Liczy się każdy oddech

Książka Andersa Bortne „Nie śpię. Osobisty reportaż z życia bez snu” to jedna z tych lektur, które wywołują u czytelnika fizyczny dyskomfort, a jednocześnie nie pozwalają się odłożyć. To pozycja obowiązkowa dla każdego, kto choć raz bezskutecznie liczył barany o trzeciej nad ranem, ale przede wszystkim dla tych, którzy sen traktują jako oczywistość. Norweski pisarz i muzyk dokumentuje w niej szesnaście lat walki z chroniczną bezsennością, tworząc reportaż bolesny, surowy i niezwykle szczery. Bortne nie pisze z pozycji eksperta, lecz z perspektywy człowieka uwięzionego w „szarej strefie” między jawą a snem. Jego bezsenność nie jest jedynie niedogodnością; to destrukcyjna siła, która powoli kruszy jego relacje rodzinne, karierę zawodową i zdrowie psychiczne. Autor z niezwykłą precyzją opisuje stan „zombi”, w którym funkcjonuje – świat widziany przez grubą szybę, brak koncentracji, nagłe napady lęku i poczucie całkowitego wyobcowania. To portret człowieka, który desperacko szuka wyjścia z pułapki, próbując wszystkiego: od medytacji i ziołowych naparów, przez silne leki psychotropowe, aż po alternatywne terapie. Jedną z największych zalet książki jest połączenie osobistego dramatu z rzetelną wiedzą popularnonaukową. Bortne analizuje historię badań nad snem, rozmawia z lekarzami i naukowcami, próbując zrozumieć, dlaczego jego mózg odmówił posłuszeństwa. Demaskuje przy tym współczesną kulturę wydajności, która gloryfikuje brak snu jako dowód ciężkiej pracy, nie dostrzegając, że niedobór nocnego wypoczynku to epidemia niszcząca nowoczesne społeczeństwa. Autor zaleca m.in ekspozycję na światło słoneczne, restrykcje godzin snu, nienadrabianie snu przez weekendy i drzemki, omawia farmakologię i nawet terapię poznawczo-behawioralną nakierowaną na sen. Chyba nie cierpię na zaburzenia, skoro drzemki mnie regenerują i nie zakłócają jednocześnie dobowego wzorca snu. Styl autora jest oszczędny, niemal chłodny, co paradoksalnie potęguje ładunek emocjonalny tekstu. Nie ma tu taniego dramatyzmu, jest za to szczera spowiedź kogoś, kto czuje się gorszy, bo nie potrafi wykonać najbardziej naturalnej czynności pod słońcem. „Nie śpię” to nie tylko reportaż o insomnii; to poruszająca opowieść o bezsilności, o granicach ludzkiej wytrzymałości i o tym, jak kruchą podstawą naszego życia jest biologiczny rytm dobowy. Lektura zostawia czytelnika z głęboką wdzięcznością za każdą przespaną noc i nowym spojrzeniem na higienę własnego życia. To mocna, ważna książka, która rzuca światło na mrok, w jakim żyją miliony niewidzialnych „ludzi nocy”.

Książka dająca do myślenia. Tak jak jedna z osób, z którą były przeprowadzane rozmowy stwierdza, że sama też czasem ma ochotę napisać jakiś hejterski komentarz, tak wszyscy chociaż raz w życiu mieli taką pokusę. Tylko większość powstrzymuje się w końcu. A w bohaterów tej książki uderzali ludzie, którzy nie mieli oporów, ani chwili zastanowienia. Tematyka obecnie jest jedną z ważniejszych moim zdaniem. Zabrakło mi jakichś adresów, telefonów itp. dla osób, które samotnie borykają się z hejtem w Sieci.

