Herbata szczęścia

Łowcy aniołów są to zmiennokształtni, którzy mordują albo sprzedają schwytanych aniołów. Jakim cudem w ich ręce trafiła Bree i Alix? Jak to możliwe, że po klęsce Hauruki odzyskują siłę? Do kogo wysłał ojciec Symeon swojego szpiega? Dlaczego formuły Suriera ochraniające miasto zaczynają słabnąć? Kto teraz będzie strzegł Nirgali? I dlaczego odwieczni sprzymierzeńcy - Gornowie - chcą jej wypowiedzieć wojnę? Na te wszystkie pytania będą musieli odpowiedzieć Strażnicy Nirgali. Jak dla mnie kolejna część, lepsza od poprzedniej. Jednak kto nie znosi bezpośredniego, skierowanego do młodzieży języka i najprostszych rozwiązań, może nie podołać. Uczciwie przestrzegam ;)

Witajcie moi kochani Czytacie czasem książki młodzieżowe? Dziś chciałabym przedstawić Wam pierwszą część trylogii. Tytuł: Serce Suriela Cykl: Strażnicy Nirgali Tom 1 Autor: Agnieszka Wojdowicz Wydawnictwo: Nasza Księgarnia Pewnego dnia Bree wraz z przyjaciółką udaje się do Nirgali. Miasta aniołów, do którego wstęp mają tylko istoty magiczne. Jednakże ich przeprawa możliwa jest dzięki farinowi, czyli magicznemu kryształowi, dzięki któremu dziewczyny stają się niewidzialne. Więc bez najmniejszego problemu przedostają się do miasta. Lecz w pewnym momencie ich sielankowa wycieczka zamienia się w dość niebezpieczną przygodę, a to za sprawą pojawienia się członków zakonu Hauruki. Po powrocie do domu Bree kategorycznie stwierdza, iż jej noga nigdy więcej nie postanie w Nirgali. Jednak jeszcze nie wie jak bardzo się myli. Bowiem jej przygoda dopiero się rozpoczęła. To była bardzo przyjemna lektura. Jednak niestety nie obyło się bez małych mankamentów. Podejrzewam, że gdybym przeczytała tę książkę w momencie jej zakupu (czyli około 8 lat temu) to odebrałabym ją zupełnie inaczej. Nie dostrzegłabym jej niedoskonałości. Jednakże dziś jestem już starszym czytelnikiem i z racji wieku spoglądam na literaturę już nieco inaczej. Skupię się więc na tym co mi się podobało. Mianowicie fabuła, która owszem była nieskomplikowana i przewidywalna, ale zarazem oryginalna i ciekawa. Z przyjemnością poznawałam tę historię. Urzekł mnie wykreowany świat, przedstawieni bohaterowie, i co najbardziej lubię intrygi, kłamstwa, konflikty polityczne i walka o władzę. Tak więc poznawałam losy głównej bohaterki Bree, która zaangażowała się w konflikt aniołów z zakonem Hauruki. Pojawił się tutaj również wątek romantyczny. I tak jak akcja powieści, tak również szybko się rozwinął. Ogólnie rzecz ujmując to akcja powieści jest bardzo dynamiczna i miałam wrażenie, że wszystkie sprawy dzieją się bardzo szybko i tak samo się rozwiązują. Dlatego twierdzę, iż powieść jest nieskomplikowana. Jednakże wracając to wątku romantycznego to owszem był przewidywalny, ale stwierdziłam, że bardzo przyjemny (jeżeli w ogóle można to tak określić). Zdecydowanie urozmaicił mi historię. Jeżeli chodzi o bohaterów to było ich bardzo wielu. Każdy z nich pełnił w powieści jakąś rolę. Lecz są to postaci nieskomplikowane, a czasem nawet ich zachowanie mnie irytowało. Jednak mimo wszystko polubiłam ich i z przyjemnością śledziłam ich losy. Zaś zakończenie powieści sprawiło, iż sięgnę po kontynuację. Reasumując „Serce Suriela” to interesująca powieść, ale skierowana raczej do młodszej grupy czytelników. Choć również i czytelników, którzy szukają nieskomplikowanej historii, w której akcja jest dynamiczna, a sprawy rozwiązują się bardzo szybko. Ogólnie jestem zadowolona z lektury, przyjemnie spędziłam z nią czas. Żałuję jednak, że tyle lat czekała na półce. Życzę miłego dnia, strona.394

