dowiem się jaką. Polecam lubiącym kryminały i powieści historyczne. Bardzo udane połączenie obydwu tych gatunków.

Wysłuchana w audiobooku. Ciekawa wersja historii alternatywnej. Wartka akcja, Poznań odkryty sprzed wojny, parę smaczków historycznych . Ja lubię takie klimaty. Minus w audiobooku to oznaczenie każdego rozdziału miejscem data i godzina ..... Z minutami. Bardzo szatkowało akcje . Ogólnie polecam

Mam pewien kłopot z oceną tej trylogii. Z jednej strony bardzo podobała mi się scenografia, podbudowa historyczna, oraz wykreowanie klimatu epoki, gdzie mogłem zanurzyć się w średniowieczną Polskę. Wszystko to jak sądzę, precyzyjnie wypracowane i cyzelowane. Bardzo fajny jest język, stylizowany, jednocześnie nie stwarzający żadnych problemów z przyswajaniem. Podobało mi się też poczucie humoru, krótkie dowcipne, dobrze wplecione w dialogi, ozdobniki. Z drugiej strony, niestety, wszystkie składniki są niby świetne, ale całość dla mnie nie zagrała. Fabularnie bardzo się z tą powieścią męczyłem. Wciągała mnie jakaś scena, ale gdy się kończyła wątek rozłaził mi się w szwach, błądziłem gdzieś myślami, by po chwili ze zdziwieniem odkryć, że zgubiłem bieg akcji, a właściwie to czuję się znudzony i mam tej książki dosyć. Parłem do przodu głównie dla walorów historycznych, oraz z ciekawości finału misji Siedmiu, jaką uraczy mnie autor, mimo wiadomego wyniku bitwy pod Legnicą. Finału, który lekko mnie rozczarował. Reasumując, doceniam inteligencję i nakład włożonej pracy. Ale efekt końcowy mnie nie porywa. Chyba zabrało tej iskry, której żadna praca zastąpić nie jest w stanie. Jeśli ktoś lubi dawne dzieje w klimatach historycznych, a nie przygodowych, na pewno warto.

"Bracia Hioba" to epicka, wciągająca saga osadzona w średniowiecznej Anglii. Gable łączy historyczne realia z dynamiczną fabułą i wielowymiarowymi bohaterami. To opowieść o rodzinie, zemście i walce o sprawiedliwość – idealna dla fanów historycznej prozy z rozmachem.

Pierwsza książka przeczytana po dłuższej przerwie. Bardzo interesują mnie realia w których książka została osadzona. Bardzo lubię przedwojenny Gdańsk i retrokryminały. Autor w bardzo ciekawy sposób oddaje klimat miasta, odkrywając nowe miejsca i wplatając realne postaci tamtych tragicznych, pełnych napięcia, a za razem fascynujących czasów.

Książka opisuje miasto Breslau-Wrocław zaraz po zakończeniu II wojny światowej, w 1945 r. Następuje przeistoczenie się niemieckiego Breslau - w polski Wrocław. Miasto powstaje z martwych. Breslau po zakończeniu wojny jest miastem umarłym, wiele domów w ruinie, inne plądrowane przez bandy szabrownicze. I bardzo powoli, ale wraca do życia. W powieści wplecione są losy ludzi wówczas wysiedlanych, zarówno Polaków z Kresów, jak i Niemców ze Śląska. Ten tragiczny los obywateli niemieckich był karą za popełnione przestępstwa nazistów. W powieści poruszona jest kwestia prześladowania AK-owców w powojennej Polsce. „Wypędzony” to dobra książka pokazująca to, co działo się po wojnie na zachodnich terenach naszego Państwa. Jest to chyba pierwsza moja książka, która porusza smutne dzieje Niemców wysiedlanych z zachodniej części Polski, ludzi, którzy być może niekoniecznie popierali Hitlera. Tzw. odpowiedzialność zbiorowa. Pozwolę sobie zacytować Autora: „Za nazistowski obłęd zapłacili zwykli ludzie, którzy nie poczuwali się do żadnej winy, choć Niemcy – jako państwo i naród – były jak najbardziej winne.”