Książka będąca zbiorem wywiadów z psychiatrami, psychologami i terapeutami poświęcona, no właśnie – najogólniej można napisać, że życiu i zdrowiu psychicznemu dzieci i nastolatków. Rozmówcy podejmują różne wątki i schorzenia psychiczne – od zwyczajnej depresji, po stany lękowe, zaburzenia odżywiania, po schizofrenię. Wartością tej książki jest to, że większość z nich pracuje w publicznej służbie zdrowia, i dzięki temu po raz kolejny można obserwować bezwład, niedofinansowanie i chaos organizacyjny. I tylko dzięki pasjonatom (lekarzom, pielęgniarką, całemu personelowi) możemy zawdzięczać, że ten system jeszcze funkcjonuje. Marta Szarejko dotyka najgłębszych zakamarków zawodu psychiatry, pyta również o techniki leczenia i sam etos pracy. Jest też sporo odniesień do zdrowia i wychowania w ogóle. Jedną z myśli wynotowałem sobie i myślę, że będę do niej często wracał, a mianowicie to, że całe wychowanie to szukanie równowagi między pozwoleniem na rozwój, a stawianiem dziecku granic.

Szczerze mówiąc nie zauważyłem by ta książka odpowiadała na pytanie czego uczą nas umierający. Albo czego człowiek żałuje na łożu śmierci itp. - gdzieś tam jest jakieś otarcie o te zagadnienia, ale mało. Ale w sumie pewnie trudno byłoby też inaczej zatytułować taką książkę... Mam też trochę niedosyt - książka mogłaby być obszerniejsza, dłuższa, można by jeszcze wielu innych gości zaprosić. Ale to tyle z minusów, poza tym książka jest bardzo dobra! Przy niektórych historiach to jakby cały świat wokół przestał istnieć - tak się wciągnąłem! Fakt, że może niektóre pytania czy stwierdzenia autorów były nieco nie na miejscu (np. "Żałosne"), ale ja je odebrałem jako prowokację do rozmowy (słabo odbitą przez rozmówców, przyznaję), a nie faktyczną ocenę osób, o których mowa. Właściwie wszyscy rozmówcy zrobili na mnie duże wrażenie, nawet duchowni, choć ten drugi nieco mniej pozytywne niż pierwszy. W przypadku tego drugiego to znów pomyślałem sobie że taka trochę naiwna ta jego wiara... ktoś widział postacie przed samą śmiercią i o, tyle wystarczy, to już potwierdzenie życia wiecznego ;) Albo on przeżył śmierć kliniczną i już jest pewien. A przecież to mogą być halucynacje umierającego mózgu (ku czemu się naukowcy chyba na chwilę obecną skłaniają), dlatego takie doświadczenia z pogranicza smierci absolutnie mnie nie przekonują (jedynie te mające miejsce w momencie kiedy mózg jest faktycznie nieaktywny). W każdym razie podsumowując: książka mogłaby być jeszcze lepsza, ale i tak już bardzo mi się podobała! "Nie spotkałam nikogo, kto na ostatniej prostej życia czerpałby pociechę z tego, że ma miliony na koncie i tytuł prezesa na wizytówce." (pdf.str. 27) "- Samobójstwo jest chyba szczególnie trudną sytuacją dla rodziny, bo pojawia się poczucie winy? - Czasem bardzo silne: rodzina obwinia się, że mogła coś więcej zrobić, zauważyć. Jednak może być tak, że to nie poczucie winy jest dla rodziny najtrudniejsze, bo w nim jest przynajmniej wrażenie kontroli. - To co bywa najtrudniejsze? - Bezradność. Myśl, że i tak nic nie mogli zrobić. Czasem w tej bezsilności pojawia się również dużo złości: na tę osobę, że mogła inaczej, ale też złość na system – że nikt nie pomógł, nie zauważył, że leczenie było źle dobrane. Śmierć samobójcza czy nawet jej próba, macie rację, jest dla rodziny zawsze szczególnie trudna. Mechanizmy obronne, ze względu na ilość i siłę emocji, mogą być w tym wypadku jeszcze silniejsze." (pdf.str. 247) - już kiedyś, przy okazji innej książki wspominałem, że to jest dla mnie niezrozumiałe. Może dlatego, że ja wiem, że samobójstwo jest najczęściej oznaką choroby (depresji), więc nie, nie mogli nic zrobić. Jestem więc przekonany, że ja z samobójstwem kogoś bliskiego pogodziłbym się o wiele łatwiej niż z jakimkolwiek innym rodzajem śmierci, bo bym to sobie tak tłumaczył, że ta osoba przynajmniej chciała umrzeć (może dlatego "chciała" że nie była zdrowa, ale jednak przynajmniej w swoich odczuciach chciała), a to chyba lepiej umrzeć kiedy się tego chce niż np. zostać zamordowanym kiedy się tego nie chce, co nie? A tu mi trochę wygląda jakby ci bliscy myśleli bardziej o sobie ("Może mogłem coś zrobić?!") niż o tym zmarłym (umarł bo "chciał" vs. umarł chociaż nie chciał). "- Czego boi się ktoś, komu umiera bliski? Tego, że sobie nie poradzi bez niego? Straty? - Myślę, że przede wszystkim straty. Nasz świat ma pewną liczbę ważnych składowych i bliska osoba jest jednym z nich. Mówi się, że przeżywamy żałobę po bliskim, ale naprawdę to jest żałoba również po sobie – wraz z odejściem bliskiej osoby tracimy świat, który znaliśmy, lubiliśmy, w którym czuliśmy się bezpiecznie. To nasza strata. I nie chodzi o to, że sobie bez tej osoby nie poradzimy. Większość ludzi wie, że jakoś sobie poradzi. Ale jednocześnie wcale nie chce radzić sobie bez niej. To naturalne, bo odchodzi ktoś, kogo kochamy." (pdf.str. 251-252) (przeczytana/przesłuchana: 16.02.2026) 5/5 [8/10]

