W końcu i ty zapłaczesz. Z Baku do stóp Araratu

Niezywkle wciągająca historia Nepalczyków. Książka przedstawia różne odłamy ich życia, poprzez sektor turystyczny, religię czy szeroko budzące kontrowersje związane z ich kulturą. Ale właśnie poprzez zetknięcie się z takimi tematami, wyłania nam się prawdziwy obraz ludzi gór. Przez książkę płynęłam, język autorki jest barwny, pełen ironii i metafor, co doceniam! Czuć, że ma ona ogromną wiedzę na temat kultury Orientu, co jedynie podkreślają kolejne rozdziały reportażu. Polecam!

,,Po bezdrożach Alaski" to relacja ze stażu, który Pan Bielak będący doktorantem odbył na Alasce. Książka napisana wnikliwym językiem skupia się przede wszystkim na obserwacji przyrody, co wcale nie nuży. Relacja do końca jest wartka i szybko się czyta. Jedyny ,,zgrzyt" to fakt, że autorowi zupełnie obce jest pojęcie ,,poprawności politycznej", co może niektórych razić.

To nie jest ksiazka o slynnym pociagu. Jest to opowiesc o sweetie widzianym z jego okien, jak i wspolczesniego okay, gdyz autor odtwarza trase pierwszego przejazdu. Jest to opowiesc o miastach wtedy I dzisiaj. Dla mnie rewelacyjna, chociaz jak ja kupowalem kilka lat temu nie doczytalem jakos podtytulu, a okazala sie strzalem w dziesiatke.

Bardzo podobała mi się ta książka, swobodny sposób operowania słowem przez autora i nie rozumiem, skąd taka niska ocena na LC, ale... No, być może stąd, że nie jest to do końca książka o Koreańczykach. W takiej samej mierze to książka o autorze, gdzie opisuje on nie tylko swoje życie osobiste i pracę w Korei, ale także poświęca sporo miejsca rynkowi motoryzacyjnemu i kolejnym modelom Hyundaia. Choć jest to ciekawe, to jest tego za dużo w kontekście głównej tematyki, o jakiej miała być ta publikacja. Oczywiście dowiemy się również z niej jak się żyje w Korei, trochę o jej historii, mentalności Azjatów, czy o najważniejszych różnicach pomiędzy kulturą Wschodu i Zachodu. Tyle, że proporcje są tu trochę zachwiane - za mało o Koreańczykach (czuję tu niedosyt), za dużo o autorze. Gdyby autor trochę popracował nad tym, żeby nie pisać tyle o samochodach, a skupił się bardziej na ludziach, byłoby idealnie.

Dobrze napisana, wyczerpująca, ale przede wszystkim świetnie udokumentowana (źródła, przypisy) biografia Antoniego Macierewicza kończąca się na 2018 roku. Annie Gielewskiej i Marcinowi Dzierżanowskiemu udało się w nieautoryzowanej biografii uchwycić wielowymiarowość postaci Macierewicza, jako polityka i człowieka, przy czym podczas lektury nie miałem wrażenia (co często ma miejsce, gdy ktoś pisze o tak skrajnie postrzeganych postaciach) pisania pod z góry ustaloną tezę, zamiast tego mamy tutaj obraz człowieka i polityka, który można uznać za obiektywny. Jakiego więc dostajemy Macierewicza? Niewątpliwie człowieka z zasługami dla opozycji (stworzył ideę KOR-u), ale też pragmatyka i indywidualisty kochającego władzę i nie znoszącego nad sobą żadnej zwierzchności, który potrafi (celowo lub nie) rozpirzyć każdą organizację, która będzie na tyle naiwna żeby przyjąć go w swoje szeregi (jedynie Kaczyński dał radę wykorzystać antkowe "talenty"). Książkę czytało mi się bardzo dobrze, żywot Antoniego jest ukazany w szerszym kontekście, Gielewska i Dzierżanowski wykonali świetną robotę docierając do nieprzebranej wręcz ilości archiwalnych materiałów (akt, czasopism, materiałów wideo) oraz świadków opisywanych wydarzeń - ujęli mnie tą dziennikarską rzetelnością, która niestety nie jest* (a powinna) być oczywista - widać, że poświecili tej biografii kawał swojego zawodowego życia. Czego w książce nie uświadczymy? Jednoznacznych ocen i opinii. Ot, chociażby o domniemanej współpracy Macierewicza z rosyjskim wywiadem - nie ma na to twardych dowodów, więc pozostawiamy fakty i plotki opinii czytelnika. Podobnie jest z wieloma innymi niejasnymi faktami z życia byłego ministra obrony narodowej i wielkiego lustratora i likwidatora - za autorów mówią fakty, swoją drogą w większości dla Macierewicza druzgoczące. Książka kończy się w 2018 roku, wraz ze zdymisjonowaniem Antoniego Macierewicza ze stanowiska szefa MON-u. Zostawiła mnie z poczuciem nieoczekiwanej satysfakcji i wielkiego zaskoczenia, nie spodziewałem się, że dostanę biografię tak bezstronną, tak dobrze udokumentowaną, a jednocześnie tak przyjemną w odbiorze, myślę, że powinien ją przeczytać każdy zainteresowany polskim życiem politycznym ostatniego czterdziestolecia, czyli wszystkim co przed PiSem . *na przykład w książce Renaty Grochal o Zbigniewie Ziobrze przypisów nie uświadczysz, a bibliografia jest mizerna, jak majątek polskiego parlamentarzysty ujawniony w zeznaniu podatkowym.

