Itch. Reakcja łańcuchowa

Recenzja ukazała się także na blogu: http://otwartaksiega2002.blogspot.com/2015/07/opowiesc-niemieckiej-rowling-recenzja.html Książka jest wydana w okładce, która raczej przyciągnie uwagę młodszego czytelnika. Czcionka jest całkiem spora, co ułatwia czytanie w szybkim tempie. Niektóre obrazki w tej książce są przepiękne, ale niektóre są raczej przeciętne. Całe wydanie oceniam na dobre. Szału nie ma, ale jest całkiem nieźle. Fabuła książki, mimo iż jest to książka raczej dla młodszych odbiorców, jest bardzo ciekawa i oryginalna. Autorka ma nieposkromioną wyobraźnię i wspaniałe pomysły. Pomysł na fabułę tej książki Cornelia Funke miała świetny i na dodatek bardzo dobrze go wykorzystała. Książka w niczym nie przypomina zwykłych książeczek dla młodszej młodzieży. Może nie ma tak bardzo rozwiniętej fabuły i wielu wątków jak na przykład Harry Potter, ale jak na tak mało znaną książkę pomysł i fabuła wypadają świetnie. A wszystkie wątki i zdarzenia są bardzo ciekawe. Lecz niektóre wydarzenia można przewidzieć, a zakończenie powieści jest przewidywalne od początku książki, więc to zaniża ocenę. Bohaterowie powieści nie są może najlepszą cechą tej książki, ale do niektórych da się poczuć sympatię. Lecz niestety do większości bohaterów nic się nie czuje, jest się wobec nich neutralnym. Ale są różne wyjątki, jak na przykład sam główny bohater Jon, Ella, Brodacz i babcia. Właściwie są to wszyscy bohaterowie dobrze zarysowani. Reszta to po prostu postacie, które mało się pojawiają na stronach powieści i nie znamy dokładnie ich charakteru. Ja jakoś nieszczególnie zżyłem się z bohaterami, ale na niektórych życiu mi zależało. Styl pisania autorki jest dość ciekawy i wciągający. Podczas czytania książki nie nudziłem się ani nie miałem ochoty na odłożenie książki. Cornelia Funke pisze w sposób bardzo przyjemny i lekki, a książkę czyta się bardzo szybko, chociaż to też zapewne zaleta przepięknych obrazków i dużych liter. Książka jest bardziej dla osób w wieku 11-13 lat, więc większości się jakoś niezbyt spodoba. Na blogu nie było jeszcze recenzji książki, która jest trochę dla młodszych, więc postanowiłem to zmienić. Poza tym, jest to jedyna książka, którą przeczytałem w czerwcu. A ogólnie rzecz biorąc, ja nie czytam takich książek, w sensie dla młodszych czytelników, więc Rycerz widmo stanowi taki wyjątek. Biorąc ją do ręki, myślałem, że będzie to gorsza książka, na niskim poziomie. Ale się mile rozczarowałem. Książka jest miłą odskocznią od rzeczywistości, bardzo szybko i przyjemnie się ją czyta. Polecam na zabicie nudy i kiedy chcemy odpocząć od ciężkich lektur. Daję jej ocenę 6, bo nie była książką złą, ale arcydziełem też nie była.

Kiedy zobaczyłam książkę, wiedziałam, że mi się spodoba. Niektórzy piszą, że okładka jest straszna, ale mi się podoba. Sama historia, jest bardzo dobra i napisana prostym językiem, dzięki czemu trudno się pogubić. "Nigdzie nie jest bezpiecznie.... Nawet jeśli to tylko sen."