Jakub Korus w swojej reportażowej książce „Surogatki. Historie kobiet, które rodzą »po cichu«” podejmuje temat, który w polskim społeczeństwie wciąż balansuje na granicy tabu, etycznego skandalu i prawnej próżni. Autor decyduje się na chłodną, niemal chirurgiczną analizę zjawiska, które dla jednych jest ostatnią nadzieją na rodzicielstwo, a dla innych formą współczesnego niewolnictwa czy bezlitosnej komercjalizacji ludzkiego ciała. Moja ocena tej publikacji to solidne 7/10. Korus wykonuje tytaniczną pracę dokumentacyjną. Zamiast opierać się na medialnych sensacjach, dociera do samych kobiet, które zdecydowały się na bycie surogatkami, a także do pośredników, prawników i rodziców zamawiających usługę. Największą siłą tego reportażu są głosy bohaterek. Autor oddaje im przestrzeń, pozwalając wybrzmieć motywacjom, które rzadko są czarno-białe. Często za decyzją o wynajęciu własnego brzucha stoi desperacja finansowa, chęć spłacenia długów czy zapewnienia lepszego bytu własnym dzieciom. Korus nie ocenia, lecz pokazuje mechanizmy rynku, który kwitnie w szarej strefie, gdzie brak jasnych regulacji prawnych naraża obie strony transakcji na ogromne ryzyko. Książka obnaża również brutalną prawdę o „turystyce prokreacyjnej”. Autor prowadzi nas przez granice państw, pokazując, jak różnice w prawie stają się towarem. Szczególnie poruszające są fragmenty dotyczące Ukrainy, która przed wybuchem pełnoskalowej wojny stała się europejskim centrum surogacji. Korus punktuje przedmiotowe traktowanie kobiet, które w kontraktach mają zapisane niemal każdy aspekt swojego życia – od diety po kontakty towarzyskie. To lektura, która wywołuje głęboki dyskomfort, zmuszając czytelnika do zadania sobie pytania o granice wolnego wyboru w świecie zdominowanym przez pieniądz. Jeśli chodzi o mankamenty, to momentami reportaż wydaje się nieco przeładowany danymi technicznymi i prawnymi zawiłościami, co nieco wybija z rytmu opowieści o ludziach. Choć rzetelność jest zaletą, niektóre rozdziały mogłyby zyskać na większej dynamice narracyjnej. Ponadto, choć autor stara się być obiektywny, czasem brakuje głębszego osadzenia problemu w kontekście filozoficznym lub szerszym społecznym sporze o definicję rodziny, co mogłoby wzbogacić tę i tak już wartościową pozycję. Podsumowując, „Surogatki” to ważny i potrzebny głos w debacie publicznej. Jakub Korus nie daje łatwych odpowiedzi, nie wskazuje winnych, ani nie rozgrzesza systemu. Zamiast tego serwuje nam rzetelny, bolesny i niezwykle autentyczny obraz świata, o którym wolelibyśmy nie wiedzieć, a który istnieje tuż obok nas. To książka dla osób o mocnych nerwach, gotowych na konfrontację z szarą strefą ludzkiej egzystencji. Lektura obowiązkowa dla każdego, kto chce zrozumieć, jak wielką cenę ma dziś marzenie o posiadaniu dziecka, gdy natura mówi „nie”, a rynek odpowiada „tak”. To mocny, rzetelny kawałek reporterskiej roboty.

