Huragan miłości

Zachęcona nieciekawym opisem, ale wysoką średnią ocen, z pewnymi obawami sięgnęłam po tę pozycję. Niepotrzebnie. Historia niesztampowa o determinacji matki, która poświęciła absolutnie wszystko dla swojego dziecka. O sile miłości, niedoskonałej, która toruje sobie drogę do serca cierpiącej kobiety, wbrew jej woli. Książka z potężnym ładunkiem emocjonalnym, w niektórym momentach wywołującym tak silny ból serca, że trudno się czyta. Ale warto.

Książka wywoływała we mnie mieszane uczucia. Czasem bardzo mi się podobała a czasem miałam ochotę rzucić ją w kąt. Były momenty smutne i straszne jednak jak to w romansach, wszystko się ładnie skończyło i dobrze, bo polubiłam bohaterów i życzyłam im by się wszystko ułożyło.

Szybko i lekko się czyta. Byłam zaskoczona rozwiązaniem śledztwa, a to chyba w kryminałach najważniejsze. Irytował mnie jedynie wątek miłosny. Za dużo i za płytko :) Dlatego 6 gwiazdek, ale też nie była to nie wiadomo jak lotna literatura. Choć czytało się przyjemnie. http://jeszczejedenrozdzial.blog.pl/2016/10/01/k-robards-cienie-dawnych-lat/

NA PRZEKÓR RODZINIE Tegoroczny luty zakończyłam powieścią Sandry Brown "Podarunki losu". Powróciłam do tej autorki po długiej przerwie i muszę przyznać, że było warto. Oczywiście nie jest to literatura najwyższych lotów, ale idealnie nadaje się na odprężający wieczór, nie koniecznie do poduszki. Tym razem pani Brown zabiera czytelnika do zachodniej części Teksasu gdzie zamieszkuje rodzina Hendrenów. Bob jest pastorem, człowiekiem konserwatywnym i zaściankowym. W dążeniu do realizacji określonych planów dzielnie wspiera go żona Sara. Hendrenowie mają dwóch dorosłych synów oraz adoptowaną córkę Jenny. Młodszy z synów - Hall jest ulubieńcem rodziców i spełnieniem ich marzeń. Łagodny, powściągliwy i bogobojny jest idealnym kandydatem na przejęcie schedy po ojcu. Podąża ścieżką wyznaczoną mu przez rodziców, w niedalekiej przyszłości ma poślubić Jenny, ale zanim to nastąpi Hall decyduje się jechać z pewną niebezpieczną misją do Ameryki Środkowej. Jego starszy brat Cage - niepokorny, nieokiełznany i krnąbrny, ma reputację miejscowego donżuana, a jego stosunki z rodzicami są dość chłodne. Na szczęście przez lata mężczyzna przywykł do tej sytuacji, żyje swoim życiem i nie przejmuje się plotkami. Prowadzi firmę zajmującą się wykonywaniem odwiertów i poszukiwaniem ropy i dobrze mu się wiedzie. Jenny natomiast została wychowana na przykładną żonę dla przyszłego pastora i podobnie jak Hall żyje zgodnie z oczekiwaniami swoich opiekunów. Mimo swojego młodego wieku jest pruderyjna,wstydliwa i bardzo staroświecka. Do czasu... Kiedy do Hendrenów dociera informacja z Meksyku o śmierci Halla, nagle w rodzinie wszystko się zmienia. Dochodzą do głosu ukryte pragnienia i chęć zawalczenia o własne marzenia... Sandra Brown znana jest z trzymających w napięciu powieści kryminalnych oraz romansów. "Podarunki losu" należą do tej drugiej grupy, ale historia została wzbogacona o elementy kryminału, dzięki czemu staje się bardziej intrygująca i ciekawa. Lubię od czasu do czasu sięgnąć po powieść właśnie tej autorki, ponieważ odpowiada mi bardzo jej styl pisania, sposób podsycania napięcia oraz niespodziewane zwroty akcji. I choć nie są one tak spektakularne jak w kryminałach, to zawsze wprowadzają element oczekiwania, niepewności i zaskoczenia. Fabuła powieści jest dość prosta, schematyczna, ale dobrze oddany klimat małego amerykańskiego miasteczka, gdzie nikt nie jest anonimowy sprawia, że opowiedziana historia ma swój niezaprzeczalny urok. Zachowany został też autentyzm co do wykreowanych postaci i zdarzeń, a to z kolei pozwala nam wierzyć, że opisane zdarzenia miały szansę naprawdę zaistnieć. Autorka w swoich romansach sporo miejsca poświęca sferze uczuciowej i cielesnej. W tej konkretnej historii jej podejście do tematu seksu i erotyki jest delikatne i wyważone, wolne od wszechobecnych dziś wulgaryzmów i przedmiotowego traktowania partnera. Dobrze było przenieść się na kilka dłuższych chwil za ocean i towarzyszyć Jenny i Cage'owi w realizacji marzeń i odkrywaniu swoich pragnień. Zainteresowała mnie ta historia i miło spędziłam z nią czas. Jeśli choć trochę lubicie takie romantyczne klimaty nie pozbawione zaskakujących niespodzianek, jakie dla bohaterów przygotowało życie, to "Podarunki losu" będą trafnym wyborem.

