Grzech pierworodny w Wilmslow

Spokojne norweskie miasteczko. Święty spokój i nuda wyznaczają rytm każdego dnia. Życie pełznie do przodu, dzień po dniu tak samo. Wydawać by się mogło, że policjant w takim miejscu odnajdzie raj na ziemi. Tylko z pozoru. Komisarz Arne Hilmen wiedzie tutaj życie, które dusi go. Przytłacza. Wypala. W pracy nuda, w życiu prywatnym nuda a za oknami najczęściej wiatr, deszcz, szarość i chłód... Zero perspektyw na jakąkolwiek zmianę. Życie do przeżycia. Nic ponadto. Pewnego dnia coś się zmienia. Komisarz Hilmen włącza czujność. Jego policyjny zmysł wyczuwa coś, co nie daje mu spokoju. Musi to zbadać, choć badać w zasadzie nie ma czego. Na zawał umiera starsza kobieta, w okolicy z niewyjaśnionych powodów uruchamiają się alarmy, pękają szyby w oknach, obrywają się rynny itd. Z pozoru nic niezwykłego. Najzupełniej normalne wypadki, które, jak wiemy, chodzą po ludziach. Ale komisarz Hilmen widzi w tej sprawie coś więcej. Nuda popycha go do śledztwa, które w zasadzie nie ma sensu. Im dalej brnie w nim, tym bardziej wydaje się popadać w szaleństwo. Dochodzi do tego, że z nikim nie dzieli się swoimi spostrzeżeniami, a całe śledztwo prowadzi w tajemnicy. Książka wyróżnia się fabułą. Czy na plus? Ciężko powiedzieć. W obecnym zalewie powieści kryminalnych na pewno jest czymś innym. A z innością już jest tak, że albo ją akceptujemy, albo odrzucamy. Ja z lektury jestem zadowolony, choć w powieści nie znajdziemy jakiegoś wyraźnego punktu kulminacyjnego czy wartkiej akcji. Jest za to świetnie oddana atmosfera senności i nudy. Bohaterowie komponują się z tym klimatem i zlewają się z tłem. Mamy Arne Hilmena i jakiś innych ludzi, którzy znikają tak szybko, jak szybko się pojawili. Podobnie jest z jego śledztwem. Jest, za chwile go nie ma by za chwil kilka wypłynęło znowu. Muszę się przyznać, że personalia autora kompletnie nic mi nie mówiły. Po kilku stronach uznałem go za kolejnego skandynawskiego pisarza. Klimat powieści tylko mnie w tym utwierdził. Jakież było moje zdziwienie, gdy okazało się, że to Polak. Powieść, choć do wybitności jej daleko, została mi w głowie. Nie żałuję czasu spędzonego na lekturze. Zakończenie też nie daje jasnej odpowiedzi, o co w tym wszystkim chodzi. Może to celowo niedomknięta furtka dla kontynuacji?

