Helena: misja możliwa

Książka o kobietach z dzieckiem/dziećmi które decydowały się szukać pomocy w "domu samotnej matki". W niektórych historiach nie było nic o dzieciach. Brakuje mi trochę tła tego jak się potoczyły losy tych kobiet, czy się nie "stoczyły", czy poradziły sobie w nowym życiu, już po opuszczeniu DSM. Aż serce bolało jak się czytało te historie. Warsztatowo kiepska jakość, ale nie tego tutaj oczekiwała, poruszały mnie te historie, a chyba o to chodziło w tej książeczce. Za ostatnią historię o Karolinie - jeszcze gwiazdka więcej - bardzo mnie poruszyła.

Dobro nie sprzedaje się zbyt dobrze, ponieważ trzeba mieć wrażliwość aby go dostrzec i by potrafiło pociągnąć. Dzisiejszy świat jest często za szybki i chaotyczny bym się zatrzymał i dostrzegł miłość i dobro, które zawsze mnie otaczają. Małgorzata Terlikowska zdecydowała się opowiedzieć o nim przez pryzmat życia sióstr zakonnych. W jednej książce zebrała trzynaście swoich wywiadów z siostrami, różnych zgromadzeń, różnych obdarowań, ale jednej pasji – pasji do Boga i człowieka. Swoje życie (wcale niełatwe) przeżywają radośnie sprawiając, że ich powołanie staje się darem i źródłem szczęścia. Dzielą się tym co robią, swoją zależnością od innych, ale przede wszystkim tym, że swoją wiarę przeżywają nie na swoich zasadach – i mają w tym radość. Naprawdę polecam aby przeczytać, niezależnie czy się jest osobom wierzącą czy niewierzącą. Niech będzie to uniwersalna opowieść o człowieku i sile jego charakteru (niezależnie od źródła tej siły).

Bardzo podobała mi się osobista optyka autorki oraz ten ludzki sznyt nadany zamieszkaniu i obywatelstwu Watykanu. Jest w niej naprawdę wiele ciekawych faktów dotyczących np. użycia uznawanego za martwy języka łacińskiego. Albo informacje o karze śmierci w kodeksie karnym Watykanu. Lektura tej książki to bardzo, bardzo ciekawe i cenne doświadczenie. Polecam każdemu. To moja druga książka tej autorki i na pewno przeczytam wszystkie pozostałe, bo erudycja i zapał informacyjny są tutaj niewątpliwe. Aż trafiłam na spotkanie autorskie!

Daleko mi już do wielkiego miasta i naprawdę podziwiam ludzi, którzy zwłaszcza w obecnym czasie się w nim odnajdują i w dodatku jeszcze odnajdują w nim Boga. Czytając wywiady, coraz odczuwałam coraz więcej wdzięczności, za to, że ja praktycznie z okna widzę "mój" las, w którym zawsze mogę znaleźć ciszę , wytchnienie i Boga. Historie zawarte w książce, pokazały mi, że nikt nie jest na straconej pozycji, dały nadzieję i spokój.

Świadectwa 10 rodzin, z czego 9 dotyczy dzieci poczętych lub już urodzonych, a jedna - osoby starszej ciężko chorej. Te historie podnoszą na duchu i wlewają nadzieję, iż każde, nawet najcięższe doświadczenie, może mieć dobre zakończenie. Może nie zawsze takie, o jakie nam chodzi od początku... Książka ta jest zbiorem reportaży ujętych w 10 rozdziałów. Ma około 180 stron, czyta się ją dosyć szybko. Poza tym każda z tych historii wciąga czytelnika w inny świat. Pozwala mu stanąć obok i być niemym świadkiem wydarzeń. Chcę przez to powiedzieć, iż język autorki jest bardzo przystępny i to też jest plusem tej pozycji wydawniczej. Nie zwróciłam uwagi, kto patronował tę książkę i nie zdawałam sobie sprawy, jaka będzie treść oraz jej wymowa. Ku mojemu zaskoczeniu, jest to pozycja będąca całkowicie w zgocie z religią chrześcijańską. Osobom wierzącym da to otuchę wobec interpretacji swoich własnych trudnych doświadczeń, a także umocnienia swoich przekonań. Ci, którzy wyznają zupełnie inne wartości, mogą tam odnaleźć zwyczajnie historie życiowych bohaterów, którzy nie wybierali własnego ego w obliczu ciężkich zmagań z rzeczywistością. Czytam tę książkę będąc w ciąży. Nie wiedziałam, o czym są te opowieści. Fakt, że w większości dotyczą historii dzieci nienarodzonych i ich najbliższych, czyni mi tę pozycję literacką jeszcze bliższą. Czy warto przeczytać? Warto. Polecam każdemu, Wartościowe i pełne heroicznych decyzji świadectwa z życia przeciętnych ludzi w Polsce.

