Gówno - opowiadanie

W "Czarnych batalionach" autor bawi się w zgadywankę " co by było gdyby związek radziecki zdobył globalną władzę? " Wizje te bynajmniej nie napawają wcale optymizmem, ale z pewnością są ciekawym sprawdzianem dla wyobraźni. Niektóre z opowiadań są mocno pokręcone i futurystyczne. Np. w "Janek Poranek i jego goscie" widzimy Polskę jako centrum pielgrzymek stworzeń z róznych zakątków kosmosu. Ich odwiedziny są tak częste, że gospodarka kraju zaczyna się opierać jedynie na produkcji i sprzedaży pamiątek. W tytułowym opowiadaniu zaś widzimy świat socjalistycznych republik obracanych w perzynę za sprawą tajemniczej choroby. Mnie chyba najbardziej zapadła w pamięć historia o chłopaku, który dzwoniąc pod numer widniejący na witrynie z plakatami łaczył się z osobami na tych plakatach widniejącymi. "Czarne bataliony" to naprawdę arcyciekawa antologia fantastyczna. Zdecydowanie i z całego serca polecam!

"Holocaust F" to powieść z nurtu sci-fi/cyberpunk nieco skręcających w stronę fantasy, w której świat stał się miejscem niezwykle brutalnym, zdegradowanym, w którym technologia tak przekonstruowała człowieka, że w zasadzie przestał nim być w dzisiejszym rozumieniu. Proza Zbierzchowskiego przywodzi na myśl "Ślepowidzenie" Wattsa, a pomysł przenoszenia świadomości może kojarzyć się z "Modyfikowanym węglem". Z jednej strony, autor ma bardzo dobry styl pisania, z drugiej jednak - pod względem fabularnym książka idealna nie jest - akcja, mimo przeskoków i zwrotów, jest w sumie dość prosta i jednak, jak na mój gust, trochę zbyt "strzelankowa". W warstwie rozważań, książka pozostawia czytelnika z istotnymi pytaniami: "czym jest człowiek i czy jest taki moment na drodze transhumanizmu, kiedy istota ludzka przestaje już być człowiekiem?", a ogólniej: "dokąd zmierzamy jako ludzkość?". Pytań nasuwających się po lekturze "Holocaustu F" jest zresztą dużo więcej, przy czym autor nie narzuca swoich odpowiedzi, tylko znalezienie ich pozostawia czytelnikowi, co jest kolejnym atutem powieści. Książka zdecydowanie nie należy do lekkich i przyjemnych, ale z pewnością jest warta przeczytania.

Wydaje mi się, że to najbardziej osobista książka Dukaja, co czyni ją dla mnie całkiem wyjątkową, ponieważ krakowski pisarz rzadko mówi na tyle wprost (oczywiście to może być szwindel, ale jakoś wątpię, żeby nim był, przynajmniej nie w pełni). Szkatułkowość historii momentami męczy (ostatecznie żaden z wątków nie daje naprawdę satysfakcjonującego zakończenia), ale nie przestaje mnie fascynować różnorodność stylów i konwencji po jakie Dukaj, niby od niechcenia sięga. Językowe połamańce mieszają się tu z rzeczowymi przemyśleniami na temat gatunku jakim jest sf (hard sf konkretnie, ale te lżejsze też zostają liźnięte), rozmaite teorie i pomysły przytaczane są jak wystrzały z karabinów, generalnie od początku do końca nie byłem pewien czy nadążam. Ostatecznie, jak zwykle w przypadku JD ta mini-powieść stanowi doskonałą pożywkę intelektualną i oryginalne wyzwanie literackie. Dukaj, więc, jak zwykle, nie zawiódł. (chociaż nie mogę się oprzeć wrażeniu, że jest to jak gdyby pożegnanie z Science-fiction, tony w jakie autor uderza mają zabarwienie schyłkowe, wyrażające egzystencjalne zmęczenie).

