Ida, konie i reszta świata

Z wielką chęcią oraz zapałem przeczytałam wszystkie i do ostatniego tomu byłam zachwycona serią. Żałuję, że nie ma ich więcej, ale ta autorka napisała jeszcze jedną seria, którą może kiedyś przeczytam. Cała seria jest o koniach, więc idealna dla fanów tych zwierząt, ale nie tylko. Ja osobiście nie jeżdżę konno, tak naprawdę guzik się na nich znam, lecz czytałam te książki całkowicie zainteresowana tym tematem. Seria naprawdę była mega, dobrze napisana, ciekawa, wciągająca i nie potrafiłam się od niej oderwać. Nie można się przy niej nudzić, jest spokojna, a za razem ciągle się coś dzieje. Naprawdę szacunek dla autorki, że napisała taką serie, że nawet dalsze tomu były wspaniałe i pochłaniały mnie do reszty. Nie wykluczone, że kiedyś przeczytam sobie ją jeszcze raz, bo tak bardzo mi się spodobała.

Chyba się starzeję, bo coraz częściej porównuję to co się dzieje z tym co działo się kiedyś. A najczęściej tematem moich rozmyślań jest młodzież, której zachowanie czasem mnie po prostu przeraża. Albo moja pamięć szwankuje, albo my byliśmy inni. Ech... a powtarzałam sobie miliony razy mając te kilkanaście lat, ze nigdy nie powiem ani nie pomyślę tego słynnego "za moich czasów". Ale teraz te słowa naprawdę czasem aż cisną się na usta! Bo naprawdę różnica miedzy moim pokoleniem a moich dzieci jest przeogromna. Nie mówię, ze byliśmy ideałami, ale jednak było inaczej. Jakoś tak spokojniej. Nasze dorastanie było chyba nieco łatwiejsze. Dziś czasem mam ogromny kłopot z odróżnieniem chłopaka od dziewczyny i odwrotnie, czasem uszy mi więdną, gdy przechodzę obok rozbawionej grupki dzieciaków (niekoniecznie nastolatków!). A gdy czasem moja bratanica opowiada mi to co dzieje się wśród jej rówieśników, jak wyglądają przerwy, nawet lekcje w szkołach, to oczy wychodzą mi z orbit. Wymagamy od naszych dzieci by były grzeczne i dobrze wychowane, by nie używały wulgaryzmów, lecz "magicznych słów". By ich strój był skromny i nie wyzywający, a potem okazuje się, że w jej szkole jest wielu nauczycieli, którzy nie tylko nie potrafią się odpowiednio ubrać, ale również na lekcjach podczas prowadzenia zajęć - klną jak szewc. I to ma być autorytet dla mojego dziecka? Przykład do naśladowania? Ech... szkoda gadać. Ok, ale chyba się dziś niepotrzebnie rozpisałam, a miałam przecież pisać o książce. Na szczęście nie odbiegłam tak znowu daleko od tematu, bo lektura, którą Wam dziś chciałam zaprezentować to nic innego jak taki mini savoir vivre dla nastolatek. Sięgając po tą książkę, nie miałam pojęcia czego się spodziewać, ale muszę przyznać, że jestem bardzo mile zaskoczona. Bowiem autorka tej publikacji w bardzo zabawny i przystępny dla każdej nastolatki sposób pokazuje im jak powinno się zachowywać a jak nie. I nie jest to na szczęście żaden poradnik w stylu co wypada a co nie. To raczej pokazanie we wręcz karykaturalny sposób niektórych bezsensownych zachowań, które ostatnio słyną jako bardzo modne wśród dzieciaków, a które wcale nie dodają im ani uroku ani powagi. My rodzice chcąc wymóc na naszym dziecku właściwe zachowanie zazwyczaj robimy to w bardziej moralizatorski sposób. Tymczasem autorka tej książki pisze o tym wszystkim tak, jakby