Irlandzka dziewczyna

Zbiór wyostrzonych obserwacji społecznych – rozmów i zachowań uchwyconych w kolejce miejskiej, na stacji czy w supermarkecie. Autorka przeplata je doniesieniami medialnymi na temat wojen i polityki, które opatruje krótką refleksją lub dobitnym komentarzem. Całość przypomina dokumentalną kronikę pozbawioną wodolejstwa. To nienagannie poprowadzony, surowy zapis codzienności, który zmusza do przyjrzenia się temu, co zazwyczaj mijamy obojętnie.

" Studium przypadku" to obraz mentalności lat 60,a dokładniej burzliwego momentu w historii psychiatrii. Jest tutaj nawiązanie do kierunku antypsychiatrii , który właśnie w latach 60 tych był popularny w Londynie. "Charyzmatyczny" terapeuta jest tutaj symbolem wyzwolenia ,także upadku autorytetów, etyki. Prowadzi Mroczną grę nadużywając swojej władzy .Nie panuje nad swoją mroczną stroną i istnieje ryzyko,że wprowadzi w ten mrok swoich pacjentów. Ramą całej powieści są odnalezione zapiski.Przeplatają się różne perspektywy .Notatki oraz biograficzne rozdziały o Braithwaite.Znajdziemy też fragmenty dzieła samego terapeuty.To trochę powieść labirynt. Narrator jest niewiarygodny.Występują dwa poziomy narracji ,które się wykluczają .Bardzo ciekawa gra z czytelnikiem.

Genialna. Spodziewałem się czegoś powolniejszego, a tutaj padał cios za ciosem, kula śnieżna urosła do ogromnych rozmiarów już na samym początku i nie zwalniała tempo. Uwielbiam styl tej książki. Zawarty w niej ładunek emocjonalny jest ogromny, mimo że narratorka wcale nie wypowiada długich monologów o swoich uczuciach. Umiejętnie dobrane, oszczędne zdania, czy często dosadne, dobijające końcówki akapitów, bądź idealnie umiejscowione powtórzenia, one wszystkie sprawiają, że ta książka tak dobrze działa.

Wspaniała powieść - dopracowana, piękny język, zgrabna narracja, nietuzinkowi bohaterowie i ważny temat (raczej niespotykany w przestrzeni publicznej). Bardzo kibicowałam Eugenowi, wręcz odczuwałam jego krzywdę i złościłam się razem z nim. Przykro było patrzeć jak traktuje go „system”. Warto czytać takie książki by otworzyć swoją głowę. Bardzo polecam.

Bardzo poruszająca i wzruszająca autobiografia. Brzmi jak spowiedź - cięzka, szczera do bólu, wyznająca nie tylko grzechy, ale i uczucia, wywlekająca najgorsze brudy własnej rodziny. Bez lukru, usprawiedliwiania. Ukazująca najbliższych w niekoniecznie dobrym świetle. zwłaszcza rodziców, opiekunów. I ojczyma, który dopuścił się przestępstwa, za które nie poniósł ostatecznie odpowiedzialności. Bo kiedy dojrzewając, dorastając, zdajesz sobie sprawę, że Twoja rodzina nie do końca jest tak idealna, jak Ci się wydawało, zaczynasz dostrzegać coraz więcej patologii, to musi boleć. I ten ból jest wyczuwalny przez całą książkę. Myślę, że autorkę sporo kosztowało to wyznanie, zwłaszcza, że pochodzi z inteligenckiej rodziny, po której mało kto się spodziewa tak niedojrzałych, nieodpowiedzialnych i przemocowych zachowań. Mam nadzieję, że to wyznanie przyniosło autorce oczyszczenie i ulgę, czego życzę również jej rodzeństwu. Książka napisana pięknym literackim językiem, co można poczuć, dzięki świetnemu tłumaczeniu Magdaleny Kamińskiej-Maurugeon.

