Japonia. Od mitycznych początków do popkulturowej potęgi

Zastanawialiście się kiedyś, jak to się stało, że Japonia , która jest krajem o tak surowych, tradycyjnych korzeniach stała się globalną stolicą popkultury, mangi i gier wideo? Christopher Harding w książce „Od miecza do mangi. Opowieść o Japonii” zabiera nas w fascynującą podróż przez historię kraju Kwitnącej Wiśni. ​Poznajemy Japonię od mitycznych początków, po przez brutalną epokę szogunów, aż po współczesne neony dzisiejszego Tokio. Harding pisze lekko barwnie i ciekawie, łącząc zabawne anegdoty z dawką wiedzy, nie jest to na pewno nic w stylu nudnego podręcznika od historii. Autor tłumaczy, skąd wzięły się te wszystkie paradoksy, gdzie wojownik za dnia przelewał krew, by nocą przy blasku księżyca pisać subtelne wiersze i grać na flecie. To idealna pigułka wiedzy dla każdego, kto się interesuje kulturą Japonii i chce wyjść poza stereotypy i dowiedzieć się nieco więcej o historii i kulturze tego kraju. Zdecydowanie polecam! Za książkę bardzo dziękuję Wydawnictwo Mando.

W rozdz. „Potwory i ludzie z metalu” zwraca uwagę kadr z filmu z 1954 r. „Godzilla”. Horror o potworach z egzotycznej krainy (odwołanie do dramatu i okrucieństwa II wojny światowej, także do zagrożeń związanych z bronią nuklearną). To historia również bliska współczesnym lękom i zagrożeniem militarnym. Japonia. Przewodnik po bóstwach, duchach i bohaterach. Joshua Frydman. Przekład Nika Sztorc. Wyd. Poznańskie, Poznań 2025. Mitologie Świata. Japonia, na planie pierwszym wraz z przewodnikiem po bóstwach, duchach i bohaterach, skreślona ręką naukowca (doktorat na Uniwersytecie Yale), specjalizującego się w kulturze dawnego Kraju Kwitnącej Wiśni. W tekście tyle wiedzy, ile udźwignie przeciętny Czytelnik, bez naukowych eksperymentów. Znakomite ilustracje w szaro- niebieskiej kolorystyce nadają ton opowieściom. Z rozdz. „Kim jest cesarz?’ Dowiesz się, że to nie tylko władca, ale i symbol Japonii i Japończyków. Określenie „tenno” znaczy „niebiański władca”. W chińskich źródłach łączy się z Gwiazdą Polarną, nazywaną Polaris (najjaśniejsza gwiazda - Małej Niedźwiedzicy), także centralna postać świata. Z rozdz. „Świat pełen duchów” Świat zwierząt - to świat istot obdarzonych duchową mocą. Należą do nich nie tylko koty,ale i żółwie, i żurawie. W przypadku tych ostatnich symbolizują one długowieczność: żurawie żyją tysiąc lat, a żółwie - dziesięć tysięcy. Negatywną reputacją obdarzone są: stonogi i pająki. Z drastycznych opowieści o tych ostatnich: potrafią zamieniać się w piękne kobiety, wabić do swych domów podróżników, po czy uwodzić, obcinać im głowy, by wypić ich krew. Stonogi, łasicie, małpy, kuny i gronostaje – to galeria zwierząt, bez których nie istnieją japońskie opowieści. W japońskich mitach jest moc, oryginalna forma i urok mimo grozy… 8/10

Przyjemna, osobista i merytorycznie przystępna opowieść o starożytnej Mezopotamii. Sposób prowadzonej przez autorkę narracji pozwala na oswojenie omawianej materii przez absolutnie każdego czytelnika. To również jedna z tych książek, które można czytać absolutnie wszędzie i która - dzięki osobistym wstawkom - nabiera indywidualnego charakteru.