Bardzo przyjemna książka, pozytywnie nastrajająca. Dokładnie w sam raz na zimowy wieczór. Czyta się szybko i z uśmiechem na twarzy. Historia ciekawa, mimo iż rozwiązanie do przewidzenia. Jednak miło było się zespolić z losami bohaterów, wczuć w dialogi, nie było to monotonne a zabawne i wciągające. Podobała mi się ta powieść:)

Sloan Fairchild prowadzi własny pensjonat, do którego pewnego dnia przyjeżdża sławny pisarz Carter Madison-narzeczony jej przyjaciółki Alicii. Pragnie on bowiem w spokoju dokończyć ostatnie rozdziały książki "Śpiąca Kochanka". Sloan i Carter od razu się w sobie zakochują jednak walczą z tym uczuciem. Kilka razy dochodzi między nimi do pocałunków, pragną się, jednak zawsze się wycofują, żeby nie zdradzić Alicii. Jednak wg mnie czy takie zachowanie to nie zdrada?Cóż, ja uważam, że nie tylko seks jest zdradą, a także zachowanie takie jak tych dwojga. Przecież pragną się! W końcu dochodzi między nimi do stosunku. Mają romans. Wiedzą jednak, że pomimo iż ślub Cartera i Alicii nie jest z miłości, a z rozsądku, wiedzą, że nie mogą pozostać razem. Prawdziwa miłość jednak zawsze wygrywa! A przynajmniej powinna ;)

Powieść napisana prostym językiem i pełna akcji. Czyta się ją nie po to, by analizować kolejne decyzje podejmowane przez bohaterów (często banalne i przewidywalne), ale po to, żeby poprawić sobie humor:) Ma w sobie coś, co spowodowało, że przeczytałam ją trzy razy :) Jedna z moich ulubionych babskich książek.

Kolejne moje spotkanie z autorką i się nie zawiodłam. Super odmóżdżacz. Ciekawa fabuła, bo osadzone wszystko w świecie sportu, bohaterowie z charakterami, fajne opisy uczuć i wydarzeń. Powieść napisana lekkim, przyjemnym językiem, nożna się pośmiać z dialogów. Typowy romansik.

Rozbity samolot i dwoje ludzi, którzy są zdani tylko na siebie. Kilka dni w ekstremalnych warunkach wystawia ich na ciężką próbę. W dodatku pojawia się uczucie,tak silne,że nie sposób się przed nim bronić. Wszystko mi się tutaj podobało. Przeczytałam jednym tchem. Polecam!

Jakie to było dobre! Zdaję sobie sprawę, że ta książka nie jest mistrzostwem świata ani pod względem warsztatowym ani fabularnym, ale Boże! Wciągnęła mnie jak żadna inna historia w tym roku. Bohaterowie naturalni, prawdziwi, wyraziści. Wątki rozbudowane, poplątane i w końcu znakomicie wyprostowane. Nawet słodki happy end mnie nie zraził. Czytajcie, czytajcie, czytajcie!