"Rzeźnik" Joyce Carol Oates to wstrząsający zapis eksperymentów przeprowadzanych na kobietach w Ameryce w XIX w. W przytułku dla obłąkanych doktor Silas Aloysius Weir operuje przetoki, wyrywa zęby, amputuje kończyny, usuwa macice, głodzi pacjentki, by im pomóc. Z czasem posuwa się dalej. Nie chodzi już o pomoc, ale też o jego własną sławę medyczną, innowacyjne (według samego zainteresowanego), a zarazem bestialskie eksperymenty na najemnych służących i pacjentkach, które w tamtym czasie są uważane za obłąkane. Postać Silasa to narcystyczny i egocentryczny szaleniec. Mały, śmieszny człowieczek. Nieatrakcyjny dla pań na salonach, mimo to wciąż wierzący w swoją wielkość. Ta wielkość z czasem przeradza się w obłąkanie. Weir czuje się równy Bogu, namaszczony przez Niego. Nawet gdy spotyka go zasłużona kara, krwawa i bestialska jak jego eksperymenty, widzi w tym rękę Boga i losu. Powieść Oates kładzie nacisk na przemoc stosowaną wobec kobiet. Te na kartach "Rzeźnika" są niczym. Nie mają głosu, mają nie widzieć, nie słyszeć, nie mieć własnego zdania, być przedmiotem dla swojego jedynego pana - mężczyzny, który może z nimi zrobić wszystko. Kobiety długo, podobnie jak niewolnicy, nie pozwalają sobie na słowo NIE. Wystarczy jednak jedna śmierć za dużo, kolejny niepotrzebny krzyk cierpienia w mrocznym laboratorium i inspirujący bunt niewolników na Południu kraju, by kobiety odzyskały decyzyjność, zapłonęły gniewem i urządziły prawdziwą rzeź. Książka Oates porusza wiele wątków. Poczynając od medycznego, przedmiotowego traktowania kobiet, poprzez wybrzmiewający regularnie temat niewolnictwa. Jest też historia samotności, opuszczenia, sieroctwa Brigit skontrastowana z megalomanią i wszechwładnością Silasa. Jest nieludzka obojętność niemalże wszystkich wokół. W tej odrażającej, ociekającej bólem, cierpieniem i niesprawiedliwością powieści Joyce Carol Oates oddaje głos nie tylko oprawcy i ofiarom, ale też co najgorsze obserwatorom, którzy w większości nie chcą widzieć, słyszeć i mówić o bestialstwie i nadużyciach. "Rzeźnik" to nie tylko fikcyjna opowieść inspirowana wydarzeniami z życia dziewiętnasto- i dwudziestowiecznych lekarzy. To przede wszystkim obraz braku granic, norm i zasad moralnych oraz etycznych. Tekst i literatura w tej powieści mają charakter nie tylko fabularny, ale konfesyjny, obnażający i oczyszczający. Po lekturze można dojść do niechlubnego wniosku, że człowiek to najbardziej bezwględny, najokrutniejszy, dumny i niemoralny z ssaków.

