Jakie czasy, taki diabeł

Zanim pokrótce wyrażę swoją opinię na temat poszczególnych opowiadań, zaznaczę, że jak w wielu innych zbiorach tego typu, znajdziemy tu znakomite kąski jak np. "Medium", jak i gorsze teksty do których zalicza się "Zaułek zaginionych". Dalej nie przedłużając, zaczynamy. "Mali powstańcy"- motywem przewodnim miało tutaj być chyba rozliczenie dawnych win z odległej wojennej przeszłości. 5/10 "Trupi pociąg"- tym tekstem wchodzimy w klimaty paranormalne. Dowiadujemy się o istnieniu tajemniczego pociągu którego lepiej się wystrzegać, tak przynajmniej twierdzi dziadek głównej bohaterki Lidki. 6/10 "Zapach kamienia" -na skutek pewnych nietypowych zdolności główny bohater odkrywa prawdę na temat szokującego wydarzenia z przeszłości. Tylko tyle. 4/10 "Szeptucha"- opowiadanie które mnie wciągnęło i zachwyciło. Autorka zbudowała tutaj doskonały mroczny klimat i zaintrygowała mnie pewną tajemnicą. Opowiadanie ma swoje minusy, jak łopatologiczna końcówka, czy zbyt skrótowy twist dotyczący córki szeptuchy. 8/10 "Świniobicie"- jak we wcześniejszym opowiadaniu, to także mnie wciągnęło, lecz niestety zakończenie już zawiodło, miałem odczucie, że na sam koniec struktura tej historii się posypała. Jak dla mnie, Autorka pośpiesznie chciała zamknąć wątki, jednocześnie czując potrzebę objaśnienia nam wszystkich wydarzeń które miały miejsce. Do tego twist wpleciony na siłę. 6/10 "Zaułek zaginionych"- w tym opowiadaniu wchodzimy do głowy pewnej postaci, by poznać jej myśli. Najgorsze opowiadanie z tego zbioru. 2/10 "Zegar śmierci"- gatunkowo to mroczny kryminał noir z elementami nadprzyrodzonymi. 6/10 "Medium"- jeden z najdłuższych i najlepszych tekstów w zbiorze. Jest to opowiadanie o stracie bliskiej osoby, o bólu z tym związanym, oraz o niemożności pogodzenia się z losem. Agnieszka Kwiatkowska na swój oryginalny sposób zadaje nam pytanie, czy powinniśmy ingerować w naturalny bieg zdarzeń. 9/10 "Czarny powóz"- tutaj także mamy doskonały mroczny klimat, a jednak czegoś mi brakowało, na pewno zawiodło mnie zakończenie, co wydaje się być wspólnym mianownikiem kilku opowiadań Agnieszki Kwiatkowskiej. 7/10 "Drugi peron"- i w ten sposób dojechaliśmy do peronu ostatniego tytułowego opowiadania. Jest to najdłuższe opowiadanie, a zarazem jakościowo jedno z lepszych. Gatunkowo to mieszanka horroru i fantasy. Autorka zawarła w nim kilka życiowych prawd, oraz morałów, które w literaturze były już przerabiane na wiele sposobów, plus twist bardzo mi się podobał. 8/10 Średnią oceną całego zbioru opowiadań "Drugi peron" jest nota 6/10, myślę że książka jest godna polecenia, chociażby dla tych kilku perełek w niej zawartych.