Sięgnąłem po książkę nieznanej mi autorki bo zainteresował mnie opis fabuły. Zresztą właściwie każda książka polecana mi przez Iwonkę zasługuje na uwagę. Wrażenia ? Raczej pozytywne, choć nie obeszło się bez pewnych zgrzytów. Zdjęcie z nierozwiązanej sprawy sprzed ponad 30-stu lat staje się początkiem całej akcji. Młoda asystentka prokuratora zauważa swoje uderzające podobieństwo do postaci z fotografii. Narracja przyspiesza a coraz to nowe wydarzenia sprawiają, iż bohaterka zaczyna obawiać się o własne życie. Autorka sprawnie łączy ze sobą poszczególne elementy opowieści, umiejętnie wprowadza do akcji nowe postacie. Całość zmierza do zaskakującego, choć może niezbyt nowatorskiego finału. A te zgrzyty, o których wspomniałem wyżej ? Otóż cały romansowy wątek wydał mi się sztuczny, momentami wręcz nienaturalny. Owszem, można kochać się w kimś latami nie okazując tego, ale potem para dorosłych ludzi zaczyna zachowywać się jak zachwycone sobą nastolatki. Uprawianie seksu bez względu na okoliczności nie przemawiało do mojej wyobraźni. Cukierkowe zakończenie też nie należy do specjalnych atutów powieści. Tym niemniej warto poświęcić parę godzin w wolne popołudnie, aby poznać tę historię. 7/10.

Potwierdzam! Pasjonująca książka! Przepadłam w tej historii... Mam, chyba, jakiś sentyment do książek z tamtych lat... Nie jest to jakaś górnolotna książka, ale...ja z przyjemnością ją czytałam (a o to przecież chodzi) 😁 Była tu miłość i nienawiść, chciwość, żądze, pieniądze, tajemnice, brutalne morderstwo, przemoc, rasizm, zdrada, ...a do tego, genialne wykreowane postaci i fabuła trzymająca w napięciu... I ten czar starych posiadłości, powiew tamtych lat i przeszłości... Materiał na film!

Przyjemna książka do przeczytania w wiosenne wieczory. Dość ciekawa, dużo się dzieje, według mnie jest bardzo przewidywalna. Morał z tej książki wynika taki, że "nie ocenia się książki po okładce" tylko w odniesieniu do ludzi. Książkę polecam :)

Lekki kryminał dla pań, w którym więcej jest z romansu niż z sensacji. Miłość i namiętność okupione cierpieniem i tęsknotą. Wiele rodzinnych tajemnic skrywanych przez lata i jak to w kryminałach bywa nieoczekiwane zakończenie. Akcja toczy się szybko, nie sposób się nudzić, przez co czytanie tej książki nie zajmuje zbyt wiele czasu.

Nick Romeo to bogaty potentat samochodowy, który od dziecka marzył jedynie, aby zarabiać na najlepszych samochodach na świecie. Jego urok, wdzięk i inteligencja pomagały mu nie tylko w biznesie, ale także w polowaniu na kobiety, przy których nie musiał bardzo się starać, aby zaciągnąć je do łóżka. Dopiero kiedy przypadkiem w ulewny dzień trafia na wkurzoną Włoszkę, która klnie do swojego samochodu w trzech różnych językach. Chłopak postanawia ukryć przed dziewczyną prawdę o sobie. Nie docenia jednak, że piękna, błyskotliwa i szczera do bólu Rosalie, nie da się nabijać w balona. Tych dwoje łączy jedno niechęć do stałego związku, a różni cała reszta. Ona bałaganiarska, drażliwa, sarkastyczna, samodzielna do szpiku kości, brak umiejętności gotowania, poziom ekspercki w zawodzeniu kochanej matki oraz w podchodzeniu do spraw w sposób nie przemyślany. On kochający gotować i uwielbiający porządek, kochający swoją matkę i rodzinę, prowadzący poukładane życie w którym postępuje racjonalnie i z pomysłem. Rosalie okazuje się być dla niego idealną kandydatką na coś więcej. Miłość rodzi się na stopie wielkiego sarkazmu i ironii. Po drodze oczywiście główny bohater ukazuje same zalety troszczy się o piękną kobietę kiedy ta ląduje z zapaleniem płuc, praktycznie wprowadza się do ciepłego mieszkania Rosalie, a całemu spektaklowi potyczek przygląda się pies, Dave, któremu zostaje przydzielona rola wyroczni. Jego Pani bowiem może umawiać się tylko z mężczyznami których on zaakceptuje. Książka to typowe romansidło, przewidywalne, oparte na znikomej fabule. Nick i Rosalie tworzą bardzo charyzmatyczną parę, która do siebie pasuje w 100%, miałam nadzieję, na trochę rozgrzanie akcji, ale autorka poruszała się bardzo powoli po swoim pomyśle. Wcześniej spotkałam się z książką "Śniadanie do łóżka" tej autorki i muszę przyznać, że mam wrażenie, że przygody Becki i Richa o wiele bardziej przypadły mi do gustu.