Na chwilę obecną jest mi kompletnie nie po drodze z taką tematyką. Całkiem ciekawa książka, na plus że rozmowy zostały przeprowadzone z siostrami z różnych zakonów. Trochę podziwiam siostry że decydują się na takie życie. Najbardziej nie mogę pojąć idei zakonu klauzurowego jest to dla mnie jakiś kosmos, nie widzę w tym sensu.

Druga Rzeczpospolita to po Średniowieczu niezmiennie moja ulubiona epoka, więc bardzo chętnie sięgam po książki dotyczące tego okresu. W przypadku tej pozycji autor poszedł bardziej w ilość niż w jakość. Tak jakby chciał opowiedzieć o jak największej liczbie słynnych w II RP kobiet, ale ich historie są opisane bardzo pobieżnie i pozostawiają spory niedosyt. Mamy tutaj tak znane panie jak: Maria Skłodowska-Curie, Zofia Nałkowska, Aleksandra Piłsudska, czy Halina Konopacka, ale także te, których nazwiska niewiele już dzisiaj mówią (Maja Berezowska, Izabela Czajka-Stachowicz, czy Wanda Gertz). Duży plus ode mnie za rozdziały o Jadwidze Jędrzejowskiej (najlepszej polskiej tenisistce zanim pojawiła się Agnieszka Radwańska), o wielkiej poetce Kazimierze Iłłakowiczównie i o jednej z moich ulubionych autorek powieści historycznych, czyli Zofii Kossak. Mam nadzieję, że lektura tej książki sprawi, że ktoś sięgnie po inne pozycje dotyczące kobiet II RP, aby pogłębić temat. Dla mnie książka lekko rozczarowująca, bo raczej nie znalazłam w niej nic nowego i zaskakującego, ale całkiem przyjemnie mi się czytało.

Książka o trudniejszych emocjach, związanych ze stratą mamy autorki. Słodko-gorzka jak życie. Na pewno do polecenia osobom, które niedawno straciły kogoś bliskiego, myślę, że odnajdą w tym cząstkę siebie i zostaną ukojeni, gdyż przywraca nadzieję, że jeszcze wszystko może się poukładać.

Autorka, mająca za sobą ponad 15 lat życia w Watykanie, oferuje czytelnikowi coś znacznie więcej niż tylko zbiór anegdot. Jej książka to efekt wieloletniego doświadczenia, relacji i obserwacji, które pozwalają zajrzeć za kulisy jednego z najbardziej zamkniętych i jednocześnie fascynujących miejsc na świecie. Wolińska-Riedi nie skupia się jednak wyłącznie na samym Watykanie, lecz przede wszystkim na papieskich podróżach – ich organizacji, przebiegu oraz znaczeniu. Jednym z największych atutów książki jest jej lekkość i przystępność. Autorka pisze w sposób bardzo naturalny, momentami wręcz gawędziarski, co sprawia, że czytelnik ma wrażenie uczestniczenia w opowieści snutej przez kogoś znajomego. Pytania postawione już w opisie – dotyczące choćby kosztów lotów papieskich, logistyki związanej z jedzeniem na pokładzie czy bezpieczeństwa dokumentów – znajdują w książce konkretne, często zaskakujące odpowiedzi. Dzięki temu lektura nie tylko bawi, ale też uczy. Na szczególną uwagę zasługuje sposób, w jaki autorka przedstawia codzienność towarzyszenia papieżowi w podróżach. Nie jest to wyidealizowany obraz – pojawiają się momenty napięcia, nieprzewidywalne sytuacje, jak choćby trzęsienia ziemi czy nagłe zmiany planów. Wolińska-Riedi pokazuje, że za każdym papieskim wyjazdem stoi ogromna machina organizacyjna, w której kluczową rolę odgrywają ludzie – od gwardzistów po dziennikarzy. Dużym walorem książki są także liczne anegdoty i historie „z pierwszej ręki”. Autorka, dzięki swoim kontaktom w watykańskiej administracji, dzieli się opowieściami, które wcześniej nie były publicznie znane. To właśnie one budują wyjątkowy klimat publikacji i sprawiają, że czytelnik czuje się dopuszczony do pewnego rodzaju tajemnicy. Szczególnie interesujące są fragmenty dotyczące spotkań papieża z ludźmi różnych kultur i religii, które ukazują uniwersalny wymiar jego misji. Nie można jednak pominąć faktu, że książka ma charakter raczej popularnonaukowy niż analityczny. Osoby oczekujące głębokiej refleksji teologicznej lub politycznej mogą poczuć niedosyt. Autorka skupia się głównie na doświadczeniach i faktach, rzadziej wchodząc w bardziej złożone interpretacje wydarzeń. Dla wielu czytelników będzie to jednak zaleta – książka pozostaje dzięki temu lekka i przystępna. Podsumowując, „Z Watykanu w świat” to interesująca i wciągająca lektura, która pozwala spojrzeć na papieskie pielgrzymki z zupełnie innej perspektywy. To książka dla tych, którzy lubią reportaże, ciekawostki i historie zza kulis wielkich wydarzeń. Dzięki autentyczności autorki i jej bezpośredniemu doświadczeniu czytelnik otrzymuje coś więcej niż tylko informacje – dostaje opowieść pełną życia, pasji i nieoczywistych szczegółów.

