Hollywoodzkie rozwody

Mel, Cleo, Daisy i Leah - cztery jakże różne kobiety! Każda z nich ma swój świat, swoje problemy. Mogłoby się wydawać, że poza tym, że mieszkają w jednym miasteczku - Carrickwell, nic je nie łączy... A jednak:) Mel ma dwie córki, kochającego męża i na dodatek robi zawodową karierę. Nie może jednak pozbyć się wyrzutów sumienia, że za mało czasu poświęca dzieciom i mężowi. Rozpatruje rezygnację z pracy... Cleo jest córką właściciela miejscowego hotelu. Ceni rodzinne Willow, dlatego też skończyła hotelarstwo, żeby w przyszłości móc rozsądnie zarządzać rodzinnym interesem. Jednak nikt nie słucha rad i pomysłów Cleo, a hotel popada w ruinę i nie przynosi już zysków. Rodzina bez porozumienia z Cleo postanawia sprzedać Willow... Daisy - z pozoru szczęśliwa 35-latka, która jest współwłaścicielką dobrze prosperującego butiku, a ponadto ma u boku kochającego mężczyznę. Czegóż chcieć więcej? Daisy jednak do pełni szczęścia brakuje dziecka... Po 5 latach bezskutecznych starań Daisy postanawia zacząć walczyć z bezpłodnością. Ale co na to jej partner? Podczas, gdy każda z tych trzech kobiet staje na życiowym zakręcie, w Carrickwell pojawia się Leah, która w tym niewielkim miasteczku buduje luksusowy ośrodek spa. Okazuje się, że Leah, posiadająca solidny bagaż doświadczeń, także i bolesnych, będzie potrafiła ukoić ból, rozwiać wątpliwości i po ludzku pomóc bohaterkom powieści... Powieść jest lekka i przyjemna. Bohaterki są zwykłymi kobietami, z którymi każda z nas może się utożsamić. Akcja książki może nie jest szalenie wciągająca, ale lekturę uważam za ciekawą i godną polecenia:)