Narobił Serb bigosu Tytuł wskazuje na naukowy charakter książki lub na tematykę krążącą wokół nauki i tak właśnie jest. Może sam Tesla nie jest obecny na kartach powieści ciałem, ale duchem już tak, bo strych, o którym mowa należał nie do kogo innego jak do samego wynalazcy. Część domu, którą chłopak zapragnął przeznaczyć na swój pokój, skrywała ogromną ilość sprzętów mniej lub bardziej przydatnych. Jeden z nich uszkodził głowę chłopakowi w niefortunnej sytuacji i ten postanowił sprzedać przedmioty na wyprzedaży garażowej, które są tak  popularne w Ameryce. Chętnych nie zabrakło, a raczej ci, którzy dowiedzieli się o akcji chłopaka, z całych sił zapragnęli kupić ten czy inny przedmiot. Wniebowzięty chłopak liczył pieniądze i pozbywał się sprzętu. Wydawało się to zbyt piękne, aby było prawdziwe, ale było. Sprzęty znalazły nowych właścicieli, a Nicka znaleźli pewni panowie.  Intratny biznes sprowadził na nastolatka kłopoty, choć na początek wystarczyłoby stwierdzenie, że sprowadził na siebie natrętów. Wszystko za sprawą gratów, których już nie posiadał. Tak pokrótce rozpoczyna się fabuła tej młodzieżówki, która w żadnym momencie nie zwalnia tempa i cały czas coś nowego się dzieje. Ciągłość sprawia, że czyta się szybko, bo nie ma chwili, w której jest zmiana miejsca na zupełnie inne niezwiązane z tym co się dzieje lub czasu, lub bohatera. Tym samym lektura przypomina trochę taką wakacyjną przygodę, podczas której poznajemy nowych ludzi i w ich towarzystwie spędzamy czas, aczkolwiek "wakacyjna" to tylko porównanie, bo fabuła rozgrywa się w trakcie roku szkolnego.   Myśląc o "Strychu Tesli" chciałabym powiedzieć, że to pomysłowa powieść przygodowa, ale z tym ostatnim to nie jest tak do końca, bo nie ma tu zdarzeń rozgrywających się w tajemniczych miejscach, nieznanych krainach czy takich zarejestrowanych podczas podróży o bardziej lub mniej określonej destynacji. Są natomiast elementy odkrywania tego, co staje na drodze bohaterów. Fabuła zawiera wiele momentów zaskoczenia i niebezpieczeństwa, które dostarczają czytelnikowi rozrywkę, a obecny humor i mieszanka science-fiction z  detektywistycznym gatunkiem tworzą powieść raczej dla młodzieży niż dla dorosłego miłośnika na przykład literatury pięknej, ale dorosły lubujący się we wspomnianych gatunkach odnajdzie w niej wszystko, na co liczy: zabawną historię, przygodę, morał, tajemnicę. Historia Nicka jest bardzo realistyczna, bo nowa rzeczywistość, w jakiej chłopak musi się odnaleźć, zdawać by się mogła niczym  relacja przeciętnego gimnazjalisty, nieistotne czy w Polsce, czy gdzieś za granicą. I u nas i tam życie nowego ucznia w szkole jest podobne i początki w nowej szkole czy w klasie nie różnią się zbytnio. Autorzy przedstawiają historię nastolatków, nie znaczy to wcale, że używają jakiegoś infantylnego języka czy slangu. Jest tak jak być powinno jeśli chodzi o styl i treść.  Granica wieku nie zostaje ustawiona na 15 czy 16 lat. Rodzinna tragedia będąca motorem późniejszej akcji stanowi doskonały balans do części humorystycznej. Do tego dochodzi całkiem inteligentny przebieg kolejnych zdarzeń i dobrze skrojeni bohaterowie. Nick jest spokojnym rozważnym nastolatkiem, który musi poradzić sobie z rodziną tragedią na swój sposób. Ma młodszego brata i tak razem w trójkę z ojcem muszą się wreszcie posunąć choćby  o krok do przodu i zamieszkanie w nowym domu to dla nich ten pierwszy ważny i konkretny krok ku lepszemu.  Nowy dom to tak naprawdę dom po krewniaczce, której chłopak nawet nie znał. Żeby było ciekawiej, wśród bohaterów jest i pewien  samotnik, z którym Nick nawiązuje interesującą relację. Chłopcy, chłopcy, chłopcy... i dziewczyna. No musi być, bo chłopak ma  przecież swoje uczucia, które wreszcie ma okazję do kogo adresować.  Nastoletnia miłość to takie przyjemne niewinne zjawisko, które pięknie wrysowuje się w naukowo-odkrywczą intrygę. Jest jeszcze jedna dziewczyna, Petula. To imię nie może zwiastować niczego dobrego. Potrzebna jest taka dziwaczka, manipulantka i krejzolka, ale chyba nie do końca w pozytywnym tego ostatniego słowa znaczeniu. Ponadto zwyczajności życia szkolnego dodaję obecność Panny Planck, która serwuje posiłki, ale tak całkiem zwyczajna to ona nie jest.  Myśląc o niej, wiem, że warto doczytać powieść do końca. Pozytywnie odbieram interakcje między młodzieżą, relacje synów z ojcem i pomysł z gratami ze strychu. To takie niepospolite, żeby nadać zwykłym przedmiotom nowe funkcje. Funkcje niebanalne i zabawne, a czasem przerażające w skutkach. Jedynym elementem, który ciężko mi się trawiło była  obecność mężczyzn w garniturach, którzy jak tylko się zwiedzieli o przedmiotach, tak długo nie odpuszczali. No ale nie ma chyba historii, którą kupujemy i uwielbiamy w całości, w stu procentach. Choć często tak się wyrażamy, to zawsze znajdzie się jakaś część, jakieś ogniwo lekko nadrdzewiałe, które z jednej strony spaja powieść, a z drugiej staje kością w gardle. Ale to dobrze, bo tym lepiej taka historia wrzyna się potem w pamięć.