Kiedy pierwszy raz usłyszałem o tej pozycji, ostrożnie nabrałem powietrza w płuca i powoli wypuściłem je niemal świszcząc. Jak? Każdy z autorów będzie pisał opowiadania o Iron Maiden? Przypomniały mi się zaraz płyty z serii „Rockabye Baby!”, niby znane melodie, ale daleko im do przekazania mocy względem oryginału. Nie chodziło mi nawet o autorów, bo nie wnikałem kto w tym projekcie uczestniczył. Moje nastawienie było trochę jak do cover’owania ponadczasowych zespołów gdzie łatwo się jest wyłożyć. Że z motyką na słońce, że pewnych tematów powinno się nie tykać. Wówczas odpuściłem sobie lekturę, czując, że nie jestem na nią gotowy. Cóż, minęło parę lat i oto jest. Co prawda zdobyta dopiero po ukazaniu się jej drugiej części, ale… widocznie potrzebowałem czasu, a może i dodatkowego bodźca, że skoro wyszła kolejna część to jednak warto? Schemat jest bardzo prosty – sześciu muzyków w obecnym składzie IM, więc taka jest liczba autorów biorących udział w tym przedsięwzięciu. Piętnaście opowiadań co mogłoby odpowiadać liczbie studyjnych albumów wydanych do tego czasu, ale niestety, o jedno za mało. Niemniej jednak czytając każde kolejne potrafiłem odszyfrować takty numerów, które stały się inspiracją do ich powstania. To już coś. Dudniły mi więc w głowie a ja chłonąłem dalej ich treść. A z tą już bywało różnie. Z drugiej strony to ciekawe jak mogą być wielostronne wyobrażenia na podstawie tego samego numeru. Kilka opowiadań mnie urzekło, mimo, że nie były straszne. Właśnie, bo to istotne. To nie jest festiwal na najbardziej upiorną historię. To przecież opowieści oparte na konkretnych dźwiękach czy tekstach. I tak jak różnorodna jest twórczość IM, taki spektakl mamy w tym przypadku. Stopień powagi, głośności czy chociażby czasu trwania. I gdybym miał wybrać najlepsze, a mógłbym bez problemu, to moim numerem jeden w tym zestawieniu jest… … ten numer do którego autor nawiązał jest niesamowicie długi, a na winylu zajmuje całą stronę. Pierwsze skojarzenia przyjąłem bardzo osobiście, później moje wyobrażenie przyciągnęło postać graną przez Joaquina Phoeniksa w filmie Joker. Tak sobie jeszcze analizuję, nie, ten film przecież powstał dwa lata później względem antologii. Ślepy zaułek. W każdym razie, mimo wielu różnic względem kadrów z dużego ekranu, czułem podobną dramaturgię. To było ciekawe doświadczenie. Na ciekawości muszę tu zakończyć. Ja swoją zaspokoiłem. Nie boję się kolejnej części, która już czeka na półce i która przyczyniła się do tego spotkania. Dla fanów IM prezentowany zestaw uznaję za jak najbardziej przyjazny, dla miłośników innych zespołów? Nieeee, nie czytaj! Nie możesz! Nie należysz do naszej bandy! Hehe. A tak na poważnie. Na końcu książki autorzy piszą jakie numery były ich inspiracją. Wystarczy puścić sobie wskazany numer i rozpocząć rozdział…

Ciężko jest mi oceniać wpływy Ligottiego w zbiorze Damiana ponieważ bardzo słabo jest mi znana jego twórczość (zamierzam to jak najszybciej naprawić). Nie dla mnie też są matematyczne określenia, ile procent Ligottiego w opowiadaniach Damiana. Śmiało jednak można tu napisać: „cudze chwalicie, swego nie znacie”. Opowiadania w zbiorze Kamienica Panny Kluk stanowią bardzo wysoki poziom i na mnie wywarły olbrzymie wrażenie.

to całkiem fajne opowiadania w industrialnym klimacie, tylko z tym horrorem jest już różnie. ale i tak bardzo mile się zaskoczyłem, bo niektóre teksty mistrzowskie, z pomysłem. zbiór trzyma poziom i nierzadko można trafić na coś niekoniecznie słabszego, ale bardziej wynaturzonego. zdecydowanie najlepiej mi weszły: wieża milczenia (o kominie, który góruje nad okolicą, której mieszkańcy wierzą, że ów komin ma w sobie jakąś tajemnicę), zerowa grawitacja (o kolesiu, który sterroryzował fabrykę w myśl praw fizyki) i chyba najlepsze - sex, drugs and industrial (o tajemniczym londynie z mnóstwem muzycznych metafor). nie mogę również pominąć - maszyny 9 - o maszynie wysysającej szczątki z cmentarnych grobów. agnieszka biskup zdecydowanie ukradła ten zbiór swoim "sex, drugs and industrial". wojciech gunia również, swoja"wieżą milczenia". polecam na odmóżdżenie, szczególnie wielbicielom industrialnych klimatów, niekoniecznie horrorów.

