Jankeski fajter

Name: Jankeski fajter
Rating: 6,2 (53 reviews)
Author: Aura Xilonen
ISBN: 9788324049523

Aura Xilonen

6,2 / 10

53 ocen

10 opinii

Znak

Wydawnictwo: Znak literatura piękna

360 str.

Kategoria:: literatura piękna
Format:: papier
Tytuł oryginału:: Campeón gabacho
Data wydania:: 2017-08-07
Data 1. wyd. pol.:: 2017-08-07
Liczba stron:: 360
Czas czytania: 6 godz. 0 min.
Język:: polski
ISBN:: 9788324049523
Tłumacz:: Tomasz Pindel

LITERACKA PETARDA Z MEKSYKU

W końcu martwy się urodziłem i niczego się nie boję

Liborio – nielegalny meksykański imigrant w Stanach Zjednoczonych – nie ma nic. Żyje z dnia na dzień, pracując w podrzędnej księgarni. Jedyne, co umie, to szybko biegać i wyprowadzać piekielnie mocne ciosy. I z braku lepszego zajęcia – czyta.

Pewnego dnia miesza się w uliczną awanturę w obronie platonicznej miłości. Tak rozpoczyna się jego antyodyseja we wrogim mieście…

Jankeski fajter to literacka petarda: mocno zakręcony język, hipnotyzująca i bardzo współczesna powieść – zabawna i dramatyczna zarazem. Jakby skrzyżowanie Doroty Masłowskiej z Eduardem Mendozą przenieść na pogranicze amerykańsko-meksykańskie.

Średnia ocen

6,2 / 10

10 opinii 53 ocen

Oceń książkę

Dodaj do biblioteczki

Reklama

Kup Jankeski fajter w ulubionej księgarni i

Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl.
Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów), „Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki.
Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.

Szukamy ofert...

Polecane przez redakcję

Więcej

7,2

Zdarzyło się w Bagiennym Lesie Małgorzata Rogala

7,1

Zbrodnia w rezydencji Helena Dixon

7,9

Ostatni smrek Maria Gąsienica-Zawadzka

8,7

Wiedźma z Sudetów Monika Raspen

7,5

Na imię mi zemsta Iwona Poczopko

7,5

Czas zdrady Joanna Nowak

8,4

Kalafiornia Mon Amour Agata Widzowska

więcej

Oceny książki Jankeski fajter

Średnia ocen

6,2 / 10

53 ocen

Twoja ocena

0 / 10

1 ocen

2 ocen

11 ocen

9 ocen

16 ocen

6 ocen

5 ocen

1 ocen

Opinia

16707

3130

Muminka

17.02.2026

6 / 10

Na półkach: ,

Powieść Aury Xilonen, „Jankeski fajter”, to debiut, który uderza czytelnika z siłą bokserskiego nokautu, choć nie wszystkie rundy tej literackiej walki są równie udane. Historia młodziutkiego Liborio, meksykańskiego imigranta, który trafia do brutalnego świata nielegalnych walk i bokserskich ringów w USA, to energetyczna mieszanka bólu, nadziei i czystej adrenaliny. Moja ocena to 6/10 – to książka rzetelna w opisie trudnego losu „nielegalnych”, nasycona pasją, ale momentami zbyt chaotyczna, by zasłużyć na najwyższe noty.

Plusy: Dynamika ringu i językowa ekwilibrystyka
Największym atutem powieści jest bez wątpienia wartka akcja. Xilonen nie pozwala czytelnikowi na oddech; tempo narracji naśladuje rytm życia na ulicy, gdzie każda chwila może przynieść zagrożenie. Liborio to bohater, którego nie sposób nie polubić, a jego droga od wykluczenia do momentu, w którym staje się „fajterem”, jest nakreślona z ogromnym profesjonalizmem.

Kolejny mocny punkt to sceny walki. Są one opisane w sposób niezwykle plastyczny, fachowy i brutalny zarazem. Autorka potrafi oddać każdy cios, kroplę potu i pękające żebra z niemal fizyczną odczuwalnością. Jednak to nie jest tylko bezmyślna przemoc – walka dla Liboria jest jedynym dostępnym językiem komunikacji ze światem, który go odrzucił. Co zaskakujące, powieść posiada też liczne akcenty humorystyczne. Wynikają one głównie ze specyficznego sposobu mówienia bohatera – Liborio używa wyszukanego, wręcz barokowego słownictwa, którym próbuje „zakrzyczeć” swoją biedę i brak wykształcenia. Ten kontrast między brutalnością ringu a poetyckim językiem bohatera bywa komiczny i wzruszający jednocześnie.