Wszystkie kolejne opowiadania kojarzą mi się z niepewnością i ulotnością. Bohaterowie trafiają w nasze ręce (przed nasze oczy) w momentach życia, które ukazują ich jako zagubionych, skrzywdzonych i (znów chciałabym powtórzyć niepewnych) wahających się. W nastroju ponurego poczucia braku i odrzucenia przemierzają kolejni bohaterowie kolejne strony tworząc spójną opowieść o swoich smutkach i niedolach: bardzo przemyślaną, klarowną, ujętą w literacko bogatą i wyraźną rzeczywistość, która swoją sugestywnością i konceptem czaruje czytelnika. "Palacze" przejmują powidokiem walki o wpływy i zaszczyty. Pokazują na ile można się wystawić, pozbyć wartości, skryć je głęboko, by zyskać dobra materialne i pozycję w społeczeństwie. "Myśliwi na śniegu" z trwającym cały czas niepokojem i niepewnością, kruchością relacji i ich zafałszowaniem są wyczerpujące, ale i wciągające czytelnika zarówno w zależności między bohaterami, jak i śrubujące ciekawość co do finału. "W ogrodzie północnoamerykańskich męczenników" to jedno z moich ulubionych w tomie, co powinno mnie mocno zaniepokoić, bo to rzecz o manipulacji i wykorzystywaniu ludzi. Również w środowisku akademickim, co nie jest żadnym wyznacznikiem człowieczeństwa, bo zawód i tytuł nie świadczą o etyczności. "Kłamca" - rzecz o solipsyście, człowieku, który z kłamania zrobił swój sposób na życie. Uważając, że stwarza wszystko wokół siebie, definiując rzeczywistość na własną korzyść. "Epizod z życia prof. Brooke'a" kolejne z ulubionych opowiadań pokazujące jak ciasnota umysłowa, posługiwanie się stereotypem, utartym schematem i poleganie na pozorach definiuje niektórych ludzi. Na poły moralizatorska, na poły prześmiewcza historia o kanciastych poglądach i pułapkach w jakie można z tego powodu wpaść. Tytułowe opowiadanie ze swoim znakomitym zdaniem rozpoczynającym: "Znowu wcześnie nawiało mgły". Pyszna wprost opowieść rodem z San Francisco, gdzie w jednej z restauracji z widokiem na Golden Gate poznajemy kończącego zmianę kelnera, który wracając do domu wstępuje do kawiarni i tam mimochodem, a później już z pełną premedytacją podsłuchuje rozmowy czwórki klientów. Świetna jest także opowieść "Zaginiony", w której ksiądz Leon, od początku swej duszpasterskiej kariery wystawiany jest na ciągłe próby i wyzwania. Gdy trafia do klasztoru opanowanego przez 'rozbrykane mniszki" jego życie ulega kompletnej zmianie. Nie ma tu żadnych odniesień do Iwaszkiewiczowskiej "Matki Joanny od Aniołów", choć może dezynwoltura w zachowaniu wszystkich bohaterów będzie pewnym nawiązaniem. Ksiądz, pieniądze, kłamstwa, podróże, siedlisko zła, jakim można tytułować Las Vegas, a także mierzenie się z własnymi słabościami i demonami będą drogą i solą Leonowej podróży przez "Zaginionego". Znakomite są opowieści Wolffa. Wyraziste, intensywne, jaskrawe, z dobrze zarysowanym wprowadzeniem, wejściem w historię, z pełnymi, opracowanymi i wymyślonymi bohaterami, a także przesłaniem (czy to demaskującym zło, zgniliznę, egoizm, konturowość, czy opisującym codzienność zwykłych ludzi różnych stron Ameryki, czy też moralizującym i puszczającym oko do świata odbiorców). Bardzo polecam.

Krótka, bardzo intensywna powieść. Melaszwili łączy ,,dziewczyństwo” i wojnę – strach, przemoc, bezradność i krew. Jestem poruszona tym, jak autorka opowiada kobiecość w swojej twórczości, ile siły i wrażliwości potrafi upchnąć w pozornie prostej formie. Książka na pewno pozostanie w mojej pamięci.