opowiadała o tym jakiejś fajnej kumpeli i po prostu nie sposób się nie zgodzić z tym, że jej uwagi i wskazówki są dobre! Czego zatem każda dziewczyna dowie się z tej książki? No cóż, nie sposób nie zauważyć, że w zasadzie wszystkiego tego, co każdy rodzić sam powinien wpoić swojemu dziecku. Jest tu bowiem sporo na temat kultury osobistej, zachowaniu się w towarzystwie, traktowaniu osoby starsze, zachowaniu się przy stole i wielu wielu innych rzeczach. Autorka porusza tutaj temat wulgaryzmów, sposobu zwracania się do osób starszych, lub chociaż by tak prozaicznych rzeczy jak puszczanie bąków w towarzystwie. Tak naprawdę to wielka encyklopedia savoir vivre'u dla każdej młodej damy, choć zaglądając do środka to w ogóle nie jest takie oczywiste. Ta książka jest pełna przeróżnych zwariowanych ilustracji, zabawnych przykładów i śmiesznych tekstów. A wszystko to ma jeden główny cel. Pokazać dziecku, że jego obecne zachowanie wcale nie jest cool i super, tylko śmieszne! Natomiast zachowanie zgodne z ogólnie przyjętymi zasadami wcale nie musi być sztywne i głupie, lecz całkiem przyjemne. Nie trzeba używać wulgaryzmów, by czuć się doroślejszą. Nie musimy wyglądać na sztywniarę używając słów proszę i dziękuję. Czasem niewielki gest wobec innych potrafi zdziałać cuda, a my wcale nie wyjdziemy z tego powodu na mniej fajne w oczach naszych rówieśników! Wystarczy tylko wiedzieć jak to robić. Tę książkę czyta się naprawdę z ogromną przyjemnością. Nie ma tu sztywnych zasad oraz zakazów i nakazów. To po prostu zabawna lektura, która poprzez zabawę daje dziecko sporo do myślenia. Podoba mi się także tytuł tej publikacji. Myślicie, ze 14 czy 15-to latka sięgnęłaby po nią gdyby tytuł brzmiał "Savoir vivre dla nastolatek"? Albo "Jak powinna zachowywać się młoda dama"? Nie, tutaj już sam tytuł tej publikacji przykuwa uwagę. W końcu każda nastoletnia dziewczyna chce być genialna, chce się czymś wyróżniać, być lepsza, prawda? A gdy dodamy do tego jeszcze całe mnóstwo bardzo zabawnych ilustracji i ciekawych tekstów, to możemy być pewni, że nie jedna dziewczyna będzie chciała ją przeczytać. Moja córka jeszcze nie zalicza się do nastolatek. Nie mam także jeszcze kłopotów z jej wychowaniem. Ale nigdy nie wiadomo co będzie dalej. Wiem, że to wszystko co znajduje się w tej książce powinnam ja nauczyć sama. Powinnam jej pokazać co jest dobre a co złe, co jest właściwe, a co nie koniecznie. Ale zdaję sobie sprawę również z tego, że podsunięcie dziecku właściwej lektury to także jest w pewien sposób metoda wychowawcza. Nie jestem gorsza od innych mam tylko dlatego, że nie klepię mojej córce regułek co i jak powinna robić, tylko pozwalam, by do wielu rzeczy doszła sama. Nie, nie jestem cool mamą, która pozwala na wszystko i stara się być tylko super koleżanką dla swoich dzieci. Ale nie chcę też by poprzesz moje gadanie, córka zupełnie straciła ochotę na rozmowę ze mną. Dlatego wybieram złoty środek. Rozmawiam, wskazuję odpowiednią drogę, ale podrzucam także książki, które spowodują, że moje dziecko będzie także myśleć, a nie tylko wykonywać moje polecenia. Ta lektura zdecydowanie nadaje się do tego typu publikacji, które warto podsunąć każdej młodej dziewczynie. Polecam.