Mankamenty i fachowość autorki
Mimo wielu zalet, książka posiada słabsze strony, które obniżają ocenę do sześciu punktów. Językowa inwencja autorki, choć imponująca, bywa mieczem obosiecznym. Momentami nadmiar neologizmów i dziwacznych konstrukcji sprawia, że rzetelny przekaz emocjonalny staje się nieczytelny, a czytelnik zamiast przeżywać losy bohatera, zaczyna męczyć się z formą. Profesjonalizm Xilonen objawia się w rzetelnym przedstawieniu realiów życia imigrantów, ale fabuła bywa momentami zbyt przewidywalna, powielając schematy znane z filmów o „od pucybuta do milionera”.

więcej Pokaż mimo to

Powrót do wszystkich opinii

Poznaj innych czytelników

159 użytkowników ma tytuł Jankeski fajter na półkach głównych

Chcę przeczytać 90
Przeczytane 67
Teraz czytam 2

39 użytkowników ma tytuł Jankeski fajter na półkach dodatkowych

Posiadam 29
2018 4
Mam 2
-0- aNOWOŚCI 2017 1
Nowe-stare 1
2020 1
Literatura zagraniczna 1

Czytelnicy tej książki przeczytali również

Las nie uprzedza

Krzysztof Środa

Refleksyjna proza wybitnego intelektualisty - ale bez zadęcia, czasem spotykanego u innych – który jakiś czas temu zaprzyjaźnił się z uchodźcą z Czeczenii. A to jakoś nie było wtedy źle widziane – tak jak dziś (pytanie: jak długo?) nie jest źle widziane popieranie Wolnej Ukrainy przeciw agresji zbrodniarza wojennego. Bardzo lubię takie intymne zapiski mądrych ludzi, choć - co tu dużo mówić - wspomnienia uchodźcy z Czeczenii mrożą krew w żyłach (nb. uciekinier chyba bardziej niż Rosjan obawiał się wahabitów oraz kadyrowców). W tym kontekście Środa wspomina pewien film z internetu, którego wolałby nie zobaczyć, a który pewnie wciąż jest w sieci „Nie będę próbował I nikomu nie radzę…”. A choć i tak sporo napisał o tym, co widział, to zarazem zastrzegł, ze nie opowiedział wszystkiego. Ale może lepiej wiedzieć, co tam się działo, skoro zaraz to samo może się rozgrywać tuż u naszych granic, a nie gdzieś na jakimś tam dalekim „dzikim i azjatyckim” Zakaukaziu, czy tez Przedkaukaziu… „A ty Krzysztof, co zrobisz, jak tu wjadą Rosjanie? Będziesz walczył? ”” – pyta Autora Czeczen. Gdy ten niejako w odpowiedzi zawozi go do domku na Mazurach, chwaląc się jego odosobnieniem w lesie, Czeczen odpowiada, że niby miejsce dobre., ale broń by tu się przydała. Zapytany o powód, odpowiada zagadkowo: ”Bo las nie uprzedza….” „Ludzie w czasie wojny się zmieniają. Widziałem to. Przestają być ludźmi.” – mówi. A w tych dniach wszyscy nabieramy tej właśnie gorzkiej świadomości, która już od ładnych kilkunastu lat jest udziałem tegoż Czeczena… Nb. Autor dziwił się wtedy tej jego uwadze, ale jednak zdecydował uczynić z niej tytuł książki z 2016 r. W tle – jak gdyby dla swoistej równowagi - innym tematem Środy jest Maroko z - jak nieprzypadkowo chyba podkreśla – całą jego delikatnością. Zarazem samokrytycznie opisuje pewną sytuację z Maroka z kilkoma mężczyznami, w której zaczyna nabierać pewnych hmmm… podejrzeń (zapewne mając pod powiekami opowieści Czeczena). Z finału tej opowieści wynika, ze Środa musiał czuć się mocno zawstydzony swymi supozycjami. Ale bez wstydu opisał to, że nawet on - wyrafinowany intelektualista – uległ w jakimś tam stopniu uprzedzeniom wobec ludzi, o których nie ma pojęcia. To cóż dopiero….. nieintelektualiści. Uczciwa narracja, która nie mizdrzy się do czytelnika. W bonusie ciekawe watki marokańskie Jana Potockiego (tego od „Rękopisu znalezionego w Saragossie”).