Gdy przeczytałam opis tej książki, poczułam, że muszę ją przeczytać. Nastawiałam się jednak na zupełnie inny rodzaj doznań, jaki miała mi dostarczyć ta historia. Było zupełnie inaczej. Totalnie nieprzewidywalnie. I nie do końca w moim guście, ale… to literatura angielska, a właściwie szkocka, więc albo się to lubi, albo niekoniecznie. Zdecydowanie nie była to książka łatwa w czytaniu. Początek był dla mnie odrobinę męczący, wręcz przytłaczający. Trąciło trochę chaosem. Głowna bohaterka jawiła mi się totalnie ekscentrycznie i zastanawiałam się, czy dalej będzie równie osobliwie i czy ów osobliwość zrozumiem, czy po prostu będę się męczyć z lekturą do ostatniej strony. Okazało się, że gdy już dałam się porwać tej literackiej i fabularnej przewrotności, całkiem nieźle się bawiłam. Muriel Spark bez dwóch zdań stworzyła oryginalną historię, a właściwie sposób jej opowiedzenia. Narracja potrafi zakręcić człowiekiem, tak jak i rozmowy prowadzone przez bohaterów, które chwilami toczą się jakby obok siebie. Niby czyta się dialog, ale każdy z bohaterów mówił do siebie. Innym razem te wypowiedzi się zazębiają, tworząc jednocześnie dość chaotyczną całość. I nasuwa się tu pytanie: czy w tym szaleństwie jest metoda? Na to pytanie każdy z Was musi sobie odpowiedzieć. Przyznaję, że to jednak z osobliwszych historii, jakie czytałam. Niejednoznaczna. Nietypowa. Czasem irytująca. Innym razem frapująca. Absorbująca. Można ją potraktować dość powierzchownie, a można doszukać się w niej drugiego dna. Zatem chyba jest wielowymiarowa? Wszystko zależy od tego, jak się do niej podejdzie, jak bardzo się w niej zatraci i na ile się jej pozwoli. Toteż dla niektórych będzie to strata czasu, dla innych coś, o czym długo nie da się zapomnieć. Odniosłam też wrażenie, że gdyby ktoś bardzo chciał, mógłby Jazdę rozłożyć na czynniki pierwsze, tak jak to się czyni na lekcjach języka polskiego, omawiając lektury. Rozpisać się o tym, co autorka miała na myśli, stosując taki a taki zabieg, co chciała pokazać w tym fragmencie, a co w tym, co reprezentuje bohaterka, a co morderca i czy oboje są tak jednoznaczni? I tutaj zakończę. Bo cóż więcej można napisać o niespełna dwustustronicowej książce?

Jest to pozycja zdecydowanie lekka, ale trzymająca poziom i mocno wciągająca. Niby zwykła historia, która mogłaby przydarzyć się każdemu, ale im dalej w las, tym robi się ciekawiej. Czy ratując komuś życie robimy rzecz dobrą? Jak prawidłowo ocenić motywacje, które nami kierują? Gdzie kończy się dobro a zaczyna kalkulacja? Jak rozpoznać, czy ktoś jest dobrym człowiekiem? W którym momencie zdajemy sobie sprawę, że nie gramy czysto? Na ile nasze wybory są spontaniczne, neutralne? Czy pomimo najlepszych intencji zawsze gramy fair? Na ile znamy samych siebie? Książka świetnie poprowadzona, o niedużej objętości, trochę przewidywalna, a mimo to ciekawa. Zaskakujące zakończenie. Z niedomówieniem, ale wystarczająco czytelnym, żeby pobudzić wyobraźnię.

O kurde, co to było. Nie powiem, żeby czytało się łatwo i przyjemnie. Ani forma, ani treść, no nie były przyjemne. Skakanie z miejsca w miejsce i od postaci do postaci kołowało mnie momentami i nie pozwalało płynąć przez powieść. ALE. Jest to pierwsza książka od dawna, która zostawi we mnie ślad. Nie umiem ubrać w słowa emocje, które czuję po jej zakończeniu. Na pewno mogę stwierdzić, że podziwiam autora za rozplanowanie historii, za połączenie wszystkich postaci, za samą odjechaną historię. Bardzo mi się podobały sugestywne opisy, nawet jeśli nie były przyjemne, a może zwłaszcza te. Chciałabym docenić również tłumacza, bo odwalił kawał świetnej roboty. Czekam na "Życie: przedmowa".