Poznałam świat mroczny, ohydny, przerażający mnie do tego stopnia, że wchodziłam do niego ostrożnie, delikatnie, niepewnym wzrokiem badając czekające mnie wizje, bojąc się następnego zdania, brzydząc się kolejnej sceny i błogosławiąc możliwość stania z boku w roli obserwatora, bezpiecznego przyglądania się zdarzeniom i śledzenia plecionych wątków. Z czasem nauczyłam się nie jeść podczas czytania tej książki z turpistyczną wizją świata, a właściwie dwóch równoległych rzeczywistości, w których śmierć i rozkład były normą, a jej symptomy i objawy skutecznego panoszenia się prawie na każdej stronie ropiały, czerwieniły krwią, uryną i kałem strachu, bólem prutych jelit, trzaskiem łamanych kości i smrodem. Przenikliwą, ostrą, mdlącą wonią wymiocin, bagiennych oparów, rozkładających się trupów, gnijących ran i cuchnących oddechów chorych dziąseł. A jednocześnie byłam tym światem zachwycona, zafascynowana! Przyzwyczaiłam się, nie podjadałam w trakcie czytania, z trudem przełykając nawet ślinę, ale brnęłam wbrew odruchom własnego organizmu, wbrew rozsądkowi i instynktowi samozachowawczemu w te realno-nierealne wizje sięgające samego Matecznika Bogów, do których drzwi otwierał stavalon. Rodzaj memoaktywnej substancji dla współczesnych bohaterów powieści, a dla druidów Zaklęcie Przejścia. A nic nie zapowiadało właśnie takiej zaskakującej fabuły. Prolog wprowadził mnie w znany świat umierającego króla Artura, którego ostatni rycerz Bedevir, pełniący wcześniej rolę jego giermka, pragnął ocalić Brytów przed saskim potopem. Potrzebował do tego wyjątkowego Naszyjnika, tak zwanego torka. Tradycyjnego insygnium celtyckich królów i bohaterów, który był "przekutą wolą, zastygłą w metalu potęgą oraz Nosiciela, bez którego stanowił tylko stary, kosztowny złom". Razem, przy pomocy magii druidów, mogliby odzyskać świetność i przywrócić przyszłość Brytów. Tyle że Naszyjnik znalazł Igi, dziewiętnastolatek o popapranej przeszłości z dwudziestego wieku, nawiedzany przez koszmarne sny, po których pozostawały zupełnie realne rany. Stavalon umożliwił połączenie losów ludzi, demonów i bogów ze średniowiecznej przeszłości i z dwudziestowiecznej teraźniejszości. Otworzył między nimi drzwi udowadniając, że "światów nie dzieli nieprzekraczalna bariera. Współistnieją i czerpią z siebie." Stanowią jedność, w której czas, jakikolwiek czas, nie ma żadnego znaczenia. Dlatego Igi znalazł się w świecie Brytów, stając się Nosicielem Naszyjnika. Łukasz, jego psycholog, u którego początkowo szukał pomocy, mógł funkcjonować w obu, a demony z rzeczywistości równoległej, pożywiać się krwią i mięsem ludzi we współczesnej Warszawie. Podobał mi się ten bezlitosny, okrutny świat, te plastyczne wizje, oniryczne majaki, wędrówki do najdalszych zakątków umysłu kryjących najstraszliwsze instynkty ludzkie i język je stwarzający, opisujący, ożywiający, pobudzający moje zmysły i wyobraźnię. Gęsty, bagnisty, wciągający, mamiący i taki realnie, niemalże namacalnie kreujący obrazy grozy godne najlepszych horrorów. Snujący fabułę pełną przejść z przeszłości do przyszłości, z jaźni do podświadomości, ze świadomości w sen, z rzeczywistości w magię i na odwrót. Czułam ogromną wiedzę jaką autor zgromadził, by mógł powstać ten jeden świat ze splecionych wątków przeszłych i teraźniejszych. Czerpał ją, jak sam wspomniał w podziękowaniach na końcu książki, przede wszystkim z "Narodzin cywilizacji Wysp Brytyjskich" Wojciecha Lipońskiego. Ta fascynacja historią Brytów i chęć umieszczenia jak największej ilości informacji w powieści, mogłaby posłużyć do stworzenia obszernej trylogii, jeśli nie dłuższego cyklu. Pozwoliłoby to na rozproszenie wiedzy historycznej, która momentami brzmiała jak wstawki encyklopedyczne. Można byłoby rozwinąć wiele wątków, tutaj tylko zarysowanych lub wykorzystanych do jednej przygody czy wyeliminować wielość bohaterów. Bardzo brakowało mi jednego spojrzenia na rozwijający się ciąg zdarzeń, wiodącego narratora, z którym mogłabym się utożsamić, przyjąć jego system wartości za swój. Można byłoby też uniknąć szybkiego przeskakiwania z jednej sceny do drugiej bez zdania wiążącego lub uprzedzającego zmianę scenerii. Na szczęście im dalej w powieść, tym tych niespodziewanych cięć było mniej. Przedobrzenie dotknęło również języka. Autor uczynił go bardzo swojskim, potocznym, wulgarnym, nazywającym rzeczy wprost bez zbędnych ozdobników językowych, niezbędnym do tworzenia naturalnych dialogów czy naturalistycznych obrazów, ale czasami wyjechał w swoich szkicach poza linię, serwując zdania tego typu: Jego towarzysz, przygarbiony kulawy facet w szacie koloru gówna, rozdarł się. Swojskość też ma swoje granice, za którymi czai się pułapka ordynarności. I na koniec muszę jeszcze wspomnieć o zbyt pośpiesznym zakończeniu i dialogach. O ile były świetne między bohaterami współczesnymi, o tyle były niewiarygodne, bo z użyciem charakterystycznych powiedzeń młodzieżowych, w ustach postaci historycznych. Całość makabrycznie przepiękna w plastycznych obrazach wizji, ciekawie snutej fabule, której trochę zaszkodził nadmiar wiedzy, fantazji i chęci umieszczenia tego wszystkiego w jednej opowieści oraz niedostatki warsztatu pisarskiego. Pierwsza cecha jest zaletą, z której trzeba się cieszyć i tylko nauczyć panować nad nią, a druga wadą, która na szczęście mija wraz z wiekiem i doświadczeniem. Zwłaszcza że to debiutancka powieść tego pisarza. I jeszcze jedno. Literówki. Rzadko o nich wspominam, jeśli nie są uporczywe. Tutaj bardzo mi przeszkadzały swoją nagminnością. Często zmieniały znaczenie zdania, które musiałam czytać od nowa, by uchwycić prawidłowy sens wypowiedzi czy opisu. Ale to już uwaga czysto techniczna ku rozwadze wydawnictwa. http://naostrzuksiazki.pl/