Łukasz Starzewski

ocenił na 8 4 lata temu

Floryda

Grzegorz Bogdał

„Floryda” sprawiła mi kłopot. W „Ty mnie, ja ciebie” poznajemy historię sobowtóra Freddiego Mercury’ego. Jest niedorozwinięta Renata, od której zalatywało „jak z pustej puszki po sardynkach”, śmiała się na wdechu i raz na miesiąc proponowała bohaterowi opowiadania, aby został jej mężem. Kariera, sukces i udawanie. Nyska pełna sobowtórów, kolorowy świat reklamy i vipowskich imprez. Moda taka. „Stiszowity”, z pierwszym zdaniem tnącym jak nóż: „Będziemy żreć piach, ptaszyno”. Opowieści starej kobiety o ludziach, przyjezdnej młodzieży, tytułowej wsi. Gęsta, brudna i nieludzko ludzka. Kra-kra. Krwawe, deliryczne i mordercze „Oczko w głowie”, opowiadanie na granicy szaleństwa, absolutnie najlepsze ze zbioru. Jest też „Pierwszy list do Franciszka”, groteska przez łzy, rynsztok wypełniony tęczową deszczówką, miłość cielesna i nadludzka,a to przecież opowieść o prostej dziewczynie. Później „Ujście”, w którym dama „miała tyłek jak słońce Florydy” a twarz „jak Bagna Biebrzańskie”. Do tego wątek uzdrowionego przez cudotwórcę mężczyzny. Gdzie tu miejsce, zapytacie, by uprawiać narzekactwo? Kłopot ów, kłopocik, wynikał z zawinionego przeze mnie niedbalstwa, albowiem miałem tę bezczelność przeczytać najpierw genialne opowiadania ze zbioru „Idzie tu wielki chłopak”, by następnie sięgnąć po debiutancką „Florydę”. Różnica to (aż) sześć lat. I mimo, że we „Florydzie” jest coś, co wciąga, w bogdałowe grząskie i pokrętnie zaskakujące bagienko, to będę uważać i głosić, że „Floryda” „Chłopaka” nie pokonała. Wciąż ujmuje mnie kapitalny język autora, zasysające zdania, zwłaszcza zaczynające opowiadania, otwierające akapity (pan Bogdał umie w początki), oklejająca, niekiedy brudna i duszna, może nawet klaustrofobiczna aura czy jakkolwiek nazwać bizarne wrażenie, którego doświadczałem wraz z bohaterami „Florydy”. To wszystko świadczy o prawdziwej wyjątkowości, choć przyznać się muszę, że – niestety – niewiele mi w głowie z „Florydy” zostało (z drugiej strony do opisu swych wrażeń z lektury zasiadłem kilka miesięcy po jej zakończeniu, trzeba więc mieć na uwadze starczą amnezję). „Chłopaka” czytałem „ło matko jedyna kiedy” i jednak siedzi we mnie głębiej, bardziej rezonuje i jeśli kiedyś przyjdzie mi ochota, ponownie sięgnę raczej po „późniejszego” Bogdała.

Marcin Masłowski

ocenił na 6 1 rok temu

Fuck America

Edgar Hilsenrath

Nowy Jork, lata 50. Jakob Bronsky, ocalały z Holokaustu żydowski imigrant z Niemiec, ledwie wiąże koniec z końcem. Dnie upływają mu na uganianiu się za dorywczymi pracami i fantazjowaniu o niedostępnych kobietach, noce zaś spędza w kawiarni będącej miejscem spotkań zubożałych europejskich Żydów. Przebywając wśród swoich, Jakob usiłuje napisać autobiografię, której sukces pozwoliłby mu wyrwać się z biedy. Powieść mocno w stylu Bukowskiego, w zabawny i specyficzny, ale też realistyczny sposób ukazująca życie europejskich imigrantów w USA lat 50. Autor rozlicza się z mitem amerykańskiego snu, który snem okazał się wyłącznie dla wybranych o odpowiednim pochodzeniu i stanie konta.

Vampiress

ocenił na 7 7 miesięcy temu

Człowiek tygrys

Eka Kurniawan

Konsekwencje przemocy w egzotycznej scenerii. Egzotycznej - jedzenie, środowisko, tradycje, mity, zachowania - ale i znajomej - tłem jest zmagający się z kryzysem gospodarczym kraj po odzyskaniu niepodległości. Brutalne, zadziwiające morderstwo popełnione na początku to wynik ciągnącej się od dziesięcioleci historii rodzinnej przemocy. Ale czy to wystarczy, by zabić? Zanurzamy się w przeszłość, by poznać historię małżeństwa rodziców Margio, relację Margio i Maharani, kilka ważnych postaci dramatu, by wynurzyć się w teraźniejszości rozumiejąc powód morderstwa. Moim zdaniem, tytuł jest nieco mylący, bo w bohaterze "kryje się" nie tygrys a mityczna biała tygrysica od pokoleń związana z określonym męskim (wybiera, do którego chce należeć po śmierci poprzedniego) potomkiem rodziny. Płeć jest ważna :) Choć odległa w przestrzeni, bardzo bliska emocjonalnie.