Ciekawe spojrzenie na świat o którym zwykły człowiek z reguły mało wie. Książka przedstawia wiele ciekawych wątków w tym "profil" psychologiczny Meghan i Harrego. Czytając niestety nie można pozbyć się myśli, że autorka jest raczej negatywnie nastawiona do książęcej pary (chociaż kilkukrotnie zaznacza, że jej pozycja jest neutralna). Mimo wszystko warto przeczytać i porównać sobie opis z książki z kolorowymi zdjęciami na forach internetowych przedstawiające wszystko w kolorowych barwach.

Biografia. Wspomnienia. Pamiętnik. Na faktach. Migawki z ostrego dyżuru autora Franka Huylera z Nowego Meksyku – lekarza medycyny ratunkowej z bagażem doświadczeń szpitalnych i nie tylko. Książka jest niesamowita. Nie spodziewajcie się tylko anegdot i humorystycznego podejścia jak u Adama Kay’a, gdyż tego nie znajdziecie. Ta publikacja ma zupełnie inny wymiar i charakter. Ukazuje pracę chirurga przy dość ciężkich przypadkach , będących konsekwencją dziwnych i nietypowych zdarzeń. Autor zajmuje się przypadkami w skład , których wchodzą wypadki samochodowe, postrzały, pijacy, przedawkowanie narkotyków, bezdomność i wiele, wiele innych. Widać jak na dłoni zaangażowanych w pracę lekarzy, oczywiście nie wszystkich. Autor należy do tych pierwszych i wszystko głęboko przeżywa. Cudowny lekarz i wspaniały autor. ,,Mógłbym mówić o bólu, o tym ,że życie tego człowieka było bólem i degradacją, że pozostał mu tylko sprawiedliwy gniew w sercu i godność, jaka mu towarzyszy. Mógłbym powiedzieć ,że decyzja chirurga również wymagała czegoś bardzo podobnego do tej siły’’. Opisuje krótkie wyrywkowe chwile i przypadki ze swojej służby. Na tym jednak nie kończy . Umieszcza w swojej pracy elementy biograficzne o rodzinie, przyjaciołach i o sobie. Podaje przypadki medyczne poza zakresem swojego miejsca pracy. Przedstawia swoje codzienne życie na oddziale , znajdowanie choć kilku chwil osobistych dla każdego pacjenta, uściśnięcie dłoni, testy do zlecenia, zajęcie się prawdziwie i z zaangażowaniem w praktyki studenckie oraz pracę rezydentów. Do tego dokładają się elektrokardiogramy do odczytania, notatki , odpowiedzi na pytania, nadjeżdżające karetki, przechodzący pacjenci z oddziału na oddział, telefon komórkowy dzwoniący non stop, pagery. Można dojść do jednego wniosku. Medycyna jest bezsilna , jak ktoś się uprze mimo tragicznego zdrowia i chce żyć. A czasami jak wykazuje małą siłę woli i wydaje się, że choroba jest do pokonania to niestety nie ma dla niego ratunku. Nie ma jak widać nic pewnego w tej dziedzinie praktycznej wiedzy. Piękna książka. Chwilami trudna. Czasami dołuje, smuci. Kiedy indziej podbudowuje na duchu. Polecam tym, którzy lubią roztrząsać przypadki medyczne.

Wymęczyła mnie niesamowicie fizycznie i psychicznie, treść jest bardzo dobijająca, mimo że znam to zdarzenie i myślałam że się z nim oswoiłam. Jest w niej bardzo dużo szczegółów, zarówno z przebiegu zdarzeń ale też prywatnych historii ofiar i bohaterów. Nie jestem pewna czy polecałabym akurat tę książkę jako sposób zgłębienia tragicznych wydarzeń z 11 września.