Wstrząsająca opowieść o ’ndranghetcie, mniej znanej siostrze cosa nostry i camorry, włoskim wymiarze sprawiedliwości i o tych, które zdecydowały się, ryzykując życie, opowiedzieć o przestępczej działalności swoich bliskich. I właściwie każda z tych trzech opowieści jest fascynująca. Tysiące sposobów na przestępcze wzbogacenie, od handlu narkotykami na przemysłową skalę, przemyt, wymuszenia, defraudacje krajowych i europejskich dotacji. Od brutalnych morderstw, życia w teoretycznie odciętych od prądu i wody pustostanach Mediolanu, piwnicach – bunkrach w kalabryjskich miasteczkach, po przestępstwa białych kołnierzyków i umowy potwierdzane uściskiem dłoni w apartamentach najdroższych hoteli. Jednocześnie opowieść o rodzinnych klanach, sukcesji stylu życia i miejsc do ściągania haraczy i sprzedaży narkotyków. A z drugiej strony o pracy włoskiego wymiaru sprawiedliwości. Często nieudolnego, ale mimo wszystko pełnego zdeterminowanych ludzi. I o ile każda z tych opowieści wciąga, to sposób w jaki są ze sobą splecione zaczyna w pewnym momencie męczyć. Mam wrażenie, że skupienie się na jednej bohaterce i zręczniejsze splecenie losów pozostałych dałoby lepszy efekt.

Mnie akurat nie rozczarowała. Co więcej, sposób opowiadania krótkich historii na temat Chin przez autora uznaję za odpowiedni – pasujący mi. Otwarty, nieprzeintelektualizowany, skromny. A wszystko na estetycznym papierze, z załączonymi tu i tam fotografiami. Można wybaczyć kilka literówek.

Z racji dalszego zagłębiania się w kulturę niderlandzką i naukę języka tego kraju postanowiłam dać szansę tej pozycji, która w pierwszym odruchu przyciągnęła mnie do siebie okładką, a w drugim - zakresem tematycznym. Bo mamy tutaj rozważania na temat bogactwa Niderlandów, jego ciekawej historii, niewolnictwa, kolonializmu, imigrantów, tolerancji, narkotyków, sportu, kanałów i z grubsza wszystkiego z czym może lub nie kojarzyć się ten kraj. Pomijając jakieś pojedyncze fragmenty dotyczące np sportu i rozgrywek piłkarskich, które lekko mnie nudziły, ponieważ nie jest to zdecydowanie mój ulubiony temat, cała reszta była bardzo interesująca z różnych punktów widzenia. Nie jest to książka stricte wyczerpująca temat jakim są Niderlandy, ale poruszająca wątki, o które może się obić ktoś, to zdecyduje się na przeprowadzkę do kraju tulipanów i wiatraków. Ben Coates jako Anglik mieszkający od kilku lat w NL ma dosyć świeże podejście do różnych tematów i nie unika porównań do swojego ojczystego kraju. Dla mnie ta książka była bardzo przyjemna w odbiorze - nie za lekka, nie za ciężka, aczkolwiek czytając w oryginale momentami miałam problemy ze zrozumieniem, co bardziej skomplikowanych rzeczy, jednak jest to do przeskoczenia. Jest to fajne kompendium wiedzy dla kogoś kto planuje się przeprowadzić do NL lub też jest tak od niedawna, bo podejmuje tematy, o których czasem zapomina się wspomnieć przy okazji rozmowy o tym kraju. Jeśli wyszłaby druga część, to bez wahania bym po nią sięgnęła, żeby jeszcze bardziej zatopić się w te niderlandzkie kanały :) ///29.03.24///