Moim błędem w podejściu do tej powieści było odgórne przekonanie, że to typowy kryminał. Może dlatego, że tak się zaczął. Od postaci najważniejszej zaraz obok mordercy, czyli od śledczego. W tym wypadku był nim detektyw Calvino. Półkrwi Włoch, który przejął się opinią Tajów, że każdy faranga, czyli cudzoziemiec, jest kreatywny. Ta wzięta sobie do serca kreatywność ostatecznie doprowadziła do bardzo niebezpiecznej sytuacji, zmuszającej go do natychmiastowego opuszczenia Bangkoku. Przymusowy urlop miał spędzić w hotelu innego miasta, ale okazało się, że Calvino nie tylko tropi nieszczęścia innych, ale nieszczęścia lubią podążać również za nim. A dokładnie morderstwo dziewczyny, które spadło mu z nieba, czyli z balkonu umieszczonego nad jego apartamentem. Miejscowa policja głównego podejrzanego ujrzała w osobie… detektywa, który wyjątkowy pech, jaki go spotkał, wytłumaczył sobie jednym zdaniem – jemu nieszczęścia "po prostu przytrafiają się częściej niż pozostałym". To niespodziewane dla mnie zabójstwo, ale nie dla podejrzanego, dało mi nadzieję, że Calvino wcieli się w profesjonalnego tropiciela, napędzającego tempo akcji. Jakież było moje zdziwienie, kiedy w oczekiwaniu na nie, najpierw musiałam poznać szereg bohaterów, których końca nie było widać i którzy ze sprawą nie mieli (przynajmniej tak wydawało mi się na początku) nic wspólnego. Tylko że ja o tym nie wiedziałam i uznałam, że autor zawraca mi głowę jakimiś ludźmi, których ja niekoniecznie chcę znać łącznie z ich przeszłością (skomplikowanie zagmatwaną) i perypetiami rodzinnymi, a samo „śledztwo zaczęło się więc rozszczepiać na kilka różnych niezależnych wątków, z których żaden nie pasował do pozostałych". A muszę dodać, że byłam już w połowie książki! A tu nic! Ani minimalnych sukcesów w śledztwie, ani jakiejś akcji, ani konstruktywnego dochodzenia, nie wspominając już o jakichkolwiek podejrzeniach. Wszystko w rozsypce i poszatkowane niczym kapusta do kiszenia. Zaczynałam przyznawać rację wkurzonemu zleceniodawcy, że Calvino to samozwańczy detektyw prowadzący samozwańczą agencję i fuszerujący kolejne sprawy. Zaczęłam się nawet trochę nudzić historiami przytaczanymi z przeszłości, niepokoić ilością nowych osób pojawiających się na kolejnych stronach tej powieści, kiedy zaczęło mi w myślach uporczywie migotać jedno pytanie. O czym ja właściwie czytam?! Byłam już po połowie książki, a śledztwo nie ruszyło z miejsca, detektyw gdzieś znikał i się pojawiał, wokół mnie krążyło mnóstwo innych bohaterów i gdyby nie ciekawie ukazany Bangkok, mój zapał czytelniczy sięgnąłby zera. I w tym momencie mnie olśniło! Spojrzałam na tytuł i byłam pewna odpowiedzi. No przecież! Głównym bohaterem było miasto, które potraktowałam jako tylko tło wydarzeń. Niesłusznie, bo to ono ze swoimi mieszkańcami Tajami i farangami tak naprawdę było całą historią tej powieści, a pierwsze morderstwo tylko pretekstem do ukazania przekrojowego spektrum życia w Bangkoku. Wystającą nitką, za którą, jeśli pociągnąć, zaczyna się pruć misternie utkana sieć zależności ludzkich. Rodzinnych, osobistych i zawodowych w wymiarze formalnym, a przede wszystkim nieformalnym. Bo na pozór to wielkie miasto pełne gwaru i muzyki barowej, zatłoczonych autami ulic, handlarzy z wózkami sprzedających pieczone insekty, krętych uliczek z barami, po których „chodzenie w marynarce przypominało ciężką pracę fizyczną wewnątrz przenośnej sauny” – jak mawiał Calviono – miało swoje drugie oblicze. Mroczną stronę, w której granice zła dyktowane przez władzę, seks i pieniądze, wyznaczała również, a może przede wszystkim, zemsta. Ta, od której zależała reputacja domagającego się wendety. Często graniczącej z obsesją. To ona była siłą napędową rozwijającej się fabuły i jej głównych wątków. Dopiero kiedy zrozumiałam ten zamysł autora, wtedy zmieniłam swoje nastawienie z wybiórczego potraktowania morderstwa, na panoramę miasta, w którym to morderstwa były jednymi z wielu zjawisk społecznych toczących, niczym robaki, Bangkok od wewnątrz. W znanym turystom mieście, ukryty „w innym wymiarze wszechświata, leży inny, jeszcze dziwniejszy Bangkok, do którego wstęp farangom jest wzbroniony i do którego nawet większość Tajów boi się zaglądać". To ta warstwa społeczna stanowi o wartości tej powieści. Autor, Kanadyjczyk od lat mieszkający w Tajlandii, pod postacią trochę nietypowego kryminału, ukazał niewidoczne, trudno dostępne, mroczne, niebezpieczne, nielegalne życie Bangkoku. Miasta rządzonego przez gangi, pełne porachunków mafijnych, korupcji, zależności władz formalnych od świata przestępczego i odwrotnie, prostytucji, handlu dziećmi, najemnych morderców, zorganizowanego żebractwa, przenikających się rzeczywistości ludzi pieniędzy i dzielnic biedy, moralnego brudu w otoczce, komplikujących złożoność tych zjawisk, tradycji, obyczajów i zwyczajów. Świata, w którym myślenie człowieka obcego, z zewnątrz, prowadzi zawsze prosto na cmentarz. Tak bardzo różny od pokazywanego w folderach turystycznych. Warto o tym pamiętać zaglądając nie tylko do Bangkoku, ale do każdego innego miasta pod dowolną szerokością geograficzną. naostrzuksiazki.pl