"Obecnie nie mamy w swoim arsenale żadnego środka całkowicie likwidującego uczucie bólu, z wyjątkiem znieczulenia miejscowego, które może TYMCZASOWO zablokować całą transmisję impulsów elektrycznych. Środki znieczulające miejscowo nie nadają się do długoterminowego stosowania." Książka jest napisana językiem fachowym, medycznym żargonem, dlatego wymaga odpowiedniego skupienia, czasu, ciszy. Myślę, że nie jest skierowana do lekarzy, ale raczej dla ludzi pracujących z pacjentami, jak pielęgniarki, opiekunowie w dps, itp. Dla mnie była b. ciekawa.

Bardzo ważna książka poruszająca temat, który z tyłu głowy ma każda kobieta: aborcję. Zabieg, który powinien być przywilejem każdej z nas, a który stał się narzędziem opresji kobiet i kwestią polityczną. Ta książka oddaje głos kobietom po aborcji. Usłyszałam wiele historii, każda z nich inna. Jedne z bohaterek w ogóle nie chciały zostać mamami, dla innych był to nieodpowiedni moment w życiu, w najcięższych przypadkach mowa o wadach płodu. Jednak wszystkie te historie łączy jedno: bohaterki czuły ogromną ulgę na wiadomość, że nie muszą rodzić, a nie depresję czy traumę, jak próbują nam wmówić środowiska anti-choice. Niejednokrotnie podczas słuchania tej książki aż krew się we mnie gotowała! Bo to nie tylko książka o aborcji, ale też o patriarchacie i opresji kobiet. O tym, jak ingeruje się w nasze decyzje życiowe, naraża zdrowie ducha i ciała, jak próbuje się nas zastraszyć. Szczególnie oburzyła mnie historia nastolatki, która zaszła w niechcianą ciążę z gwałtu i chciała ją usunąć, ale do każdego szpitala jeździł za nią ksiądz z grupą wyznawców i namawiał ją do zachowania ciąży. Albo historia małżeństwa, które nie potrafiło zorganizować zabiegu usunięcia ciąży z letalną wadą płodu, bo lekarze powoływali się na klauzulę sumienia. Uważam, że tacy lekarze w ogóle nie powinni wykonywać tego zawodu. Rozdziały społeczno-historyczne trochę się dłużą, ale przeplatają się z relacjami kobiet, które doświadczyły aborcji, więc znużenie nie jest aż tak odczuwalne. Poza tym świetnie zarysowują one, jak ewoluowało podejście do aborcji na przestrzeni tysiącleci (!), nie tylko w Polsce, ale i na całym świecie. Właściwie dopiero niedawno z aborcji uczyniono temat tabu — coś, czego kobiety powinny się wstydzić. A najgorsze jest to, że o losach kobiet i ich ciał wciąż decyduje dziaderstwo — najczęściej księża i politycy, których ten temat nie dotyczy i którzy nie powinni mieć w tej sprawie nic do powiedzenia. Ta książka uświadamia, że aborcja była, jest i będzie, bez względu na to, jak bardzo politycy starają się nas zmanipulować. Dodatkowo poznasz tu numery wsparcia do organizacji zapewniających pomoc aborcyjną i dowiesz się, jak zorganizować usunięcie niechcianej ciąży, co jest kolejnym plusem. Polecam każdej kobiecie — bez wyjątku. (Wyzwanie czytelnicze LC na listopad 2025: Przeczytam książkę polskiego autora lub autorki wydaną po 2000 roku)

Książka Marty Wroniszewskiej to poruszający i wnikliwy reportaż, który otwiera oczy na bolesne realia systemu adopcyjnego w Polsce. Autorka przeprowadza czytelnika przez historie osób związanych z adopcją — dzieci wychowanych w domach dziecka i rodzinach zastępczych, dorosłych już adoptowanych, biologicznych rodziców, rodzin adopcyjnych oraz pracowników instytucji. Dzięki tym ludzkim opowieściom ujawnia nie tylko radości i sukcesy, ale przede wszystkim trudności, systemowe zaniedbania oraz emocjonalne zmagania wszystkich stron tego procesu. Wroniszewska pokazuje, że adopcja to nie tylko miłość czy „happy end”, ale często długotrwała, wymagająca praca z traumą, biurokracją i niedoskonałościami prawa. Reportaż jest napisany przystępnym językiem, pełen faktów, ale też głębokich, osobistych relacji — co czyni lekturę zarówno wartościową merytorycznie, jak i poruszającą emocjonalnie. To książka zmuszająca do refleksji nad tym, jak wygląda opieka nad najbardziej bezbronnymi w naszym społeczeństwie — i jak wiele jeszcze trzeba zmienić, by każde dziecko mogło naprawdę znaleźć swój dom.