Omawiana tematyka książki „Białoruś. Imperium kontrastów” to próba reporterskiego uchwycenia kraju, który dla większości Polaków pozostaje najbliższym, a zarazem najbardziej zagadkowym sąsiadem. Artur Zygmuntowicz zabiera nas w podróż po państwie zawieszonym między postsowiecką nostalgią a nieśmiałym nowoczesnym europeizmem, między sielską wsią a monumentalnym, sterylnym Mińskiem. Fabuła tej podróżniczej relacji opiera się na przemierzaniu kolejnych obwodów, spotkaniach z przypadkowymi ludźmi i próbie zrozumienia fenomenu „białoruskości” – tożsamości budowanej w cieniu potężnego sąsiada ze wschodu i pod twardą ręką wieloletniego reżimu. Autor stara się pokazać Białoruś nie jako skansen, ale jako żywy organizm pełen sprzeczności, gdzie pod warstwą porządku pulsują niewypowiedziane lęki i ciche nadzieje. Moja ocena tej pozycji to 6/10. Szybki werdykt brzmi: to rzetelna, poprawnie napisana relacja z podróży, która jednak ślizga się po powierzchni opisywanych zjawisk, nie oferując czytelnikowi głębszej analizy politycznej czy socjologicznej, której można by oczekiwać od reportażu o tak dynamicznym regionie. Zygmuntowicz napisał książkę, która dobrze sprawdzi się jako wstęp dla kogoś, kto o Białorusi nie wie niemal nic, ale dla osób śledzących sytuację na Wschodzie, okaże się pozycją zbyt zachowawczą i wtórną. Największym atutem książki jest jej warstwa wizualna i plastyczność opisów. Zygmuntowicz ma oko do szczegółów – potrafi barwnie opisać architekturę grodzieńskich uliczek, surowość betonowych sypialni Mińska czy spokój poleskich bagien. Czytelnik niemal czuje zapach benzyny na stacjach benzynowych i smak taniej kawy w przydrożnych barach. To proza sensoryczna, która skutecznie przybliża fizyczność opisywanego kraju. Spotkania z ludźmi: Krótkie rozmowy z mieszkańcami bywają autentyczne i pozwalają poczuć mentalność ludzi, dla których stabilizacja jest często cenniejsza niż wolność. Obiektywizm: Autor stara się unikać protekcjonalnego tonu, tak częstego w relacjach zachodnich dziennikarzy piszących o Wschodzie. Próbuje zrozumieć swoich rozmówców, zamiast ich oceniać. Ogólnie rzecz biorąc książka jest poprawna, ale brakuje w niej autorskiego „pazura” i odwagi w wyciąganiu wniosków. Największym mankamentem jest fragmentaryczność i powierzchowność. Zygmuntowicz podróżuje, obserwuje, notuje, ale rzadko wchodzi pod skórę białoruskiego systemu. Otrzymujemy serię pocztówek, które – choć ładne – nie układają się w spójną diagnozę społeczną. Brak pogłębionego kontekstu: Książka zbyt mało miejsca poświęca mechanizmom władzy i skomplikowanej historii, która ukształtowała dzisiejsze postawy Białorusinów. Przewidywalność: Wiele z opisanych sytuacji to reporterskie klisze – spotkanie z milicjantem, zakupy w państwowym sklepie, zachwyt nad czystością ulic. Brakuje tu odkrywczości, która wyróżniałaby tę pozycję na tle innych publikacji o tym kraju. Myśl przewodnia książki mogłaby brzmieć: Białoruś to kraj, w którym czas płynie inaczej, ale autor zbyt często zapomina spytać, dlaczego właściwie ten zegar się zatrzymał. Uważam, że Białoruś. Imperium kontrastów” to lektura bezpieczna i poprawna – literacki odpowiednik solidnego przewodnika turystycznego z ambicjami na reportaż. Książka dostarcza przyjemności z czytania o egzotyce bliskiego zasięgu, ale pozostawia z poczuciem niedosytu u każdego, kto chciałby zrozumieć, co naprawdę kryje się pod tą wyprasowaną, białoruską codziennością.