"Iskra" to książka, która długo tli się pod skórą, a potem nagle wybucha emocjami, pytaniami i moralnymi dylematami. Drugi tom cyklu "Siedem Królestw" zdecydowanie przebił dla mnie "Wybrańców" i zrobił to w sposób cichy, ale bardzo skuteczny. Największą siłą tej historii jest sama Iskra. To bohaterka, która absolutnie skradła moje serce. Potwór w ludzkiej skórze, dziewczyna obdarzona pięknem i mocą, której wolałaby się pozbyć, bo wie, jak łatwo może stać się przekleństwem. Jej zdolność kontrolowania umysłów to jeden z najciekawszych motywów w książce, nie jest tu prostym narzędziem do zwyciężania, ale ciężarem, źródłem strachu i ciągłego pytania: czy cel usprawiedliwia środki? Bardzo podobało mi się to, że Iskra nie chce tej mocy używać i za każdym razem, gdy musi, płaci za to emocjonalną cenę. Fabuła rozwija się w sposób nieoczywisty. Przez długi czas nie wiemy, kto tak naprawdę jest dobry, a kto zły, komu można ufać i o co tak naprawdę toczy się gra. Co więcej długo nie da się jednoznacznie określić, jaki jest główny motyw tej opowieści. I właśnie to uważam za ogromny plus. Chaos, niedopowiedzenia oraz zmieniające się perspektywy sprawiają, że książka nie pozwala czytelnikowi się rozleniwić. Każdy kolejny rozdział dokłada nowy element układanki i napędza historię, zamiast ją porządkować zbyt szybko. W porównaniu do pierwszego tomu relacje między bohaterami są bardziej naturalne, bardziej dojrzałe i mniej czarno-białe. Emocje nie są podane na tacy, one powoli się rodzą, ewoluują, czasem bolą. Romans nie dominuje fabuły, ale pięknie ją dopełnia, a więzi między postaciami wydają się prawdziwe, pełne wahań i niepewności. Z elementów, które bardzo mi się spodobały, jest sposób przedstawienia rodziny królewskiej. Zamiast wyniosłych, chłodnych władców, jak to często bywa w książkach, dostajemy postacie ciepłe, rodzinne i pełne wyrozumiałości. Dzięki temu są znacznie bardziej ludzcy i autentyczni, a ich relacje dodają historii uroku i emocjonalnej głębi. Jest to zdecydowanie miła odmiana i powiew świeżości. W książce nie brakuje również brutalnych scen, między innymi z udziałem zwierząt, dlatego sięgając po tę historię, warto przygotować się na to, jeśli jesteście na tym punkcie wrażliwi. Po przeczytaniu "Iskry" jestem po prostu zachwycona i po wydarzeniach, które znam z tego tomu, jak i z "Wybrańców" mogę śmiało stwierdzić, że autorka stworzyła świetne uniwersum, które politycznie dobrze jest poprowadzone i opiera się na mocach Obdarzeńców, którzy odgrywają tutaj kluczową rolę. Spotkanie Iskry i Lecka sprawiło, że w mojej głowie pojawiło się mnóstwo pytań, ale także odpowiedzi i jeszcze lepiej zrozumiałam układ sił, wrogość i wojny między poszczególnymi królestwami oraz regionami. To właśnie ten tom pozwolił mi lepiej odnaleźć się między granicami. "Iskra" to nie tylko fantastyka o wojnie, spiskach i królach walczących o tron. To historia o strachu przed własną naturą, o odpowiedzialności za dar, którego się nie chciało i o cienkiej granicy między potworem a człowiekiem. Drugi tom serii okazał się dla mnie bardziej wciągający, głębszy i po prostu lepszy, zarówno pod względem bohaterów, jak i emocjonalnego ciężaru historii. Całą sobą, już od samego początku czułam, że jest to książka dla mnie, zarówno pod kątem fabuły jak i charakteru bohaterów. To książka, która nie daje prostych odpowiedzi, ale za to zostawia z poczuciem, że właśnie takie opowieści zapamiętuje się na długo. Jeśli "Wybrańcy" byli tylko obietnicą, "Iskra" jest jej spełnieniem

