Moje prawa, ważna sprawa!

1 sierpnia to ważna data dla Polaków, szczególnie dla warszawiaków. Tego dnia 81. lat temu wybuchło w stolicy naszego okupowanego przez Niemców kraju Powstanie Warszawskie. Mirek — lat 10, Jaga — lat 17, Jurek — lat 9, "Miki" — lat 13, Kazimierz — lat 14, Basia — lat 13, "Hipek" - lat - 14, Halusia — lat 10. Jak widać z powyższego w chwili, gdy wybiła godzina "W", byli bardzo młodzi, ale i oni rwali się do walki z nienawidzonym okupantem. Ta książka to zapis przeżyć z tych strasznych 63 dni, jakie spotkało Warszawę i jej mieszkańców. Autorką poruszającej lektury dla dzieci i młodzieży pt. Fajna Ferajna, jest pani Monika Kowaleczko-Szumowska, pisarka, scenarzystka i autorka pasjonujących książek dla młodego pokolenia. Studiowała archeologię w Stanach Zjednoczonych, w Polsce zaś kończyła archeologię. Jest również tłumaczką. Tłumaczy książki popularnonaukowe dla dorosłych, a także materiały i wystawy dla Muzeum Powstania Warszawskiego. Okładka idealnie wpisuje się w tamte ciężkie i smutne chwile dla każdego, kto w tym czasie był w Warszawie. Czy to walczył, czy musiał żyć w ciągłym strachu przed nalotami i bombami, ciągłymi kanonadami i czołgami wroga, którego zbrojny wybuch zaskoczył, ale też zmobilizował do całkowitego zniszczenia Warszawy, tak, aby przestała istnieć, tak by nic po niej nie zostało. Jedynie zgliszcza... Młodzieńcze buzie, jeszcze uśmiechnięte, jeszcze pełne wiary, jeszcze w braterskim uścisku. W tej wartościowej lekturze poznamy wspomnienia dzieci, które w 1944 roku był bardzo młode. To osiem rozdziałów o bohaterach, którzy zmagali się z przeciwieństwami losu. Autorka na podstawie zapisów zachowanych w Archiwum Historii Mówionej Powstania Warszawskiego, a także listów i rozmów, które przeprowadziła, stworzyła wspomnienia najważniejszych bohaterów powstania — DZIECI, których dzieciństwo, czy wiek dorastania powinien wyglądać zupełnie inaczej. Choć to tragiczny czas, historyjki zawierają również elementy humorystyczne. Takie właśnie książki powinny być obowiązkową lekturą w szkole podstawowej. Historię trzeba umiejętnie, ale niemal koniecznie przekazywać kolejnym pokoleniom. Ostatni powstańcy umierają, jednak ich tragiczna historia powinna zawsze być żywa w sercach Polaków. Polecam szczególnie w tych dniach!

Książka, którą widzisz ma ogromną moc – otuli Cię swoim ciepłem, a przepiękne psie historie zabiorą Cię w świat pełen miłości, lojalności i wzruszeń. O tym, że pies jest najwierniejszym przyjacielem człowieka, wiadomo nie od dziś. Zawsze czujny i obserwujący nasze reakcje, śledzi każdy nasz ruch i zauważa zmiany w zachowaniu, tonie głosu czy gestach. Potrafi rozpoznać nasze emocje, reaguje na nasz nastrój i potrzeby, a ich obecność często daje poczucie bezpieczeństwa i komfortu. Empatyczny, towarzyszy w radościach i smutkach. Lojalny, wierny i kochający. Taki właśnie jest pies. W "Najwierniejszych przyjaciołach" Renata Piątkowska zebrała dziesięć niezwykle emocjonalnych historii, które w roli głównej stawiają psiego bohatera. Poznacie tu Barrego – wspaniałego ratującego psa-tropiciela, duet Dunaja i Azora, który zaskoczy Was swoją niezwykłą przyjaźnią i poświęceniem, Hachiko – absolutnie wiernego psa czekającego ponad 10 lat na swojego pana, Imkę – najlepszą mamą zastępczą, czy Karmela – niezawodnego przewodnika. Historie są różnorodne, jednak wszystkich bohaterów łączy jedno – ponadprzeciętna wierność i zdolność do poświęceń. To książka, która rozgrzeje serce każdego, kto ceni bezgraniczną lojalność i miłość zwierząt. Opowiadania o psach wykazujących niesamowitą odwagę i poświęcenie, choć osadzone w prostych okolicznościach, są pełne głębokich emocji. Każda z opowieści ukazuje nie tylko więź między człowiekiem a psem, ale także ich empatię i zdolność do oddania. To idealna lektura, która może być inspiracją do rozmów z dziećmi o roli zwierząt w życiu człowieka.