"Polska odpowiedź na Grę o tron" wywołuje u mnie niesmak. Jako hasło marketingowe wywołuje uśmiech politowania, a szkoda, bo książka jest niezła. Foryś pisze nierówno, ma lepsze i gorsze propozycje, ta należy to tych pierwszych. Mamy ciekawą wielowątkową fabułę osadzoną w pseudo wczesnym średniowieczu. Tłem jest spół miedzy władzą świecą a kościelną, a bohaterowie postawieni po różnych stronach tego konfliktu. Co do postaci, nie są może to wybitne kreacje, ale mają coś w sobie, co pozwala nam ich polubić. Ani Tankrid, ani Armina ani cesarski bękart nie są kryształowi, mają swoje za uszami, co daje im bardzo ludzki wymiar. Świat nie jest mroczny, okrasiłbym go bardziej jako "smutny" lub "brudny", ale interesujący. Co więc się nie udało? Chyba Fabryka Słów słów przekombinowała, co niestety zdarza jej się coraz częściej, a jej logo od dawna przestało kojarzyć się z "dobrymi tytułami". Jest to pierwszy tom, kolejnych raczej się nie doczekamy, a szkoda bo potencjał jest. Dla mnie 7/10, dodał bym punkt za motyw Jurgów, ale byłoby to nie fair.

Co byłoby gdyby? Gdyby dłużej żył Marszałek Piłsudski, gdyby Polaka przystąpiła do Osi i razem z wojskami Hitlerowskimi zaatakowała Związek Radziecki, a później kraje Europy Zachodniej. Ciekawa wizja alternatywna dla tego co się stało, a mogło potoczyć zupełnie inaczej.