Bardzo ciekawy, rozbudowany wywiad z Markiem Bachańskim; dotyczący tego czym jest i czym nie jest tzw. medyczna marihuana i dlaczego takie znaczenie ma jej legalizacja. Wywiad, sam w sobie bardzo ciekawy, jest uzupełniony o wyjaśnienia autorki, o rozmowy z rodzicami chorych dzieci, oraz o krótką wypowiedz profesora Jerzego Vetulani. Naprawdę warto przeczytać - tym bardziej, ze to mała, krotka książeczka -taka na jeden wieczór.

Rodzice Andrzeja Dudy nie od razu zgodzili się na wywiad do książki. Wyczywam ich jako skromne osoby i jak sami stwierdzili, nie chcą rozgłosu, szumu wokół siebie. Jednak z czasem ulegli namowom Mileny Kindziuk, tłumacząc swoją decyzję tym, że skoro ich syn służy społeczeństwu, to ich powinnością jest by troszkę wpuścić zainteresowanego czytelnika do swojej prywatności, opowiadając o domu, w którym wychowywał się ich syn, a zarazem przyszły prezedent, o zasadach, wartościach, które mu przekazywali, które były dla nich nad wyraz ważne i które Andrzej Duda z domu wyniósł. Najistotniejsze były wartości religijne. Czerpanie siły z wiary, bo wtedy można przetrwać wszystkie życiowe burze. Janina i Jan pochodzą z domów otwartych i sami też wyznają zasadę "Gość w dom, Bóg w dom". W niewielkim blokowym mieszkaniu, najważniejszy był stół, który oznacza wspólnotę, integruje. Ważne też były książki. Częste wspólne, rodzinne czytanie na głos, po którym pojawiała się dyskusja na temat danej lektury. Uczyli też swoje dzieci patriotyzmu oraz szacunku do innych. Państwo Dudowie to osoby mocno wykształcone. Oboje są profesorami wykładającymi w Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie. Łączy ich pasja, jaką jest praca naukowa. Prowadzą wspólne badania, wydają razem publikacje. Nie jest łatwo godzić sukcesy zawodowe z wychowywaniem dzieci ale dzięki wierze i ambicji udaje im się realizować na wielu płaszczyznach. Może też dzięki temu, że starali się szybko usamodzielnic swoje pociechy. Uczyli odpowiedzialności. "Dzieciom trzeba dać korzenie i skrzydła. Wtedy poradzą sobie w życiu i będą szczęśliwe". Tematów poruszanych w książce jest wiele. Każdy ciekawy, każdy dający do myślenia. Od Pana Jana i Pani Janiny bije niesamowita mądrość i w wielu ich opowieściach pojawia się konkretne przesłanie. Warto z ich wypowiedzi zaczerpnąć coś dla siebie lub nawet wdrożyć w życie swojej rodziny. Milena Kindziuk jak zwykle niezawodna, uwielbiam jej sposób prowadzenia rozmowy. Konkretne, taktowne i trafne pytania. Książkę zdecydowanie polecam też tym, którzy podobnie jak ja nie interesują się za bardzo polityką, warto.