Książka Latronico to taki tekst, który mógłby stworzyć ktoś, kto chciałby opowiedzieć Wam jedno z tych estetyzujących kont na Instagramie, gdzie śledzi się coraz to nowe restauracje, hotelowe pokoje, galerie sztuki, a obserwujący się zastanawia tylko z czego ten ktoś żyje. Spotkałem się z zachwytami, że Latronico jest głosem jakiegoś tam Z-alpha pokolenia. Za każdym razem myślałem sobie ze swojego peryferyjnego punktu na mapie Polski, że jeśli pokolenie to te kilkaset osób z bańki "młodych kreatywnych" z jednego z czterech dużych polskich miast to może to i jest głos pokolenia. Trzeba jednak przyznać, że czyta się to przyjemnie - banalne i gładkie wchodzi dobrze. Zaciekawił mnie Latronico w dwóch miejscach. Jedno to poruszona kwestia seksualność, tak pięknie pokazująca starą prawdę (choć w dzisiejszym stanie ciągłego wzrostu, ciągłego wzmożenia na postęp traktowaną z dużą nieufnością), że lepsze jest wrogiem dobrego. Pisze Latronico "ta bliskość dawała im więcej intymności i satysfakcji niż jakiekolwiek sex party. Rano ta myśl wydawała im się żałosna." Druga interesująca kwestia to fakt, że rewolucja pożera swoje dzieci i ci, którzy gentryfikowali sami ulegli temu procesowi, ci którzy tworzyli trendy, sami wypadli z obiegu - nigdy nie można dogonić tego króliczka, można go tylko ciągle gonić.

"Baumgartner", autorstwa Paula Austera, to książka z gatunku literatury pięknej. Nie bez powodu budzi fascynację na całym świecie. Jest to powieść wzruszająca, melancholijna, spokojna i intymna. Opowiada o żałobie, nadziei i miłości, a także o sile wspomnień. Kameralna i ujmująca. O czym jest książka? Życie profesora Sy Baumgartnera jest wypełnione wspomnieniami ukochanej, zmarłej żony - Annie. Po długim czasie od tragicznego wypadku - mężczyzna nadal przeżywa stratę. Próbuje zapamiętać, jak i pożegnać się z ukochaną osobą. Niestety nie jest to łatwe zadanie. Profesor przywołuje liczne wspomnienia z przeszłości, jednak codzienność była wcześniej wypełniona towarzystwem cudownej żony. Baumgartner próbuje sobie poukładać życie na nowo, ale jego roztargnienie daje się wielokrotnie we znaki. Bohater największą motywacje odczuwa dopiero w czasie pracy, jaki i wtedy, gdy dowiaduje się, że istnieje szansa opublikowania nieznanej dotąd twórczość ukochanej Annie. Co myślę o książce? Lektura ma powolne tempo i jest stonowana. Czytelnik nie znajdzie tutaj szalonych zwrotów akcji. Za to odkryje historię człowieka przeżywającego głęboką stratę i pozna jego uczucia. Osobiście, współczułam głównemu bohaterowi i kibicowałam mu. Nie chciałam, aby profesor Sy się poddał. Bohater książki jest interesującą osobą. To uczony, który próbuje dokończyć swoje dzieło literackie. Przemyślenia Baumgartnera, które śledzi czytelnik, są oryginalne i trafne. Bardzo podobała mi się refleksja o "bólu fantomowym", który towarzyszy stracie - zarówno tej fizycznej ( gdy człowiek staje się okaleczony ), jak i psychicznej/duchowej ( gdy człowiek straci najbliższą osobę ). Właśnie tym filozoficznym stwierdzeniem, autor zrobił na mnie największe wrażenie. "Baumgartner" to kameralna i romantyczna historia. Najbardziej w tekście ujmuje jego intymność. Autor ukazał, że siła miłości, przekracza wszelkie bariery ( także czas ), a ból po stracie wymyka się z definicji. Natomiast pamięć bywa złudna i czasami determinuje nasze dalsze życie. W moim subiektywnym rankingu, oceniam tę książkę na 7,5/10⭐ i serdecznie ją polecam.