W „Historii ludzkości na haju” Sam Kelly w lekki i zabawny sposób obala mity wielkich ludzi, którzy rzekomo radzili sobie z niemożliwie trudnymi zadaniami bez żadnego wspomagania. Tak, jasne. Nawet Pytia nie wytrzymałaby podwójnego etatu wieszczenia bez powiedzmy… motywacji wewnętrznej. Wielki faraon Ramzes II lubił zioła, co odkryto w sposób naukowy, badając jego mumię. Pewien chiński cesarz, Qin Shi Huang, pragnął eliksiru wiecznego życia i dał się nabrać szarlatanom, którzy wcisnęli mu… rtęć. Dziś wiemy, że picie jej było bardzo złym pomysłem. On niestety nie wiedział. Czasem do wielkich objawień przyczyniały się, nazwijmy to, pomyłki kulinarne. 🍄 Marek Aureliusz stosował na sen kompot z opium. Temat potrójnie ryzykowny: zabójcy religijni na haszyszu. Tak, chodzi o słynnych asasynów. Niektórych misji najwyraźniej nie dało się ogarnąć bez odpowiedniego dopingu. William Shakespeare pisał swoje dzieła w oparach… geniuszu, oczywiście. Lubił kalambury i słowne gry, więc coś nas łączy. To, że wielu znanych polityków nadużywało alkoholu, raczej nie jest tajemnicą, ale książka zawiera więcej ciekawostek o amerykańskich mężach stanu. Na przykład John F. Kennedy miał słabość do amfetaminy podawanej przez swojego lekarza. Angielski poeta Samuel Taylor Coleridge wzmacniał wenę twórczą za pomocą laudanum. Działało. Jest też o winie w Watykanie, niekoniecznie tylko mszalnym. Friedrich Nietzsche. No cóż, wystarczy go poczytać, żeby dojść do wniosku, że jego wizje bywały naprawdę odlotowe. Jeśli ktoś go lubi, to przepraszam. Ja nie. Vincent van Gogh lubił farby. Jedną zdecydowanie za bardzo. Sigmund Freud był naprawdę kiepskim diagnostą, kiedy wychwalał kokainę jako cudowny środek leczniczy. Szaleństwo Adolfa Hitlera częściowo tłumaczy jego zamiłowanie do różnych farmaceutyków i zastrzyków podawanych przez lekarza, choć oczywiście nic go nie usprawiedliwia. Założyciel AA, Bill Wilson, uważał przez pewien czas, że lekarstwem na jeden nałóg może być inny. Dość szalona koncepcja. Jean‑Paul Sartre funkcjonował dzięki całemu koktajlowi stymulantów i pisał niemal bez przerwy. Rozdział o show-biznesie to już prawdziwa karuzela. Smutna jest wzmianka o młodej gwieździe Judy Garland, której podawano amfetaminę, choć wcale tego nie chciała. Kojarzycie pisarza Philipa K. Dicka? Jego niezwykłe wizje miały całkiem mocne chemiczne wsparcie, co łatwo zgadnąć po lekturze. Za to Elvis Presley może zaskoczyć, bo był przeciwnikiem narkotyków, ale nie uchroniło go to przed uzależnieniem od leków na receptę. Bardzo ciekawy jest list od chemika Alberta Hofmanna do Steve'a Jobsa. Tak, tego od Apple. Jest też historia o tym, jak Central Intelligence Agency przez przypadek stworzyła antybohatera numer jeden. Także pracownik innej amerykańskiej agencji może się pochwalić naprawdę imponującą kolekcją odkrytych narkotyków. Ilość nowych substancji spokojnie wypełniłaby pół układu okresowego. Czterdzieści przedstawionych historii pokazuje różne oblicza narkotyków i ludzi, którzy mieli z nimi do czynienia. Potraktujcie je jako ciekawostki, bo lepiej uczyć się na cudzych błędach niż powtarzać je samemu. Książka napisana jest lekko, z humorem i przymrużeniem oka. Mnie zaciekawiła. Polecam.