Prześliczna książeczka dla dzieci młodszych i starszych, dorosłych też ucieszy. Standardowy rozmiar, twarda oprawa, czarno-białe ilustracje. Dużo elementów fantastycznych wbudowanych w realistyczną treść. Bardzo zgrabnie przeprowadzone. Jest to polska Mary Poppins. Na razie pierwsza część. Agata jest nową nianią pięciorga rodzeństwa: Matyldy, Piotrusia, Nieznośnych Trojaczków. Rodzice dzieci musieli wyjechać do Papui-Nowej Gwinei, aby badać zwyczaje tamtejszych plemion. Na gwałt szukali opiekunki do dzieci na czas wyjazdu. Nie było to takie proste, gdyż wesoła gromadka wyraźnie protestowała przeciw oddelegowaniu rodziców i nie dopuszczała żadnej wychowawczyni do siebie. Dzieciaki tak potrafiły dawać się we znaki , że kolejne kandydatki uciekały , gdzie pieprz rośnie. Nagle Agata , dziewczyna z rudym warkoczem , która pojawiła się nie wiadomo skąd na swojej złotej damce - rowerze okazała się zupełnie inna niż poprzednie . Z początku niechęć dzieci przeobraziła się w szacunek i bezwarunkowe oddanie. Agata stała się ich powierniczką sekretów, wspierająca je na każdym kroku. Była niezwykła i wiele potrafiła. Znała wschodnie sztuki walki, umiała przemieszczać się w wymiar równoległy świata. Wprowadziła rodzeństwo w inne kręgi życia - magii, fantastyki, wyobraźni i wielkich marzeń. Dom rodzinny odkrył przy niej swoje niezwykłe tajemnice. Już nic nie było takie samo. Jeżeli chcecie poznać te sympatyczne dzieciaki i ich cudowną, empatyczną, niezwykłą nianię, odbyć podróż do równoległego świata maleńkiej postaci zwanej Manu, zapraszam do lektury. Bardzo wciągająca nawet dla dorosłych. Piękna i ciepła. Zatoniecie w lekturze, w świecie fantazji i czasu zadumania, zmian pogodowych za oknem, przy wtórze fruwających złotych liści jesiennych w Waszych ogrodach. Agata poprowadzi do krainy dobrego nastroju ze słońcem włącznie.

Książka "12 ważnych opowieści" zabiera nas do zbioru różnych ważnych spraw dla dzieci: - O szczęściu, czyli o tym, jak dobrze mieć bliskich, - O samodyscyplinie, czyli jak zmienić swoje życie w tydzień, - O pięknie, czyli nie chcę być krasnalem, - O odpowiedzialności, czyli bardzo poważnej sprawie, - O sprawiedliwości, czyli o Patyku, Poli, dwóch siekaczach i dziurkach w waflu, - O przyjaźni, czyli o długich rozmowach za pomocą latarek i kredek, - O miłości, czyli nic takiego się nie stało, - O odwadze, czyli o długim, ciemnym korytarzu, - O dobroci, czyli o mocarzu Michale, - O szacunku, czyli udku kurczaka, - O mądrości, czyli o zamienianiu kwaśnej cytryny w słodką lemoniadę. Wszystkie historyjki opatrzone są pięknymi ilustracjami. To doskonała pomoc dla nauczycieli i rodziców, a dzięki niej trudne sprawy stają się proste i zrozumiałe.

Jako przerywnik w czytaniu Kamieni na szaniec, postanowiłam sięgnąć po książkę z mojego dzieciństwa, na którą miałam już ochotę jakiś czas. Wspominałam ją bardzo dobrze i rzeczywiście się nie zawiodłam. Jedyne co to nie podoba mi się, w jaki sposób są przedstawione dziewczyny - głupsze i mniej rozgarnięte od chłopców. Ale jak byłam młodsza to w sumie tego nie zauważyłam. Nie zmienia to faktu, że bawiłam się nieźle, chociaż ten obiecany żart sytuacyjny w większości przypadków był, nazwijmy to delikatnie, prosty i naiwny.

Książkę przeczytałam w ramach wspólnego głośnego czytania z moim dzieckiem (które już jest nastolatkiem i samo czyta swoje książki, ale cały czas spędzamy czas na wspólnym czytaniu). Książkę zakupiłam podczas targów książki i początkowo żałowałam, że dałam się "naciągnąć" na kolejną książkę, bo już dźwigałam sporo na ramieniu. Ale teraz nie żałuje, bo to bardzo ciekawa, wciągająca opowieść. Dużym atutem opowieści jest kilka "twistów", które zwiększają dynamikę akcji. Żałuję, że rodzimi pisarze są tak mało promowani, a to książka, którą mogę polecić każdemu młodemu czytelnikowi. Zawiera przygody, poświecenie, oddanie, odpowiedzialność, ale też obrazuje rozterki. Książka warta uwagi.