Christie Devlin ma czterdzieści osiem lat, pracuje jako nauczycielka plastyki w liceum Świętej Łucji i mieszka na bardzo cichej oraz spokojnej ulicy Summer Street na przedmieściach Dublina. Jest szczęśliwą mężatką, a także matką dwóch synów. Od dziecka posiada dar widzenia przyszłości i potrafi przewidzieć rzeczy, których nie widzieli inni ludzie. Właśnie teraz odczuwa silny niepokój związany ze swoimi najbliższymi, po prostu wie, że stanie im się coś złego. Koniecznie musi podjąć pewne kroki, aby temu zapobiec, choć jeszcze nie wie dokładnie o co chodzi, ani o kogo. W przeszłości zachowała się nieodpowiedzialnie i egoistycznie, zrobiła wielki błąd i nie miała odwagi, aby się do niego przyznać, kumulując w sobie negatywne emocje do tego stopnia, że owa świadomość dosłownie ją przytłaczała. Dlaczego wytrąca ją z równowagi nazwisko słynnego malarza, który przyjeżdża do miasta na wystawę swoich prac? Kim jest dla niej Carey Wolensky? "(...) Christie była bardzo szczęśliwa przez tych trzydzieści minionych lat. W jej życiu mężatki był tylko jeden moment, kiedy wszystko prawie się rozpadło, lecz tak jakby łapiąc upadający kieliszek, nim zdąży dosięgnąć podłogi - Christie udało się zapobiec katastrofie. Z tamtych czasów pozostała niewielka rysa, ale nie widział jej nikt prócz niej samej. (...) To wszystko należało już do przeszłości. (...)" - [str.13] Faye Reid pracuje w agencji pośrednictwa pracy, samotnie wychowuje nastoletnią córkę Amber, przed innymi zaś udaje wdowę. Jednak dlaczego zdecydowała się grać tę rolę? Bardzo lubi słuchać muzyki, która niezwykle do niej przemawia, ale istnieje kilka piosenek, które łamały jej serce ze względu na to, jakie wspomnienia ze sobą niosły. Życie stawia ją przed ciężką próbą w momencie, kiedy Amber wyprowadza się z domu razem z chłopakiem, zamiast podejść do egzaminów i iść na studia, tak jak dotychczas planowała. Najwidoczniej miłość przestawiła jej priorytety i nie wie wie już, co dla niej najlepsze. To zdarzenie budzi w Faye falę wspomnień. Przez lata udawała kogoś kim nie jest, aby zapewnić córce lepsze życie, jednocześnie ją okłamując. Teraz bolesna przeszłość dopada zarówno matkę jak i córkę. Maggie Maquire zajmuje stanowisko pracownika Biblioteki Coolidge College i wprost uwielbia swoją pracę, z tego głównie powodu, iż panująca tam cisza pozwala na błądzenie myślami w wielu kierunkach. Owszem, ta kobieta dosłownie ma o czym myśleć. W wieku szkolnym była obiektem kpin i niewybrednych żartów ze strony koleżanek, które znęcały się nad uczennicami choćby minimalnie wyróżniającymi się spośród otoczenia. Maggie została przez to zdarzenie naznaczona na lata swego dorosłego życia i sądziła, że tak już pozostanie. Czuła się nieciekawa, brzydka i nikomu niepotrzebna. Nastawienie zmieniła dopiero po poznaniu Greya, z którym mieszka od pięciu lat. Można powiedzieć, że przy tym mężczyźnie rozkwitła. Tym bardziej boleśnie przyjęła do wiadomości fakt, że kochany przez nią człowiek od lat miewał romanse. Poza tym przyłapała go w ich sypialni z młodziutką studentką, przez co ostatecznie pozbyła się złudzeń co do przyszłości ich związku. W tym samym czasie mama Maggie łamie nogę i córka jedzie do rodzinnego domu, aby nią się zaopiekować. Wydaje się to idealnym pretekstem do ucieczki, a także zastanowienia się, co dalej ma robić w życiu. "Sekrety z przeszłości" to ciekawa i dosyć wciągająca powieść obyczajowa, która porusza w gruncie rzeczy najważniejsze sprawy dla większości ludzi. Istotne przecież są: miłość, przyjaźń, rodzicielstwo, akceptacja, zaufanie i poczucie własnej wartości. Jednak prawie każdy z nas zrobił lub powiedział kiedyś coś, z czego nie jest dumny, co chciałby zachować tylko dla siebie, a nie ogłaszać wszystkim. Właśnie w tym miejscu biorą swój początek wszelkie tajemnice i sekrety świata, od tych niezbyt poważnych, aż do tych wielkiego kalibru czyli najcięższej wagi. Autorka ukazuje kilka różnych postaw wobec przeszłości nadając każdej bohaterce inne cechy i nakazuje im się z tym zmierzyć. Jak sobie poradzą? Czy Christie, Faye oraz Maggie mają wystarczająco dużo wewnętrznej siły, aby pokonać własne demony? Odpowiedź znajdziecie na stronach książki. Niektóre opisy są zbyt długie, a akcja fragmentami przeciągnięta do granic możliwości, jednakże polecam wielbicielom gatunku literackiego, gdyż naprawdę warto przeczytać.

Zdarzyło się kiedyś, że musiałam skorzystać z PKP. Czekały mnie 4 h jazdy. W ramach zabicia nudy, zakupiłam pierwszą książkę, która mi wpadła w ręce. Wpadła, bo była tańsza niż najzwyklejsza gazeta. I tym sposobem zaopatrzyłam się w książkę Tajemnica Willi Mimoza. I to była najlepsza rzecz, jaka w PKP mogła mnie spotkać. To było pierwsze spotkanie z tworem nazwanym "literaturą na obcasach" i było tak miłe, że podczas kolejnych przymusowych jazd PKP, robiłam dokładnie to samo. Dzięki czemu odkryłam kilka fajnych romansików. I absolutnie najlepszy z nich wszystkich - właśnie Tajemnicę Willi Mimoza. Tak, bo jest to romans. A raczej - i tu muszę się zgodzić z klasyfikacją wydawcy :) - thiller romantyczny. Nazywając rzecz po imieniu, Harlequin z wyższej półki (dużo wyższej) toczącym się wokół zbrodni i kryminału, z bardzo ładnie poprowadzoną akcją i równie ładnym romansem. Tak, kilka (naście lub dziesiąt) romansów czytałam i tylko kilka z nich uplasowałoby się na półce "romans napisany idealnie". MIędzy innymi "Lato nad jeziorem" i właśnie "Tajemnica willi Mimoza". Za brak dłużyzn, za ładną akcję, za genialne pióro autorki... daję o jedna gwiazdkę więcej. Bo naprawdę jest to top romansowych topów. PS. Gwiazdki nadane w kategorii romansow Harlequinowatych. To nie jest arcydzielo literatury światowej :))))