Sama książka jest w porządku. Ma nietypową fornę, każdy z rozdziałów to niezależna krótka historia. Spodziewałam się tego po przeczytaniu opisu (a wiem, że wielw ludzi nie). Może byłoby odrobinę ciekawiej, gdyby te rozdziały łączyły się w spójną całość. Merytorycznie, nie była to jakoś odkrywcza książka. Tak dość powierzchownie poruszono różne kwestie. Mówiąc szczerze, włączcie sobie Skyrim i pozwiedzajcie miasta i mniejsze wioski. Zobaczycie na własne oczy, co autorka opisała - i jeszcze będzie mogli porozmawiać z postaciami!

Wierzenia dawnych Lisiołów . „Wierzenia dawnych Słowian. Od mitu do obrzędu” pióra Kamila Kajkowskiego to antologia 12 tekstów naukowych podzielonych na 4 segmenty: Przestrzeń dla Bogów, Świat zmarłych, komunikacja z sacrum i Varia. Wszystko okraszone przypisami z dodatkiem bogatej bibliografii. Jest to pozycja naukowa – podkreśla Lisioł – a więc i język jest odpowiedni. Na scenę wkraczają żywioły akwatyczne w towarzystwie czynników pozautylitarnych z symboliczną waloryzacją pod łapą. Nie będzie więc to lektura szybka, ale dla zainteresowanych tematem bardzo wartościowa. . W ten oto sposób, gdy Lisioł chciał wyruszyć na podbój Bałtyku, najpierw zasięgnął rady wyroczni u szczecińskiego Trzygłowia. Uważnie futrzak obserwował poświęconego temu bóstwu konia, po czym zdecydował się wykupić abonament na interpretacje przekazów wyroczni oraz zawieszkę w kształcie ryby – tak na wszelki wypadek. Potem Lisioł potuptał obejrzeć łodzie. Służą one nie tylko do pływania, ale świetnie nadają się też do celów pochówkowych. Ciężki wybór. Pochować się w łodzi jednopiennej czy klepkowej, a może w kamiennej? . Trzeba przyznać, że w książce mocny akcent położony jest na kwestie archeologiczne. Sporo tutaj opisów pochówków, darów w nich zwartych oraz ich znaczenia symbolicznego. Ta strefa zaświatów jest tutaj potraktowana dość dosłownie *rzucił Lisioł, maszerując z łopatą*. Stanowiska nekropoliczne skrywają w sobie sporo informacji o życiu codziennym. Zwłaszcza zagadnienia związane ze zwierzętami ofiarnymi są niezwykle ciekawe, chociaż wciąż nie do końca wiemy, na podstawie jakiego zestawu cech typowano takie zwierzę. . Lisioł z góry Wam piszczy, że nie znajdziecie w książce gotowych odpowiedzi, ale sporo informacji oraz hipotez. Jak sam autor pisze, ciężko pracuje się z okresem historycznym, z którego posiadamy tak mało danych. W dodatku część informacji może być zniekształcona *Lisioł spogląda na kroniki pisane przez biskupów* chrześcijaństwo raczej nie było fanem wyznań słowiańskich. Do tego dochodzi problem jak w starożytnym Egipcie: co duży ośrodek kultu, to trochę inna wersja wierzeń. Trudno się dziwić, gdzie kult, tam i bogactwo. Warto jednak zanurzyć się w lekturze.

przepięknie wydany, z dużą ilością ilustracji, które pozwalają zobaczyć na własne oczy jak dawniej ludzie wyobrażali sobie istoty nadprzyrodzone. W książce znajdziemy wiele mitów opowiadających np przygody Lokiego i Thora, którzy pewnego razu zostali zmuszeni do udawania kobiet… Po co i dlaczego.. oj ma to większy sens uwierzcie. Odkryjecie w jaki sposób skandynawowie wyobrażali sobie powstanie świata. Jak i dlaczego powstały różne istoty. Przewodnik jest napisany w lekki, czasem nawet humorystyczny sposób. Nie spodziewałam się niczego wielkiego po tym przewodniku, jednak naprawde pozytywnie mnie zaskoczył. Czytało mi się go z czystą przyjemnością, nie dość, że dzięki niemu łyknęłam trochę wiedzy to jeszcze przednio się bawiłam. Zachęcam do sprawdzenia tego tytułu, sama chętnie spojrzę na inne książki z tej serii