Wszystkie trzy części przetłumaczone na język polski trzymają poziom. Gatunkowo trudna do określenia, na pewno nie trzymający w napięciu thriller ani sensacja :) W skrócie: Fin z Karelii (czyli Rusek dla Finów) próbuje przeżyć w Finlandii w miarę możliwości uczciwie. Nie do końca to mu się udaje - ma wielu znajomych w tzw. półświatku, ale i w postsowieckiej Rosji - jak się okazuje, i on nie jest po prostu zwykłym emigrantem\repatriantem. Jest jednak coś w tych opowieściach, co przytrzymuje i każe dalej czytać. Może charakter i działania bohatera, może samo środowisko - niby znajome, ale jednak inne. Mało wiemy o historii Finlandii, jeszcze mniej o współczesności krajów nadbałtyckich i ludziach tam żyjących. Tu znalazłam punkt zaczepienia, by szukać więcej informacji na ten temat.

Nie powiedziałabym, że ta powieść mnie wciągnęła. Miałam do niej dwa podejścia. Początek książki nie jest dosyć porywający, przez co za pierwszym razem nie udało mi się przebrnąć do końca. Za drugim razem byłam bardziej uparta, żeby dokończyć "Mala vita". Na szczęście pod koniec historia nabiera tempa :) Osobiście myślę, że można było skrócić powieść, żeby nadać jej więcej dynamizmu.

Książka specyficzna. Główny bohater momentami mocno irytujący; nie budzi ani krzyny sympatii, podobnie zresztą jak pozostali bohaterowie. Nietypowa, achronologiczna narracja, ale moim zdaniem autor nieźle panuje nad całością i czytelnik nie gubi się w mnogości narratorów i przeskokach czasowych. Nie żałuję lektury, choć momentami nie było łatwo brnąć przez tę książkę.

Główny walor tej książki to osobliwy klimat miejsca, w którym toczy się akcja i główny bohater- Erhard. Jest samotnikiem, przy tym ma swój osobliwy charakter. Jest tajemnica, historia znalezionego dziecka. Czyta się dobrze. Plus za stworzenie klimatu społeczności, w której żyje Erhard, człowiek ze swoimi przyzwyczajeniami, słabościami, ułomnościami (historia z palcem). Dobry debiut autora.

Muszę przyznać, że kwestie związane z konfliktem rozgrywającym się w Irlandii Północnej nie są mi bliżej znane. W związku z tym miałam delikatną obawę, jak uda mi się zorientować w sytuacji rozgrywającej się w książce. Jednak mój lęk okazał się bezpodstawny, gdyż autor doskonale wyjaśnił wszelkie zawiłości oraz podłoża konfliktów rozgrywających się w tym państwie. I choć rozgrywające się w książce wydarzenia są dość krwawe, autor oszczędnie raczy czytelnika przemocą. Całkiem interesująca pozycja do przeczytania, choć nie mogę powiedzieć, aby mnie porwała bez reszty. Z pewnością też bardziej dogłębna znajomość tematyki Irlandzkiej pozwoliłaby mi lepiej zrozumieć sedno, które chciał przekazać autor.

Jestem osobą emocjonalna i kilkukrotnie podczas czytania książki , ogarniał mnie lęk gdy wyobrażałem sobie co przeżywali żołnierze, gdy ktoś z ich kompani ginął , lub gdy tracił jakaś kończynę . Niewątpliwie książka zmusza do refleksji , obrazuje kruchość życia, bezsens wojny oraz rozkazy dowódców i rządzących, którzy lekkomyślnie posyłają innych ludzi na śmierć, sami siedząc w ciepłym i bezpiecznym pomieszczeniu.