Dalsze przygody bohaterów poprzednich dwóch tomów, a w zasadzie córki Tei Felicitates. Tym razem wydarzenia, jak sam tytuł wskazuje, w znacznej mierze mają miejsce w świecie Avioidow. Jest to taka happy ending story, bez przemocy, erotyzmu, krwi, ale z przygodą, intrygami, miłością, zazdrością, szczyptą chęci władzy, ale przesycona także dobrymi uczuciami troski, oddania, życzliwości, nieśmiałości, ze sporą dawką fantastyki, choć dawka ta jest na tyle wyważona, że fantastyka tylko przeplata się przez strony książki, ale nie wypełnia ich całkowicie. Polecam książkę dla odpoczynku od brutalności, erotyzmu, żądzy władzy, intryg obecnych obecnie w nadmiarze (tylko wg mojej skromnej osoby) w modnych obecnie tytułach. Książka zarówno dla osób dorosłych, jak i starszych nastolatek.

„Wybrańcy” to książka, która nie rzuca czytelnika od razu w wir bitew, spisków i fajerwerków fabularnych. Ona raczej zaprasza do świata, w którym wszystko dzieje się krok po kroku, powoli, czasem aż zbyt spokojnie, ale konsekwentnie. To opowieść, która bardziej skupia się na wnętrzu bohaterki niż na zewnętrznych wydarzeniach, a akcję traktuje jako tło dla dojrzewania, decyzji i prób zrozumienia samej siebie. I przyznaję, że na początku miałam problem, żeby się w nią "wgryźć", ale gdy brnęłam dalej, nim się obejrzałam, a wpadłam w nią całą sobą. Katsa, główna bohaterka, od pierwszych stron wydaje się kimś, kogo łatwo zaszufladkować: silna, niepokonana, obdarzona śmiercionośnym talentem. Autorka jednak szybko podkopuje ten obraz. Jej Dar nie jest błogosławieństwem ani powodem do dumy, jest ciężarem, który bohaterka dźwiga każdego dnia. I właśnie ten wewnętrzny konflikt staje się sercem powieści. Katsa nie uczy się, jak walczyć lepiej, tylko jak żyć ze sobą, jak oddzielić to, kim jest, od tego, do czego została zmuszona. Jej rozwój jest powolny, miejscami bolesny i nie zawsze satysfakcjonujący, ale przez to bardzo ludzki. Relacje między bohaterami również nie wybuchają nagle. Przyjaźń i bliskość rodzą się stopniowo, w rozmowach, drobnych gestach i wspólnych doświadczeniach. Po nie jest tu klasycznym księciem-ratownikiem, męskim, chcącym spalić świat i rzucającym wszystko dla tej jedynej. Jest raczej kimś, kto towarzyszy, słucha i czasem kwestionuje wybory Katsy. Ich relacja bywa ciepła, bywa niezręczna, czasem sprawia wrażenie przyspieszonej, ale nigdy nie przytłacza głównej osi fabuły. Opiera się przede wszystkim na przyjaźni i to raczej dodatek do drogi bohaterki niż jej cel. Trzeba jednak uczciwie powiedzieć: „Wybrańcy” potrafią być przegadani. Długie wędrówki, rozważania i dialogi sprawiają, że tempo momentami siada, a książka bardziej się snuje, niż pędzi do przodu. Nie każdy odnajdzie w tym przyjemność, osoby szukające dynamicznego fantasy, pełnego zwrotów akcji mogą poczuć znużenie. To historia, którą czyta się cierpliwie, a nie zachłannie. Świat przedstawiony nie epatuje rozmachem, ale ma swój specyficzny klimat. Siedem królestw istnieje bardziej jako idea niż szczegółowo rozrysowana mapa - wiemy wystarczająco dużo, by zrozumieć zależności władzy, strach przed Obdarzonymi i kruchość porządku politycznego. To fantasy oszczędne, które nie próbuje przytłoczyć nadmiarem magii, tylko wykorzystuje ją jako narzędzie do opowiedzenia historii o kontroli, manipulacji i strachu. Zakończenie nie jest wybuchowe ani spektakularne. Raczej domyka historię w sposób spokojny, nawet lekko melancholijny. Daje poczucie zamknięcia, ale też zostawia przestrzeń na dalsze opowieści w tym świecie. To finał, który pasuje do całości, bez dramatycznych fajerwerków, za to z naciskiem na wybory i ich konsekwencje. Mimo tych niedoskonałości, powieść ma w sobie coś kojącego. Styl jest prosty, świat nieprzeładowany nadmiarem detali, a polityczne i magiczne elementy stanowią raczej ramę niż sedno opowieści. Najważniejsze pozostaje pytanie o wolność, wybór i prawo do decydowania o własnym życiu, zwłaszcza w świecie, który próbuje sprowadzić bohaterkę do roli narzędzia. Ciekawym elementem jest sam Dar, który jest niejednoznaczny, momentami niepokojący i celowo pozostawiony w półcieniu. Nie wszystko zostaje jasno wyjaśnione i można odnieść wrażenie, że autorka bardziej interesuje się konsekwencjami posiadania mocy niż jej zasadami. Dzięki temu Dar przestaje być „supermocą”, a zaczyna przypominać piętno, które wpływa na sposób, w jaki bohaterowie są postrzegani i traktowani. "Wybrańcy” nie są książką idealną i nie próbują taką być. Czasem nużą, czasem drażnią, czasem zmuszają do cierpliwości. Ale jeśli pozwoli się im płynąć własnym tempem, można odnaleźć w nich historię o dorastaniu, wolności i próbie wyrwania się z roli, którą narzuca świat. To powieść, która nie krzyczy, ona mówi cicho, a czasem właśnie takie historie zostają z czytelnikiem na dłużej. To książka spokojna, momentami nierówna, ale szczera w tym, co chce opowiedzieć. Nie zachwyci wszystkich, ale dla czytelników, którzy cenią historie o dojrzewaniu, poszukiwaniu tożsamości i relacjach rozwijających się bez pośpiechu, może okazać się zaskakująco wartościową lekturą. Jeśli spojrzeć na „Wybrańców” z dystansu, łatwo zauważyć, że to książka bardziej o byciu niż o działaniu. Owszem, pojawiają się misje, zagrożenia i tajemnice, ale nie one zostają w pamięci najdłużej. Najważniejsze są momenty ciszy, te, w których Katsa zastanawia się, kim byłaby, gdyby nikt niczego od niej nie oczekiwał. Autorka często pozwala bohaterce myśleć, analizować, wątpić, a czytelnik zostaje zaproszony do jej głowy, nawet jeśli oznacza to wolniejsze tempo i powtarzalność emocji