kawaii_josei

ocenił na 7 2 lata temu

Lata powyżej zera

Anna Cieplak

Choć opisywane tu “pokoleniowe doświadczenia” nie są doświadczeniami mojego pokolenia (nigdy nie przeszedłem porzucenia Ich Troje na rzecz Paktofoniki, bo żadnego z tych zespołów nigdy nie słuchałem, a moje porzucenie dotyczyło polskiego rocka lat 80 i 90-tych oraz grunge’u na rzecz jazzu), ale samą ideę “pokoleniowości” rozumiem doskonale: nie tak dawno przypomnieli mi o niej Jakub Nowak i Tomasz Różycki. Lubię natomiast samo pisarstwo Anny Cieplak - zacząłem je już kiedyś poznawać i jakoś przypadło mi do gustu już od pierwszego spotkania. No i jednak pamiętam pokoleniowe doświadczenie z typu “wszyscy wróżbici zapowiadali koniec świata w 2000 roku” - tak było, potwierdzam. Nie ma tu szalonej akcji, nie ma zmierzania do kulminującego oczyszczenia; jest jakiś rodzaj zawieszenia, opowiedzenia, bycia po prostu… Nie brak tu humoru i celnych zjadliwych młodzieńczych obserwacji - dobrze pani Cieplak zapamiętała pewnie siebie licealną. Szczere, prawdziwe i udane. Może się podobać.

MarWinc

ocenił na 7 7 miesięcy temu

Umami

Laia Jufresa

W przeciwieństwie do sporej liczby użytkowników na tym portalu, „Umami” znalazło się u mnie dzięki pożyczeniu od przyjaciółki. I może właśnie ten proces spowodował, że nie miałem większych oczekiwań co do tej książki, dzięki czemu nie zawiodłem się w żaden sposób. Jednak ciężko mi opisać jakie odczucia mam co do tej pozycji, z tego względu, że ogólne określenia typu ciekawa lub nudna byłaby nadużyciem. Mogę z pewnością natomiast stwierdzić, że „Umami” traktuje o nietuzinkowych ludziach i ich perypetiach względem żałoby i życia w tych ponurych okolicznościach. Podchodząc do jej czytania nie powinniśmy nastawiać się na żadne zwroty akcji czy trzymające w napięciu wątki. Przygotować się raczej należy na bardzo życiowe doświadczenie, bo opowiedziane zostają nam historie zarówno ciekawe, jak i te mniej interesujące (tworzące bardzo neutralną całość) oraz szczegóły, na które czasem, totalnie losowo, zwraca się uwagę w codzienności, a które nie mają głębszego sensu. Dlatego rzeczywiście można stwierdzić, że powieść jest o niczym, natomiast według mnie nie jest to jej wada. Od strony technicznej książkę czyta się lekko i szybko, choć trzeba przyznać, że autorka przekombinowała z pomieszaniem chronologii wydarzeń, narratorów i postaci. Musiałem się parę razy wracać o kilka rozdziałów, myśląc, że pominąłem coś ważnego, gdy okazywało się, że o danym fakcie (istotnym z punktu widzenia czytelnika chcącego się wciągnąć w historię) nie wspomniano dotychczas, i fakt ten jest ujawniany np. pod koniec książki.

Khamelion

ocenił na 6 2 lata temu

Rok koguta

Tereza Boučková

Czeska literatura kojarzy mi się przede wszystkim z humorem, chociaż – oczywiście – czytałam też poważną, a nawet wstrząsającą prozę, tyle że znacznie rzadziej. Taką poruszającą i zapadającą w pamięć książką jest „Rok koguta”. Główna bohaterka i narratorka to matka i żona. Alter ego autorki. Zmaga się ona z nawrotami depresji o trudami codziennego życia, które nasilają się, gdy jej dwaj adoptowani synowie zaczynają dorastać i popadają w konflikty z prawem. Z codziennych zapisków, które układają się w tytułowy rok, poznajemy teraźniejszość, ale dzięki retrospekcjom poznajemy przeszłość. To książka szczera do bólu. Autotematyczna i autobiograficzna. Narratorka wiele miejsca poświęca swoim rozterkom, które zrywają z polityczną poprawnością. Zastanawia się ona bowiem czy geny adoptowanych synów, będących Romami, wpłynęły na ich zachowanie, tym bardziej, że jedyny rodzony syn postępuje inaczej. A przecież cała trójka wychowywana była w takich samych warunkach… Za takie ujęcie tematu pisarka oskarżona została nawet o rasizm i spotkała się z ostracyzmem środowiska literackiego w swoim kraju. Mimo poważnej problematyki można odnaleźć w treści elementy humorystyczne. Często to jednak śmiech przez łzy albo czarny humor. Jakby w ten sposób bohaterka broniła się przed przytłaczającą rzeczywistością. Sporo fragmentów poświęconych jest literaturze, sztuce, filmowi. To także ciekawy aspekt powieści. Nie czyta się tej prozy łatwo. Na mnie działała ona przytłaczająco, jednak byłam bardzo ciekawa, jak potoczą się losy bohaterów, więc do niej wracałam. Dlatego polecam – warto zmierzyć się z „Rokiem koguta”.