Są takie książki, które po przeczytaniu, czytelnik odkłada na półkę i zastanawia się, co tak naprawdę autor miała na myśli. „Polowanie Na Kaczki” jest właśnie takim utworem, trudnym, ciężkim w odbiorze i zrozumieniu. Ale z drugiej strony czy to źle, że człowiek wytęży troszkę swoje szare komórki, a nie dostanie wszystko na przysłowiowej tacy?? Poza tym wizja końca świata, w wykonaniu Pana Macieja jest bardzo oryginalna, i ze świecą szukać takich utworów w głównym kanonie. Stary porządek świata runął, nic nie jest takie same jakie było wcześniej. Główny bohater powieści, Murlady, budzi się pewnego dnia w nowej rzeczywistości, nie wiedząc nic o sobie, ani o świecie który go otacza. Powoli jednak, zaczynają nawiedzać go wizje wcześniejszego życia, w których jako Michał, wraz ze swoją żona i córką, stają świadkami upadku ludzkości. Surrealistyczne postapo. Taki termin nasunął mi się podczas czytania. Autor już od początku książki, wystawia czytelnika na próbę. Wplata bowiem wizje głównego bohatera, o świecie sprzed katastrofy, w fabułę postapokaliptyczną. Robi to w sposób ciągły. Czytelnik w pewnym momencie zaczyna się mocno zastanawiać, o których czasach aktualnie czyta. I tak jest przez całą powieść. Trzeba bardzo mocno się pilnować, bo zgubić się w opowiadanej historii, jest bardzo łatwo. Całość opowieści, okraszona jest dodatkowo, wieloma scenami z pogranicza gore oraz ekstremalnego seksu. Pan Maciej nie daje również, żądnych prostych odpowiedzi. Nie wiemy tak naprawdę co spowodowało upadek znanego nam świata. Czy była to wojna (chemiczna, biologiczna, a może jeszcze jakaś inna...), czy może Matka Natura, wkurzona na ludzkość, postanowiła dać jej prztyczka w nos. Przyznam się szczerze, że podczas czytania, często rozważałem pewną okoliczność. Czy aby na pewno świat, przedstawiony w powieści, jest światem realnym?? Czy może to wszystko urojenia głównego bohatera, a cała historia dzieje się tylko w jego głowie?? Zakończenie pokazało mi pewne światełko w tunelu, odnośnie moich rozważań. Dla równowagi postawiło dodatkowo, wiele nowych pytań... Podsumowując, powieść wymagająca od czytelnika skupienia na poziomie 200% normy. Błądząca na granicy jawy i snu. Myślę, że w przyszłości, chciałbym sięgnąć po nią jeszcze raz. Poszukać odpowiedzi na pytania, których nie udało mi się znaleźć podczas pierwszego czytania. Tylko czy starczy mi czasu, przed ostatecznym upadkiem naszej cywilizacji... Polecam !!!

Druga część "Nienasyconego" jest jeszcze lepsza od części pierwszej. Przez długi czas to po prostu bardzo dobry thriller. Fabuła urozmaicona i autorowi udało się mocno przykuć moją uwagę. Trzeba tylko ostrzec, że książka jest bardzo brutalna z wieloma scenami tortur. Sam nie wiem co sądzić o zakończeniu. Podobało mi się ... ale czy będzie "Nienasycony 3"? Panie Łukaszu ... do dzieła! :) Polecam :)