„ – Myśli są tylko myślami – zapewnia mnie. – A uczucia tylko uczuciami. Tak jest z lękiem i strachem, ze wszystkimi myślami i uczuciami. Nie są niczym innym niż myślami i uczuciami”. Naja Marie Aidt opowiada nam historię 57 letniej kobiety w trakcie terapii dotkniętej zespołem stresu pourazowego. Poruszamy się w jej życiu często cofając w przeszłość i szukając głębiej, widzimy doświadczenia przemocy, żałoby, traumy i niemocy skutecznie rozumiejąc sposób pracy specjalisty. Jednak mimo wszystkich mrocznych przeżyć miałam wrażenie, że nasza bohaterka jest jak czas po bardzo długiej zimie, gdzie w trakcie obracania stron ona się budzi. „Ćwiczenia z ciemności” jest dla mnie powieścią bardzo poruszającą kobiecość, wątki dojrzewania i strachu, który odczuwa tylko płeć żeńska, trudy macierzyństwa i nigdy nie odchodzące zamartwianie się. Menopauza, siostrzeństwo, przyjaźń i pokoleniowe konflikty. W tej mało obszernej książce autorka wplotła postacie, z którymi możemy się utożsamić, w anegdotach, rozmowach i wspomnieniach można odnaleźć przyjaciółkę, kuzynkę, sąsiadkę czy koleżankę z pracy. Dlatego tak mocno ją odczuwamy i dlatego o tej historii się nie zapomina. Rozmowy z Gościem od PTSD wywarły na mnie największe wrażenie, były niesamowitą lekcją empatii i wejściem w ten proces. Forma terapii od początku książki bardzo zmieniła moje myślenie na jej koniec. Niezwykle smutna, ale również piękna i wzruszająca była to historia. Ta walka o siebie, próbie wyjścia z ciemności zostanie ze mną na zawsze.

Wspaniała proza! Skłania do zadumy, wspomnień, zmusza do refleksji i co najważniejsze daje do myślenia, o najbliższych, którzy odeszli ale i o tym jak to będzie z nami, kiedy przyjdzie czas... JAK damy radę. Choroba, cierpienie, strach przed bólem, towarzyszenie w ostatnich momentach, walka z bezsilnością i wielki smutek po stracie. Napisane z perspektywy syna, który żegna ojca, wspomina dzieciństwo, młodość i dorosłość przy stałej jego obecności, prostego człowieka kochającego swoich synów i rośliny, które uprawiał. To historia bułgarska ale niczym nie różni się od tego samego czasu w PRL-u. Tutaj wszystko jest wielowymiarowe i wieloznaczne a strata oznacza tęsknotę za wspólnym czasem, kochanym człowiekiem. Wspaniała proza!

Daleka była tym razem literacka podróż, bo aż do Trynidadu, o którym wiemy , że leci się tam 20 godzin i że jest tam raj na ziemi. Może teraz tak, ale 80 lat temu, gdy toczy się akcja powieści, niekoniecznie. Dobrze, że powieść autora z Trynidadu dotarła do Europy, to ciekawe doświadczenie. Trochę się tylko dziwię, że autor który pisał wcześniej książki dla dzieci i młodzieży napisał tak mroczną i tragiczną powieść i jej głównym bohaterem uczynił 10-letniego chłopca. Język powieści jest niezwykle obrazowy, tłumaczenie jej to musiała być mrówcza praca. Ale z całym szacunkiem, w Trynidadzie raczej nie używa się zwrotów ‘na bank’ czy ‘badziew’. Niesamowite są porównania prawie wszystkich przedmiotów lub zdarzeń do elementów tropikalnej natury, ale dobrze by było gdyby przypisy wyjaśniały co to jest akmelia, aguti złociste czy setki innych nazw użytych w powieści. Chociaż wyszukanie ich w internecie to też ich zdjęcie, lecz zabiera sporo czasu. „Wyobraź sobie ten niesamowity moment przejścia pomiędzy nocą a dniem. Jednocześnie powolny i gwałtowny. Tę oniryczną chwilę, kiedy wczesny poranek przypomina zmierzch”. Te trzy zdania z ostatniego rozdziału powieści dobrze odzwierciedlają jej klimat. Różnice klasowe są jak dzień i noc. Akcja powieści toczy się pomiędzy żyjącą w skrajnej nędzy i biedzie rodziną Kryszny oraz opływającą w luksusy, mieszkająca z drugiej strony drogi rodziną Changoor. Przebieg powieści jest powolny ale naszpikowany gwałtownymi wydarzeniami, szczególnie tymi z udziałem dzieci czy znęcania się nad zwierzętami. Tę dobrą lekturę polecam osobom, które lubią nastrój, gdy poranek przypomina zmierzch i nie wiemy jak zacznie się dzień, nawet gdy jest porównany do łoskotnicy pękającej.