Literatura górska jest przedziwna. Zaskakująca i wciągająca. Tym razem Messner. I naprawdę o życiu. Kiedy w Polsce tworzono różne biznesy, by móc chodzić po górach. On stworzył z tego chodzenia biznes. Taki Tomek Sawyer. Bez echa nie pozostają nasze polskie akcenty. Ale to już w książce. Polecam. Choć jak zawsze łatwo nie jest😀 Ja po prostu lubię przestrzeń. https://www.instagram.com/p/CID2T8ThyDa/?utm_source=ig_web_copy_link

To nie jest tak zła książka, jak by wskazywały niektóre recenzje tutaj. Zupełnie nie zgadzam się, że jest tu wywyższanie się. Autora wkurzyło zetknięcie z tymi czy innymi służbami, to napisał od serca, i słusznie, bo to pasuje do prostego ducha tej książki. Też nie przyjmuję narzekań, że autor się nie przygotował do wyprawy – gdzie było napisane, że to profesjonalnie zaplanowana wyprawa? Czy książki trzeba pisać tylko o tych wyjazdach, gdzie wszystko szło jak po sznurku? Jak wziąć miarę, że opisana jest spontaniczna wyprawa zwykłych ludzi w wieku okołostudenckim – to książka spełnia oczekiwania. Przemyślenia raczej płytkie i chaotyczne, w kilku sytuacjach faktycznie bohaterowie sami sobie ściągnęli na głowy kłopoty – ale takie czasy, taki wiek. Język też mi się niezbyt podobał, ale do zniesienia. Niektóre anegdotki trzeba traktować z przymrużeniem oka, widzę w nich sporo literackiej fantazji. Zwłaszcza że na zakończenie autor przyznaje, że książkę spisał 15 lat po wyprawie, pomagając sobie notatkami. Nie nudzi zbytnio, dałem się zaciekawić kilka razy. Jako audiobook sprawdziła się dobrze.

Książka „Moje życie z Princem” wywarła na mnie mieszane wrażenia. Z jednej strony, czytało się ją dość dobrze, jednak stylistycznie i pod względem narracji momentami była przeciętna. Niektóre fragmenty były mało angażujące, a fabuła miejscami wydawała się powtarzalna. Z drugiej strony, dzięki tej lekturze dowiedziałam się kilku ciekawych i nowych informacji o życiu Princa, które nie są powszechnie znane. To był zdecydowanie największy plus tej książki — pozwoliła lepiej poznać osobowość i kulisy życia artysty. Podsumowując, książka jest przeciętna, ale dla fanów Princa i osób zainteresowanych jego życiem może okazać się wartościowa ze względu na unikalne szczegóły.

Ciekawa, przyjemna, napisana lekko dzięki czemu przyjemnie się czyta. Nieco mało zdjęć. Niestety trochę zaczynało irytować to, ze w jednym rozdziale jest powtórzone cztery razy to samo zdanie. Ogólnie powtórzeń jest dużo, tak jakby rozdziały nie byly pisane ciągiem, a równoległe. Zrozumiałam za pierwszym razem, że "królowa wolała unikać problemów i czekać aż same się rozwiążą". To trochę irytowało za piątym razem. Dużo literówek i pomyłek. Przez te błędy i monotonię niestety muszę dać 6 gwiazdek, ale to dobra pozycją dla kogoś kto zaczyna przygodę z rodziną królewską

Unikatowy opis z samego środka wojny obronnej w 1939 roku,szczególnie jeśli chodzi o obronę Warszawy.Dodatkowo autor był cywilem/obserwatorem co pozwalało mu spojrzeć na wszystko z niezamierzonym, ale szczerym obiektywizmem.Dużym atutem jest też świetnie poprowadzona narracja,autor wyśmienicie posługuje się polskim językiem pisanym.