Całkiem zgrabny kryminał z romansem w tle Czyta się go szybko, język jest prosty, przystępny, a cała książka dość szybko wciąga Brakowało mi trochę lepszego nakreślenia postaci, pomimo, ze wiemy o bohaterach dość sporo, to i tak brakowało mi tej kropki nad i Kompletnie zmarnowanym potencjałem jest postać Olivera Burke`a. Gdyby rozwinąć trochę tą postać, ukazać w całej krasie jego portret psychologiczny, śmiało dołożyłabym jeszcze ze dwie gwiazdki, tak pozostanę przy sześciu Podobała mi się również postać Sky i Jane, ale one również zostały potraktowane po macoszemu, a można by je naprawdę pięknie rozwinąć Najsłabszym ogniwem tej książki jest detektyw Williams. Niby policjant, niby powinien błyszczeć jako filar tej książki, a tymczasem, to taka mameja bez jaj, że aż przykro było czytać Polecam jako lekki odmóżdżacz na urlop lub długą podróż pociągiem

Z lekkim dystansem podeszłam do tej książki spodziewając się zwykłego romansidła. Jednak dostałam tu lekką dawkę dobrego humoru ,jak i naprawdę dobrego romansu . Dwoje ludzi zakochuje się w sobie, lecz to co odkrywają ,może zrujnować ich związek. Czy uda im się to przezwyciężyć i jednak miłość wygra ? Fajna ,lekka lektura na jeden wieczór .

Książki Laury Griffin kupiłam kilka lat temu, gdy planowałam mieć swoją własną biblioteczkę. Zainteresowało mnie wtedy połączenie kryminału z romansem. Myślę, że gdybym przeczytała je te kilka lat temu podobałby mi się zdecydowanie bardziej niż teraz, kiedy mój gust literacki jest dużo bardziej wymagający niż na początku mojej przygody z czytaniem na poważnie. Alexandra Lovell to prywatna detektyw. Pomaga swoim klientkom zniknąć, a także rozpocząć nowe bezpieczne życie. Gdy pewnego dnia pomaga Melanie Bess, która jest żoną policjanta z doskonałymi układami w policji Alex nie wie jeszcze jak ta sprawa wpłynie na nią i jej życie. W momencie, gdy Melanie przestaje odpowiadać na wiadomości Alex podejrzewa, że mąż odnalazł kobietę i zamordował. Swoją teorią dzieli się ze znajomym detektywem z wydziału zabójstw Nathanem Devereaux, który uważa, że bez ciała nie ma zbrodni, a na dodatek mąż Melanie to w pracy szanowany policjant z wydziału zabójstw, który w żaden sposób nie pasuje do obrazu damskiego boksera, a tym bardziej mordercy. Czy intuicja Alex ją zawiedzie? Muszę przyznać, że trochę obawiałam się połączenia kryminalu z romansem. Zazwyczaj jest tak, że romans dominuje i wychodzi z książki takie nie wiadomo co. Laura Griffin całkiem dobrze poradziła sobie z tym zadaniem. Nie czułam żeby bohaterowie i ich romans dominował, a nawet miałam wrażenie, że czasem jest tego trochę za mało. Alex początkowo jako główna bohaterka nie robi piorunującego wrażenia. W sumie to oprócz uporu to niczym się nie wyróżniała. Dopiero wraz z rozwojem akcji stawała się coraz bardziej realną postacią, ale dalej nie jakoś mega wybitną. Podejmowała decyzje, które kończyły się dla niej kłopotami, a wtedy do akcji musi wkroczyć Nathan niczym rycerz na białym koniu. Osobiście rozumiem upór Alex, bo ja podobnie jak ona, jak się czegoś uczepię to nie jestem w stanie odpuścić. Tak było w przypadku haftu krzyżykowego. Nie odpuściłam póki nie opanowałam podstaw. Z tym, że mnie z tego powodu nie groziła śmierć. Mam też wrażenie, że ten upór Ale napędzał całą powieść. Wątek romantyczny mi pasował. Uważam, że został dobrze skonstruowany. Podobało mi się to jak bohaterowie na siebie działali i początkowo próbowali to ukryć. Naprawdę byłam mocno zdziwiona, że wątek miłosny nie zdominował powieści. Napawało mnie to optymizmem, jeśli chodzi o kolejne części. Nawet przeszło mi przez głowę, że szkoda, że w Polsce wydawnictwo Prószyński wydało tylko trzy tomy tej serii, a pozostałych nie. Czy polecam? Jeśli lubicie takie połączenie kryminału z romansem i oczywiście nie oczekujecie bardzo mocno trzymającego w napięciu kryminało to myślę, że pozycja Laury powinna Wam się spodobać. Ja z chęcią sięgnęłam po drugi tom.