Malutka, niepozorna książeczka, która w czasie świąt Wielkiej Nocy wprowadziła mnie w stan szczęśliwości. Wzięłam ją do ręki, bo trochę się nudziłam i postanowiłam przejrzeć książki, które planowałam przeczytać. Moje przeglądanie skończyło się na tym, że musiałam przeczytać do ostatniej strony i dowiedzieć się, jak zakończy się przygoda Ewci. Ewa Ostrowska jest mi znana z innych pozycji dla dzieci i dla młodzieży, więc nie wiem skąd ten mój zachwyt. Chyba wniosek jest jeden: książka jest doskonała, wciągająca i przede wszystkim napisana językiem odpowiednim dla dziecka (w środku wciąż drzemie we mnie dziecko). Ewcia jest pięcioletnią wesołą dziewczynką, która pod nieobecność rodziców spędza czas z babcią i dziadkiem. Dziadkowie, jak na swój wiek, są bardzo aktywni i potrafią się cieszyć z najdrobniejszych rzeczy. Ewcia uwielbia spędzać z nimi czas. Któż nie lubiłby zjeżdżania na desce do prasowania z górki, turlania się po trawie, poszukiwań małych hipopotamów, które w rzeczywistości są krowami. Polatać w przestworzach babcinym brumcikiem, to nie lada wyzwanie i przede wszystkim wspaniała zabawa. Można robić wszystko, na co nasza wyobraźnia może sobie pozwolić. I właśnie wyobraźnia i marzenia nadają naszemu życiu sens. Sprawiają, że zapominamy o kłopotach i wszelkich trudnościach dnia codziennego. Ewcia jednak ma jedno zmartwienie. Otóż, jej mama ma zostać wicekimś, więc chodzi z dumnie podniesioną głową, dziwnie się nadyma i przede wszystkim jest straszliwie poważna. Babcia Ewci twierdzi, że mamusi to minie, jednak Ewcia nie może w to uwierzyć. Na dodatek Ewcia zostaje zasypana wspaniałymi, różowymi zabawkami, które nie sprawiają małej dziewczynce radości, która po prostu chce spędzić trochę czasu z rodzicami. Czy mamusia nie wie, że do zabawy wystarczy łąka i trochę wyobraźni? Widocznie mama zapomniała, jak to jest być małą dziewczynką. Dziadkowie jednak rozmawiają z wnuczką i starają się jej wytłumaczyć, że mama musi dużo pracować, ale na pewno wszystko będzie lepiej. Czy na pewno? Czym mamusia zaskoczy córeczkę? Ciepła, mądra, wzruszająca, wesoła i wywołująca uśmiech na twarzy. Prosty język, idealnie wpasowujący w dziecięcą rzeczywistość. Nie ma tutaj trudnych i niezrozumiałych słów, wręcz przeciwnie. Znajdziemy w tej książce wiele słów wymyślonych i poprzekręcanych, czyli tak jak to się zdarza każdemu dziecku. Ilustracje nie dominują nad tekstem, który wydaje mi się być tu najważniejszym. Polecam dla małych i dużych. A mówią, że dzieckiem jest się raz

Doskonała mieszanka szczypty humoru, odrobiny niebezpieczeństwa, garści czarów i wielkiej porcji przygody! Rodzina Rozmarynki Szczęsnej ma sekret. To Almanach Wiedzy Kulinarnej Szczęsnych – stara księga z czarodziejskimi przepisami. Kiedy rodzice wyjeżdżają, opiekę nad księgą i młodszymi braćmi powierzają Rozmarynce. Dziewczynka jak oka w głowie pilnuje klucza do drzwi, za którymi kryje się almanach. Jednak pewnego dnia postanawia wypróbować parę przepisów – przecież muffiny miłości czy ciasteczka prawdy nie mogą nikomu zaszkodzić… Niespodziewanie dom odwiedza tajemnicza kobieta, przedstawiająca się jako ciotka Lily. Na dowód przynależności do rodziny pokazuje znamię w kształcie chochelki. Ale czy rzeczywiście jest tym, za kogo się podaje? I po co właściwie przyjechała? POLECAM, ale daję 9/10