allison

ocenił na 7 8 miesięcy temu

Macocha

Petra Hůlová

Petra Hůlová wykazała się dużą odwagą ukazując taką perspektywę. Sama absolutnie nie odebrałam Julie jako irytującej, wzbudzała raczej współczucie. Bo to, z czym mierzy się bohaterka, wygląda na rzeczywiste problemy ze zdrowiem i chyba nie chodzi tu tylko o jej nieodpowiedzialność, egoizm, lekkomyślność. Ogromne uznania dla tłumaczki Julii Różewicz, bo ten tekst jest tak nasycony neologizmami, grami słownymi i innymi eksperymentami językowymi, że książka nie mogła być łatwa do przetłumaczenia, a mimo to w przekładzie polskim wypada świetnie.

Valerie

ocenił na 9 1 rok temu

Stancje

Wioletta Grzegorzewska

"Stancje" wpadły mi ręce przypadkowo w składzie taniej książki. przykurzone, położone na skraju europalety, za niewielką cenę, leżały i kusiły kobietą na okładce. sięgnąłem i kupiłem, bo wiem że #WiolettaGrzegorzewska to dobra pisarka, która miłuje się w lokalnych historiach. wcześniej przeczytałem "Guguły" i byłem pewien, że historie spisane przez autorkę na pewno mnie zaciekawią. w dzikich latach dziewięćdziesiątych tytułowa bohaterka, Wiola, przyjeżdża ze wsi Hektary na studia filologiczne do Częstochowy. ma trochę problemów z zakwaterowaniem, więc tuła się po stancjach. perypetie jakich doznaje są dla niej prawdziwą szkołą życia. narracja w pierwszej osobie pozwala na interpretację, że powieść zawiera wątki autobiograficzne. autorka operuje poetyckim językiem z dużą liczbą metafor. czyta się bardzo przyjemnie i sprawnie. wątki historyczne oraz zawierające język potoczny ubarwiają i uwiarygodniają historię Wioli. Nie ukrywam, że zawsze chciałem przeczytać książkę, której akcja dzieje się w Częstochowie, a która to nie indoktrynuje tym z czego to miasto słynie. polecam jako wehikuł czasu wszystkim, którzy wiedli na studiach typowe życie żaka. to kawał dobrej literatury.

Polubic_czytanie

ocenił na 7 27 dni temu

Rudowłosa

Orhan Pamuk

Zastanawiałam się jak niedojrzały czyn Cema, mrożący krew w żyłach, wpłynie na jego życie. Po zbrodni bowiem (choć nieumyślnej) zwykle następuje kara. Przewrotnie finał powieści jest w odwróconym micie Edypa (z "Księgi królewskiej"). I kiedy myślałam już, że fabuła będzie się kręcić głównie wokół budowy studni, nagle nabiera ona tempa, czas przyspiesza i zdarzenia następują po sobie w nieoczekiwany sposób. "Rudowłosa" to powieść przewrotna, chwałą bogu bez rozbudowanego wątku romansowego, godna polecenia.

Ewa Cieślewicz

ocenił na 8 8 miesięcy temu

Przez ucho igielne (sploty)

Ján Púček

Piękna opowieść życia osób naznaczona wojną i komunizmem ale tak naprawdę opisująca uczucia, potrzeby, pragnienia i rzeczywistość. Bardzo życzliwa i wrażliwa książka. Polecam. Ps1. Oczywiście nie ma nic o radzieckich łagrach, jest o niemieckich, jedno słowo a wielka różnica ;) Ps2. Niektórzy współcześni pisarze (rodzimi) mogliby się uczyć jak napisać mądrą książkę, z wartościowymi treściami w sposób zrozumiały i inteligentny i lekki, zamiast wymyślać formę, która kryje niedociągnięcia pomysłu na opowieść