Ocalić ludzkość może każdy... Dosłownie! Edmund to osoba o wyglądzie dalekim od normalnego. Jego twarz składa się z dwóch, totalnie odmiennych obliczy - jedno piękne, drugie pakskudne. Tak się składa, że to jemu przypadnie możliwość uratowania świata. Wpierw będzie trzeba odbyć podróż, która przeniesie go w różne miejsca i czas, a sam wielokrotnie przejdzie prawdziwą metamorfozę... Dosłownie! Książka potrafi cieszyć na różne sposoby. Wszystko jest kwestią gustu, a jak pewnie wiecie, ja uwielbiam ryć sobie banię! Tym razem owe rycie weszło chyba na zupełnie nowy poziom 😅 Edmundopeja to książka, którą "wygrałem" na ostatniej edycji Bizarroconu i cieszę się, że miałem okazję ją przeczytać. Tego typu tytuły oferują coś, czego żadna inna powieść na zapewni - totalny rozpierdziel mózgu! 🥴 Naprawdę nie wiem jak opisać to, co czułem podczas czytania. Książka jest bardzo specyficzna, a narracja pełna jest absurdalnego żartu i pomysłów, w które naprawdę ciężko uwierzyć 😶 Mimo wszystko czytało się dobrze. Pierwsze co przyszło mi na myśl po skończeniu lektury - grupka pijanych znajomych spotkała się w małym pomieszczeniu i wspólnie, nie pamiętając niczego na dzień następny, napisało książkę. Tak, to najlepszego podsumowanie tego, co tutaj dostaniecie i pewnie tak też było 🤣

Trzeci tom antologii grozy miejskiej, dalej trzyma wysoko poziom. Sporo opowiadań nie dla mnie, bo nie przepadam za horrorami przepełnionymi chorobami, ale to i tak bardzo dobre teksty. Moje ulubione opowiadania z "City 3" to: "Romek" niedawno zmarłego Tadeusza Oszubskiego, "Wskaż mi" Marka Grzywacza, "Sowik musi odejść" Zeter Zelke, "Gracie mecza?!" Piotra Roemera, "Calptrevac" Krzysztofa Maciejewskiego, "Trupi pociąg" Agnieszki Kwiatkowskiej i "Granie na czekanie" Kazimierza Kyrcza i Michała Walczaka. Niebawem zabieram się za tom 4, bo ta seria horrorów mocno wciąga :)

Wystarczy spojrzeć na nazwiska i książka sama się przykleja do rąk 😉 Nudna jak zawsze będę ja, bo oczywiście moim numerem jeden jest opowiadanie Tomasza Czarnego - " Zniknięcie ", które ma dla mnie wydźwięk osobisty. Brakuje na rynku takich pozycji, które poza tym, że mają być ucztą dla wyobraźni czytelnika. Pokazują jakim Ci ludzie darzą się szacunkiem, pisząc razem dla innego wielkiego ❤ Ja to kupuje i chce więcej...i mam, Bangor czeka 🤗

Czwarty tom antologii polskiej grozy miejskiej już za mną. "City 4" trzyma bardzo wysoki poziom serii, a może nawet jest najlepszą częścią jak do tej pory. Moje ulubione teksty z tego tomu, to: "Co się nie zgadza" Jarosława Turowskiego, "Zaburzenia atmosferyczne" Marka Grzywacza, "Miejszczuch" Zeter Zelke, "Znikanie" Mariusza Wojteczka, "Ul" Tomasza Krzywika, "Gręboż" Dariusza Muszera, "Kiedy ptaki przylecą" Jacka Skowrońskiego, "B." Bartosza Orlewskiego, "Winda" Istvana Vizvarego, "Przeciąg" Krzysztofa Kochańskiego i "Pan patrzy" Marty Sobieckiej. Pozostałe teksty co najmniej dobre. Całość tradycyjnie spięta klamrą dwóch świetnych, aczkolwiek bardzo depresyjnych tekstów Kazimierza Kyrcza Jr. Teraz czas na tom 5 :)