Ciekawie i prosto napisana biografia Marii Skłodowskiej- Curie. Bardzo przyjemnie się czyta. Rozdziały są krótkie i wciągające, ilustracje miłe dla oka. Książka nie unika trudnych tematów z życia Marii - śmierci mamy, śmierci siostry. Ładnie opisuje dzieciństwo i atmosferę nauki panującą w domu, pragnienie wiedzy dziewczynki i nieustające kształcenie. Budująca lektura. Niepotrzebne dzieciom fakty - romans Marii (po tragicznej śmierci Piotra pod kołami dorożki) nie został opisany. Pominięto też wyprawy Marii z córkami do Stanów Zjednoczonych. Więcej szczegółowych faktów z życia zamieszczono w posłowiu. Dodano też słowniczek i kalendarium życia. Jak na książkę dla starszych dzieci - super.

W książce nie tylko dowiemy się jak rozpocząć samemu hodowlę rybek, ale i zaobserwujemy relacje pomiędzy rodzeństwem oraz rodzicami i dziećmi. Książka napisana jest lekkim, pełnym humoru, a zarazem żywym językiem, który umożliwia dzieciom zrozumienie tego co się dzieje. Książka uzmysłowi dzieciom, że opieka nad żywym stworzeniem to nie tylko chwilowa przyjemność, ale przede wszystkim odpowiedzialność za jego zdrowie i życie. Fajnym elementem są zawarte refleksje dotyczące przywiązania oraz poczucia żalu po stracie przyjaciela. I oczywiście nie mogło zabraknąć tego, co w bajkach najważniejsze - pozytywnych uczuć i szczęśliwego zakończenia. Całości dopełniają czarno-białe ilustracje Przemysława Liputa, które dobrze pasują do treści.

Kapitalna lektura dla dzieci małych i dużych. Dorośli też sie będą dobrze bawili. Mądra zabawna. Po prostu świetna. Moje dzieci właśnie skończyły słuchać audiobooka (oczywiście razem ze mną - zawsze czegoś słuchamy jak jedziemy samochodem) i chcą jeszcze raz. I będziemy słuchać raz jeszcze.