Bardzo dobra książka, która szokuje i zaskakuje, zarówno pozytywnie jak i negatywnie. Autor związany jest ze Szwecją od ponad 45 lat - zawodowo, zarobkowo, turystycznie, towarzysko, a więc przez wszystkie te lata miał wyjątkową okazję obserwować jak zmienia się ten kraj i jego mieszkańcy, jak zmienia się podejście władz i instytucji do prawa, swobód obywatelskich, cudzoziemców, zwłaszcza tych z krajów islamskich. Książka jest świetnie napisanym - czasem ze swadą i humorem - reportażem, poruszającym bardzo ważne kwestie społeczne i kulturowe naszych zamorskich sąsiadów z północy. Wplecione są w jej treść bardzo ciekawe historie Polaków mieszkających w Szwecji, jak znamienity polski grawer - Czesław Słania, projektant i twórca znaczków pocztowych i banknotów, od 1959 roku pracujący w Szwecji, prof. filozofii Uniwersytetu Sztokholmskiego -Aleksandra Orłowskiego (właściwe nazwisko Satz), czy hrabiego Jana Potockiego, osiadłego w Verborgu, ogromnego pasjonata i miłośnika sztuki, prowadzącego słynny antykwariat. Mnie niezmiernie zaciekawiła pokazana przez autora problematyka społeczna, odnosząca się do systemu prawnego i penitencjarnego, szkolnictwa i pomocy osobom niepełnosprawnym, edukacji seksualnej, która w szwedzkim systemie rozpoczyna się już w wieku przedszkolnym (wyobraźmy sobie co by u nas się działo w takiej sytuacji, jakie komentarze serwowałaby nam prasa prawicowa na czele z kk), ale też pragmatycznego podejścia do wielu problemów natury społecznej i gospodarczej. Szwedzi nie ładują bezsensownie ogromnych pieniędzy w utrzymanie upadających fabryk czy innych zakładów przemysłowych, wychodząc z założenia, iż lepiej przeznaczyć je na kursy doskonalące dla pracowników, którzy w efekcie zamknięcia czy bankructwa ich pracodawców, stracą pracę, niż topić je w czymś, co nie daje gwarancji przetrwania. Szokuje i wprost bulwersuje informacja o szwedzkiej "dbałości" o prawa dziecka; w tym kraju rocznie odbiera się rodzicom od 10 do 12 tysięcy dzieci, które często, mimo bycia rodzeństwem, są rozdzielane - jedno trafia do sierocińca, drugie przydzielane jest jakiemuś samotnemu alkoholikowi czy narkomanowi, na którego konto wpływa zapomoga "na zadbanie i utrzymanie w dobrym zdrowiu darowanego wychowanka. Jaką korzyść ma w takim związku dziecko - to akurat nie jest specjalnie brane pod uwagę. Liczy się fakt, że alkoholik ma okazję się zresocjalizować, pełniąc rolę zastępczego rodzica." Takich szokujących polskiego czytelnika smaczków i ciekawostek znajdziecie w tej książce bardzo wiele, niektóre bulwersują, inne wprost przerażają, jak zapoczątkowana przed wielu laty przez szwedzkie władze idea multi-kulti, która dziś porządnie Szwedom daje się we znaki, co wynika z odgórnie narzuconego sposobu zachowania i zaniku umiejętności samodzielnego myślenia mieszkańców, którzy zakorzenione mają, że wszelka krytyka islamskich mieszkańców Szwecji, ich zachowań i niechęci do aklimatyzacji, to rasizm czy wręcz nazizm. Nie wszyscy jednak zamierzają milczeć w tych sprawach. Autor w końcowej części swojej opowieści o Szwecji, która ma tak wiele dobrego i złego, tak wiele wzorów do naśladowania, jak i rzeczy godnych potępienia, napisał tak: "Mimo dużego sentymentu do kraju, w którym spędziłem parę ładnych lat, nietrudno jest mi stwierdzić, że szwedzcy politycy nie dorośli do kierowania swoim państwem w sposób odpowiedzialny. Nałogowo uprawiają poprawność polityczną, która zaciemnia im obraz świata, a w konsekwencji odbiera możliwość samodzielnego myślenia. Ich infantylna wiara w powodzenie idei multi-kulti doprowadziła w ciągu kilku lat do tego, że najbezpieczniejszy kraj świata rywalizuje w tej chwili z Republiką Południowej Afryki o miano najniebezpieczniejszego. Co gorsza, zwykli 'udziałowcy' tego horroru nie potrafią wymienić sobie polityków! A to już jest, niestety, choroba społeczna, na którą, póki co, nie ma szczepionki." Według autora Szwecja to już nie raj, ale przedsionek piekła. Mocno się rozpisałam, choć rzadko mi się to zdarza, ale szczerze przyznam iż jest w tej książce jeszcze mnóstwo wartych wspomnienia i opisania problemów i ciekawostek, ale poznanie ich pozostawię już tym czytelnikom, którzy wezmą do rąk tę naprawdę ciekawą publikację.