Lubię powieści lub opowiadania Siwca. Nie wciska on czytelnikowi kitu, że oto otrzymał on powieść na miarę kolejnego stulecia. Nie ma tam sugestii, że to jest dzieło życia autora. Każda książka ma nieść radość z kontaktu z literaturą ekstremalną, ze szczególnym naciskiem na animal attack. I ten mały zbiór jest na to dowodem.  Po pierwsze tzw. mady, czyli larwy much, czerwie żywiące się martwym mięsem. Przez ludzką chciwość opanowują skazaną na porażkę Suchą Beskidzką. I nie liczą się z nikim i niczym, no może z kaloriami, każda warta tyle, ile dawca. Jest chwilami obrzydliwie, ale dla fanów tego typu literatury, jest to kawał soczystego mięcha. Do tego kilka krótszych form, piętnujących w dużej mierze kler i fanatyzm religijny, uderzających również w toksyczne związki i fałszywe uczucia. Autor kiedyś napisał, że piszę o tym, czego się najbardziej boi. I część tych strefie również podzielam. Myślę, że w pewnych kwestiach znaleźlibyśmy wspólny język.  Same opowiadania, bez żadnego oszukiwania czytelnika, to literatura klasy B, rozrywka, specyficzna, ale jednak rozrywka. Oczywiście kilka rozwiązań może zaskoczyć, może wywołać oburzenie, ale cały czas pamiętajmy, z czym mamy do czynienia  - ze świadomą B klasówką, z pełną premedytacją zalewająca czytelnika juchą. I to przy dobrych wiatrach. Czyta się to wszystko lekko, bez nużących opisów i dialogów, akcja jest w zasadzie od początku, a ostatnia kropka bywa czystą kropką zła, atakującą kolejnym gore-opisem.

Dość dobry horror. Bez fajerwerków ale czytało się to dobrze. Brawo za samą historię. Była ciekawa i wciągająca. Książka trochę za krótka. Przydałoby się rozbudować nieco opisy bohaterów aby nie byli właściwie identyczni. Ale i tak nie jest to zła powieść.

To było naprawdę dobre. Opowieści powiedzmy reporterskie połączone z opowieściami fikcyjnymi napisanymi przez świetnych, polskich pisarzy. Czyta się lekko, szybko i z zainteresowaniem. Na uwagę zasługuje dopracowane w szczegółach wydanie, które już jest znakiem rozpoznawczym Wydawnictwa IX.

Robert Cichowlas, jeden z bardziej doświadczonych i uznanych autorów polskiej grozy postanowił w zbiorze „Upiorna Uczta” zmierzyć się z pulpą i horrorem ekstremalnym. Wyszło, powiedzmy, przyzwoicie. Tam, gdzie autor zaufał swojemu instynktowi i umiejętnościom, jest lepiej, tam, gdzie na siłę stara się być „extreme” wyszło trochę przeciętniej. Zbiór rozpoczyna niezmiernie zabawny „Duckfucker” (6/10), o tytule dobrze oddającym treść opowiadania. Jest obrzydliwie, do ześmiania komicznie, bez krztyny jakiejkolwiek grozy, z dziwacznym bizarrowym zakończeniem. „Propozycja” (6/10) uderzająco przypomina jeden z odcinków serialu Black Mirror (jak również znany film „Niemoralna Propozycja”). Będący w bardzo złym położeniu finansowym mężczyzna zgadza się za ogromnym wynagrodzeniem na seks z obrzydliwą staruchą. Okazuje się, że może on otrzymać dużo więcej, jeżeli zgodzi się na kolejne obrzydliwości. Napisane bardzo sprawnie, absolutnie odrażające, ale z nieco przeszarżowanym konceptem – zgoda na kolejne okropieństwa jest psychologicznie mało przekonująca. Najsłabsze opowiadanie „Upiornej Uczty” to wymuszony do bólu, oparty na kiepskim grepsie „obcięcia na krótko” „Fryzjer” (3/10). Za to pulpowy „Szkieletowy Poznań” (6/10), opisujący atak ożywionych nazistowskich szkieletów na stolicę Wielkopolski, gdyby miał lepszy finał, byłby prawdziwą ozdobą tomu. Ale i tak jest nieźle. Kolejny tekst, „Pokuta” (6/10) to tzw. porno-horror. Faktycznie, całe opowiadanie to opis niekończących się orgii i seksualnych wyczynów bohaterki, przeżywającej wzloty i upadki swych związków z kolejnymi mężczyznami. Element grozy pojawia się dopiero pod koniec i mimo że niczym nie zaskakuje, jest zgrabny i efektownie kończy opowiadanie. A raczej kończyłBY, gdyby Autora nie poniosła ułańska fantazja i nie dopisał mocno przegiętego finału. (znających tekst pytam, jaka to pokuta ?) Zgrabna miniaturka „Nawiedzone Mieszkanie” (7/10) przypomina nieco „Ducha Z Canterville” Oscara Wilde. Po niej czas na najlepszy tekst całego zbioru, nieco ketchumowską (jak słusznie napisał we wprowadzeniu sam Autor) „Opowieść O Bardzo Szczęśliwym Zakończeniu” (7/10), historia pewnej szalonej imprezy i strasznych konsekwencji, jakie ona przyniosła dla uczestników. Nie ma żadnych elementów nadprzyrodzonych, ale jest sporo przemocy, brutalnego seksu i moralnego brudu. Mocna rzecz. Naziści i horror to zawsze sprawdzone połączenie, o czym przekonuje „Willa Greisera” (7/10), nieco podobna do „Szatańskiego Pierwiosnka” Guya N. Smitha. Młode małżeństwo wprowadza się do willi, w której w trakcie wojny mieszkał nazistowski dygnitarz. W piwnicy domu znalezione zostały zwłoki agenta nieruchomości. Podczas gdy policja gotowa jest uznać sprawę za nieszczęśliwy wypadek, prywatny detektyw przekonany jest, że chodzi o morderstwo… Kończący „Upiorną Ucztę” drugi „Duckfucker : Monkeyfucker” (3/10), ponownie o tytule zdradzającym fabułę jest niestety napisany na siłę i mało zabawny. Pozostaje tylko niesmaczny bizarrowy koncept. Na duży plus liczy się warsztatowa sprawność Cichowlasa. Pisze on pewnie, żwawo, widać, że potrafi zgrabnie wybrnąć z każdej mielizny fabularnej, obudować dobrą frazą nawet przeciętny pomysł. Niemniej nad całym tomem unosi się atmosfera pewnej „zadaniowości” – wydaje się, że pornohorrory czy ekstrema to nie jest naturalne środowisko autora. Wadą większości opowiadań zamieszczonych w książce są również niezbyt dobre, wymuszone zakończenia. Rzuca się też w oczy ogólnie, niewielka ilość grozy, która zastąpiona jest raczej obrzydliwościami. No, ale chyba w sumie o to w extreme horrorze chodzi… Nieco lepsze końcówki mogłyby poprawić ocenę łączną. opinia opublikowana na www.lubiegroze.pl http://www.lubiegroze.pl/artykuly/robert-cichowlas-upiorna-uczta-610/