Im dłużej myślę o tej książce, tym mocniej ją doceniam... Może nie jest tak zawiła jak powieści szpiegowskie Johna le Carré, do którego recenzenci nawiązywali, ale dramat i w pewnym sensie osamotnienie bohatera jest równie silnie zaznaczone jak u uznanego brytyjskiego autora. Poza tym informacje na temat jego losów autorka dozuje z godnym podziwu wyczuciem, dzięki czemu uwaga czytelnika utrzymana jest na wysokim poziomie praktycznie do samego końca. Fragment z indonezyjskiej części Black Water, strona 383: „Po kilku minutach Kadek wyszedł na werandę i nie odzywając się, postawił porcelanową filiżankę obok łokcia Harpera. Pewnie z jego milczenia wywnioskował, że ta noc nie minęła mu spokojnie. Sącząc czarną kawę, Harper ze znużeniem odtwarzał w pamięci swój sen. Zastanawiał się, czy był on rzeczywiście tak długi, jak mu się zdawało, kiedy go śnił, czy też tylko tak go zapamiętał. Kiedyś w Holandii usłyszał, że sny pojawiają się w sekundzie, w której wynurzamy się z nieświadomości, i trwają ledwie chwilę - i choć wydaje się nam, że śniliśmy godzinami, sen to tylko to, co zapamiętaliśmy w okamgnieniu, skondensowany czas. Ta myśl zawsze go fascynowała. Być może podobnie rzecz się ma ze świadomą pamięcią: wszak całe dekady bywają pamiętane jako pojedyncze chwile”.

To debiut powieściowy tego pisarza, który popełnił w 1947 roku. Stworzył w nim prywatnego detektywa Mike’a Hammera. Nazwisko adekwatne do charakterystyki postaci. Hammer to mega twardziel, nawet jak na czarny kryminał. Najpierw wali po pysku, potem zadaje pytania. Nie rzuca słów na wiatr. Facet jest tak twardy, że nawet odmawia seksu napalonym nimfomankom, które przesłuchuje. Co prawda potem w nocy nie może spać, ale i tak szacun. Mało tego, facet nawet nie założy fartucha kuchennego do zmywania naczyń. "Zaproponowałem, żebyśmy pozmywali i Charlotte podała mi fartuch. Bardzo grzecznie odwiesiłem go na oparcie krzesła. Stanowczo nie pasowałby do mojej gęby. Gdyby wpadł tu nagle ktoś, kogo znam, i zastał mnie w takim osprzęcie, spędziłbym resztę życia na zacieraniu tego wspomnienia." Mistrzostwo. Mike Hammer to dla wielbicieli gatunku postać obowiązkowa do przyswojenia. Nie ma przeproś. Tylko żal, że tak mało książek o nim wyszło na polskim rynku. W 2008 roku zaświeciło na moment światełko w tunelu, bo niniejsza pozycja (super okładka!) ukazała się jako pierwszy tom serii książek Mickeya Spillane. Wydawnictwo EMG na tylnej części okładki zapowiadało kolejne tomy: "Wydawnictwo EMG proponuje serię w tłumaczeniu znakomitych polskich poetów. „Ja jestem sądem” przełożyli Tomasz Kunz i Marcin Baran. Następny tom, „My Gun Is Quick”, ukaże się jesienią w przekładzie Tomasz Kunza i Marcina Sendeckiego". Książka na grzbiecie była zaopatrzona jedynką, ale z dalszymi częściami nic nie wyszło. Minęło 11 lat i cisza. Szkoda, bo ubożsi jesteśmy o świetną gatunkową literaturę. Po więcej zapraszam na Dziką Bandę: http://dzikabanda.pl/teksty/felietony/pijac-ksiazki-czytajac-piwa-s03e01/

Bardzo przyjemna książka. Dość przewidywana ale miłą w odbiorze. Nie spodziewałam się po niej, aż tyle. A nie mogłam się od niej oderwać. To że była napisana kilka lat temu też sprawiła, że była miłą lekturą. Bardzo łatwo przywiązałam się do głównego bohatera. W samej książce nie było zbędnych postaci.