Niezwykle wartościowa pozycja, nie tylko dla wierzących. Wywiady z zakonnicami pełniącymi różne funkcje w Kościele. Książka burzy stereotypy dotyczące zakonnic i ich życia. Rozmówczyniami Eweliny Tondys są kobiety wykształcone, silne, dojrzałe, świadome swojego wyboru. Książka pokazuje, jak potrzebne w społeczeństwie są zakonnice. Sądzę, że rzeczowy, niecukierkowaty styl tych rozmów sprawia, iż z zainteresowaniem przeczytają tę książkę również osoby nie mające z Kościołem wiele wspólnego, a nawet krytycznie do niego nastawione. Książka wyszła w Wydawnictwie Dolnośląskim, co też wskazuje na pewien obiektywizm i ,,niekościelne” podejście do tematu.

Jakie to dziwne, że częściej się mówi o czyichś wadach i pomyłkach, a zapomina o mnóstwie dobrych uczynków spełnionych. Piękne cechy papieża Franciszka zostały tu ukazane, w różnych historiach. Przede wszystkim niezwykła ludzkość, prostota, pamięć o innych, dobro, łączenie się z ludźmi w potrzebie.

Czy cuda się zdarzają? Myślę, że po przeczytaniu tej książki łatwiej w nie uwierzyć. Nie są w tej pozycji opisane jakieś spektakularne cuda, o których słyszał cały świat, ale małe, powszednie, które mogą przydarzyć się w twojej rodzinie, twojemu sąsiadowi, czy przyjacielowi, czyli zwykłemu człowiekowi. Cuda, o których nie mamy pojęcia, że się wydarzyły, bo nikt ich nie bada i ci, którzy ich doświadczyli nie rozgłaszają tego wszem i wobec. Autorka zebrała relacje kilkunastu osób, którzy doświadczyli uzależnień, nieszczęścia, śmiertelnej choroby i w niewytłumaczalny dla medycyny sposób zostali uzdrowieni. Autorka sama doświadczyła cudu, gdy jej jej córeczka urodziła się z poważną chorobą i mogła umrzeć. Przepiękna książka, która mnie wielokrotnie wzruszyła. Polecam.

"Bezdomność to mój sposób na życie nikt mi nie będzie mówił, czy mam pić dzisiaj, czy jutro" Skończyłam czytać i teraz siedzę sobie i zastanawiam się, dlaczego ja tę książkę kupiłam i dla kogo ona właściwie została napisana. Jaki jest jej target docelowy. Dlaczego ją kupiłam, wiem. Po pierwsze dlatego, że autorka pochodzi z mojego rodzinnego miasta, po drugie z tego miasta mieli być też niektórzy bezdomni. Pomyślałam, że może kogoś znam... Po trzecie, książka kosztowała "grosze", a tyle mi brakowało, do darmowej przesyłki z innymi książkami z mojej ulubionej księgarni wysyłkowej. Natomiast jeśli chodzi o target dla tej pozycji, nic nie udało mi się wymyślić. Ponieważ nie wiem, czy miałabym się pochylić nad bezdomnymi, po przeczytaniu tej książki? Współczuć im? Przepraszam bardzo, może nazwiecie mnie nieczułą czy gruboskórną, ale jak czytam takie wypowiedzi jak ten cytat na początku mojej opinii, czy takie jak te poniżej, jakoś nie potrafię się zmusić do współczucia... "Lubię pić i koniec, chociaż wiem, że to mi rozwaliło małżeństwo" - bez komentarza ! "Do noclegowni nie pójdę! Co to za noclegownia, która otwarta jest od 19 do 7 rano? I co ja mam zimą robić przez cały dzień ? Siedzieć przy minus 10 na ławce?" - serio?? Jak sama nazwa mówi, jest to NOCLEGOWNIA! Czego nie rozumiesz ? "Dlaczego nie zmienisz swojego życia ? A po co ?" - mówi 33-latek "A jak się chcę wykąpać w noclegowni to owszem można, ale trzeba się dać wylegitymować i spisać. Ale ja nie chcę zostawiać nigdzie swoich danych." - Co w tym dziwnego, że trzeba się wylegitymować ?? "Do noclegowni nie chodzę, bo mnie wkurwiają. Trzeba przestrzegać ich regulaminów być grzecznym i trzeźwym" Naprawdę powinnam im współczuć ?? Naprawdę ?? Jeden bezdomny z Wrocławia bardzo trafnie i spójnie odpowiedział na pytanie pani Eweliny - Dlaczego ktoś staje się bezdomny? ------------------------------------ - No jak to dlaczego? Bo się chleje. Dziewięciu na dziesięciu nie ma domu, bo są alkoholikami. Zdarza się, że ktoś traci dobytek, bo rodzina go wykiwała albo kobieta, i nie ma co ze sobą zrobić. Ale to rzadko. Wszystkiemu winna jest wóda. I tyle. To cała tajemnica bezdomności." Tak więc przykro mi, ale z tych wszystkich przedstawionych w książce bezdomnych, współczuję tylko jednej kobiecie. Tej od podpasek. Tak więc, jeśli to jest prawdziwe oblicze polskiej bezdomności, "bohaterowie" tej książki wcale mnie do siebie nie przekonali. Chociaż jeden swoją wypowiedzią mnie rozbawił 😁 A oto i ta wypowiedź: "Jakbyś miał coś zmienić w życiu, to co by to było?" ========================================== "Zostałbym księdzem. - Księdzem ? - Miałbym za darmo jedzenie, porządny dom, samochód i kobietę. I to kilka. Blondynki, brunetki... - Przecież księża żyją w celibacie. - Ha Ha Ha takiego żartu już dawno nie słyszałem." Jak to mówi stare przysłowie pszczół "Dobry żart tynfa wart" 😁.