Kompendium wiedzy o ADHD u dorosłych, który tłumaczy neurologiczne podstawy zaburzenia i oferuje praktyczne strategie przetrwania w świecie pełnym bodźców. Autorka wyjaśnia, dlaczego tak wielu dorosłych (szczególnie kobiet) zostaje zdiagnozowanych późno i jakie konsekwencje niesie za sobą życie w poczuciu inności. To nie jest suchy wykład. Monika Kotlarek daje konkretne wskazówki, jak organizować czas, jak radzić sobie z prokrastynacją i jak dbać o relacje, gdy nasza głowa działa na innych obrotach. Jest to pozycja obowiązkowa nie tylko dla osób z diagnozą (lub jej podejrzeniem), ale też dla ich bliskich. Pozwala zrozumieć, że chaos w głowie nie wynika z lenistwa, ale ze specyficznego okablowania mózgu.

Kupiłem tę książkę właściwie tylko po to, żeby podbić wartość zamówienia i skorzystać z darmowej dostawy. Innymi słowy, trafiła w moje ręce zupełnie przypadkiem. Pomijając jednak te okoliczności, książka okazała się świetna. Doskonale obrazuje przestymulowane bagno, w jakim funkcjonuje współczesny człowiek. Warto ją przeczytać choćby po to, by lepiej chronić swoje dzieci przed pokusą nadmiernej stymulacji.

David Nutt jest entuzjastą substancji, które obecnie są nielegalne, aczkolwiek rząd USA już rozważa wprowadzenie ich w pewnej formie jako leków w niedalekiej przyszłości, na przykład psylocybiny. Okazuje się, że owe substancje mogą być pomocne w leczeniu niektórych zaburzeń psychicznych oraz bólu. Zespół profesora Nutta prowadził badania nad odmiennymi stanami świadomości. Uważa on, że jest to ważna dziedzina nauki. Chodzi o wpływ psychodelików na mózg człowieka. Niegdyś badania nad psychodelikami prowadziło Central Intelligence Agency oraz inne instytucje rządowe przy użyciu nieakceptowalnych metod, często bez zgody „obiektów doświadczalnych”. Środki te, których rozkwit przypadł na słynne „lato miłości” 1967, zostały wpisane na czarną listę, ponieważ zmieniały sposób myślenia w sposób niekontrolowany. Dopiero niedawno odkryto ich potencjalną wartość medyczną. Autor w swojej książce rozwiewa mity o psychodelikach, znanych już od starożytności. Wspomniany w poprzedniej recenzji Albert Hofmann uważał, że ich budowa chemiczna jest zbliżona do budowy neuroprzekaźnika, jakim jest serotonina, dlatego działają, przyczepiając się do odpowiednich receptorów. Można to zaobserwować dzięki nowoczesnym technikom neuroobrazowania. W jaki sposób psychodeliki zmieniają świadomość? Są to zmiany w zakresie zmysłów wzroku i słuchu, ale także postrzegania siebie, doświadczeń duchowych czy rewidowania wspomnień. Niektóre doświadczenia mogą przypominać te z pogranicza śmierci. Autor wymienia i opisuje klasyczne psychodeliki, a także ostrzega przed ich bardziej niebezpieczną, nową generacją. Następnie poznajemy te nieklasyczne. Autor objaśnia w jaki sposób psychonauci wchodzą w świat Minecraft, jak w niedawnym hicie kinowym i dlaczego widzą sześciany w zabawnych kolorach. Psychodeliki mogą być nadzieją psychiatrii w leczeniu depresji opornej na leki, ponieważ niektóre z nich pobudzają neuroplastyczność mózgu. Oczywiście substancje te mogą być niebezpieczne i wywoływać obłęd, dlatego konieczna jest kontrola terapeuty. Mówimy o oficjalnie zatwierdzonych testach, zgodnych z protokołami medycznymi. Psychodeliki zmniejszają lęk przed odchodzeniem, gdyż, jak twierdzą badacze,„rozpuszczają ego”. Mogą też przerywać klasterowe bóle głowy. Autor ocenia potencjał leczniczy tych środków w stosunku do różnych schorzeń w skali 1–10. Nie wszędzie istnieją przekonujące dowody na wartość ich stosowania. Książka stanowi kompendium wiedzy na temat działania psychodelików i pomimo iż autor jest ich gorącym orędownikiem, opisuje także płynące z ich używania zagrożenia. Australia już legalizuje niektóre środki. Jak będzie dalej zobaczymy, ale na pewno należy zachować dystans i ostrożność. Książka przybliża temat osobom, które chcą zrozumieć jak to działa bardziej w teorii niż w praktyce.