Dość trudno mi było ocenić książkę. Do połowy ciągnęła mi się strasznie i nie mogłam się wkręcić, później zrobiło się ciekawiej, końcówka nadawała najszybsze tempo. Będą spojlery! Za dużo grzybów w tym barszczu. Myślę, że jedną z wad tej książki jest nadmiar wątków. Inspektor Carlyle prowadzi kilka spraw, dzieje się też wiele zdarzeń, z którymi oficjalnie nie powinien mieć styczności. Nie dałam rady go polubić- nie dość, że wydaje się być niezbyt fajnym człowiekiem, to w dodatku jest nieudacznikiem w swoim fachu- bo jak inaczej opisać policjanta, którego znajoma prostytutka martwi się o dziecko i prosi o ochronę przed ojcem chłopca- inspektor nie robi nic i dzieciak zostaje porwany. Znajoma prezenterka prosi o pomoc, bo prześladuje ją stalker? Inspektor znów olewa sprawę, kobieta ginie. Dobrze, że pokojarzył fakty w sprawie morderstwa i mimo że wygodnictwo podpowiadało, że można sprawę zakończyć, to jednak coś wyczuł i drążył, choć niewiele z tego wynikło. Co się okazuje na koniec? Wszystkie sprawy jakoś się rozwiązują, tylko bez udziału głównego bohatera. Tak więc minusów jest dużo. Jednak nie mogę dać niższej oceny, bo mimo bohatera, a może antybohatera, niektóre wątki były naprawdę ciekawe i gdyby rozłożyć te kilka spraw na odrębne opowieści mogłoby być dużo lepiej. A tak, niektóre wątki zostały potraktowane po łebkach. Nie poleciłabym tej książki.

Seria liczy 27 części + 3 zbiory opowiadań. - po polsku jest dostępnych 16 części (niestety brak pierwszych siedmiu). Seria wydawana po polsku niechronologicznie. Alan Banks - inspektor policji w Yorkshire, rozwodnik. Polecam, bo to bardzo dobrze napisane kryminały.

Lekka, łatwa i przyjemna. Książka o bardzo ale to bardzo tajnym agencie MI6, który poszukuje najbardziej niebezpiecznych i nieosiągalnych terrorystów. Jest to książka sensacyjna, czasami lekko przerysowana ale umówmy się to nie jest nic popularno-naukowego. Ktoś kto lubi Jamsa Bonda z pewnością polubi Willa Cochrana. Polecam

Dwóch byłych policjantów, Perry i Prichard zakłada biuro detektywistyczne. Przez pół roku swojej działalności nie narzekali na nadmiar zleceń, za to narobili sporo długów. Pewnego dnia zwraca się do nich John Wetson, którego syn Wayne został zastrzelony, a synowa i wnuczka zniknęły. John bez względu na koszty pragnie, dowiedzieć się prawdy. Policja uważa, że Wayne zabił żonę i córkę, a później popełnił samobójstwo. Jednak nie odnaleziono ciał żony i córki. Wayne Wetson był też byłym wojskowym, a teraz prowadził świetnie prosperujące biuro detektywistyczne. Pomimo niechęci do wchodzenia w drogę policji i FBI angażują się w to śledztwo. Odkrywają, czym zajmował się Wayne, a im bardziej zbliżają się do prawdy, tym śledztwo staje coraz bardziej niebezpieczne i zaskakujące. Standardowy kryminał detektywistyczny z ciekawą intrygą. Interesujące i dobrze wykreowani bohaterowie pierwszo- i drugoplanowi. Jednak jak dla mnie za bardzo przegadany. Szczególnie początek, kiedy partnerzy prowadzą dość długie dyskusje o niczym. Dopiero w drugiej połowie akcja nabiera tempa i wzrasta napięcie.

Książka ma swój klimat, jednak nie jest dla każdego. Gdyby nie to że była w Biedronce na promocji i miała ciekawy opis na pewno bym po nią nie sięgneła. Tak na prawdę chwytałam po nią w gdy nie miałam wyboru, w chwilach wyjątkowej nudy. Jednak historia w jakiś sposób zachęca do poznania jej, gdy już się przemoże do czytania. Fajne są nawiązania do zimnej wojny, współczesnych Niemiec czy nawet Polski lub Ameryki. Można poznać zasadę działania CIA, FBI, Stasi i innych służb wywiadowczych. Jednak odkrywa się to dopiero w chwili czytania, a do tego ciężko się zmusić.

Powieść całkiem niezła. Autor utrzymuje odpowiednie tempo oraz napięcie w taki sposób, że lektura nie przynudza. Całkiem nieźle przedstawiona sylwetka Kessela, jego działania i priorytety podporządkowane nałogowi. No i oczywiście dość nieszablonowe zakończenie. Rewelacji nie ma, jeżeli chodzi o fabułę, jednakże w wolnej chwili można po tę lekturę sięgnąć.