To pierwsza książka Jackie Collins którą przeczytałam, wciągnęła mnie i sprawiła że potem sięgnęłam po inne książki tej autorki. Czytałam ją z wypiekami na twarzy, szybka akcja, niebanalne rozwiązania, piękni i zepsuci bohaterowie. Przepych, luksus, intrygi. Dla mnie na plus.

Lekko napisana książka o miłości. A jednak temat wychodzi z bardzo trudnej scenerii, bo z wojny w Kosowie. Trudne doświadczenia a wśród nich przyjaźń, miłość i oszustwo. Jak rozpoznać prawdziwe uczucie? A jeśli już je znamy to jak go nie stracić? Zadziwiające, ile dobra można znaleźć wokół obłudy i kłamstwa. Trzeba się jednak nagimnastykować aby je rozróżnić. A po tym jak nas oszuka ktoś bliski, trudno jest ponownie zaufać. Ale, podobno, prawdziwe uczucie nie boi się szczerości. Polecam na odprężenie, choć nie brak krótkich chwil ściskających za serce będąc z bohaterami na wojnie:-( Polecam:-)

Hollywood lat 80-tych. Miejsce, w którym akceptowane jest tylko to co piękne i nieskazitelne. Bogactwo i sława. To 'towary' najbardziej pożądane. Będąc sławnym i bogatym mozesz mieć wszystko, jesteś Kimś. Nawet jeśli tylko pozornie... Bo chociaż z zewnątrz widać tylko blask, wewnątrz kryje się wiele mrocznych cieni. Uroda poprawiana jest poprzez makijaż czy operacje plastyczne. Natomiast wnętrzne to najczęściej efekt kreacji wizerunkowej. Nic nie jest tak piękne, jakim się wydaje na pierwszy rzut oka. Jedyny towar deficytowy, to szczęście. I okazuje się, że nie można go kupić za pieniądze. Nawet w Hollywood. Bohaterów "Mężów z Hollywood" poznajemy stopniowo. Jest ich kilku, jak to zazwyczaj bywa u Jackie Collins, a ich losy splatają się ze sobą. Mannon, Jack i Howard, to trójka dość bliskich, niegdyś przyjaciół. Obecnie niewiele ich już łączy, choć jeszcze starają się utrzymywać pozory tamtej relacji. Mannon Cable, to wzięty aktor, u szczytu sławy. Wciąż obsesyjnie zakochany w swojej byłej żonie Whitney. Aby udowodnić sobie i innym, że jest mu obojętna, znów staje na ślubnym kobiercu, z młodziutką i zapatrzoną w niego Melanie-Shanną. Jack Python, również jest bardzo sławny, co zawdzięcza swojemu autorskiemu programowi "Twarzą w twarz z Pythonem", w którym wnikliwie i z wrodzonym sobie wdziękiem przepytuje sławnych tego świata. Prywatnie Jack jest związany z Clarissą Browning, bardzo utalentowaną aktorką. Howard Solomon, świeżo mianowany dyrektor wytwórni "Orfeusz". Wraz z nową pozycją, zyskuje upragniony prestiż, ale co okazuje się dość szybko, również sporo dodatkowych problemów. Żeby wszystkiemu sprostać coraz bardziej uzależnia się od kokainy. Jego żona Poppy, to typowa żona Hollywoodu. Bez męża nie istnieje, natomiast jego sukces, stanowisko traktuje jako trampolinę do wybicia się i zaistnienia w kręgach sław i znakomitości. Kolejną bohaterką jest Silver Anderson. Od lat przeżywająca wielkie wzloty i upadki. Aktualnie znów u szczytu sławy, za sprawą niezwykle popularnej opery mydlanej "Palm Springs", w której gra główną rolę. Silver jest niemalże legendą, kiedy więc postanawia wyjść za mąż za dopiero co poznanego Wesa Moneya, młodszego, i dodatkowo nie posiadającego grosza przy duszy, nie wpływa to w żaden sposób na jej wizerunek. Mało kto wie, że Silver jest siostrą Jacka, a jeszcze mniej osób jest wtajemniczonych w to, że jest matką kilkunastoletniej Heaven. Z którą zresztą praktycznie nie utrzymuje kontaktu. Jest jeszcze Jade Johnson, modelka. Nie w głowie jej kariera aktorska, nie szuka rozgłosu, ceni swoją prywatność i niezależność. Do Los Angeles przyjeżdża tuż po zakończeniu wieloletniego romansu z żonatym mężczyzną. Zmęczona kłamstwami Marka, zrywa z nim ostatecznie i korzystając z okazji, w ramach kontraktu promocyjnego, przeprowadza się do L.A. Wśród nich jest ktoś, kto skrywa bardzo mroczny, niebezpieczny sekret. Ktoś, kto jest zdolny do wszystkiego. Ktoś, kto ukrywa swoje prawdziwe oblicze tak głęboko, że nie jest możliwym je dostrzec. Jackie Collins po raz kolejny wciągnęła mnie w wykreowany przez siebie świat. Tym bardziej, że jak sama to niejednokrotnie powtarzała inspiracją były dla niej zawsze prawdziwe osobistości świata show-biznesu. Umiejętne połączenie ciekawej fabuły i masy barwnych postaci, sprawia, że zawsze czytam jej książki z prawdziwą przyjemnością. Tak było i tym razem :)