Fajna historia, świetnie wykreowani główni bohaterzy. Mimo,że jest to romans z przewidywalnym zakończeniem to czyta się bardzo dobrze, historia nie jest przesłodzona a wątek kryminalny buduje napięcie powodując, że nie chce się odkładać tej książki. Przyjemna lekturka na wieczór. Polecam :)

“Nie do opisania” to drugi tom z trzech wydanych w Polsce kryminałów połączonych z romansem autorstwa Laury Griffin. Miałam nadzieję, że wciągnie mnie jeszcze bardziej niż poprzednia część lub będzie na tym samym poziomie. Chciałam, żeby tak było, bo opis podobał mi się bardziej niż ten w “Nie do wykrycia”. Elaina McCord to agentka FBI na której ciąży ogromne brzemię. Jest córką jednego z lepszych agentów FBI w historii, a obecnie znanego pisarza. Jej marzeniem jest zostanie profilerem. To dlatego wstąpiła do Akademii i zależało jej na dostaniu przydziału pracy w wielkich miastach Stanów. Niestety dziwnym trafem zostało jej przydzielone Austin. Zostaje oddelegowana do śledztwa w sprawie serii zabójstw gdzie ofiarami są młode kobiety, otumanione narkotykami i brutalnie mordowane. W życiu Elainy pojawia się kolejny pisarz Troy Stockton, który ma reputację playboya i któremu bardzo zależy, aby zdobyć materiały do kolejnej książki. Kobieta stawia sobie za punkt honoru, aby trzymać się jak najdalej od Troy’a. Staje się to jednak trudne, ponieważ zabójca zaczął się kontaktować z Elainą. Jej życie jest zagrożone, a Troy sprawia wrażenie jakby naprawdę mu zależało… Byłam bardzo ciekawa jak będzie wyglądał wątek kontaktu mordercy z Elainą. Jednak ta historia bardzo mocno mnie rozczarowała. Uważam, że można to było bardziej rozbudować, bo niestety, ale to było takie nijakie. Nawet powiem, że tego kontaktu na linii Elaina a morderca było za mało. To bardzo ciekawy motyw i miał potencjał, ale autorka zdecydowanie wolała postawić na wątek miłosny, który w tym tomie był zdecydowanie bardziej wyeksponowany. To trochę ostudziło mój zapał do czytania. Na dodatek bardzo szybko domyśliłam się kto jest seryjnym mordercą. To też było trochę rozczarowujące, ponieważ autorka podała to jak na tacy i każdy czytelnik powinien na to wpaść po tym jednym rozdziale. W kryminałach najbardziej sobie cenię możliwość tropienie mordercy wraz z głównym bohaterem, a tu to zostało mi zabrane. Główni bohaterowie podobali mi się. Elaina to druga mocna bohaterka tego cyklu. Mocno stąpająca po ziemi, co prawda podejmując się pracy w bardzo męskiej organizacji jaką jest FBI musiała być twarda. Na dodatek obciążona jest legendą ojca, więc to było to dla niej dodatkowe utrudnienie. Uważam jednak, że miała dobre predyspozycje do tego, aby być agentką FBI, a w przyszłości profilerką. Na dodatek umiała dobrze łączyć kropki podczas badania sprawy. Jeśli zaś chodzi o Troy’a to nie mama do niego żadnych uczuć czy emocji. Był typową męską postacią, którą łatwo znaleźć w książkach, więc pewnie szybko o nim zapomnę. Trochę rozczarowała mnie ta część, bo spodziewałam się dużo więcej na linii kontaktów Elaina - morderca. Jednak dobrze mi się czytało, więc w zasadzie książka spełniła swoje zadanie, ale sama fabuła miała zdecydowanie większy potencjał, który nie został wykorzystany.