Książka "12 ważnych opowieści" zabiera nas do zbioru różnych ważnych spraw dla dzieci: - O szczęściu, czyli o tym, jak dobrze mieć bliskich, - O samodyscyplinie, czyli jak zmienić swoje życie w tydzień, - O pięknie, czyli nie chcę być krasnalem, - O odpowiedzialności, czyli bardzo poważnej sprawie, - O sprawiedliwości, czyli o Patyku, Poli, dwóch siekaczach i dziurkach w waflu, - O przyjaźni, czyli o długich rozmowach za pomocą latarek i kredek, - O miłości, czyli nic takiego się nie stało, - O odwadze, czyli o długim, ciemnym korytarzu, - O dobroci, czyli o mocarzu Michale, - O szacunku, czyli udku kurczaka, - O mądrości, czyli o zamienianiu kwaśnej cytryny w słodką lemoniadę. Wszystkie historyjki opatrzone są pięknymi ilustracjami. To doskonała pomoc dla nauczycieli i rodziców, a dzięki niej trudne sprawy stają się proste i zrozumiałe.

Uśmiałam się strasznie! Polecona przez Panią Monikę, naszą bibliotekarkę. Powiedziała „weź, to jest fajne”. Nie myliła się! Autorka napisała zbiór opowiadań o niezwykłych zwierzakach. Znajdziemy tutaj między innymi świnię wietnamską, która udawała groźnego dzika i dzięki temu jej właściciel mógł zdobyć niedostępne serce dziewczyny. (To zresztą moja ulubiona część! 😃) Gwarka gadułę, który mógł sytuację uratować lub na tyle skomplikować, by wybuchła afera! Pełna dobrego humoru a za razem dostarczająca czytelnikowi sporo wiedzy. Na przykład ja – nie miałam pojęcia, że są psy, które świetnie odnajdują się w rosyjskim metrze. Podróżują nim z przedmieścia do centrum i z powrotem, mając oczywiście w tym swój cel, który autorka opisuje. Wzruszyła mnie historia o słoniach i myślę, że dobrze by było będąc w zoo i patrząc na te majestatyczne stworzenia mieć w pamięci właśnie ten rozdział. Ilustracje w porządku, dopełniają całość. Są ładne, nie przesadzone, nie wymyślne, w sam raz. @fenek_czyta

Ela na plaży obserwuje kolegę, który robi pompki i sprawdza swoje bicepsy. Antek szykuje pociski z piasku. Ela myśli że to pączki chce się bawić z kolegą. Niestety słyszy "Wojna nie jest dla dziewczyn!" W rozmowie z tatą słyszy, że wojna nie jest dla dzieci. Wtedy jest zadowolona dodatkowo miłość taty i jego siła uspakajają dziewczynkę. Po kilku miesiącach rzeczywistość jest już zgoła inna. Taty nie ma w domu, mama całymi dniami pracuje w szpitalu, a na Elę spada przeogromna tajemnica. Ponowne spotkanie dzieci w czasie Powstania Warszawskiego jest dość zaskakujące dla obojga. II wojna światowa ukazana w taki sposób, że dzieci zadają pytania i proszą o dalsze losy bohaterów. Polecam.