Akcja "Paladyna. Proroctwo" przykuwa już od pierwszych stron i naprawdę nie sposób jest się oderwać od tej historii. A zaczyna się jak film sensacyjny – od sceny pościgu, w której główny bohater zmuszony jest uciekać przed nieznanymi napastnikami. Następnie dostaje list z zaproszeniem do ekskluzywnej, prywatnej szkoły, w której uczniowie – najlepsi z najlepszych – mają dostęp do najnowocześniejszych rozwiązań technologicznych. Szybko jednak okazuje się, że nie jest to kraina mlekiem i miodem płynąca, bowiem jakiś czas wcześniej reaktywowane zostało tajemnicze szkolne bractwo, które – jak się z czasem okaże – jest w jakiś sposób powiązane z ludźmi, którzy ścigają głównego bohatera, Willa. Mogę Was zapewnić, że to zaledwie kilka z wielu wątków, które pojawiają się w tej książce. Czarnych charakterów jest sporo, niespodziewanych zwrotów akcji jeszcze więcej, lecz wszystko zostało tak skonstruowane, tak napisane, że poszczególne wątki w odpowiednich momentach powieści zazębiają się i wszystko zaczyna się ze sobą łączyć w logiczną całość. Całość na: http://wiedzma-czyta.blogspot.com/2014/02/mark-frost-paladyn-tom-1-proroctwo.html

Chemiczka ze mnie żadna, ale ta pozycja była dobra. Każde zagadnienie chemiczne wytłumaczone jak dla debila, więc zaawansowanym fanom chemii pewnie nie najlepiej by się to czytało, ale dla mnie to było błogosławieństwo. Fabuła była genialnie poprowadzona (tak samo jak pomysł na nią) i przemyślana, w dodatku wprowadzała sporo akcji. Ogólnie nie mam za dużo do powiedzenia o tej książce, po prostu była naprawdę dobra i myślę, że zostanie w moich myślach na dłużej. ~ Eve