Bardzo fajna powieść obyczajowa. trochę sensacji, trochę historii, trochę romansu. Każdy znajdzie coś dla siebie. Obejrzałam również mini serial, z doborową obsadą, ale książka o wiele lepsza, bardziej rozbudowana, polecam najpierw książkę, a potem serial.

"Zmowę pierwszych żon" znałam do tej pory z filmu, w których główne role zagrały Diane Keaton, Goldie Hawn i Bette Midler. W biblioteczce czekała na mnie od kilku lat książka opisująca historie trzech kobiet. Elise, Brendy i Annie przeżywają kryzysy małżeńskie. Ich mężowie znajdują sobie młodsze partnerki i dostosowują swoje życie i kariery do ich potrzeb. Kobiety postanawiają działać i wymierzyć sprawiedliwość mężom swoim i swojej niedawno zmarłej przyjaciółki. Żałuję, że najpierw poznałam film, a potem przeczytałam książkę. Strasznie mi się dłużyła i wciąż zadawałam sobie pytanie "kiedy wreszcie zaczniecie skutecznie działać?". Niemniej to książka o kobiecej przyjaźni, usnutej przez nie intrydze i zemście, jaką tylko kobieta jest w stanie wymierzyć. A tu mamy 3 kobiety żądne zemsty, działające w imieniu swoim, swoich dzieci i przyjaciółki, która nie dożyła wymierzenia sprawiedliwości. Można się zatem domyślić, że skutek jest dla mężczyzn naprawdę bolesny.

Akcja zaczyna się, gdy obecny partner Alix zostawia ją, gdyż chce stabilizacji. Ona natomiast uważa, ze skoro ma pracę bardzo dobre zarobki, dom, samochód jest ustabilizowana.Jedyną wadą, jaką dla mnie ma ta powieść to ciągłe rozpisywanie się o kursach walut i reszcie bankowego biznesu, ale nie jest żle czytałam o wiele gorsze ...mnie osobiście wciągła. Szybko się czyta fajna ,lekka .

Jedna z niewielu świątecznych lektur wychodzą poza schemat, po której zostaje coś na dłużej. Boże Narodzenie w nie całkiem typowych barwach: od krystalicznie czystej bieli śniegu i matczynej miłości. Poprzez różne odcienie szarości rozterek rodziców, dzieci i kochanków, kochanych i kochających, zdradzających i zdradzanych. Po czerń wyrzutów sumienia. Zasłużonych lub nie...