Dobra książka - podobała się naszym juniorom i sprowokowała ich do rozmowy o tym, .co to znaczy być sprawnym, czym jest niepełnosprawność. Nie przepadamy za słowem "tolerancja" w odniesieniu do takich tematów - rozmawiamy z naszymi dziećmi o różnicach i podobieństwach między ludźmi - ta historia na to pozwala.

Książka przedstawia nam historię dzieciństwa Szymona. Poznajemy go tuż przed wybuchem II wojny światowej, gdy z kolegą Dawidem bawią się pistoletami. Gdy Niemcy przekraczają granicę, życie dzieci (i dorosłych także) ulega diametralnej zmianie. Szymek traci tatę, bomba niszczy jego dom. Cała moja rodzina nosiła takie opaski z gwiazdą – podjął opowieść – Na początku nawet się cieszyłem, bo ta gwiazda mi się podobała, ale nie powiedziałem tego głośno. [...] – Chodzi o to, żeby Niemcy na pierwszy rzut oka wiedzieli, kto spośród ludzi na ulicy jest Żydem – wyjaśniła mi Chana – Żyda mogą bez żadnego powodu uderzyć, przewrócić, a nawet zastrzelić. /str. 12/ Gdy powstaje getto, chłopiec trafia do niego, podobnie jak inne żydowskie rodziny. Szymek cierpiał głód i zimno, ale ważne dla niego było to, że jest nadal z rodziną. Ale pewnego dnia i to się zmienia... Pojawia się ciocia Jolanta. Szymek zmienia się wtedy w Stasia. Miał swoją prawdziwą mamę, ale pojawiły się także nowe - Jolanta, Maria, Anna i Pola. Wszystkie moje mamy to książka, która pojawiła się w serii Wojny dorosłych - historie dzieci, w której różni Autorzy pokazują nam trudną rzeczywistość widzianą oczami dziecka. W publikacji pojawiają się prawdziwe osoby - Szymek to Szymon Bauman, chłopiec uratowany przez Irenę Sendlerową, czyli Jolantę. Publikacja przybliża nam historię II wojny światowej, pokazuje jak żyli ludzie podczas Holokaustu. Pokazane są zakazy i represje jakie wprowadzili Niemcy, ale także osoby, które pokazały swoje dobre serce. Historia pokazana jest oczami dziecka, czasami samo nie rozumie co do końca się dzieje i po swojemu tłumaczy sobie świat. To pomaga, bo tak prawdę mówiąc my nadal, po tylu latach po wojnie, nie jesteśmy jej do końca zrozumieć. Książka przybliża ważne tematy - wojnę, dobro, zło, tolerancję - dzieciom i dorosłym. Poza tym okraszona jest cudownymi ilustracjami Macieja Szymanowicza, do którego prac mam słabość.