Książka opowiada losy małej dziewczynki o imieniu Czarla, która całe swoje życie spędziła w podziemnym sanktuarium. Któregoś dnia mury jej domu zostały zaatakowane przez straszliwego stwora. Bohaterce nie pozostało nic innego jak uciekać jak najdalej od napastnika. Muszę się przyznać, że dawno nie widziałem tak nietuzinkowych bohaterów. Ich wygląd, zachowanie, dosłownie wszystko zasługuje na uznanie. Podobnie miała się sytuacja w przypadku innego tytułu Toniego Diterlizzi, czyli ,,Kroniki Spiderwick''. Tam również pojawiają się niezwykle ciekawe stworzenia. Mimo, że książka nie jest zbyt długa, to ilość wydarzeń w niej zawarta jest imponująca. I to jest rzecz, którą ja akurat bardzo cenię. Nie jestem zwolennikiem długich opisów, wolnego przechodzenia z jednego miejsca w drugie. Im szybciej się wszystko dzieje, tym lepiej, ale to już moje osobiste odczucia. Każdy czytelnik szuka czegoś dla siebie. I ta bogata różnorodność, jest czymś pięknym w książkach. ,,Czarla. Poszkuwiacze'' spodobała mi się na tyle, że zapragnąłem by jakaś wytwórnia filmowa wzięła się za jej zekranizowanie. Chciałbym na własne oczy zobaczyć piękny świat stworzony przez Tonyego Diterlizzi. Tony Diterlizzi po raz kolejny oczarował mnie swoim tekstem jak i ilustracjami. Już po otwarciu książki, natrafiamy na cudowne obrazy stworzone przez autora książki, dodatkowo każdy rozdział zaczyna się od świetnie wykonanej ilustracji, która nieco opisuje to, co będzie się w nim działo. Książka została napisana z myślą o młodzieży. Ja osobiście nie mam nic przeciwko temu by i dorosły czytelnik po nią sięgnął. Jednym z powodów będzie zapewne cudowny, futurystyczny świat, którego trudno doszukać się w innych książkach o tematyce fantasy. Czytając Czarlę miałem ciągle przed oczami film ,,Planeta Małp'', gdyż podobnie jak w nim, główna bohaterka nie ma pojęcia gdzie się znajduje i przez cały czas stara się odszukać kogoś należącego do jej rasy. Na końcu dowiadujemy się, że jednak film ,,Planeta Małp'' jak i książka ,,Czarla. Poszukiwacze'', mają ze sobą coś wspólnego... http://www.piesotekarz.pl/czarla-poszukiwacze-tony-diterlizzi/

Świetna, trzymająca w napięciu, z wyjątkowym i tajemniczym klimatem... jak dla mnie to idealny przepis na książkę! Trójka dzieci wraz z rodzicami przeprowadza się do tajemniczego, należącego niegdyś do równie tajemniczego pisarza, starego, wiekowego domu. Po niespodziewanej wizycie córki pierwotnego właściciela domu, życie dzieci zmienia się w koszmar. Zostają oddzieleni od swoich rodziców i przeniesieni do groźnego, niebezpiecznego tajemniczego świata. Czy uda im się odnaleźć drogę do domu? Szanse na to są bardzo znikome...

Bardzo fajna książka dla dzieci i w sumie dla dorosłych też. Magia nietuzinkowa i nietypowa. Ukryte przesłanie dla rodziców. Fajna odskocznia od szarej rzeczywistości. Dziecięca literatura ma być dynamiczna i wciągająca i dlatego czasem warto zafundować sobie taki przerywnik. Będę kontynuować serię kiedy za oknem buro i ponuro.

Książka przeznaczona jest raczej dla młodszego czytelnika w wieku mniej więcej 11-13 lat, więc troszeczkę nie dopasowałam się wiekiem. Ale gdybym czytała ją tę dekadę wcześniej (i gdyby ta książka już wtedy istniała) to prawdopodobnie bardzo by mi się podobała. Przez to nie mogę dać też wyższej oceny, bo po prostu nie zgadzałaby się z moimi odczuciami. Początek trochę nużący, dużo opisów, mało akcji. Raczej opisane jest życie mieszkańców wioski i relacje pomiędzy głównymi bohaterami. Czasami czytało mi się to przyjemnie, a czasami miałam już tego dosyć. Najbardziej podobało mi się ostatnie 100 stron, gdy dzieci wyruszają z misją ratunkową. Akcja nabiera w końcu tempa, dzieje się parę przykrych rzeczy, które wywołały u mnie zaszklone oczy więc nawet w trochę starszym czytelniku książka potrafi wywrzeć jakieś emocje. Bardzo fajna główna kobieca postać. Jest świetnym wzorem dla młodszych dziewczynek. Po kontynuację raczej nie sięgnę, bo jednak jestem trochę za stara na tę serię, ale młodszym czytelnikom jak najbardziej polecam.

Książka naprawdę świetna. Opowiada o przygodach trójki przyjaciół w tajemniczym miasteczku Misty Bay. Choć czytałam tę książkę już dosyć dawno bardzo ją lubię. Jest lekka i przyjemna. Dodatkowo ma w sobie taką nutkę tajemnicy, co nadaje jej odpowiedniego charakteru. Książka raczej powinna przypaść do gustu nieco młodszej młodzieży.