,,Tylko Manhattan” to druga książka Judith Krantz, którą miałam okazję przeczytać. Bohaterką jest tu Maxi Amberville, potomkini nowojorskich magnatów prasowych i kilkukrotna rozwódka, samotnie wychowująca dorastającą córkę. Po powrocie do Nowego Yorku Maxi dowiaduje się, że jej świeżo owdowiała matka poślubiła swojego szwagra, który zostaje jej wspólnikiem w firmie. Maxi i jej rodzeństwo są wstrząśnięci, jednak prawda o relacji tej rodziny kryje się w przeszłości. Przyznam, że ,,Tylko Manhattan” podobało mi się bardziej niż ,,Córka Mistrala”. Atmosfera wydawała mi się tu lżejsza i przyjemniejsza, nie brakowało lekkiego humoru. Atmosfera rodziny bohaterki, jej relacje z rodzeństwem, rodzicami, córką, przyjaciółmi dodawały fabule ciepła, choć całość opiera się na intrydze związanej z firmą rodziny Ambervile’ów. Maxi to kobieta nieco szalona i lekkomyślna, ale o dobrym sercu. Szczególnie podobała mi się jej więź z córką Angelicą, chociaż miałam wrażenie, że Angelica zachowuje się zbyt dojrzale i swobodnie jak na swój wiek, a tekst Maxi o tym, że musi jej zacząć kupować tabletki antykoncepcyjne(Angelica ma trzynaście lat!) mnie trochę zniesmaczył. Nie tylko ze względu na wiek bohaterki, ale także niechęć do tego, że w tego typu książkach o wartości i ,,fajności” bohaterki musi decydować jej uroda i atrakcyjność dla płci przeciwnej. Zdecydowanie najbardziej podobały mi się początkowe rozdziały, kiedy poznawaliśmy historię rodziny Amberville’ów i początki małżeństwa rodziców Lily. Mam wrażenie, że książki Judith Krantz można uznać za takie bardziej współczesne i ,,amerykańskie” sagi rodzinne. Irytowało mnie jedynie mieszanie tej perspektywy ze współczesnością przez co często się gubiłam. Jednak nie zabrało mi to przyjemności z lektury, a Lily uważam za bardzo dobrze wykreowaną postać. Podobał mi się też wątek romansu Toby’ego, brata Maxi, który ma problemy ze wzrokiem. Za minus natomiast muszę uznać nieco karykaturalne czarne charaktery oraz wątek miłosny Maxi. Tak naprawdę przez całą fabułę nie działo się nic konkretnego w celu jej związku z tym mężczyzną, więc zakończenie było dla mnie trochę na siłę, żeby główna bohaterka po prostu kogoś miała. Książki Judith Krantz nie są arcydziełami, ale nie są to też typowe romansidła, ponieważ pokazują ciekawe tło społeczne oraz relacje rodzinne. Jeśli taki styl fabuły Was przekonuje, to polecam. ,, Uczciwe jest wziąć szczęście, które jak wiesz, na ciebie czeka, wziąć teraz, w tej minucie, nie wyrządzając nikomu krzywdy, wziąć szczęście, które masz w zasięgu ręki.”