Na szczęście warsztatowo nieco lepiej, niż w pierwszym tomie, ale nadal dialogi słabe, a niektóre opisy nudnawe. I pisze to ktoś, kto w latach szkolnych z zainteresowaniem przeczytał "Nad Niemnem" i nie rozumiał, dlaczego wszyscy się uskarżają na nudne opisy. Akcja wciągająca. Ubzdurałam sobie, że ta seria liczy dwa tomy i zastanawiałam się podczas czytania, dlaczego seria nazywa się "Blask Corredo", skoro samo Corredo w ogóle nie występuje w treści, nie jest opisane, nie poznajemy jego mieszkańców (poza instruktorkami, które wydają się być wyrzutkami ze swojej ojczyzny). Na szczęście to pięć tomów, więc cieszę się, drugi tom pozostawił niedosyt. Z pewnością przeczytam kolejne. Ten tom również częściowo odsłuchiwałam, głos lektorki bardzo miły dla ucha.

No cóż to już ostatnia część tego cyklu. Nawet mnie wciągnęła, nie powiem, że mnie nie zainteresowała. Cała koncepcja społeczeństwa celebryckiego, bardzo mnie ciekawiła. Chyba do tego dążyliśmy przez te kilka lat od wydania tej książki. Niestety (albo i stety) mam to w nosie, kto jest teraz na pierwszych stronach gazet. Nie rozróżniam obecnych celebrytów. Jednego sławniejszego od drugiego. Nie wspieram tej wariacji "znany z tego że jest znany". Dla mnie gwiazdą jest np. taka Tina Turner, albo Bitlesi (tak wiem, że to się pisze inaczej, ale używam spolszczenia, jak Stonsi. A czy ktoś pamięta jeszcze jak Pan Mann zastanawiał się jak spolszczyć zespół The Who?). No dobra. W sumie książka dobra. Młodzieży niewymagającej, zaczynającej kontakt z książką może się podobać.