Oceniam książkę dla młodego czytelnika jako osoba dorosła, jednak mam na koncie trochę książek dla dzieci (mimo swego wieku) i mając porównanie stwierdzam, że "Wrota" są ciekawe, dla dzieciaka pewnie będą pod pewnymi względami wartościowe, ale pod innymi jednak opowieść jest zbyt prosta, schematyczna i naiwna. Niby wszystkie elementy są na swoim miejscu i zgrabnie się dopinają, jednak biorąc choćby pod uwagę pewien stopień skomplikowania zagadnień fizycznych, cała reszta wydaje mi się nadmiernie uproszczona. Dziecko (nastolatek), którego zainteresują koncepcje wieloświatów, spokojnie dałby radę łyknąć opowieść nieco bardziej skomplikowaną, a przez to ciekawszą i pełniejszą. Tak że jest dobrze, ale to tyle. Niemniej oczywiście jak moje własne dziecko osiągnie odpowiedni wiek, bez oporów podsunę mu tę pozycję.

Dzięki miłemu zaskoczeniu przy poprzednim tomie, ten poszedł mi dosyć sprawnie. Przyjemna i ciekawa przygodówka, chociaż znowu byłam zaskoczona i nadal twierdzę, że ta książka nie za bardzo pasuje do przypisanego gatunku, bo naprawdę się wciągnęłam, a jestem starszym czytelnikiem. Były momenty trzymające w napięciu i szokujące końcówki rozdziałów, co tylko zachęcało do dalszego czytania. Jestem ciekawa co takiego, wydarzy się w następnej części i jak bohaterowie poradzą sobie z konsekwencjami wydarzeń tego tomu.

To zdecydowania moja ulubiona część z serii o przygodach Niewidzialnych. Kiedy ją czytałam bardzo się wciągnęłam w fabułę. Byłam nieco młodsza, gdy sięgnęłam po tę książkę, więc świat tam przedstawiony wydawał mi się mroczny i tajemniczy. Dodawało to ciekawego dreszczyku. Naprawdę bardzo polecam, szczególnie tym, którzy dopiero zaczynają swoją przygodę z czytaniem książek. Żałuję, że dalsze części nie zostały wydane w języku polskim.

Książka, w której pierwszy raz spotkałam się z silną postacią kobiecą, oczywiście czytałam ją na początku moim przygody z czytaniem. Do tej pory mam do niej wielki sentyment i uważam ją za dobrą zwłaszcza dla początkujących czytelników. Bardzo mi się podobało, że miała opisy i tłumaczenia na początku książki co tylko jej dodało. Polecam

Może nie czytałam tego w dobrym momencie. Trochę mam na głowie i odrywałam się od lektury. Myślę, że dlatego łapałam się na tym, że nie wiem co właściwie czytam. Tylko ta cała intryga głównej czarnej postaci jakoś taka naciągana mi się wydawała i generalnie to jak poradzili sobie główni bohaterowie też jakoś grubymi nićmi szyte. Lubię starożytność i fajnie autor pokazał igrzyska w starożytnym Rzymie ale czegoś mi brakowało. Jest to młodzieżówka i do tego napisana, żeby dać rozrywkę czytelnikowi i na pewno spełnia powyższą rolę.. Mi jednak brakowało , że autor umieszcza akcję w bardzo dawnych czasach a czytając i tak czułam, że jakby wszystko działo się współcześnie.

Ostatnia część przeczytana. Otwarte zakończenie wskazuje jednak na to, że nie jest to koniec historii. Mam nadzieję, że autor pisze bądź napisał już kolejną część. Książkę przeczytałam w ramach wyzwania: https://3.bp.blogspot.com/-JXaaTbTK4PQ/WNTsTgcGdMI/AAAAAAAADig/ohFawVjtE7oBf64M4FQAaw_jZ_xzJdGagCLcB/s1600/olipiada2017.jpg