Rzeczowa, z ciekawymi analizami, dogłębna. Szerokie rozwinięcie tematów z dzieł W.S. od Platona przez Szekspira aż po czasy współczesne. Analizująca kwestie dziedziczności i środowiska (co bardziej na nas wpływa), jaka jest natura ludzkiego umysłu i inne. Bardzo interesująca pozycja.

Myślę, że mając dość dużą wiedzę o szlachcie polskiej da się przy tej lekturze zrobić trochę dobrych notatek. My, Sarmaci to ciekawie napisana książka, pełna wesołych, ale też często gorzkich słów o naszych przodkach sprzed kilku wieków. O tym, co w tamtych czasach było niechybnym standardem, a dziś nadal uwiera, jak kamień w bucie. Autorka tworzy opowieść o ludziach, po których wiele nam zostało, z czego możemy być dumni jako Polacy i czego powinniśmy się wstydzić. Książka podoba mi się też z tego względu, że szlachtę widzimy także z perspektywy obcokrajowców - ówczesnych pisarzy, podróżników. Dzięki ich świadectwom można w miarę obiektywnie spojrzeć na historię tej i wielu innych warstw społecznych. Niestety dość częste przywoływanie treści z serialu 1670 odebrałem jedynie jako tanie lokowanie produktu. Mam nadzieję, że seans tego typu satyr czytelnicy poprzedzą wyrobieniem sobie niezależnej opinii w oparciu o rzetelne źródła. Niemniej jednak, jeśli ktoś ma wątpliwości, czy po lekcjach historii o Polsce XVI-XVIII w. coś mu zostało w głowie, to polecam tą kompleksową wiedzę Joanny Orzeł.