„Syn Człowieczy” to powieść, która zaskoczyła mnie bardzo, zarówno w warstwie fabularnej, jak i strukturalnej, i znaczeniowej. Yi Munyol, znany w Korei Południowej ze swych konserwatywnych poglądów, w tym z umiłowania do tradycyjnych wartości konfucjańskich, popełnił oto dzieło, które można by ująć w ramach kontekstu teologicznego, egzegezy i gnozy. Zadziwiający jest fakt, że początkowo nic na to nie wskazuje. Yi Munyol powołał bowiem do życia postać sierżanta Nam Kyongho z biura inspektorów policji, który bada sprawę morderstwa. Zamordowany to niejaki Min Yosop widywany w ostatnim czasie w centrum modlitwy, miejscu religijnego odosobnienia zwanym „Życie wieczne”. To stąd sierżant Nam rozpoczyna wędrówkę, by poznać prawdę zarówno o ofierze, jak i jej oprawcy. Trafia między innymi do Seulu, Pusanu i Inchonu, a w trakcie poszukiwań dowiaduje się, że Min studiował na uniwersytecie teologicznym, interesował się działalnością ofitów czczących biblijnego węża jako dobroczyńcę i apostoła mądrości, uznawał dogmaty niezgodne z wiarą chrześcijańską i przeciwstawiał wierze wiedzę i mądrość, a także finalnie odszedł od Kościoła, traktując go jako źródło korupcji, chciwości i hipokryzji. W tym kontekście Min Yosop jawił się niemal jako szatan, który poznawszy Cho Tongpala, sprowadził jego oraz innych ludzi na złą drogę życia zarówno doczesnego, jak i wiecznego. Kluczem do zrozumienia całej historii i rozwiązania zagadki tajemniczego morderstwa okazują się bruliony z zapiskami Yosopa, w których posiadanie wszedł sierżant Nam. Czytając je, by zakończyć prowadzone śledztwo, poznał on zupełnie nową historię rzucającą cień nie tylko na los zmarłego Yosopa, ale przede wszystkim Jezusa – Syna Człowieczego – i wszystkich wyznawców chrześcijaństwa. Yi Munyol, przenosząc nas w czasie i przestrzeni, zaprezentował postać Ahaswerusa, Żyda Wiecznego Tułacza, także Syna Człowieczego, niebezpiecznie posługując się koncepcją prawdy i fałszu. „Syna Człowieczego” Yi Munyola można uznać za dzieło antychrześcijańskie, autor kwestionuje w nim bowiem dotychczas znaną z ewangelii interpretację losów Jezusa i odważa się na ukucie teorii nowego boga. Ahaswerus już od dziecka był bardzo inteligentny i miał doskonałą pamięć, co sprawiło, że inni oskarżali go o bycie człowiekiem szatana. Po dramatycznej śmierci Sary, ukochanej Ahaswerusa, i bolesnym konflikcie wewnętrznym pomiędzy żądzą pragnienia ciała a pragnieniem duszy chcącej dotrzymać przykazania, rozczarował się Bogiem i rozpoczął wędrówkę mającą na celu poszukiwanie nowego boga, który w przeciwieństwie do Jahwe będzie miłosierny i pełny miłości. W Egipcie zwrócił uwagę na podobieństwo pomiędzy Jahwe a Atonem, a także pomiędzy Izydą i Horusem a Maryją i Jezusem. Zadziwił go także fakt, iż obie matki doświadczyły niepokalanego poczęcia. W Kanaanie poznał boga Baala, ale nie zachwycił się nim bez reszty. W Syrii poznał Muwatalisa, który pragnął zdobyć wiedzę o bogach hetyckich, jednak i tam Ahaswerus nie został zbyt długo. W Babilonie, na skutek zbiegu różnych okoliczności, stał się żywym Dumuzim, który miał być złożony w ofierze jako fałszywy król zesłany przez boga Marduka. To w tym momencie swego życia Ahaswerus poznał religię jako źródło szaleństwa, obłędu, żądzy władzy i fanatyzmu. W późniejszym czasie Ahaswerus w Persji zgłębił nauczanie Zoroastra, poznając Ahura Mazdę i Arymana, w Indiach poznał