Nie wiem czy książkę pt. Spadkobierczyni poszukiwana bardziej skrzywdzono niefortunnym tłumaczeniem tytułu, czy paskudną okładką. Wielka szkoda, bo w środku jest złoto. Historię Adler można porównywać z epickimi powieściami jak Trzynasta opowieść, czy Rebeka. Wciąga od pierwszych stron. Opowieść zaczyna się od wielkiego spadku w testamencie od tajemniczej kobiety, która wprawdzie ma spadkobierców, ale ich nie zna. Prawnik odpowiedzialny za ich odnalezienie umieszcza ogłoszenie w gazecie, a traf chce, że pewien pisarz śledczy, Mike Preston, poszukuje tematu na swoją kolejną książkę. Ogłoszenie o tajemniczej spuściźnie wydaje się być idealne. 🔍 Tajemnica wielkiego spadku Od tej pory Mike zaczyna współpracować przy rozwiązaniu zagadki Poppy Mallory. Musi ustalić kim była oraz skąd wzięła swój liczony na kilkaset milionów dolarów majątek, którego dorobiła się na początku XX wieku. Od tej pory śledzimy dwa wątki czasowe – ten, w którym Mike zdobywa informacje i układa kolejne części układanki oraz ten właściwy dla Poppy, odtwarzany przez pisarza. Okazuje się, że historia jest niezwykle skomplikowana. Poppy była córką bogatego Amerykanina, który stracił pieniądze przez hazard. Ojciec porzucił dziewczynkę, którą ostatecznie przygarnął były przyjaciel ich rodziny i wychował jak własną. Niestety Poppy miała pecha i pewnego dnia w ferworze uniesień młodości i naiwności podejmuje złą decyzję. 🔍 Wiele złych decyzji W efekcie rodzi się dziecko, które rujnuje życie i reputację młodziutkiej Poppy. Dziewczyna od tej pory musi sobie dawać radę sama. Po długiej tułaczce za chlebem trafia na pewną dobrą duszę, choć zajmującą się najstarszym zawodem świata. Dziewczyna ją wspiera i pokazuje, że nawet na dnie da się jakoś żyć. Pewnego dnia, przypadkiem, kobiety zdobywają pewną sumę pieniędzy, dzięki którym Poppy odkrywa swoją smykałkę do interesów. Od tej pory dziewczyna zaczyna wieść życie bogate, choć niezbyt chlubne. Staje się jedną z najbardziej znanych właścicielek domów publicznych w Paryżu. Spadkobierczyni poszukiwana jest wielowątkową powieścią o życiu i miłości. Główną bohaterką jest kobieta samotna i niespecjalnie szczęśliwa, choć niewiarygodnie bogata, dzięki inwestowaniu pieniędzy zarobionych na kontrowersyjnej działalności. Kibicowałam jej i współczułam mimo ewidentnie nie do końca dobrych decyzji. Generalnie Adler zapewniła mi parę godzin świetnej rozrywki. Trudno mi było się od tej książki oderwać.

Jak dla mnie dobry kryminał na wakacyjne dni. Zastanawiałam się , czy lepiej jest walczyć za wszelką cenę o przypomnienie sobie okropnych przeżyć z przeszłości, czy zacząć życie od nowa ? Co postanowi Casey? Kto jej pomoże w podjęciu decyzji, a kto będzie utrudniał ? Czy matka jest jej prawdziwą przyjaciółką? Czy wszyscy lekarze psychiatrzy,którzy leczyli Casey postępują zgodnie ze złożoną przysięgą Hipokraesa i czy kłamstwa można na zawsze ukryć? Ciekawe zakończenie.

Zachwyciła mnie okładka książki uroczym,pięknym krajobrazem nadmorskiej miejscowości.Historia bardzo prawdziwej,burzliwej,a także skomplikowanej miłości bohaterów. To piękna, cudowna i dobra książka wzrusza,dużo w niej emocji,dostarcza wzruszeń chwyta za serce.

Jeszcze nie przeczytałaś całości i jestem w połowie ale tak wpienia mnie chłopak głównej bohaterki, ze mam dość. Ona niby codziennie pracuje po 15-20 godzin, a jemu zależy tylko na tym, any baba wydała jego książkę. Co za okropny facet. Miejmy nadzieje, ze Angel z nim zerwie!

Sympatyczna, bezpretensjonalna opowiastka z trupem w szafie. Autorka zaprasza nas do Paryża, Londynu i na wzgórza południowej Anglii w czasach, gdy w komórkach przechowywano narzędzia ogrodnicze, a nie zdjęcia śmiesznych kotów i gdy sympatyczne telefonistka, informowała nas kto dzwonił i skąd - nie powołując się na mityczne RODO. Odwieczne a wszechpotężne uczucia miłości (również siostrzanej), zazdrości i upokorzenia miotają bohaterami, wiodąc ich ku szczęśliwemu (prawie) dla wszystkich rozwiązaniu. Do poczytania w jesienny wieczór.