Seksualność kobiet od wieków uwięziona jest w kleszczach szkodliwej dychotomii „madonny i dziwki”. Ten archaiczny podział narzuca narrację, w której kobieta może być albo nieskazitelną, aseksualną opiekunką ogniska domowego, albo wyuzdaną kusicielką, pozbawioną głębi emocjonalnej. Wszystko, co znajduje się pomiędzy – autentyczne pożądanie, fantazje, lęki czy fizjologiczna ciekawość – przez dekady spychane było do sfery tabu. Gillian Anderson, która dla wielu stała się ikoną wyzwolenia dzięki roli terapeutki Jean Milburn w serialu Sex Education, postanowiła rozbić ten szklany sufit. Jej książka „Pragnę” to nie tylko zbiór listów; to manifest prawa kobiet do posiadania skomplikowanego, nienasyconego i przede wszystkim własnego życia wewnętrznego. Punktem wyjścia dla Anderson była inspiracja książką Nancy Friday z lat 70. Aktorka ogłosiła w mediach społecznościowych anonimowy nabór na opisy kobiecych fantazji. Odzew był porażający – tysiące kobiet z całego świata zdecydowało się przelać na papier to, czego często nie odważyły się szepnąć nawet własnym partnerom. „Pragnę” to antologia anonimowych listów, które tworzą surowy, nieocenzurowany portret współczesnego pożądania. Anderson nie ocenia, nie redaguje emocji na siłę i nie wybiera jedynie „ładnych” opowieści. Znajdziemy tu pełne spektrum: od delikatnych marzeń o bliskości, przez skomplikowane relacje władzy i uległości, aż po fantazje, które same autorki wprawiają w zakłopotanie. Największą siłą tej publikacji jest to, jak skutecznie rozbraja ona wstyd. Czytając kolejne wyznania, odbiorczyni (i odbiorca) uświadamia sobie, że dychotomia madonna-dziwka to jedynie społeczny konstrukt służący kontroli. W listach zawartych w książce te dwie sfery przenikają się nieustannie. Kobiety opisują, jak rola matki czy profesjonalistki ściera się z dziką potrzebą bycia przedmiotem pożądania lub dominacji. Książka pokazuje, że kobieca seksualność nie jest monolitem. Jest płynna, często sprzeczna i rzadko mieści się w kanonie przedstawianym w filmach pornograficznych czy przesłodzonych romansach. Anderson oddaje głos kobietom w każdym wieku i z różnych kręgów kulturowych, udowadniając, że podziały na „grzeczne” i „niegrzeczne” są po prostu nudne i ograniczające. Książka jest podzielona tematycznie, co pozwala czytelnikowi dawkować emocje. Nie jest to lektura do „pochłonięcia” w jeden wieczór – ciężar autentyczności tych wyznań bywa przytłaczający. Niektóre listy są krótkie, wręcz techniczne, inne to małe arcydzieła literatury intymnej, nasycone metaforami i głębokim smutkiem wynikającym z lat tłumienia potrzeb. Wstęp napisany przez samą Anderson jest osobisty i szczery. Aktorka nie chowa się za autorytetem gwiazdy, ale staje ramię w ramię z autorkami listów, przyznając, że droga do zrozumienia własnego pożądania jest procesem, który trwa całe życie. „Pragnę” to książka rewolucyjna w swojej prostocie. Nie oferuje porad medycznych ani technik seksualnych. Oferuje coś znacznie cenniejszego: lustro, w którym wiele kobiet po raz pierwszy zobaczy swoje pragnienia bez filtra wstydu. To bolesny i fascynujący dowód na to, że kiedy zdejmiemy z kobiet maski madonny i dziwki, ukaże się nam krajobraz niezwykle bogaty, ludzki i domagający się uznania. To lektura obowiązkowa dla każdego, kto chce zrozumieć, że seksualność to nie tylko ciało, ale przede wszystkim przestrzeń wolności, o którą kobiety wciąż muszą walczyć.

"Najciekawsza książka na świecie" - chwytliwy tytuł, prawda ? No oczywiście że się na niego złapałam 😜 Czasem człowiek potrzebuje poznać trochę różnych ciekawostek, od tak dla własnej samoświadomości 😉 Książka napisana jest w sposób specyficzny, wszystko mamy podzielone na kategorie, brakuje zaś rozdziałów 🙈 Ktoś kto lubi czytać po jednym rozdziale, tutaj będzie miał z tym problem 🤣 Ciekawostki są nie tylko pogrupowane, ale są też z różnych okresów, czasem mniej lub bardziej przydatne 🤪 Czy najciekawsze ? Tu już kwestia gustu, mnie niektóre zainteresowały, inne zaś były obojętne a parę w moim odczuciu powstało w bardzo bajkopisarski sposób 🙉 Ciężko oczywiście stwierdzić ile prawdy się w nich znajduje, więc podchodziłam do całości sceptycznie 🤭 Dodatkowo znajduje się w książkach wiele obrazków czy zdjęć pomagających wyobrazić sobie opisywaną ciekawostkę 😍 Całość czytałam dość długo bo rozkładalne sobie to na strony by zbyt szybko mi się nie przejadła, nie mogę uznać jej za najciekawszą ale podziwiam pomysł na nią i doceniam staranność z jaką autor podszedł do jej stworzenia 😃 Podobało mi się również jego poczucie humoru, które powodowało uśmiech oraz prosty język przekazywania informacji, taki swojski 😈 Jest to interesująca opcja dla ciekawskich😉

Jak sama nazwa wskazuje, książka ta jest trochę głupawa. Coś tam się można dowiedzieć spod warstwy dość czerstwychni w większości mało śmiesznych żartów. Jeśli komuś zależy na porządnej wiedzy, to lepiej niech sięgnie po inne popularnonaukowe publikacje. Ta jest bardziej na żarty ale może też się ktoś zainteresuje ptakami dzięki niej.