RODZINA, KTÓRA RZECZYWISTOŚĆ ZAKLINA Sięgając po książki pisane przez Agnieszkę Tyszkę mam pewność, że otrzymam wszystko to, co cenię w powieściach dla dzieci i młodzieży. Humor, niebanalną fabułę i wartościowy przekaz. Tak było także tym razem. „Siostry pancerne i pies” to kolejna interesująca pozycja autorki, która ukazała się nakładem wydawnictwa Akapit Press. O rodzinie Pancernych powiedzieć można wiele, ale na pewno nie to, że jest to zwyczajna familia. Cztery siostry o oryginalnych kwiecistych imionach : Jaśmina, Róża, Hortensja i Georginia mieszkają z mamą, która ma prawdziwego hopla na punkcie zdrowego trybu życia. Ojciec dziewczynek pracuje za granicą, a domową menażerię reprezentuje poczciwy pies o zacnym imieniu Paproch. Do tego, i tak już zakręconego grona, dochodzą dwie, skrajnie różniące się od siebie babcie. Prawniczka Wiewąs, której szyku, elegancji i generalskiej dyscypliny można pozazdrościć oraz obdarzona religijną misją Halina Pobożna. Czy w takim gronie można się nudzić? O nie! Rodzina Pancernych przechodzi rozmaite, mniejsze i większe, kryzysy, ale jej siłą pozostaje jedność. Zwariowane perypetie Pancernych śledzimy z kilku punktów widzenia. Zarówno starszych, nastoletnich już sióstr, jak i tych młodszych w sile gawiedzi przedszkolnej. Interesującym narratorem jest także wspomniany pies Paproch, który z charakterystycznym dla jego gatunku filozoficznym spokojem obserwuje otaczającą go rzeczywistość. A dzieje się u Pancernych dużo. Niespodziewana choroba Paprocha, psa mocno oryginalnego, ponieważ stanowiącego interesujący miks spaniela, wyżła, owczarka, a to wszystko w ciele zacnego kundla. Problemy szkolne małej Hortensji, zauroczenie jednej ze starszych sióstr i niespodziewany wypadek mamy. Jak poradzić sobie z takim natłokiem problemów? Jak prowadzić mega ekologiczny dom, gdy prekursorka zdrowego życia ląduje w szpitalu? Jak nie dać się zwariować dwóm szalonym babciom? I jak wytrzymać z ciągle narzekającym psem? Siostry Pancerne radzą sobie z problemami codzienności kierując się prostą zasadą : w rodzinie siła. Niesamowita to powieść. Pełna wyśmienitego humoru, zwariowana i rozpędzająca się z siłą pendolino. Dramat goni dramat, problemy piętrzą się w zatrważającym tempie, a główne bohaterki z determinacją godną osób dorosłych dzielnie stawiają czoła kłopotom. I choć życie w takim towarzystwie nie zawsze bywa lekkie i przyjemne, szybko uczą się, że to właśnie rodzina jest monolitem, który przetrwać może najgorsze tornada. Muszą nauczyć się współpracować, otworzyć na siebie i zapomnieć o drobnych niesnaskach. Rodzina Pancernych, niczym czołg, przez wciąż do przodu. Nie ma takich spraw, które mogłyby wpłynąć na determinację rezolutnych sióstr. Bardzo ciekawym i mocno wzbogacającym powieść zabiegiem jest wprowadzenie narracji psa Paprocha, który ze stoickim spokojem interpretuje Psisłowia. Punkt widzenia czworonożnego obserwatora może czasem zaskoczyć, ale jakże urokliwie komentuje on świat. Bardzo podoba mi się to jak autorka sprawnie kieruje narracją przy takiej mnogości głownych postaci. Nie pogubimy się. Wszystko przedstawione jest w tak naturalny i zabawny sposób, że po prostu niemożnością jest nie pochłonąć tej opowieści. Napisana w lekki i humorystyczny sposób porusza wiele ważnych dla młodzieży problemów. Jak przetrwać w szkole, gdy nie ma się markowych ciuchów? Jak zwrócić na siebie uwagę przystojnego kolegi? Jak poradzić sobie z nielubianą i niesprawiedliwą nauczycielką? Mniejsze i większe problemy szkolne i domowe mogłyby niejednemu dorosłemu zjeżyć włos na głowie. Dzielne siostry nie poddają się wobec wyzwań, a siła ich motywacjii jest iście pancerna. Pełna humoru, ale traktująca także o sprawach bardzo poważnych.Lekka, przyjemna w czytaniu, pouczająca. Czyż można oczekiwać więcej od powieści skierowanej do młodych osób? Mocno wykraczam poza granicę wiekową do której skierowana jest ta książka, ale świetnie bawiłam się w trakcie lektury. „Siostry pancerne i pies” to powieść, która także czytelnika starszego oczaruje. Styl i język Agnieszki Tyszki są doskonałe. Pisarka posiada ten rzadki dar snucia urzekającej opowieści. Wyśmienicie czyta się jej książki. Pozwalają one przenieść się nam w zupełnie inny świat. Ten świat, do którego ja osobiście, lubię powracać. Duża dbałość o urodę języka jest warta odnotowania. To może powieść bardziej dla dziewcząt niż chłopców, ale jeśli Wasze córki borykają się z problemami targającymi młodzieżą wkraczającą w dorosły świat, to na pewno będzie to idealna dla nich lektura. Mądra, zabawna i pięknie napisana. Rozśmieszy, ale i dostarczy materiału do przemyśleń. Dzięki znajomości z rodziną Pancernych problemy codzienności mogą stać się łatwiejsze. Diabelska ocena to 5. Coś i dla młodszych i dla starszych. Myślicie, że Wasza rodzina jest szalona? Zajrzyjcie do domu Pancernych. Diabeł gorąco poleca.