"Dzień czekolady" to książka skierowana do młodszych czytelników, poruszająca bardzo trudne egzystencjalne problemy, które dla dzieci siedmioletnich mogą być skomplikowane. Dlatego też autorka przedstawia w książce dwójkę bohaterów Dawida i Monikę, oboje mają siedem lat, dopiero się poznają, ponieważ Monika wprowadza się do żółtego domu obok Dawida. Zaprzyjaźniają się, rozmawiają ze sobą dzieląc się swoimi historiami i snami. Dawid niesie na swoich małych barkach wielki smutek utraty siostry Zuzi. Ta wyrwa śmierci dziecka, pozostawiła ślad na rodzicach i chłopcu. Chłopiec próbuje sobie z tym poradzić wspomina siostrę i widzi ją w rudej kotce w łatki, którą nazywa Zuzią. Jego siostra zawsze mu mówiła, że chciałaby być kotem. To, że chłopiec woła kota imieniem zmarłej córki, denerwuje mamę, z czasem jednak mama łagodnieje i już nie robi z tego powodu problemu. Monika z kolei też ma swoją trudną niejasną historię. Opiekuje się nią ciocia, nic nie wiemy o mamie, tylko o mieszkającej gdzieś daleko babci, z którą chciałaby zamieszkać wnuczka. Monikę odwiedza Wiedźma, tak dzieci nazwały kobietę, która wypytywała o sprawy rodzinne Monikę i jej ciocię i noszącą się z zamiarem zabrania Moniki, co może świadczyć, że jest pracownikiem socjalnym wykonującym swoje obowiązki. Monika nie chce się wyprowadzać, chce zostać z Dawidem, dzieci zatem planują wspólną ucieczkę i spotkanie z Pożeraczem Czasu, żeby zniknął z kalendarza "poniedziałek", w którym Wiedźma za zabrać Monikę. "Serce zabiło mi mocniej. Jeśli uda się odnaleźć pożeracza poniedziałków, Monika będzie uratowana." Dawid ma też troski związane z tatą, który od nich odszedł, chciałby, aby rodzice byli znowu razem. Czy to się uda, czy do siebie wrócą? Dawid prosi tatę o pomoc w sprawie Moniki. Postanawia, że się z nią ożeni, wówczas nikt nie będzie mógł mu odebrać żony, będą mogli zamieszkać razem. Dzieci sprytnie kombinują. Monika też zwierza się Dawidowi, że jej wielkim marzeniem, jest bycie starą. Żeby tak mogła mieć dwadzieścia pięć lub dwadzieścia siedem lat. Czy Dawidowi uda się spełnić to marzenie i wraz ze skoczkiem czasu kombinują w tej sprawie. Książka "Dzień czekolady" niesie w sobie wiele pozytywnych treści, wartości. Autorka delikatnie wplata temat śmierci, oczami dziecka, które nie rozumie prowadzi młodego czytelnika. Wiele rzeczy oczywiście jest zawiłych i niezrozumiałych, ale sympatyczny kotek Zuzia może stać się takim symbolem, że osoba zmarłą jest z nami, jest przy nas. Dzieci za pomocą zabaw, czy to z globusem, czy na śniegu, za pomocą dziecięcych, niewinnych marzeń starają się oswoić, to co jest realne, a dla nich niezrozumiałe. Książka zdobyła prestiżową nagrodę. Dzień czekolady” Anny Onichimowskiej jest książką, która została nagrodzona w Konkursie Literackim im. Astrid Lindgren zorganizowanym przez Fundację ABCXXI – Cała Polska czyta dzieciom pod patronatem Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Na podstawie książki powstał również film pod tym samym tytułem w reżyserii Jacka Piotra Bławuty, w którym występują m.in.: Leo Stubbs, Julia Odzimek, Marek Bukowski, Magdalena Cielecka i Tomasz Kot. Jacek Piotr Bławuta i Anna Onichimowska wspólnie stworzyli do niego scenariusz i dostali za niego prestiżową nagrodę. Polecam do przeczytania. Miłej lektury :)

Okładka książki zauroczyła mnie na tyle że miałam ochotę na dziecięce przygody z uroczą, piegowatą dziewczynką. Tematyka jest dość nietypowa jeśli zaliczyć tą pozycję do książek dla dzieci. Otóż Zosi mama musi wyjechać do pracy. A dziecka w domu nie zostawi samego, więc do opieki przyjeżdża ciocia Róża. Od pierwszego wejrzenia czują między sobą nić porozumienia. Trwają wakacje dla Zosi w Łodzi jest nudno, aż pewnego dnia spotyka rudowłosą dziewczynkę z którą spotykają się codziennie. A przed nimi dziwy i cuda na gruszy, wyprawa nocna, kurczaki z biedronki i rysowane meble. Ogólne wrażenie - smutna i dająca do myślenia przed dziećmi stawia dużo pytań.