To jest dobra, dziewczęca młodzieżówka. Ta historia ma już ładnych kilkanaście lat, ale nadal trzyma poziom i powinna się spodobać przede wszystkim dziewczynom (tak klasa 4 i wyżej). To jest historia o dorastaniu, o radzeniu sobie samemu, o trudnych relacjach, o walce z przeznaczeniem, o odkrywaniu siebie. W końcu o miłości matka-córka.

Książka super. Ciekawa jestem czy kiedy autorka pisała pierwszy tom "Klan wilczycy" odwrócenie imienia Anaid było zamierzone. Ale na pewno tak. Bardzo miło się czytało. Książka taka lodowata więc najlepiej siąść przy kominku lub grzejniku. Chciałabym przeczytać następną część. Bardzo gorąco polecam. :)

Czytałam to dawno temu, sama będąc nastolatką, ale pamiętam, że bardzo ujęła mnie dojrzałość tej książki. Główna bohaterka to odpowiedzialna młoda kobietka, która równie odpowiedzialnie podchodzi do kolejnych zadań, jakie się przed nią ujawniają. To nie jest żadna przesłodzona, cukierkowa opowiastka, tylko całkiem wartościowa historyjka. To na pewno jedna z tych książek, które z czystym sumieniem można dać dorastającej córce.

Przygoda, pościgi, porwania, kradzieże, cmentarze, mafia, zagadka sprzed wieków, lodowaty deszcz, majestatyczny Bałtyk i oni - czwórka nastolatków na niewłaściwym miejscu w niewłaściwym czasie. Każdy z nich jest inny: Greta to słaba i chorowita dziewczynka marząca o niesamowitej przygodzie, Pola - zakompleksiona półsierota o artystycznej duszy, Gustaw - ponury introwertyk myślący tylko o sobie i Nikodem - syn pijaka i sprzątaczki, który dawno już porzucił jakiekolwiek ambicje. Przypadkiem wplątani zostają w aferę, z której trudno będzie wyjść cało. Podczas gdy akurat nie gonią ich wściekli gangsterzy czy miejscowi z widłami, próbują rozwiązać nawzajem swoje problemy, chociaż w ogóle się nie znają i trudno im sobie zaufać. Dynamiczna akcja, żywe dialogi, przystępny język oraz potężna dawka humoru sprawiają, że od książek Agaty Mańczyk po prostu nie sposób się oderwać. "Dużą kieszeń..." pochłania się w mgnieniu oka. Zakończenie pozostawiło mi duży niedosyt. Polecam :)

Całkiem spoko książka, na pierwszej stronie znajdziemy mapkę wenecji, a na ostatniej, co było prawdą w książce, a co nie. Mi osobiście przypadła do gustu główna bohaterka, Theo , ponieważ lubię, gdy dziewczyny też coś osiągają. Historia jest prosta: Słynny łotr Bajamonte Tiepolo z jego trupą, chce utopić wenecję, z zemsty. Na szczęście do miasta przybywa wychowana w Neapolu dziewczynka, Theo. Wiedzie normalne życie u boku przybranych rodziców. Jednak szybko sprawy wymykają się spod kontroli...

Za dzieciaka, chyba na koniec podstawówki lub w gimnazjum, była to jedna z moich ulubionych książek. Pamiętam, że wypożyczałam ją kilka razy z biblioteki i za każdym razem czytanie jej sprawiało mi ogromną radość. Teraz, w wieku 25 lat, udało mi się ponownie ją znaleźć i przeczytać, i pomimo tak długiego upływu czasu… historia wciąż bardzo mi się podoba :D Książka jest bardzo lekka, momentami zabawna, pisana z perspektywy nastoletniej Savanny, więc pamiętając o tym trzeba przymrużyć oko na niektóre zachowania i głupotki bohaterki, jednak nie były one na tyle wkurzające, by jej nie polubić. No i od samego początku wiemy, że ona po prostu taka jest. Nie będziecie się też nudzić, cały czas coś się dzieje, a historia wciąga. Zdecydowanie polecam to każdemu, zwłaszcza nastolatkom, do których skierowana jest ta książka, jednak dorośli też będą się świetnie bawić. Niech okropna okładka was nie odtrąca ;D