Minu - dziecięca książka opowiadają o kotce, która zmienia się w człowieka... czy sobie z tym poradzi? Czy wróci do bycia kotką? Czy miłośnik kotów postanowi ją zatrzymać? Czy ją polecam? W sumie to tak. Bardzo fajna dziecięca książka, serio nie mam żadnych uwag. Łatwy język, ciekawa fabuła. 7/10 :)

Książka "Moje prawa, ważna sprawa" Anny Czerwińskiej - Rydel i Renaty Piątkowskiej zabiera nas do szesnastu opowiadań dotyczących praw, obowiązków i przywilejów dzieci. Autorki w rewelacyjny sposób przytoczyły różne przykłady, jakie zrozumieją najmłodsi Czytelnicy. Jeżeli szukacie sposobu, jak wytłumaczyć dzieciom pewne kwestie związane z graniem w gry na komputerze, posiadaniem imienia i nazwiska, molestowaniem, biciem, niepełnosprawnością, głodem itd. Każde z opowiadań rozpoczyna się od wybranego paragrafu Konwencji o Prawach Dziecka, a następnie przykładową sytuację, która pokazuje jego zastosowanie. Książka, która powinna być w każdej domowej bibliotece, w której są dzieci.

„Dziecięcym piórem” to dość opasły tom powstały przez połączenie trzech mniejszych skierowanych do dzieci. Zawarte z zawartych w nim tekstów wyłania się dziecięca naiwność, delikatność i niewiedza. Jakby to powiedział John Locke: „tabula rasa”. Zapisywanie i tłumaczenie wymaga subtelności, na którą wielu dorosłych nie ma cierpliwości, czy pomysłów, dlatego tom „Dziecięcym piórem” może przyjść z pomocą w trudnych kwestiach tłumaczenia świata, który jest niezwykle skomplikowany. W oczach dzieci, z którymi miał do czynienia ksiądz Jan Twardowski ów świat uległ jeszcze większej komplikację przez wprowadzanie dzieci w tajniki religii. O ile dorosły bezrefleksyjnie podchodzi do rytuałów religijnych to dziecko zada wiele pytań, które mają pomóc mu zrozumieć. Krótkie opowieści dotyczące codzienności dziecka wychowywanego w chrześcijańskiej rodzinie przeplatane są wierszami. Doskonały tom do czytania przez cały rok i śledzenia zmian w przyrodzie oraz życiu rodziny. Nie zabraknie tam wyjaśnienia sensu święcenia jedzenia czy skomplikowanych spraw jak miłość i zaręczyny. Książkę polecam katolickim rodzicom i dzieciom. Ze względu na rozmiary i niewielką ilość obrazków będzie to lektura bardzo dobra dla dzieci od trzeciego roku życia.

"Mity dla dzieci" to zaproszenie do mitologii greckiej dla dzieci w wieku 10-12 lat, które wystosował do swoich czytelników Grzegorz Kasdepke. Wcześniej nie polecam, bo jak wiadomo dzisiejszemu dziecku trudno zrozumieć dosłowną logikę mitologicznych opowieści. Ojciec, który połyka własne dzieci lub serwuje ciało syna jako posiłek na uczcie bogów; sprytny Syzyf, który próbuje kombinacjami i kłamstwem przechytrzyć Zeusa i Hadesa; Narcyz, który tak zakochał się we własnym obliczu, że podziwiając je umarł z głodu; Hera przymykająca oko na niezliczone romanse męża i liczne kochanki porywane przez niego i więzione w specjalnie do tego celu zbudowanych pałacach lub urządzonych grotach; całe szeregi dzieci poczętych z dziwnych związków i niestandardowych relacji różnopłciowych. Nie jest łatwo rozmawiać współcześnie o mitologii nie odwołując się do symboliki i metafizyki, a z tym z dzieckiem z piątej klasy szkoły podstawowej może być trudno. Tak, czy inaczej musimy. Bo mitologia jest na tym etapie edukacji w spisie lektur. Oczywiście chodzi tu o „Mitologię” Jana Parandowskiego. Ale obecnie dzieci nie bardzo dają sobie radę, żeby przez nią przebrnąć. Moje pokolenie czytało ją bezdyskusyjnie i nawet części z nas się podobała. Byliśmy jednak chyba wtedy trochę starsi… Więcej: www.lekkiepiora.pl