Czy da się napisać ciekawą książkę o archeologii bez bzdur i wyssanych z palca teorii? Zdecydowanie da i Agnieszka Krzemińska, na każdej stronie tej pozycji to udowadnia. Autorka zabiera nas przez podróż po pradziejach wybierając pewne aspekty, życia naszych przodków. Korzystając z najnowszych wyników badań burzy stereotypy i systematyzuje wiedzę, konfrontując ją z powszechnymi wyobrażeniami. Pokazuje, że prehistoria nie była tak oczywista i jak potrafi na nas wpływać nawet współcześnie. Zdecydowanie polecam.

DLACZEGO: 1. Zaintrygował mnie tytuł. 2. Żeby motywować się do czytania robię sobie challenge pod roboczym tytułem: Książka na 100 dni - wybieram książki z krótkimi rozdziałami i czytam jeden na dzień. Nie takie głupie te zwierzęta, jak o nich pisują. OPINIA: Nie byłam pewna, czego się spodziewać. Chociaż miałam pewne podejrzenia. I się nie zawiodłam. Wydaje mi się, że dla uzyskania jakieś podstawowej wiedzy książka się nadaje, ale jeśli ktoś oczekuje wiedzy akademickiej, to nie tym razem. Pan Autor bardzo trafia w moje poczucie humoru, ale rozumiem, jeśli komuś nie spodoba się ten typ żartów. Troszkę żałuje, iż mam książkę tylko w ebooku, bo wydaje się, że wydanie papierowe może być naprawdę ładne, ale wszystko jeszcze przede mną i być może skuszę się na „namacalną” wersję, tym bardziej, iż wydaje mi się to ciekawa opcja dla dziecka (chociaż większości żartów raczej nie zrozumie). Niechaj najlepszą reklamą dla książki będzie fakt, że od razu wzięłam się za czytanie "głupich ptaków..." i już nie mogę doczekać się kolejnej, nadchodzącej pozycji z tej serii.

Bardzo ciekawa książka którą w przystępny sposób pokazuje młodym kobietom jak lepiej o siebie dbać i przede wszystkim, jak słuchać swojego ciała i dobrze się odżywiać. Minusem jest jednak to, że niektóre porady, szczególnie kwestia odrzucenia cukru i żywności przetworzonej, są powtarzane do znudzenia. Z jednej strony słusznie, ale w którymś momencie staje się to nieco monotonne. Pod względem redakcyjnym też można by kilka rzeczy poprawić, nie mniej, zdecydowanie lektura warta polecenia.