Czytelnicy bloga dość dobrze wiedzą, że tematyka monarchii brytyjskiej mnie pociąga od lat. Opiniowana książka jest e - bookiem, zakupionym na Woblink. Marka Rybarczyka - też nie trzeba przedstawiać - zajmuje się on od lat Windsorami. E - book przeczytałem dość szybko, czytnik bowiem wymaga nieco innego tempa. A Autor prowadzi nas przez meandry "Firmy" bardzo ciekawie i rzetelnie. Jest to pozycja nie tyle pełna ciekawostek, co pełna sensacji, a jej lektura przyprawić może Czytelnika o rumieńce. Sporo jest o Lady Di - jak to książę Karol w przeddzień ślubu oznajmił jej, że nie jest w niej zakochany. Diana czuła się prowadzona do ołtarza jak owca prowadzona na rzeź. Ale to już wiemy. Kamila dziś wiernie Karolowi towarzyszy w jego ekscentryzmie i wszelakich dziwactwach. Królowa Wiktoria - nie taka, jak ją malują . Nienasycona życia, do momentu objęcia tronu pilnie strzeżona przez swą matkę. Po śmierci Alberta nakłada czarne szaty wdowy, ale - co ciekawe - nie stroni od mężczyzn. Wiktoria jest znana z tego też (między innymi) - że w sprawach publicznych bardzo odsuwała się od nich - i - w myśl niespisanej brytyjskiej konstytucji - nie mieszała się w politykę. Nazywano ją też "Panią Brown" - gdyż bardzo zbliżyła się do swego koniuszego. Pokochała też Balmoral - który uwielbia miłościwie panująca Elżbieta II. Książę Harry - też o nim wiele w tej pozycji. Wyłamał się z systemu. Buńczuczny książę, który bardziej niż William przeżył śmierć Diany w 1997 roku. Z szalonym okresem dojrzewania. Książę Karol - służący prasują mu sznurówki, wyciskają pastę do zębów na szczoteczkę. Karol niestety miesza się w politykę - czym doprowadza do czerwoności brytyjski establishment. Królowa Elżbieta - służbista. Szefowa "Firmy". Nie znosi kotów, uśmiecha się przeważnie jedynie do swoich koni i piesków. Ale - jak wspomniałem - służbistka. Książka jak wspomniano wyżej - może wywołać rumieńce. Ta książka Marka Rybarczyka jest nieco inna od poprzednich. Bez ogródek pisze on o skandalach , jakie towarzyszą arystokracji na Wyspach i poza nimi. Wspomina o poważnym przez nich łamaniu prawa, i o tym - jak to prawo miejscami w historii było inne dla plebsu, a inne dla mających "błękitną" krew. Książkę czyta się szybko. Na końcu jest bibliografia w języku angielskim oraz ciekawe ilustracje. Pełna ciekawostek, porywająca i zaskakująca. Naprawdę wiele w niej o skandalach - mniejszych - bądź większych brytyjskich elit. Czy polecam ? Tak, ta książka Marka Rybarczyka jest inna od dotychczasowych .