Zabawne i przystępne opowieści na temat: Narodowego Święta Niepodległości (11 listopada), Święta Pracy (1 maja), Dnia Flagi Rzeczypospolitej Polskiej (2 maja), Święta Narodowego Trzeciego Maja, Dnia Wolności i Praw Obywatelskich (4 czerwca), Świecie Wojska Polskiego (15 sierpnia). Najpierw jest część fabularna dotycząca przygód dzieciaków z Paczki, potem historyczna na temat danego święta. Świetna sprawa.

Noskawery Książka, która opowiada o dziewczynce (Zuzi), która bardzo chciała dostać noskawerego, ponieważ Zuzia uważała, że lepsza połowa klasy je nosi. Gdy Zuzia dostała noskawerego nie zwracała uwagi na to już nie był modny. Polecam tę książkę, ponieważ mówi o tym, jak ludzie chcą być modni.

Babcia Aniela, przepasana fartuchem i w gryzącym swetrze, niczym nie przypominała babci miastowej, eleganckiej i pachnącej perfumami. Natalia nie była zadowolona, że najbliższe dni spędzi na wsi, w domu, w którym nie ma telewizora, konsoli, zabawek ani innych dzieci. Dom babci Anieli był niezwykle klimatyczny - pełen kwiatów i suszonych roślin. Honorowe miejsce zajmował w nim czarny kot. Salon wypełniony był od podłogi po sufit książkami, a strych okazał się najbardziej fantazyjnym miejscem, jaki Natalia mogła sobie wyobrazić. Znaleziony na nim kawałek szkiełka ze starej lampy, mienił się kolorami, a po przyłożeniu do oka, widziany krajobraz magicznie zmieniał się nie do poznania. Czas, który Natalka spędziła z babcią okazał się równie magiczny. Wbrew obawom dziewczynki, zajęcia, takie jak wspólne mierzenie kapeluszy, segregowanie zdjęć czy robienie mydełek, dały mnóstwo satysfakcji i nowych doświadczeń. Dodatkowo zaowocowały zmianami w życiu Natalki. Jakimi? Nie zdradzę. "Kot Kameleon" to urocza historia o tym, jak codzienne wydarzenia, dzięki sile wyobraźni, stają się niezwykłe i wyjątkowe. To historia o relacji, jaka buduje się między babcią i wnuczką. W całej opowieści pachnie magią, bo nie wszystko do końca zostało tu powiedziane. Owinięta tajemniczością i przyprawiona czarodziejskimi ilustracjami, tworzy niepowtarzalny klimat oraz zostawia nutkę niedopowiedzenia...

"Mała Nina" to książka pisana z perspektywy dobrodusznej, pomysłowej, ciekawej świata dziewczynki. Rezolutna, ośmioletnia Nina wraz z przyjaciółką Luizą przeżywa przeróżne przygody, psoci i dojrzewa. W książce są nieduże, dość ładne rysunki przedstawiające wizerunek głównej bohaterki. Przez dziewięć rozdziałów mamy okazję ją całkiem dobrze poznać. Nina przygotowuje się do chrzestu oraz komunii, i łatwo się domyślić, że uroczystości nie przebiegną zgodnie z planem dorosłych, w związku z krnąbnym charakterkiem dziewczynki. Są też dziecięce pytania - z czego składają się anioły, jak wyglądają, dlaczego mogą latać, gdzie jest Bóg. Nina aktywnie korzysta z życia, bawi się, doświadcza, podejmuje się wielu wyzwań, choć nie zawsze wyciąga logiczne wnioski ze swych błędów. Dużo rozmyśla o wielu ważnych sprawach świata dorosłych. Ponieważ rodzice jedynaczki są po rozwodzie, podwójnie świętuje wszystkie okazje, dostaje dwa razy więcej prezentów i otrzymuje dwa razy więcej uwagi. Dziewczynka kupuje zwierzątko, bo tak jak kumpelka chce mieć świnkę morską, i nazywa ją Wangogiem. Opiekuje się nią (nawet ją chrzci jak statek... szampanem), przygotowuje jej posiłki, zabawia, ale niestety jest świadkiem śmiertelnego wypadku zwierzaka. Dla rodziców to dobry pretekst, by porozmawiać z dzieckiem o trudnych sprawach, jak śmierć, rozstanie, smutek. Od innych opowiadań dla dzieci ta książeczka wyróżnia się bardziej luzackim podejściem bohaterów do życia, humorem, choć jest też kontrowersja dla osób wierzących - profanacja hostii, którą Nina chce wynieść z kościoła i używać jako talizmanu w postaci zakładki do książki. Wszystkie historie opisane są z humorem i refleksją a małej Niny nie sposób nie polubić.