Po książce o koniach przyszedł czas na koty, a że te uwielbiamy bardzo to i historie opisane przez autorkę czytaliśmy z rozrzewnieniem. Dziesięć różnych historii o kotach, pięknych, mądrych, przytulaśnych i przyjacielskich. Każdy niepowtarzalny i niebanalny jak na kota przystało. Opowieści z różnych zakątków ziemi, pouczające i wzruszające, wszystkie bez wyjątku pokazujące jak niebywałe jest to zwierze. Pierwsza historia jest o kotce, która pływała na okręcie wojennym, trudniła się tam łapaniem mysz i dawaniem radości strudzonym marynarzom. Każdy chętnie głaskał miłą kotkę a ona mruczała i łasiła się z wdziękiem. Na statku powiła też pięcioro maluchów, co wcale nie przeszkodziło jej w pełnieniu obowiązków. Pewnego razu, kiedy okręt został ostrzelany przeżyła naprawdę trudne chwile, zwłaszcza, że kociątka były małe i wymagały jej troski i pomocy... Ale i z tym sobie poradziła. Druga opowieść dotyczy pewnego ciekawego hotelu, gdzie pracują koty. Każdy gość po zameldowaniu w recepcji dostaje do pokoju kota. Jakże miło mieć mruczącego i ciepłego zwierzaka daleko od domu. Od razu sobie wyobraziłam, że też jestem gościem tego hotelu. Mrrr. Trzecia historia pokazuje, że kot jest dobry na wszystko nawet na obłaskawienie naburmuszonego chłopca. Czwarte opowiadanie mrozi krew w żyłach, bo kot ratuje swoich opiekunów od katastrofy. Bardzo wzruszająca historia o mądrości i miłości kociej. Piąta opowieść jest o kocie, który był policjantem ochotnikiem. Mieszkał na komisariacie i rozpoznawał przestępców w oka mgnieniu. Był niezawodny w swoim wyczuciu. W szóstej historii mamy niezwykłą przyjaźń pomiędzy kotem a niewidomym psem. Niezwykła opowieść o empatii, wyczuciu i wsparciu. Siódme opowiadanie jest zabawne i ciekawe, bo dowiadujemy się w nim, że w pewnym mieście na Alasce kot jest burmistrzem, który z powodzeniem piastuje swój urząd od szesnastu lat. Ósma opowieść jest o kotce przyjaciółce i opiekunce trójki rodzeństwa. Dziewiąta traktuje o bardzo przebiegłej i mądralińskiej kotce. Dziesiąta to opowieść o wielce dostojnym kocie, który miał ostateczny głos w doborze chłopaków swojej opiekunki. A nosa w tych sprawach miał doskonałego. Bardzo ciepłe i przemiłe opowieści, polecam.

Grzeczna, wzorowa Strusia i niegrzeczny Łysol - gadający pies. Pies z absurdalnym poczuciem humoru i z kreatywnością wymykającą się jakimkolwiek ramom. Oboje przeżywają historie, które są trudne do przewidzenia. Zabawne, niedorzeczne, takie trochę bardzo nie z tego świata. Czytałem synowi przed snem. Obiecałem po jedynym rozdziale dziennie a stanęło na trzech 🙂 Książka bogata w ilustracje w formie komiksu. Zabawna, wciągająca, absurdalna z sytuacjami nie do przewidzenia. Podam tylko jeden przykład. Kto by pomyślał, że można sprzedać szkołę? . A można. I to razem z panią dyrektor i dziećmi. Gadający pies dużo może. Nie wiem czy chciałbym takiego mieć. Syn też zwątpił. Stwierdził, że woli milczące zwierzątka. Polecam. Doprawdy niezła rozrywka na koniec dnia.