inmybookofficial.blogspot.com Malcom Rose przedstawia nam niezwykłą kryminalną historię dla młodzieży w futurystycznym wydaniu. Główny bohater — Luke, który zdobył jako najmłodszy w historii uprawnienia detektywa — jest postacią kolorową, która się nie nudzi, jego błyskotliwość dorównuje Poirotowi, pani Marple czy Sherlockowi Holmesowi. Żyje on w przyszłości, która jest słodko-gorzką mieszanką naszych oczekiwań. Z jednej strony: niezwykłe technologie jak latające roboty, czy muzyka, która można puszczać laserowo tylko dla jednej osoby. Z drugiej strony: koty i psy są gatunkami zagrożonymi, a miłość nie ma znaczenia, liczą się geny, umiejętności, wiek i zawód. Rose przeczy schematom, daje książce niewybałą świeżość i jestem przekonana, że w przyszłości to właśnie tak będzie wyglądać większość powieści! Spodziewałam się zupełnie innego stylu pisania, bardziej dla tej młodszej młodzieży. Jednak zaskoczyłam się pozytywnie. Malcolm Rose napisał książkę w taki sposób, że nawet nie zauważa się, kiedy stron ubywa. Czytało mi się ją szybko i sprawnie, a fabuła nie wylatywała mi z głowy za każdym razem, jak przewracałam kartkę. Takie książki lubię najbardziej, których nie czytam, by tylko przeczytać, ale pochłaniam stronami. Na koniec chciałabym pochwalić coś, co wyróżnia tę książkę od innych — magiczną wręcz oprawę graficzną! Świetna holograficzna okładka, która przyciąga wzrok z daleka. Wielkie brawa dla grafika! Dodatkowo książka posiadała coś, co mnie oczarowało — w dolnych częściach kartki były obrazki, które w trakcie przewracania stron wydawały się ruszać! Takie małe animacje! Naprawdę było to kreatywne rozwiązanie, które zasługuje na wyróżnienie.

Przeczytałam wielokrotnie wszystkie książki o genialnym detektywie Sherlocku Holmesie autorstwa Arthura Conan Doyla. Utkwił mi w głowie fakt i zawsze byłam poruszona stwierdzeniem, że brat Sherlocka ‐‐Mycroft był jeszcze inteligentniejszy i potrafił jeszcze logiczniej myśleć, ale umiłował stacjonarny tryb życia i pracę w ministerstwie w Londynie. Jak to możliwe, że ktoś mógł być bardziej genialny, od najlepszego detektywa wszech czasów?? A jednak. Do tego wątku m.in. nawiązuje seria o młodym Sherlocku Holmesie. Dowiadujemy się więcej o jego rodzinie: bracie Mycrofcie, który miał piecze nad młodym Sherlockiem, gdy ich ojciec pojechał służyć w wojsku, rodzinie i nauczycielu, który zajmował się domową edukacją przyszłego detektywa. Jest to tom 2, polecam czytać tomy po kolei, zwłaszcza, że każdy kolejny jest lepszy! Nie mogę doczekać się kiedy zostanie wydany po polsku 4 tom tej serii Młody Sherlock Holmes.

Jeremy, Aelita, Odd, Ulrich i Yumi myślą, że pokonali Xanę i raz na zawsze wyłączyli superkomputer... ale sie mylą. Zła istota, która zamieszkiwała Lyoko, dostała się do realnego świata i opanowała Evę Skinner, ich nową koleżankę ze szkoły. Podejrzany osobnik z dwoma groźnymi psami śledzi każdy ich ruch. Agent pracuje dla grupy terrorystycznej o nazwie Green Phoenix, która chciała dostać superkomputer w swoje ręce... Data premiery była w wrześniu 2010 roku, ale z uwagi na mega rabat w Biedronce kupiłam tom 2 serii i postanowiłam go przeczytać jednym tchem. Sprawdzić czy warto. Cena 5zł za książkę to cena z nieba - może książka nie jest strasznie dobra, ale dla dzieci jest świetna pod względem rozwoju wyobraźni. Jeśli nie znacie serialu - a tym samym Wasze dzieci nie znają serialu to serdecznie polecam. http://bjcdobryfilmijeszczelepszaksiazka.blogspot.com/2016/05/kod-lyoko.html

Pomysł,że Sherlock i Iren Adler byli w dzieciństwie przyjaciółmi uważam za genialny, a dodanie do tej dwójki znanego złodzieja Lupina tylko dodaje dodatkowego blasku fabule. Książka dla wszystkich miłośników kryminałów, a przede wszystkim dla fanów Holmesa i historii o nim.