brodnicki

ocenił na 8 2 lata temu

Bóg mi świadkiem

Makis Tsitas

Makis Tsitas "Bóg mi świadkiem" Chrisowaladis - bohater po 50-tce - rozrywany jest jak przez konie przez kobiety, pracę i rodzinę. Cierpi i choruje - powoli gasnie na naszych oczach. Jest to smutne i śmieszne zarazem. Ta proza to monolog wewnętrzny bohatera, bardziej siedzimy u niego w głowie niż widzimy to, co na zewnątrz. Biedna Grecja przychodzi do nas z traum i problemów bohatera, wyziera z jego rozmyślań. Chrisowaladis poszukuje oparcia - jedynym wydaje się być Bóg i wiara. I to czyni z tej prozy opowieść o istocie religii, o szukaniu punktu stałego w niepewnym świecie, gdzie wszystko człowieka już zdążyło zawieść. Pytanie, czy prawda wewnętrzna jest prawdą obiektywną pozostaje jednak otwarte. Wyszukuję ostatnio przecenione perełki w Dedalusie w cenie koło 10 z.i rzadko się zawodzę. Tyle niepotrzebnej i pieknej literatury czeka na nas poza marketingiem wydawnictw.

lapsus

ocenił na 7 4 miesiące temu

Tylko Lola

Jarosław Kamiński

Znakomita książka. Świetne studium paranoi systemu totalitarnego. Partyjne rozgrywki, manipulacje, do tego rzadko poruszany temat czystek żydowskich ("słynny" Marzec '68). A w tym wszystkim one, walczące o swoją tożsamość i zmagające się nie tylko ze swoim życiem, ale i z wielką historią. Zagubione, ale niepotrafiące zrezygnować z samych siebie, ze swojego "ja". Nina i Lidia. W tle – tajemnicza Lola, która zupełnie przypadkowo łączy losy obu tych kobiet. Jak dla mnie, całościowo, fenomenalna rzecz.

Mignatka

oceniła na 7 10 miesięcy temu

Przyczynek do historii radości

Radka Denemarková

Bolesna, trudna, niewygodna i turbo wymagająca – te słowa jako pierwsze przychodzą mi do głowy, kiedy myślę o książce „Przyczynek do historii radości”. Autorka odważnie i bezkompromisowo pisze o gwałtach, wykorzystywaniu i innych formach krzywdzenia kobiet przez mężczyzn (i w sumie przez inne kobiety też). Potrzeba czasu i niemałego uporu, żeby wgryźć się w tę powieść; styl Radki Denemarkovej jest gęsty, niejednoznaczny, pełen metafor i ornitologicznych odniesień. Warto jednak przezwyciężyć pierwsze trudności, czytać bez pośpiechu, delektować się i wypisywać cytaty. Mam wrażenie, że ta książka weszła mi w mózg jak drzazga pod paznokieć.

BiblioWerka

oceniła na 7 1 rok temu

Ruiny i zgliszcza

Wells Tower

Świetne opowiadania, w sam raz długie, żeby wczuć się w temat i w sam raz krótkie, żeby można było przeczytać na raz. Każde pozostawia nas z lekkim niepokojem co do zakończenia. Polecam czytam nie więcej niż jedno dziennie, żeby mogły sie "przetrawić" :)

Anna G-P

ocenił na 7 4 lata temu

Uczniowie Cobaina

Miroslav Pech

Zaczęło się niewinnie. Od takich dziecięcych rozkmin, dość niebanalnych. Im dalej czytamy porwane fragmenty życiorysu bohatera, tym bardziej stacza się on w naszych oczach. Bohater od czasów dzieciństwa ustawiał sobie kolejnych idoli - John Lennon, Kurt Cobain... dążył do tego, by stać się kimś im podobnym. Z "kolorowymi kumplami" i innymi spotkanymi na swojej drodze ziomkami zakładał kolejne kapele - Objawy Odstawienia, Ibogain..., z którymi tworzyli nie dające się słuchać piosenki-manifesty o bardzo prostackich tekstach (kilka z nich jest zacytowanych w książce). Idea garażowych bandów jest mi niezmiernie bliska, ale nie w takiej postaci... Ile w tej powieści jest krejzoli... naprawdę. Jeden lepszy od drugiego. Zapewniam, nie chcielibyście żyć w tej ich mieścinie, tam się aż roi od typów spod ciemnej gwiazdy. Nie uważam, żeby to była nostalgiczna opowieść (jak głosi oficjalny opis). Bohater z teraźniejszości nie wydaje się tęsknić za destrukcyjnym stylem życia, który prowadził za młodu, a jeśli nawet jakoś między wierszami by tęsknił, to nie mogłabym tego zrozumieć. To nie była kwestia lajtowego poimprezowania z grupą przyjaciół - to była kompletnie odurzająca rzeźnia, każda kolejna gorsza od poprzedniej. W tym wszystkim niby ważna była muzyka, ale mi ona umknęła, bo owszem odniesienia były, fascynację też, ale widać było, że te młodziaki miały trochę inne priorytety, a granie traktowali jako dodatek. Język był za to super (i dzięki temu taka wysoka ocena w moich oczach), bo był mieszanką stylu Orbitowskiego, Żulczyka i Nahacza, ale zabrakło mi tutaj puenty. Bo w gruncie rzeczy 𝘜𝘤𝘻𝘯𝘪𝘰𝘸𝘪𝘦 𝘊𝘰𝘣𝘢𝘪𝘯𝘢 to podzielony na trzy części zapis wspomnień. Może puentą było to (𝗦𝗣𝗢𝗜𝗟𝗘𝗥 𝗔𝗟𝗘𝗥𝗧), że pomimo tego, jak bardzo niszczący tryb życia prowadził bohater, nie skończył tragicznie (jak większość muzyków, w których był zapatrzony), może dostał jakąś szansę na odkupienie? A bo ja wiem? Nie zwaliła mnie ta lektura z nóg (no może oprócz momentów, gdzie pojawiały się coraz to nowe świry w świecie przedstawionym), ale tego, że solidnie mnie wciągnęła, nie mogę jej odmówić.