Zaczyna się przewidywalnie. Młoda dziewczyna, godzi się na rzucenie na pożarcie z jednoczesną gwarancją nietykalności. Ma być chroniona przed fantastycznego szefa, zakochanego narzeczonego i wspierana przez cały sztab prawników. Prawda okazuje się mocno brutalna. I to na dodatek w znacznie większym wydaniu niż ktokolwiek, a przynajmniej ona, podejrzewał. W efekcie, zamiast natychmiastowego uznania szefa, oklasków ze strony pracowników firmy, narzeczonego z domem, jachtem, ślubem i wycieczką długą, ma malutką celę. Śpi z głową przy muszli klozetowej, i uczy się czerpać radość z nowego opakowania pasty do zębów. Zaczyna życie w świecie, w którym krem do rąk jest przepustką do lepszego życia, a opakowanie: tic taców potrafi zapewnia przychylność na długo. Książka opowiada o młodej Jennifer i kobietach z paki. Ciekawe historie, interesujące charaktery, niezłe przemyślenia. Ciekawa konstrukcja. Bohaterki poznajemy nie tylko w imiennych rozdziałach - niektóre w przypadku niektórych z nich pisane są w pierwszej osobie, ale również przez rozdziały innych. Rzeczywiście daje to przestrzenny obraz, niekiedy mocno ciekawy. Bardzo przyjemna książka w czytaniu. Napisana ładnym językiem. Z zadziwiająco sympatycznym i ludzkim podejściem do życia. Z zachowaniem dystansu. Grająca na czułych nutach. Może przedobrzona emocjonalnie pod koniec, ale przecież każdy lubi szczęśliwe zakończenia. Nie opowiada o niewinnych kobietach, które przypadkowo trafiły do wiezienia, ale o tych, które rzeczywiście popełniły przestępstwa i odsiadują za nie wyroki. Za każdą z tych kobiet stoi jej historia. Najczęściej smutna, niekiedy poruszająca, ale tym, co mnie ruszyło jest jej naturalność. Jedne przyznają się do błędów, przystosowują do nowych warunków i spokojnie odsiadują wyrok. Inne, pobyt w więzieniu traktują jak chwilową przerwę, z przekonaniem, ze pewnie niedługo tutaj wrócą. Resocjalizacja? Chyba nie w tej książce. Żal za winę? Raczej też nie do końca. Jest za to inny pomysł na życie za kratkami. Czy realny? Nie wiem. Nie umiem ocenić czy to cale zawirowanie to fantazja autorki czy rzeczywiście miałoby szansę powodzenia na rynku Amerykańskim. Jedno jest pewne niezależnie od szerokości czy długości geograficznej - świat za czterema wysokimi ścianami staje się domem tych kobiet. Malutkim pokoikiem ze zdewastowanym sedesem, znienawidzoną pralnią, kuchnią wydająca paskudne jedzenie oraz dużą, ale raczej pustą biblioteką. Nazywają to miejsce Domem. I jak to w życiu, gdy zagraża mu niebezpieczeństwo, ze spokojnych kobiet przeradzają się w waleczne. Stają do walki o Dom, o siebie, o ten brudny, rozpadający się sedes i miejsce gdzie Wiosna mogłaby sadzić swoje kwiaty. Udaje im się to i jeszcze wiele, wiele innych rzeczy. Polecam, moim zdaniem do książka do miłego przeczytania, do lektury z zadowoleniem i przyjemnością. Warto podejrzeć ten świat po drugiej stronie. Wróciłam do niej po latach i nadal twierdzę, że warta jest przeczytania.

"Przyjaciel rodziny" to książka idelana na wieczór w łóżku z herbatą. Nie spodziewałam się tak dobrej historii. Szara rzeczywistość Londynu, dzieci który poszły w swoje kierunki szukając pracy, przygody czy ułożenia życia. Bardzo spodobało mi się w sposób jak bracia zostali opisani, ich historię i przeżycia. Pokochałam postać mamy rodzeństwa, Bernie. Kobieta która chwyciła moje serce swoją wrażliwością i dobrym matczynym sercem ❤️ Było warto przeczytać, zdecydowanie polecam wszystkim którzy szukają czegoś dobrego, przyjemnego, z opisami rodzinnych i bliskich relacji<33 z pewnością przeczytam ją kiedyś trzeci raz, drugi już za mną :))

Pierwsze 100 stron to była dla mnie męczarnia, ale nie poddałam się i reszta już poszła z górki. Mafijne powiązania, patologia, narkotyki, prostytutki, bohaterzy, którzy klną jak z nut i wszystko co podobne do takich klimatów. Autorka nie oszczędza swoich bohaterów. Pokazuje, że życie wcale nie jest takie różowe, ale to, czy będzie miało jakieś inne kolory, zależy w dużej mierze od samego człowieka. Polecam.