Kto mnie zna ten wie, że temat Zagłady i literackie świadectwa z czasów II wojny światowej od zawsze znajdują się w kręgu moich zainteresowań. Szukam w nich odpowiedzi na pytania o granice ludzkiej wytrzymałości, czytając historie ludzi, którzy przeszli przez piekło obozów koncentracyjnych. "Kapo", książka, której pozytywne opinie przykuły moją uwagę zapowiadała się na lekturę, która uderzy we mnie z wielką siłą. I rzeczywiście początek tej opowieści jest niezwykle wciągający. Autor Aleksandar Tišma wrzuca czytelników w sam środek brutalnej, wojennej machiny, gdzie życie ludzi nie większej wartości. Szybko jednak okazuje się, że ta początkowa dynamika to tylko wstęp do ciężkiej i bardziej statycznej formy narracji. Z czasem fabuła zwalnia a my czujemy się jak zamknięci w pułapce, którą jest umysł głównego bohatera. Historia skupia się na losach więźnia, który w brutalnych warunkach obozu koncentracyjnego przyjmuje funkcję tytułowego kapo. Śledzimy jego drogę od momentu przybycia do obozu, przez dramatyczną walkę o przeżycie każdego dnia, aż po moment, w którym staje się on narzędziem w rękach oprawców. Bohater to postać, która wywołuje w czytelniku poczucie dyskomfortu. Jest ofiarą i katem w jednym co sprawia, że nasz stosunek do niego jest zabarwiony niechęcią i brakiem zrozumienia. "Kapo" to studium poczucia winy i znużenia. Narracja z czasem staje się przytłaczająca i monotonna gdyż w niemal w całości skupia się na wewnętrznych przemyśleniach bohatera, który próbuje się rozliczyć z własną przeszłością. Obserwujemy kogoś, kto obsesyjnie analizuje każdą podjętą decyzję, każdy zły uczynek i każdy moment, w którym instynkt przetrwania wygrał z ludzką przyzwoitością. W naszych głowach rodzi się pytanie o moralność, w czasach, gdy akurat ta postawa nie jest specjalnie w cenie. Choć druga połowa książki bywa nużąca "Kapo" to lektura, która drapie sumienia. To lektura trudna i momentami przegadana, ale dla osób zainteresowanych psychologicznym aspektem wojny może wydać się interesująca. Mnie specjalnie nie porwała, a przyznam, że na to liczyłam.

Nie sądzę żebym czytała piękniejszej książki. Fabularnie nie mogę uznać jej za swoją ulubioną, choć naturalnie przyciąga i fascynuje. Niemniej jedbank byly momenty które nużyły. Szczególnie długie dywagacje autora czy tam mc o różnych niby znaczących sprawach, których czasem zwyczajnie nie rozumiałam. Czytanie o tym nie jest za fajne, ale sam fakt że Autor przedstawiając mi coś nowego, coś co ma dla niego znaczenie potrafi skłonić mnie do uczuć. Poza tym "męczennik!" porusza ważne tematy, które mam wrażenie, zyskują gdy się go czyta w roku pańskim 2026 czyli prawie dziesięć lat po pierwszym wydaniu. W każdym razie bycie z Iranu w tej książce jest tutaj Gwiazdą Polarną, która świeci jasno ale nie ma niczego co by z tego światła skorzystało. Albo Gwiazda tego nie dostrzega. Tak to widzę. "Męczennik!" był wypełniony takowymi, ale lepszymi porównaniami. Kaveh Akbar mistrzowsko operuje językiem (chociaz pl tlumaczenie jest nieco slabe) oraz własnymi myślami co serwuje czytelnikowi dosadne uniesienie literacko - emocjonalne. Pragnę więcej takich książek, bo ta ma w sobie wszystko co mi drogie. Recenzja nie jest najlepsza ale sory pisze na kolanie i czas nagli. Chcialam zeby bylo wiadomo ze to super ksiazka i mam nadzieje ze to wybrzmiewa :)