Słowo "antyspołeczny" kojarzyło mi się ze przede wszystkim, nie wiedzieć czemu, ze zdemoralizowaną młodzieżą. Zanim przystąpiłam do lektury wyobrażałam, więc sobie, że Nick Pettigrew pracuje z trudną młodzieżą, próbując pomóc jej wrócić na właściwe tory. Tymczasem autor, jako pracownik do spraw zachowań antyspołecznych zajmował się interwencją, gdy mieszkańcy podległego mu rewiru cierpieli z powodu antyspołecznych zachowań swoich sąsiadów, rozumianych jako zachowania wywołujące dyskomfort, irytację, zaniepokojenie. Przykłady takich zachowań to hałasowanie, grożenie, okupowanie klatek schodowych przez narkomanów, czy zrobienie meliny narkotykowej ze swojego mieszkania. Funkcja ta nie ma swojego odpowiednika w Polsce, choć wydaje mi się, że warto byłoby skorzystać z istniejących w Wielkiej Brytanii rozwiązań, by móc chronić mieszkańców przed zakłócającymi spokój sąsiadami. Nick Pettigrew w swojej książce z jednej strony pokazuje skuteczne działanie systemu np. w przypadku przemocy domowej, gdy ofiara nie chce wytaczać swojemu oprawcy sprawy karnej, ale dzięki jego eksmisji ma możliwości szybkiego przerwania spirali przemocy, z drugiej zaś strony pokazuje też niewydolność systemu w wielu sprawach, ogrom biurokracji. Porusza problem alarmującego niedoboru mieszkań socjalnych, patologii niektórych rozwiązań. Bardzo ciekawa jest refleksja autora na temat legalizacji używania narkotyków, a także niewydolnej opieki psychiatrycznej, o której problemach dużo się mówi, ale mało robi, by je rozwiązać (wiele przypadków z którymi Nick Pettigrew pracował wiązało się właśnie z narkomanią bądź chorobą psychiczną). Temat legalizacji narkotyków jest kontrowersyjny, jednak czy obecne rozwiązania rzeczywiście zniechęcają ludzi do ich używania, czy też przede wszystkim skutkują rozwojem organizacji przestępczych? Książka napisana jest w formie dziennika, Nick Pettigrew opisuje rok swojej pracy. Początkowo jego zapiski wydawały mi się zbyt chaotyczne, autor wspominał o prowadzonych przez siebie sprawach, przechodząc szybko do kolejnych. Oddaje to chyba jednak dobrze rytm jego pracy, w której musi zajmować się wieloma problemami na raz i często nie zna ostatecznego zakończenia historii zgłaszających się do niego osób - w końcu towarzyszy im tylko do pewnego etapu. Gdy jego funkcja administracyjna się zakończy, nie ma możliwość dalszego śledzenia historii życiowych spotkanych w pracy ludzi. Okładka książki zachęca nas do lektury opisując ją jako "wyjątkowo zabawną", "rozmieszającą do łez". Autor lubuje się w ironii i czarnym humorze, jednak jego żarty wywołują tylko gorzki uśmiech. Jest to raczej trudna historia, opisująca problemy mieszkańców mieszkań socjalnych, a przede wszystkim jest to smutna opowieść o wypaleniu zawodowym, bezsilności, zmaganiu z własnymi problemami psychicznymi. Książka pokazuje cenę jaką płacą pracownicy, których zadaniem jest pomoc innym ludziom. Jaką decyzję podejmie na końcu Nick Pettigrew, czy po latach pracy na rzecz lokalnej społeczności nadal będzie chciał i nadal będzie mógł ją wykonywać, czy nadszedł już czas żeby odejść?