Jedna z chyba najlepszych antologii jakie przeczytalam. Na prawde mocne opowiadania. Nie bylam w stanie przeczytac tego Edwarda Lee, co nigdy mnie nie spotkalo, poniewaz znam twórczość tego autora . Jednak stopien obrzydzenia był zbyt wielki i odpuscilam. Jeszcze mam w glowie niektore opisy. Największe wrażenie zrobilo jednak na mnje opowiadanie "Oto cialo moje" . Na prawdę powalajace . Mozliwr, ze byly tam mocniejsze, jednak to wbilo mi sie do glowy. Szczególnie, ze napisane trochę specyficznie, pełne emocji. Samo zakończenie... Zdecydowanie nie jest to książka dla każdego. Bylo brutalne, obrzydliwie(nawet bardzo) . Nie polecam jeść w trakcie, a nawet przed ta lekturą. Ksiazka na pewno dla dorosłego czytelnika i zdecydowanie fanow gatunku. Polecam

"Nigdy nie odszedłem, bo wtedy przestałem istnieć. Nie mogłem odejść, bo już mnie nie było. Zawsze tu byłem. Nigdy nie istniałem" Zimowa aura za oknem sprzyja literackim podróżom w rejony chłodu i mroku. Ostatnio zostałem porwany na obrzeża egzystencji za sprawą powieści Nie ma wędrowca Wojciecha Guni. ​Bohaterem jest tu samotnik podejmujący pracę w Bazie – tartaku na odludziu, miejscu owianym ponurą legendą. Poprzedni pracownicy nie wytrzymywali tam długo, pokonani przez specyficzną, duszną energię tego miejsca. Zagadka losu poprzedniego stróża, Roszczuka, widmowe dzieci i tajemnica zbiorowej mogiły to tylko wierzchołek góry lodowej. ​Gunia mistrzowsko buduje "slow burn" – grozę, która nie uderza nagle, lecz powoli przenika do kości. Powieść realizuje fascynujący motyw architektury lęku: Baza to przestrzeń, która magazynuje traumy i wspomnienia, stając się niemym, wrogim obserwatorem. Panujący tu zimowy spokój jest pozorny; to cisza przed burzą, która każe z niepokojem patrzeć na każdą zaspę śniegu. ​Jeśli szukacie ambitnej, polskiej grozy z nurtu weird fiction – Nie ma wędrowca jest pozycją obowiązkową.