„Chowamy się za brzuchami wypełnionymi wszystkim tym, co nie może lub nie chce się ujawnić. Chowam się za historiami wypełnionymi wszystkim tym, co nie mogło lub nie chciało się ujawnić.” (s. 111). Obrazy rozpisane na mikrorozdziały połączone przestrzenią kuchni, która staje się intymnym centrum snucia historii. Aleksandra Paduch nie oszczędza czytelnika, wybiera mocne, soczyste, momentami bolesne zdania, karmi narrację mięsistymi i surowymi kadrami. Jest w tej opowieści gęsto od niedopowiedzeń, przemilczanych emocji, śmierci gnieżdżącej się w zniekształconych ciałach, dawnych rytuałach, byciu obok życia. Bohaterowie, bezimienni dziadkowie, zostają zakotwiczeni w konkretnych miejscach, opowiadają siebie przez mapę - tę przestrzenną i fizyczną, cielesną. Przeplatają się w narracji obrazy jedzenia, spożywania, nieustannej potrzeby napełniania braku, zajadanie niewypowiedzianych słów, pożeranie bólu, utraty. Codzienna krzątanina babki, matki w kuchni, momenty wspólnoty przy posiłkach, kiedy otwierały się drzwi wspomnień i opowieści. I za tym podążają narracje o utracie, śmierci, która nabiera fizyczności pod postacią umierających, bliskich ciał. „Dotyk umierał ostatni” i w „Trzewiach” jest mocny obraz oswajania śmierci, momenty pożegnań przeplatane z tym co codzienne, bez patosu i fałszu. Na ten brak odpowiedniego języka w obliczu straty odpowiada gest, mimika, dotyk. W te historie wchodzi się coraz głębiej i głębiej, trzewia pulsują, pochłaniają, tak wiele w nich zakamarków, labiryntów, każdy rozdział to schodzenie w podziemia wspomnień. Nie jest tu przyjemnie, stabilnie, przewidywalnie i dlatego narracja porywa nas w nieoczekiwane miejsca, w pozornie sprzeczne obrazy, które tworzą mapę pokoleń, naznaczonych wojną, przesiedleniami, pierwszymi powiewami kapitalizmu i konsumpcjonizmu. Pociągający jest sam tytuł - „Trzewia” - słowo tak nieobecne w potocznym języku, literackie, dźwięczne, a jak pojemne i plastyczne. Idealne aby być metaforyczną klamrą dla tych rodzinnych opowieści. Do czytania i przeżywania! Wynotowałam jeszcze jeden ważny cytat o pisaniu sobą, swoim życiem, o potrzebie zapisywania: „Nie rozmawialiśmy ze sobą, więc pisałam. Już nieco wcześniej, ale i znacznie później, pisanie biegło rownolegle z życiem” (s. 37). Wydawnictwo Czarne

Urocza książeczka o działaniu terapeutycznym. Co prawda na koniec autorka stwierdza, że zaniechanie postrzega jako pewien rodzaj działania (sprawczy bunt), ale takie postrzeganie jest raczej objawem systemowego zaprogramowania na nieustanne działanie - zaprogramowania omówionego zresztą we wcześniejszych rozdziałach. Zaniecham dalszych rozważań.