Autorka z pewnością włożyła ogrom pracy reporterskiej, niemal wywiadowczej, by dotrzeć do wszystkich przedstawianych osób i organizacji. Ciężar tematyki i materii jest znaczny, tym większy szacunek wobec dokonań. Temat praw kobiet, jakże ważki, niestety nie traci na aktualności i warto w tym kontekście sięgnąć po tę pozycję. Uwaga, nie jest to lektura "łatwa i przyjemna" ze względu na powszechność przemocy i nadużyć wspominanych w historiach kobiet.

Adama Jarniewskiego obserwuję od lat na instagramie, gdzie wrzuca piękne zdjęcia z Grenlandii. Od dłuższego czasu też chodziła za mną jego książka o tej wyspie, aż w końcu zabrałam się za lekturę. Nie zaprzeczę, z pewnymi obawami, bo już niejednokrotnie "przejechałam się" na książkach blogerów, napisanych tak, jakby był to kolejny - tym razem nieco dłuższy - wpis na blogu. Nieco podobnie było z "Nie mieszkam w igloo", jednak Jarniewski uporządkował swoją książkę w miarę składną całość - będącą jego historią wyprowadzki na Grenlandię i życia tam. Owszem, wiele rozdziałów nie jest ze sobą powiązanych ani ułożonych chronologicznie, inne idealnie pasują do blogowych ciekawostek, ale całość czytało się całkiem przyjemnie :). Autor mieszka na Grenlandii już od kilkunastu lat, "Nie mieszkam w igloo" to książka powstała po dziesięciu latach spędzonych na wyspie. Jarniewski przeprowadził się na Grenlandię do swojej ciężarnej dziewczyny i dzięki jej pomocy mógł dość szybko i w miarę bezboleśnie poznać ten - tak inny od polskiego - świat. Długie zimy, polowania, mieszanka języków, lokalne tradycje... Sporo tu fajnych ciekawostek, a do tego - co uwielbiałam już na instagramie, więc musiało spodobać mi się też w książce - wiele pięknych zdjęć ukazujących surowe piękno grenlandzkich krajobrazów. "Nie mieszkam w igloo" to przyjemna i ciekawa lektura, przybliżająca czytelnikowi życie codzienne na jednej z najbardziej interesujących wysp na świecie ;).

6/10 Sam pomysł podróży śladami Daniela Vettera, który w XVII wieku odwiedził Islandię i napisał z tego wydarzenia relację był naprawdę świetny. Wykonanie pewnie też. Gorzej z jego opowiedzeniem. W skrócie mówiąc książka Piotra Milewskiego jest swobodnym zapisem podróży autora po krainie lodu i ognia. Ot zwyczajna podróż, delikatnie okraszona rozmowami z napotkanymi ludźmi. Czyta się to przyjemnie, jednak dla mnie - człowieka dogłębnie zakochanego w Islandii - to za mało. Jak na reportaż brakuje mi bardziej dogłębnego wejścia w temat kraju na północy. Większej ilości rozmów, większego pokazania przyrody, próby odpowiedzi na pytanie „jakim krajem jest Islandia?”. Może to być ciekawa lektura dla kogoś, kto jeszcze na wyspie nie był lub kto jeszcze o niej nie czytał - jako wprowadzenie do tematu.

Bardzo ciekawy pomysł redakcyjny. Zaczynamy...od końca, żeby wrócić na początek historii. Moim zdaniem stanowczo zbyt obszerna. No, cegła normalnie. Bardzo dużo powtórzeń niczego do treści nie wnoszących do treści i w żaden sposób nie poglebiajacych wiedzy o OB. GC. A tytuł:Biała flaga pojawiający się co kilka stron, z czasem, irytującym się staje. Blisko 650 stron. Myślę, że o połowę za dużo. Czytaliby się dynamiczniej(?).