Ciekawie o przemyśle modowym, czyli o tym dlaczego ubrań jest wszędzie tak przerażająco dużo i z kazdym dniem jest ich coraz więcej i więcej, aż jesteśmy nimi zasypywani. Oraz o tym kto i w jaki sposób się na tym bogaci. Autorka opisuje też rożne pomysły na zrównoważoną modę, podejmowane przez producentów, większych czy mniejszych, którzy może i mają szczytne cele, nie podważam tego, ale tak w sumie to tez nakręca produkcje kolejnych ubrań. I funkcjonowanie kolejnych firm produkujących ubrania. Tak jak pomysły np na samodzielne drukowanie ubrań, czy wielkie wypożyczalnie ubrań, o których też pisze, nie są przecież, tak naprawdę, żadnym zrównoważonym działaniem, a jedynie nowym sposobem zarabiania na ubraniach, niszą do wykorzystania.

Wszyscy powinniśmy czytać, żeby wiedzieć przed czym się ustrzec... To nie jest powieść na zabicie nudy a literatura faktu, która ma zmusić do refleksji. Przykre, że niektórzy szukają w tej książce rozrywki i oceniają nie rozumiejąc. Osoby szukające dobrej zabawy powinny sięgać po inne tytuły. Po prostu...

Początek dosyć niemrawy, za dużo wątków biograficznych. Później nabiera tempa i czyta się już całkiem przyjemnie. Całość napisana językiem prostym a autor słusznie pomija zbędne technikalia, tak by przeciętny odbiorca nie miał problemów ze zrozumieniem tego trudnego zagadnienia. Kolejnictwo to niezwykła pasja, którą ta książka pomaga zrozumieć.

Wstrząsający zbiór 23 reportaży ukazujących rodzinę jako źródło udręki, przemocy i patologii. Autor, ceniony za warsztat (laureat Nagrody Kapuścińskiego), oddaje głos bohaterom z marginesu, relacjonując ich tragedie oszczędnym językiem. To trudna, ale wartościowa lektura o samotności i błędach systemu.

„Każdego dnia widziałem coraz czarniejsze słońce” – w skrócie tak wyglądała trzyletnia emigracja w Norwegii Piotra Mikołajczaka, współautora najlepszych (pewnie nie tylko moim zdaniem) polskich reportaży o Islandii. „NOrWAY” to historia bardzo osobista i prawdziwa, choć chciałabym myśleć, że była tylko jednym z wielu niepokojących snów autora. To Norwegia bez instagramowego filtra – „mroczny Eden” z Polakami w roli głównej, aż za bardzo wpisującymi się w gorzki stereotyp. Nie mogę oprzeć się wrażeniu, że kraj, który widziałam na własne oczy w pełnych barwach, w opisywanym przez Piotra okresie był czarno-biały niczym nasze wyobrażenia o czasach wojennych. Pewnie dalej taki jest, dla emigrantów przekonanych o tym, że zdołają schować się w nim przed bolesną przeszłością. Tymczasem Norwegia niczego nie obiecuje – wymaga zrozumienia i nagradza według sobie tylko znanych reguł. Podziwiam Piotra za odwagę w odsłanianiu tego, co pewnie najchętniej zakopałby w głębokiej nieświadomości. Za ironiczny język, którym sama nieraz broniłam się przed bezradnością, więc jest mi cholernie bliski. A przede wszystkim za to, że przetrwał – bo było warto i się dało, wbrew wszelkim znakom na niebie i ziemi. Biorę to sobie jako życiową dewizę.

Jestem fanem reportaży sądowych pani Kowalik i ta książka mnie nie zawiodła. Dostajemy tu sporą garść opowieści o zbrodniach i ich finałach przed sądem. Historii jest sporo, ich tematyka jest zróżnicowana a część z nich to głośne sprawy czytało się więc wciągająco i przyjemnie, choć czasem aż trudno uwierzyć, do jakich czynów zdolni są ludzie. Polecam!