Do pewnej klasy dołączył nowy uczeń. Wiecie jak to jest? Ja wiem, ale zawsze (tamte czasy) staraliśmy się przyjmować każdego do naszej społeczności bez żadnego oceniania. Tak się zdarzyło w tej książce, że w klasie bardzo oceniali nowego ucznia. Chłopak inaczej ubrany, nie zabiegający o przyjaźń. Klasa odebrała to tak jakby mu nie zależało ... Treść uczy empatii, tolerancji i szacunku do innych. Dwa opowiadania w jednej książce. Osobiście uważam, że takie książki powinny być lekturami. Książki tej autorki są super.

Autorka Renata Piątkowska porusza w niej kilka ważnych tematów. Nie jest to opowieść o wielorybie, ale o dziewczynce, która nosi przezwisko w szkole, gdyż ma problem z nadwagą. Julka jest pełną energii i ciekawą świata dziewczynką, którą bardzo dotykają złośliwości kolegi Witka. Z jego powodu wszyscy wokół zwracają uwagę na jej wygląd, co psuje jej dobry humor. 🥺Rodzina wspiera jej zainteresowania i zdaje się nie zwracać uwagi na to, że zdrowe jedzenie jest bardzo ważne. Babcia gotuje najlepiej na świecie i chce, aby jej wnusia była zdrowa, czyli gruba. Momentami przykro się czyta o tym, co spotyka dziewczynkę, o braku refleksji dorosłych i dzieci z jej otoczenia. Na szczęście Julka ma przyjaciółkę i jest na tyle silna, że radzi sobie z różnymi sytuacjami. Więcej na blogu: https://mamaizabawa.blogspot.com/2023/08/wieloryb.html

Bardzo dobra książka edukacyjna, która w przystępny sposób przybliża powstanie wielkopolskie. Nawet mogłabym powiedzieć, że jest nie tylko dla młodszych czytelników, ale dla każdego, komu do tej pory nie po drodze było z nauką historii. Co ważne, nie ma tutaj pato-patriotyzmu, co niestety często pojawia się w tego typu publikacjach. Książka w nienachalny sposób skłania do refleksji na temat tożsamości narodowej.

Obawiałam się trochę czytać tą książkę, ze względu na los, jaki spotkał Janusza Korczaka i jego wychowanków. Książka jest skierowana do bardzo młodego czytelnika i nie byłam pewna, czy treść nie będzie zbyt ciężka. Moje obawy okazały się jednak bezpodstawne. Autorka skupia się na prawach dziecka oraz samym funkcjonowaniu Domu Sierot, z perspektywy jednej z podopiecznych Panadoktora, przy czym Janusz Korczak jest tu bardzo ważną postacią. Pandoktor ustanawia zasady, które są wspólnie egzekwowane i które dotyczą wszystkich, zarówno dzieci, jak i dorosłych. Autorka zwraca dużą uwagę na prawo dziecka do szacunku. Mały narrator konfrontuje usłyszaną od babci historię z własnymi doświadczeniami, np. niemiłą panią w świetlicy, i dla małego czytelnika ta kwestia przestaje być abstrakcyjna. To duża wartość w książkach dla najmłodszych. "Jest taka historia" jest jedną z najlepszych książeczek biograficznych dla dzieci, na jaką trafiłam. Bardzo polecam, małym i dużym :)