Trzyosobowa rodzina wprowadza się do starego domu. Domu, w którym za czasów pandemii grypy hiszpanki doszło do okrutnych czynów... Początek lat XX, piwnica majestatycznego domostwa. Cierpienie obezwładniające molestowaną seksualnie przez swojego wuja dziewczynkę już od pierwszych stron daje w kość czytelnikowi. Prolog, po którym musiałam otrząsnąć się i odłożyć książkę na jeden dzień jest niezwykle dobitny. Słowa obelgi skierowane ku malutkiej i niewinnej istocie, ból, ciosy, a w następstwie śmierć, która przyszła zbyt wcześnie. Niespokojna dusza nie potrafi pogodzić się z odejściem, błądzi i szuka ukojenia. Motyw nawiedzonego domu idealnie trafi do osób, które odnajdują się w historiach małżeństwa Warren - owianych sławą w świecie zjawisk paranormalnych demonologów. "Przeklęte bądź, dziecię" to historia, którą z przyjemnością zobaczyłabym na wielkim ekranie. Swoją klimatyczną historią, przerażającymi scenami nie odstawałaby od takich produkcji jak "Amityville horror", czy "Obecność". Okraszona wątkiem cygańskich wierzeń, pozwala nam spojrzeć na tematykę w których zły omen wychodzi na światło dzienne z innej perspektywy. Mroczne przypowieści romskiego pochodzenia stanowią wstęp do każdego rozdziału. Opowieść owiana mgiełką tajemniczości, przepełniona smutkiem, poruszająca dogłębnie. Atmosfera jest ciężka i przytłacza, wykręca nas jak gąbkę pozostawiając wewnątrz same negatywne odczucia. ale również czytelnika, który już od pierwszych stron zostaje postawiony przed niewyobrażalną sceną

zupełnie nie wiem jak ta #książka znalazła się na moim regale. żadna księgarka na parapecie mi jej nie polecała. nie pamiętam również żebym kiedykolwiek kupił tę powieść. jedynie moja fascynacja literaturą #weirdfiction a w zasadzie Lovecraft'em może usprawiedliwić jej posiadanie w księgozbiorze.  __________ główny bohater, Foster Morley, psychofan prozy Lovecraft'a, podróżuje autobusem po Stanach. porusza się tropem mistrza i odwiedza miejsca, których akcja rozgrywa się w jego ulubionych opowiadaniach. pewnego dnia trafia do nadbrzeżnego portu Innswich. dziwna atmosfera, dziwni ludzie (każda kobieta jest w ciąży) zamieszkujący to miasteczko wyzwalają w nim chęć poznania genezy owych tekstów. __________ #zgrozawinnswich to ciekawa literatura grozy. #edwardlee pisze bardzo sprawnie. książkę dobrze i szybko się czyta, a niektóre opisy są wręcz odrażające. celowo nie zdradzam o czym jest treść, bo być może ktoś chciałby przeczytać. z czystym sercem jednak polecam, ale przede wszystkim fanom prozy mistrza Lovecraft'a, którzy lubią się bać. chętnie zapoznam się z dalszymi pozycjami autora.

Zbiór opowiadań to twór który z natury unikam-głownie ze względu nierówności jakościowej tekstów i zbyt krótkich historii . W przypadku "halloween" jestem bardzo miło zaskoczony ponieważ zbiór okazał się naprawdę dobry.W antologii znalazło się 11 opowiadań o rożnej specyfice,szczególnie wyróżniam "cukierek albo psikus,psikus albo śmierć"-klimat i sam pomysł zasługuje jak najbardziej na uznanie ,oraz "książę kłamców"przy którym można się pośmiać ;D