Całkowicie zaskoczyła mnie ta książka. Autor chyba "antycypował". Biorąc pod uwagę stronę socjologiczną tej książki to znakomicie opisał ten świat, w którym obecnie żyjemy. Pomimo tego, że książka powstała 11 lat temu, niestety musimy się zmagać ze wszechobecnymi celebrytami, youtuberami, snapchaterami, instagramerami, facebookerami etc. Wszystkie media podają nazwiska jakiś osób, które są sławne, ale tak naprawdę zupełnie mnie nie obchodzą i pierwszy raz o nich słyszę. No tak jestem w końcu Nieważką. Nie wiem czy oni robią gwiazdy z idiotów, czy uważają innych ludzi za idiotów, że to kupią? Dzieciarnia mazgai się na jakiś spotkaniach ze "sławnymi" youtuberami na występach gościnnych w galeriach handlowych. A trybsonopodobni są uważani za nowych bogów i otaczani kultem. Podobnie zachowania opisane są w książce. Szczerze mówiąc, bez tych 80% obecnych celebrytów cały świat byłby lepszy. Zostałby same filmy o zwierzakach i bajki dla dzieci ;D. No może jeszcze jakiś kanał jak przetrwać w głuszy, ewentualnie Gordon Ramsay uczący przeklinać po angielsku (nauka obcych języków w ich pierwotnej formie jest bardzo przydatna fok). Akcja dzieje się w mieście zamieszkałym przez przedstawicieli pordzawcowych Japończyków. W czasie kryzysu surowcowego, aby coś lepszego dostać to trzeba pracować dla społeczności albo być.... sławnym. Każdy mieszkaniec miasta ma własny kanał, na którym udostępnia filmiki ze swojego życia lub trolluje kanały i wiadomości innych. Czyli to samo co mamy teraz na internecie. No i dziennie sprawdza, który to jest w rankingu. Nie wiem po co wydano tą książkę w dwóch tomach? Jak ktoś z młodzieży przeczytał "Harry'ego Pottera i Zakon Feniksa" to z 400 stronami też sobie poradzi. Można przeczytać.

Realistyczny i po prostu świetny wątek szkoły, uwielbiam Patrycję i Eryka. Najlepsze w książkach Anny Łaciny - "Czynnik miłości", "Kradzione róże" i "Trzy panie w łóżku" są zazębiające się postacie oraz ten sam czas trwania tych historii. Świetne! I jak zwykle dobrze napisane - człowiek nie potyka się o narrację.