Philomena Cunk to błyskotliwa (?) dziennikarka znana z programów takich jak "Cunk on Britain" i "Cunk on Earth" (obie na Netflixie i BBC). Jeśli nie znacie Philomeny Cunk, to śpieszę donieść, że jest to osoba fikcyjna, odgrywana przez komiczkę Diane Morgan. Cechą charakterystyczną Cunk jest wybitna umiejętność przekręcania nazw, nazwisk, mieszania faktów, czy jeśli widzieliście któryś z programów Philomeny, to wiecie, że jest wybitna również w zadawaniu szokujących rozmówców pytań. Przyznaję bez bicia, że zabierając się za czytanie „Świat według Cunk” nie znałam tej postaci i dopiero w trakcie czytania książki poznawałam ją, dzięki wyżej wymienionym programom, dopiero wtedy wszystko stało się jasne. W „Świat według Cunk” znajdziecie luźne, bardzo, bardzo luźne podejście do historii świata, przedstawione w sposób nie tyle satyryczny, co, wręcz zakrawający o absurd. Philomena zabiera nas w podróż przez historię, od czasu gdy jaskiniacy (nie, nie jaskiniowcy, tylko jaskiniacy i jaskiniaczki i nawet jaskinioosoby (onu/jenu) wynaleźli zbieranie i polowanie, a nawet rysunki na skale, przez wynalezienie pisma, pieniędzy, podatków (bo skoro są pieniądze to i podatki warto by było płacić, czyż sam Benjamin Franklin nie powiedział, że „pewne są tylko śmierć i podatki”? Ale zanim Franklin to powiedział, od wynalezienia podatków musiało minąć kilka tysięcy lat), ponowne wynalezienie pisma, tylko przez inną cywilizację, wynalezienie podbojów i wojen i oczywiście religii, a potem to już poszło… wynalazek za wynalazkiem, niektóre ułatwiające życie, inne nie bardzo (bo po co komu kolejne wojny? I podatki?!). Książka kończy się w 2024! więc na 294 udało się zawrzeć ponad kilkaset tysięcy lat, co jest nader wybitny wynikiem, biorąc pod uwagę, że w książce znajdziemy również rysunki, co prawda budżetowe, bo wykonane przez samą autorkę, która postanowiła zaoszczędzić na grafiku, ale jednak są :D To nie jest książka historyczna! To książka satyryczna i jako taka powinna być traktowana, chyba że ktoś weźmie sobie do serca m.in. informację, że egipskie piramidy, jeden z siedmiu cudów antycznego świata to tak naprawdę „największy na świecie pomnik bumelanctwa” (dlaczego? Tego oczywiście dowiecie się z książki), Pitagoras wynalazł sposób na budowanie trójkątów z trzech odcinków (próbowałam z większej ilości, ale nie wychodziły trójkąty, ktoś wie dlaczego?), kanapki wynalazł S.Ubway, antyczna Agora była wczesnym X-em, czytanie jest procesem trudnym i nużącym, podobnie jak wczesna metoda drukowania; to wtedy może być problem. Osobiście, za skandal uważam, że instrukcja obsługi książki papierowej została zamieszczona dopiero na stronie 85. Rozumiem, że dopóki Gutenberg nie wymyślił prasy drukarskiej, po prostu nikt książki (drukowanej) nie używał. Ale droga Philomeno, jak mam przeczytać książkę, aż do 85 strony, bez instrukcji użytkowania książki? Ktoś, coś? Jako, że Philomena jest Brytyjką, możemy dowiedzieć się wiele na temat Brytanii, oczywiście, również z przymrużeniem oka. „Świat według Cunk” zdecydowanie jest książką dla dorosłych czytelników, którzy umieją czytać między wierszami i rozumieją podteksty (choć zdarzają się również odniesienia wprost) i którzy potrafią oddzielić fakty historyczne od satyry. Książka w sam raz na poprawienie humoru, którą można czytać „ciągiem” lub wyrywkowo, wybierając interesujące tematy, bądź otwierając książkę na chybił-trafił.

Z twórczością Justyny Żejmo po raz pierwszy spotkałam się gdzieś na Instagramie. Podczas przeglądania postów rzuciła mi się w oczy jej książka: “Mózg odporny na krytykę. Neuronaukowe i psychologiczne metody radzenia sobie z lękiem przed oceną i hejtem”. Powiem Wam, że czytało mi się ją bardzo przyjemnie. Już od samego początku czułam się tak, jakby Justyna wzięła mnie za rękę i zabrała w podróż po tej lekturze. Książka została podzielona na siedem rozdziałów, w których autorka opisuje m.in. czym jest ocena, krytyka i hejt, czym są ruminacja i pamięć emocjonalna, a także pokazuje, jak aktywność fizyczna wpływa na poczucie własnej wartości. To nie wszystko, ponieważ w środku znajdziemy również obrazki, autopauzy i neuropauzy, wskazówki dotyczące tego, co warto spakować do „plecaka życia”. Te wstawki przyciągały moją uwagę i stanowiły ciekawe urozmaicenie tekstu. Są tam też puste miejsca, które można uzupełniać podczas czytania. Przyznam, że najwięcej wyniosłam z fragmentów dotyczących aktywności fizycznej, asertywności i treningu pozytywów, z naciskiem na trening AWE – czyli praktykowanie zachwytu. Czy to przydatna książka? W mojej ocenie tak. Myślę, że naprawdę warto znaleźć chwilę, by się z nią zapoznać.