flatreads

ocenił na 6 3 lata temu

Całe życie

Robert Seethaler

Autor prowadzi historię w bardzo prosty i przystępny sposób, dzięki czemu książkę czyta się lekko i płynnie. Nie ma tu zbędnego patosu ani skomplikowanej fabuły. Zamiast tego dostajemy krótką, dobrze opowiedzianą historię o codzienności, samotności, pracy i upływie czasu. To jedna z tych książek, które nie przytłaczają, ale zostawiają czytelnika z chwilą refleksji. Historia jest oszczędna w słowach, a jednocześnie potrafi być poruszająca. Poleciłbym tę książkę szczególnie wtedy, gdy ktoś szuka czegoś lekkiego w odbiorze, ale jednocześnie wartościowego i skłaniającego do myślenia.

casablanca22

ocenił na 7 30 dni temu

Kijanki i kretowiska

Aleksandra Zielińska

Kupiona dawno temu, jakoś nie miała szczęścia przy wybieraniu kolejnej lektury. Chyba musiała poczekać na odpowiedni czas. Mimo, że jest ciepły sierpień, to przy lekturze poczułam jesienne zadumanie. Opowiadania są w większości świetne (tak na prawdę nie podobał mi się tylko Otel). Moje ulubione to pierwsze pięć pozycji. Chyba dlatego, że biorą czytelnika z zaskoczenia. Zaczynając lekturę nie wiemy czego się spodziewać, a po chwili orientujemy się na jaki pyszny kąsek trafiliśmy. Po pierwszych pięciu opowiadaniach jest raz lepiej raz gorzej, a potem następuje mocne zakończenie. Na prawdę warto sięgnąć po tę książkę.

Malina2707

ocenił na 7 3 lata temu

Arab Jazz

Karim Miské

Podążam literacką ścieżką nieznaną. Na tapecie druga z kupionych przeze mnie na Łódzkie Targi Książki pozycji Wydawnictwa Claroscuro, z którą mam kłopot taki, że czuję zawód i zmieszanie, nie do końca potrafiąc nazwać, czym zostały wywołane. Bo to, co w książce króluje i stanowi wartością samą w sobie, to doskonałe ukazanie kulturowego przekładańca XIX dzielnicy Paryża. Żydzi, muzułmanie, chrześcijanie, a nawet wyznawcy Jehowy – mieszanka wyznań, obyczajów i reguł postępowania, świat potencjalnie nie do połączenia, a jednak potrafiący trzymać się w ryzach i własnych ramach. I Miské pisze o nim świetnie, oddając niuanse wszelkich podobieństw i różnic – w spojrzeniach, muzyce i słowie mówionym. Dorzuca jednak zbrodnię, co zmienia „Arab Jazz” w kryminał. Jest dwójka policjantów i Ahmed, potencjalny podejrzany, wyobcowany chłopak „po przejściach”, miłośnik kryminałów i syn matki atakującej go, gdy odwiedza ją w szpitalu psychiatrycznym. I jest to postać kompletna, w którą „wchodzi” się bez trudu, dając się z łatwością ponieść jej pogmatwanym myślom. Jest też wątek nielegalnych środków odurzających, który łączy wszystkie i wydawałoby się, że tak skomponowanej powieści nie dało się popsuć. A jednak całość „nie klei się”, rozpada na pojedyncze rozdziały, które z trudem udawało mi się łączyć w jedność. To trochę tak, jakby Miské bawił się z czytelnikami, specjalnie wstrzymując wątki śledztwa, jakby przyjemnością było pisanie nie o nim, lecz o społeczności (i gdyby tak było dalej, dostałbym książkę o niebo lepszą). Jednak wraca do niego, niestety, porzuca porwane nici, wprowadza „ten uczuć” między policjantką a Ahmedem, zupełnie kuriozalny i płaski (postaci Hamelota i Kupferstein są zdecydowanie najsłabsze), pozostawiając zagubione tropy samym sobie, by nagle pod koniec przyspieszyć, likwidując w piorunującym tempie problemy, które doprowadziły do zbrodni. Nie pomagają ani „sceny akcji”, ani skorumpowani policjanci. Ostatecznie „Arab jazz” okazała się muzyką którą przyciszam w radio, by nie przeszkadzała mi… w ścieraniu kurzu. I mam poczucie zawodu, bo powieść zapowiadana była jako rodzaj dialogu z wydarzeniami z 2015 roku i zamachem na redakcję Charlie Hebdo (a nie jako bezpośrednie nawiązanie do nich). Społecznie, kulturowo i „miejscowo” – tak, ale to nie wystarcza, bym uznał ją za książkę, którą mogę polecić. Przekład Gabrieli Hałat.