„– Czy można się tego jakoś do­wie­dzieć?” Linka, piętnastoletnia dziewczyna mieszkająca z mamą, ojczymem i młodszym przyrodnim bratem. Na co dzień uczęszcza do publicznego liceum, ma przyjaciółkę Natalię i jest zakochana, ale nie jest za bardzo gotowa na miłość. Wydawać by się mogło, że w jej spokojnym życiu nic się nie wydarzy. Kiedy znajduje przypadkowo stare zdjęcie, wie, że jej rodzina, coś przed nią ukrywa, lecz nikt w ogóle nie porusza z nią tego tematu. Postanawia rozwikłać tajemnicę z małą pomocą. Czy jej się uda? Główna bohaterka to normalna nastolatka, która ma swoje własne problemy, nie tylko ze swoją najlepszą przyjaciółką, która w momencie, kiedy ta zaprzyjaźnia się z nową dziewczyną w klasie, Kasią zaczyna się dziwnie zachowywać. Na dodatek egzamin gimnazjalny zbliża się wielkimi krokami, więc musi się skupić na nauce. Rozumiem, że jej myśli były skupione przede wszystkim na rodzinnej fotografii i związanej z nią zakurzoną i zakopaną zagadką... „Jeśli w ze­zna­niach nie zga­dza­ją się nawet drob­ne szcze­gó­ły, to ktoś na pewno kła­mie”. Polubiłam Halinę, aczkolwiek mogła być bardziej wykreowana przez autorkę. Jej uczucia nie były do końca pogłębione, a szkoda. Trzymałam kciuki za to, żeby wreszcie odkryła rodzinną tajemnicę, nie tylko po to, żeby poznać odpowiedzi. Albowiem z mojej perspektywy rozwoju wydarzeń w tej historii miałam wrażenie, że rodzina Linki nie trzymała się razem, wręcz bohaterowie nie byli ze sobą blisko... „– Co to zna­czy?” Ponadto według mnie to ona najbardziej zajmowała się swoim młodszym bratem, uczyła się, chodziła do szkoły, wykonywała obowiązki domowe, a sama była tylko kilkunastolatką. Oczywiście rozumiem też matkę Haliny, iż dla niej przeszłość nie była łatwa i bardzo widać to w sobie, w jakim się zachowuje w stosunku do swojej córki, jak i męża i syna. Kawa z kardamonem nie wywarła na mnie świetnych wrażeń i emocji, natomiast nie była nudną lekturą. Jednak mam nadzieję, że w dalszych częściach będzie się więcej działo. #kawazkardamonem#rodzina#mama#ojczym#tajemnica#tajemnicatodzinna#wstydliwa#przeszłość#nastolatka#pierwszamiłość#przyjaźń#trudnarelacjamiędzymatkąacórką http://bookaholicandwriter.blogspot.com/2023/03/kawa-z-kardamonem-joanna-jagieo.html https://www.instagram.com/p/CqDt5YntuMp/?igshid=YmMyMTA2M2Y=

„Piratika” to jak jazda pirackim statkiem – raz płyniesz z wiatrem i chcesz wiedzieć, co dalej, a raz masz ochotę zwinąć żagle i iść spać. Bohaterowie naprawdę dają radę – to oni trzymają tę historię w pionie. Styl? Czasem jak morze w sztorm – trochę za dużo fal. Ale hej, dam szansę kontynuacji. Może będzie mniej zgrzytów, więcej przygód. Idealna dla tych, co nie muszą mieć fabularnego fajerwerku, ale lubią piracki klimat i barwne postacie.

Historia ta jest bardzo ciekawa, jakby nie patrzeć to fantastyka, więc logiczne jest, że jest niecodzienna. Fabuła mnie strasznie zaciekawiła i już mam kupione kolejne części. Jest tu przedstawiony świat wróży, pełen niecodzienności. Główna bohaterka od dzieciństwa ich widzi, więc wie do czego są zdolne, ale mimo to jeden z wróży postanowił zwrócić na nią uwagę. Więcej powiedzieć nie mogę, bo zbyt dużo zdradzę, ale ja bardzo polecam tą książkę, bo jest bardzo wciągająca. Czytałam tą książkę z dużym zaciekawieniem co zdarzy się dalej. Jeśli ktoś lubi taką tematyką to sądzę, że warto spróbować.

To jedna z moich ulubionych sag. Wspaniała zarówno ze względu na niezwykłe (czasem urocze, jak tytułowy ostatni elf) postacie; mrożące krew w żyłach wydarzenia; zaskakujące zwroty akcji, intrygi - walkę dobra ze złem; nastrój tajemniczości i niezwykłości (jest tu mowa o proroctwie, pewnej legendzie, ... przed którą drżą nawet przerażające siły zła...) Bardzo, bardzo dobra lektura. Zachęcam do przeczytania wszystkich części!

Zaczyna się świetnie, mamy niewielką wioskę, w której żyje dziewczynka Maddy z dziwnym znamieniem na dłoni w kształcie runy. Tylko ona widzi gobliny i tylko ona może powstrzymywać ich psoty, za co zawsze dostaje bury od mieszkańców, którzy wszelkie niepowodzenia we wsi zrzucają na dziwaczkę Maddy. Któregoś lata przejeżdżający przez wieś jednooki wędrowiec dostrzega znamię Maddy i zaczyna się wprowadzanie małej w świat run i zjawisk poza znanym jej światem. No i mogło być tak pięknie - ale niestety potem to my dostajemy nordycki bełkot mitologiczny :P - tego nie da się strawić dla przeciętnego czytelnika i to nie jest ta Harris jaką znacie z innych książek.