Kiedy ją brutalnie wyrwano raju dzieciństwa, miała zaledwie 16 lat. W lutym 1940 r. wywieziona została z rodzinnego domu na nieludzkie ziemie Syberii i Kazachstanu. Z ojcem i piątką młodszego rodzeństwa. Najmłodszy był siedmioletni Zygmuś. Ojciec szybko się załamał i zmarł z wycieńczenia i głodu, a ona walczyła o przetrwanie, bo wiedziała, że od niej zależy przeżycie dzieci. Przed powrotem do Polski w 1946 r. złożyła ojcu nad grobem obietnicę… Obietnicę tę, po niemal siedemdziesięciu latach, pragnie spełnić jej wnuk, który w 2013 r. wyrusza śladami Babci do Kazachstanu, by odnaleźć Jej traumatyczne przeżycia i swoich przodków. Ona to Henryka Świderska. On to ks. Arkadiusz Paśnik. Ona wciąż „śni głód”, którego tam przez sześć lat doświadczała. Wciąż boi się ciemności i płacze w bezsenne noce. I choć jest wolna od nienawiści i dawno przebaczyła swoim oprawcom, to lata piekła wciąż w sobie nosi. Dlatego, mając niemal 90 lat, decyduje, że nie może ich zatrzymać tylko dla siebie. „Wiedziałam, że będzie bolało, lecz nakaz, który wołał we mnie, był silniejszy od bólu. Zabici wciąż żyją we mnie. Ofiary tamtego piekła domagały się, abym napisała tę książkę”. Wstrząsające są te „błyski pamięci i ukłucia serca”, które decyduje się uwolnić i utrwalić pani Henryka, dając świadectwo swojego heroizmu, patriotyzmu i … miłości, którą przeżyła „na ziemi spalonej słońcem i cierpieniem”. Ale nie mniej poruszające są zapiski Jej wnuka - ks. Paśnika, który w przejmujący i sugestywny sposób dzieli się swoimi emocjami, które towarzyszyły mu podczas podróży do Kazachstanu. Czujemy więc jego wzruszenie, kiedy wydaje mu się, że „czuje to samo co ona, kiedy tu była”. Jego gniew i bezsilność, kiedy widzi, jak władza sowiecka metodycznie zacierała wszelkie ślady zbrodni i męczeństwa, „by zakneblować usta ofiarom”. I wreszcie jego radość i wdzięczność, kiedy odnajduje „nie tylko zmarłych, ale i żywych”… I choć takie historie trudno emocjonalnie udźwignąć, to myślę, że warto je poznawać. Żeby docenić wolność i wszystkich tych, którzy o nią walczyli. Żeby pielęgnować pamięć. Żeby nie stracić poczucia tożsamości! „Nigdy nie jest bez znaczenia, skąd pochodzimy i jakie są nasze korzenie. Dla mnie Polska to droga do Boga. OJCZYZNA JEST W NAS. Wszędzie ją zabieramy, a w sposób szczególny na zesłanie”.

Pamiętnik z podróży opatrzony przepięknymi zdjęciami. Spotkani ludzie obdarzyli autora ogromnym zaufaniem, we wszystkim też mu pomagali. W podróży poznaje historie lokalnych konfliktów i ciężkie warunki życia w górach. Niewątpliwą wartością dodaną są historie życia ludzi opowiedziane autorowi z pierwszej ręki przez nich samych. Bardzo przyjemnie mi się czytało te książkę. Hasło jakie na długo z niej zapamiętam "to nie jest Europa".