braminizm, zaś w Rzymie filozofię – boga dającego człowiekowi tylko samotność i nihilizm. Ta część książki Yi Munyola dotycząca różnych systemów religijnych może nastręczać, zwłaszcza niezaznajomionemu w tym temacie, czytelnikowi wielu trudności podczas procesu lektury. Ilość wielu bogów i różnorodnych wierzeń może powodować w umyśle czytelnika niemały chaos, który pogłębia się dodatkowo z chwilą powrotu Ahaswerusa do Judei. To tu nastąpiły bowiem najważniejsze wydarzenia dotyczące nie tylko jego życia, ale – tak jak już wspomniałam wcześniej – także Jezusa i wszystkich chrześcijan. Yi Munyol stawia Ahaswerusa na drodze Jezusa aż sześciokrotnie. Ich spotkania mają miejsce na pustyni Kwarantania, w Kafarnaum, podczas Kazania na Górze, w świątyni jerozolimskiej, po Ostatniej Wieczerzy na Górze Oliwnej oraz w dniu egzekucji Jezusa. Podczas tych spotkań, mając skłonność do negacji, zwątpienia i rozczarowania, Ahaswerus kwestionował postępowanie i motywację Jezusa, twierdził, że Jego nauka będzie dla ludzi brzemieniem, którego nie uniosą, a także źródłem poczucia winy i beznadziei. Zarzucał Mu wybaczanie wszelkich grzechów, ale i obietnicę raju, który ma nastąpić w żaden sposób nieokreślonej przyszłości. Ahaswerus został utrwalony w legendach jako istota stworzona przez szatana, a jego spotkanie z Wielkim Duchem dopełniło dzieło Cho Tongpala zatytułowane „Księga Kwarantanii” przeciwstawiające Słowo Mądrości. Ciekawe jest także ujęcie legendy o Ahaswerusie przedstawione przez Yi Munyola. Pisarz odbiega od legendy, bowiem u niego Ahaswerus tuła się przede wszystkim z własnej woli, poszukując niejako nowego boga. Pisarz zrezygnował ze znanej kwestii Jezusa, w której to rzucił On klątwę na Wiecznego Tułacza, mówiąc „To ty będziesz szedł aż po koniec czasu.” Mimo to Ahaswerus będzie się tułał wiecznie, lecz znowu – z własnej woli – oczekując ponownego przyjścia Jezusa. Powieść Yi Munyola „Syn Człowieczy” to wartość literacka sama w sobie. Zupełnie inną kwestią jest warstwa znaczeniowa, która z jednej strony bez wątpienia poszerza wiedzę czytelnika o innych religiach, czasem punktując elementy wspólne z chrześcijaństwem, a z drugiej może szokować i oburzać jako dzieło antychrześcijańskie. Tak jednak może się dziać jedynie przy literalnym odczytaniu dzieła południowokoreańskiego pisarza. W warstwie znacznie głębszej niż dosłowność powieść Yi Munyola okazuje się, jak większość dzieł literatury koreańskiej, tekstem zaangażowanym, który przenika pragnienie autora dotyczące wywierania wpływu na ludzi i ich postępowanie, w tym zaś szczególnym przypadku na czytelników „Syna Człowieczego”. Autor nie wskazuje jasnych i prostych dróg interpretacyjnych, teoretycznie każdy czytelnik musi sam przeanalizować tekst i samodzielnie zdecydować, która myśl okazuje się dominująca, jednak w rzeczywistości prawda i drogowskazy czają się w nieoczywistym zakończeniu powieści. „Syn Człowieczy” to z pewnością niezwykła lektura, bowiem zakłóca tradycyjny i wyuczony sposób myślenia i interpretowania świata. Nie znaczy to jednak, że stoi ona w pełnej opozycji do niego. Na drodze do prawdziwego celu znajduje się bowiem także wiele innych dróg, a czytelnik, dzięki takiej lekturze, może nauczyć się je odróżniać i odrzucać te, które wiodą donikąd. Polecam. https://www.facebook.com/literackakorea/posts/pfbid02sXeCL7wKLnWcYg1sEsGtBfrnR2syHYJZyRy9FYUevf6XPm3Z92h9SDq2VVfv7Dn2l