Historie o przemytnikach w Polsce troszkę można było podejrzeć w programie telewizyjnym o straży granicznej, która codziennie odkrywa co to znaczy przemycanie kreatywne. Książka ta jest bardzo ciekawa i dokładnie opisuję to z czym mierzy się każdego dnia straż graniczna, czy inne jednostki zwalczające przemyt. Momentami książka mnie przytłaczała, ale mimo to uważam że dobrze że ją przeczytałam.

„Świat według pszczół” autorstwa Sarah Hambro to fascynująca podróż przez świat tych małych stworzeń w czarno-żółte paski, która w sposób przystępny łączy biologię, historię, kulturę i ekologię. Książka jest odpowiedzią na rosnące zainteresowanie pszczelarstwem, ochroną środowiska oraz zdrowym stylem życia. Sarah Hambro, będąca dziennikarką z Oslo, podjęła się zadania przedstawienia pszczół w różnych kontekstach – biologicznym, historycznym i kulturowym, przedstawia ona głębsze spojrzenie na relację między ludźmi a tymi ważnymi owadami, ukazując ich znaczenie dla środowiska i naszego społeczeństwa. Jednak, jak sama podkreśla, nie jest to podręcznik pszczelarza ani oparta na własnych badaniach książka, a raczej zbiór ciekawostek, które rzucają nowe światło na pszczoły. Autorka zaczyna od przedstawienia biologii pszczół, opisując ich cykl życia, rolę w ulu oraz zorganizowanie roju. Przekazuje informacje fachowe, ale robi to w sposób przystępny, dzięki czemu czytelnik może z łatwością zanurzyć się w fascynującym świecie pszczół miodnych. Jednak tak jak zostało wcześniej wspomniane, „Świat według pszczół” to nie jest suchy podręcznik – jest to przede wszystkim zbiór ciekawostek, anegdot i refleksji na temat uczłowieczenia pszczół. Warto tutaj zaznaczyć, że książka jest podzielona na rozdziały i każdy z nich dotyczy innych zagadnień — od opisu „krótkiego życia pszczół” aż po zagadnienia związane z ewolucją czy leczniczego działania miodu. Hambro w swojej książce podkreśla, że nasza relacja z pszczołami sięga głęboko w naszą historię. Pszczoły, zwłaszcza te miodne, były nieodłączną częścią naszego życia przez wieki. Autorka przekonuje, że nasze rozumienie pszczół jest ściśle związane z naszym rozumieniem świata i samych siebie. W społeczeństwie pszczół odnajdujemy elementy naszego własnego społeczeństwa, przypisując pszczołom cechy moralne i od wieków wykorzystując je jako wzorce do naśladowania. Książka Sarah Hambro to także podróż przez historię poznawania pszczół. Autorka przedstawia kluczowe postacie, takie jak Arystoteles, Swammerdam, Huber i von Frisch, którzy mieli kluczowy wpływ na rozwój naszej wiedzy o tych owadach. Opisuje ich badania, odkrycia i czasem dziwaczne teorie, które były wyrazem ówczesnej niewiedzy i ograniczonych źródeł na temat pszczół. Interesującym aspektem książki jest także spojrzenie na kulturowe znaczenie pszczół. Autorka analizuje, jak pszczoły i miód wpisały się w naszą kulturę, od starożytności po współczesność. Równocześnie Hambro zwraca uwagę na obecne zagrożenia dla pszczół, takie jak klimat, rozwój zrównoważony i śmiertelność pszczół, apelując o bardziej odpowiedzialne podejście do tych istot. Publikacja ,,Świat według pszczół" autorstwa Sarah Hambro, mimo wielu ciekawych informacji na temat pszczół, niestety momentami traci się w narracji i stylistyce. Autorka stworzyła zbiór anegdot i ciekawostek, jednakże informacje fachowe są przerywane fragmentami bardziej literackimi, co prowadzi do pewnego rozproszenia treści. Podsumowując, "Świat według pszczół" autorstwa Sarah Hambro to książka skupiająca się na fascynującym świecie pszczół i ich znaczeniu dla ludzkości. Autorka eksploruje różnorodne aspekty życia pszczół, od ich biologii po wpływ na ekosystemy i gospodarkę. To książka, która zmusza nas do zastanowienia się nad naszym miejscem w przyrodzie i naszą odpowiedzialnością za ochronę tego kruchego ekosystemu.