Książka ciekawa i dużo mi dała - bardzo poszerzyła moją wiedzę o Norwegii i Norwegach. Śmiesznym trafem, akurat w trakcie jej czytania obejrzałam też norweski film "Święta jak zwykle" i odnalazłam w nim wiele rzeczy, o których autorka książki wspomina. Moja jedyna uwaga to redakcja tekstu - "Szczęśliwy jak łosoś" zawiera niestety wiele literówek, a czasem i błędów rzeczowych (np. 2012 rok jako data zbrodni Andersa Breivika, zamiast prawidłowego 2011. Chociaż podejrzewam, że tu również wkradła się niezamierzona literówka).

No Trace Expedition, czyli podróż w tą i z powrotem do Japonii, w trakcie której Marek przejechał ok. 30 tys. km samochodem elektrycznym Nissan Leaf. Przez m.in Kaliningrad, Litwę, Łotwę, Rosję, Syberię, Mongolię, Chiny oraz Koreę Południową. Zasada, która mu przyświecała to 5Rs, czyli: reuse, reduce, recycle,repair, recover użyj ponownie, ogranicz, sortuj, napraw, odzyskaj Masa tu inspirujących refleksji i ciekawostek, które definiują sposób patrzenia na świat przez Marka. Wyprawa ta była dla Niego okazją do spotkania wielu niesamowitych postaci, w tym sufiego Hagiego Muriata w Nowoczeboksarsku w drodze powrotnej (sufizm to pokrótce mistycyzm w islamie). Stąd zapewne refleksja "Dobro da się znaleźć wśród wyznawców wszystkich religii" W tym kontekście pisze też o medytacji i inspiracji ZEN, która nie pozostaje w sprzeczności z religią chrześcijańską. Więcej o tym w książce "Idź własną drogą", po którą na pewno sięgnę. O medytacji poprzez akceptację, wdzięczność i uważność mówił też Marek na zeszłorocznym Kongresie Mocy w Gdyni. Jedno z magicznych miejsc w Tokio to olbrzymia księgarnio- kawiarnia w Tsutaya, czynna od 6 do 4 rano. Czyli must visit dla każdego bookstagramera odwiedzającego kraj kwitnącej wiśni. To książka napisana w formie wywiadu-rzeki, który świetnie poprowadziła Asia. Zadając bardzo ciekawe pytania i dzieląc się osobistymi refleksjami. Najbardziej zapadł mi w pamięć postulat intelektualistów "(...) o przyszłości świata nie zdecyduje ekonomia, a głęboko humanistyczne idee." Po przeczytaniu tej książki sam jestem pełen refleksji i otwartości na zmiany, a dla mnie osobiście przekaz i wiarygodność zawartych tez jest wzmocniona z faktem, że znam zarówno Asię jak i Marka. Bądź zmianą zatem... TatArek

Są takie książki, które czasem jest po prostu głupio źle ocenić. Takie, które opisują ważny temat, ale ich lektura męczy, a czytelnik nie może się doczekać aż dobrnie do ostatniej strony. "Liczy się każdy oddech" do tej grupy... się nie zalicza :) To historia Andrzeja i Asi - dwójki młodych ludzi, którzy znaleźli się w sytuacji, w której nikt nigdy nie chciałby się znaleźć. Sytuacji, w której każdy zakłada, że nigdy się nie znajdzie. Andrzej zachorował na poważny nowotwór i nie ma co się oszukiwać - rokowania nie były optymistyczne. "Liczy się każdy oddech" to przede wszystkim książka szczera. Andrzej i Asia nie owijają w bawełnę, nie upiększają historii, nie stawiają się w roli bohaterów dzielnie walczących z każdą przeciwnością losu, nie unikają trudnych tematów. Wielką zaletą tej książki jest ukazanie, że nowotwór dotyka nie tylko osobę chorą, ale też rodzinę i najbliższych. Mamy równolegle prowadzone dwie narracje - walczącego z chłoniakiem Andrzeja oraz jego partnerki Asi. I jeszcze jedna, może nie oczywista kwestia. "Liczy się każdy oddech" jest po prostu dobrze napisana i zbudowana. To się najzwyczajniej w świecie dobrze czyta. A autorami są przecież Andrzej i Asia - "zwykli" ludzie, którzy brutalnie zderzają się z onkologiczną rzeczywistością, a nie zawodowi pisarze czy dziennikarze.