Marcin Masłowski

ocenił na 6 1 miesiąc temu

Upiór nawiedził Europę

Sabri Louatah

Tu już bez opóźnienia: od razu przystępuję do części drugiej - jednak mnie to zawieszenie z finału poprzedniej zaintrygowało. I bardzo dobrze, bowiem książki te powinno się jednak czytać w pewnym ciągu. Tym razem perspektywa powieści zmienia się dość radykalnie: oto z nieco już może finalnie nawet nużącej społecznej opowieści o emigrantach we współczesnej Francji, ich wzajemnych rodowych i narodowościowych animozjach (iluż z nas wiedziało o kosie kabylsko-arabskiej czy waśniach algiersko-marokańskich?) z tomu pierwszego nie pozostaje wiele, a od początku drugiego dostajemy pełen dynamizmu thriller społeczno-polityczny, gdzie wydarzenia z końcówki “Francuskiego wesela” są ową czechowowską flintą, która właśnie wypaliła, a teraz to już idziemy zgodnie z regułą Hitchcocka… A co do jakości francuskich thrillerów policyjno-politycznych, to nikt już chyba wątpliwości mieć nie powinien (a jeśli ma - niech obejrzy dowolny film z duetem aktorskim Auntil-Depardieu). Mamy więc dramat rodziny jeszcze przed chwilą bawiącej się na weselu, a teraz uwikłanej w kryminalno-terrorystyczną aferę dekady poprzez pokrewieństwo z jej sprawcami. Może i są niewinni poszczególni członkowie rodu, ale nie przeszkadza to, by oczy Francuzów (a na początek choćby i najbliższych sąsiadów) były zwrócone na nich. Dalej - i wcale nie w tle - mamy walkę wszystkich ze wszystkimi: konkurujących ze sobą pionów policji i służb bezpieczeństwa o śledztwo, brylujących w mediach adwokatów o intratnych klientów, członków zaś poszczególnych rodzin (z kręgu zarówno ofiar, jak i przestępców) o zachowanie ich integralności, ochronę swych członków i minimalizowanie strat. A wyborcze zwycięstwo arabskiemu kandydatowi na prezydenta - gdy ten leży w śpiączce po zamachu - wymyka się z rąk (już ktoś tam w służbach dba o to, by tak się działo)... Postać głównego czarnego charakteru pokazana zdecydowanie atrakcyjnie i uwodzicielsko (czyż zło nas właśnie nie uwodzi i nie kusi?); zdecydowanie też najbardziej przekonująca. Ciekawym zaś zabiegiem okazuje się fakt, że nawet w środowisku algierskiej emigracji jej terrorystyczny przedstawiciel będzie osobą najbardziej wykształconą i inteligentną, a jego terroryzm nie musi mieć wcale islamsko-fundamentalistycznych korzeni (to już zwykłym nihilistą czy anarchistą nie można sobie być, wywodząc się z kabylskiej rodziny?). O ile tom pierwszy podobał mi się umiarkowanie, o tyle drugi doceniam o wiele bardziej. I ja się pytam (wydawnistwa WAB), gdzie są tomy No 3 i 4 (we Francji wszak obecne na rynku)?! Nie zacznę się przecież nagle uczyć francuskiego, do cholery…

MarWinc

ocenił na 7 2 lata temu

Cytaty z książki Jankeski fajter

Bądź pierwszy

Dodaj cytat z książki Jankeski fajter