Świetny zbiór opowiadań, od pierwszego tekstu wprowadzający w świat niby znany, a odmienny, trochę odbiegający w przyszłość, z inaczej rozłożonymi akcentami, innymi krajami, odmiennymi religiami, ale jednak to wszystko znamy, poznajemy, odkodowujemy. I zanurzamy się w upadły, skazany na powolny rozkład świat, w którym na pierwszy plan w kolejnych opowiadaniach wysuwają się zagadnienia, bolączki, idee, trudności i obsesje, które towarzyszą nam na co dzień. Autor powtarzając sztafaż świata, nazwy, skojarzenia z naszymi realiami, wędruje dowolnie po interesujących go sprawach. To fantastyka, której teraz w Polsce pisze się bardzo mało, nasuwająca skojarzenia z tym złotym u nas okresem, gdy na przełomie upadającego komunizmu i kapitalistycznego nowego świata, młodzi i starsi autorzy fantastyki sięgali najczęściej w opowiadaniach właśnie, po fantastykę problematyczną, socjologiczną, spekulatywną. Opowiadali w kostiumie przyszłości o tematach, które interesowały ich w świecie jaki znali. I Zbierzchowski przywołuje w swojej prozie taki sposób korzystania i używania fantastyki. Ale nie tylko taki, bo jest całkiem sprawny literacko, prowadzi ciekawą grę, wykorzystując w nienachalny sposób skojarzenia popkulturowe, sięga po budowanie klimatu rodem z jakiś opowieści niesamowitych, trochę jakby miał ochotę na spróbowanie konwencji weird fiction. Bardzo mi ten sposób pisania fantastyki odpowiada. Teksty są oczywiście różne, nie każdy mi tak samo zagrał, jedne wciągnęły bardziej, zwłaszcza gdy tematyka zahaczała o religię, albo gdy lekko wchodząc w klimat cyberpunku odwoływały się do wątków np. imigrantów, problemów kulturalnych, zagadnień technologicznych. I właśnie gdy oferowały klimat niezwykłości, rodem jakby "Z archiwum X". Teraz po powieści autora sięgnę na pewno.

http://superbook.blog.pl/2016/08/01/253-tomasz-kolodziejczak-wstan-i-idz/ Każdy zbiór opowiadań z natury musi być nierówny. Nie tylko ze względu na zróżnicowanie w poziomie dzieł konkretnego autora lub autorów, ale przez subiektywny odbiór czytelnika. Niektórych ciągnie do fantasy pozbawionego lukrowanej otoczki, zbliżonego solidnie do realiów epoki miecza. Innych z kolei do SF, odległych wizji przyszłości, w których natura ludzka pozostała jednak niezmienna. Można by tak wymieniać bez końca, a konkluzja pozostanie ta sama. Zbiory opowiadań to worek pełen kamieni szlachetnych, a jednocześnie loteryjna, szklana kula z nielicznymi zwycięskimi losami. Nie inaczej jest z antologią twórczości Kołodziejczaka. Autor trzyma fason, nie spada poniżej linii pisarskiej przyzwoitości, ale nie zawsze tworzy tak jak w swych najsłynniejszych seriach. Antologię otwiera opowiadanie „Kukiełki”. SF z lekkim dreszczykiem. Z potencjałem na coś więcej. Druga z kolei historia „Jesteśmy potrzebni” nawiązuje nieco do „Roku 1984″. Może to lekka nadinterpretacja, ale zatomizowane i podzielone na grupy zawodowe społeczeństwo, pożywione propagandową papką majaczy gdzieś w oddali Orwellem. „Dziękuje ci, pająku” osadzona jest w klimatach barbarzyńsko- megalitycznego fantasy, silnie powiązanego z pradawną mitologią i magią. Z zapomnianymi obrzędami i siłami związanymi z pierwotnymi siłami natury, trącącymi nieco animizmem i totemizmem. „Po co żyją fomole ?” to zabawna, ale i pełna nieoczekiwanych zwrotów akcji opowieść o pewnym mężczyźnie, któremu rodzina podrzuciła do opieki dzieciaka, wraz z jego zwierzątkiem. Rzecz ma miejsce w epoce, gdzie loty kosmiczne to norma. A więc i handlem pozaziemskimi dobrami jest na porządku dziennym. W tym również zwierzątkami domowymi. Jak napomknięty fomol. Puchaty, nieco destrukcyjny i dziwaczny futrzak, mający w sobie potężny potencjał. „Wrócę do ciebie, kacie” to opowiadanie z cyklu Dominium Solarnego, liczącego sobie kilka tomów. Koncepcja klasycznego mistrza małodobrego z mieczem do ścinania czerepów, dodanie do niej szlachetnej filozofii i profesjonalizmu, oraz umieszczenie jej w space operowym uniwersum odwraca do góry nogami stereotypy o zawodzie kata. Jawi się tu on nie jako rębajło, żyjący na granicy brutalnego obłędu, a szlachetny wykonawca i przedstawiciel prawa. I sprawiedliwości rzecz jasna. „Smoczy Biznes” to opowiadanie przewrotne, kpiarskie i pisane niesamowicie barwnym językiem. Poprzez przygodę rycerza Darlana, pisarz przeplata treści prześmiewcze nie tylko konwencję fantasy i etos rycerza- herosa, ale też w krzywym zwierciadle pozwala sobie na przedstawienie niektórych aspektów życia realnego. W szczególności w wydaniu korporacyjnym. „Piękna i graf” to z kolei część świata Ostatniej Rzeczypospolitej. Historię poznałem w drugim tomie tej serii, pod tytułem „Czerwona Mgła”. I to ono uczyniło mnie wiernym wyznawcą świata Ostatniej RP, gdzie królem Polski jest elf. „Planeta Węża” osadzona jest w odległej przyszłości, gdzie ludzie dawno już przekroczyli granice Układu Słonecznego. Pewne postaci pozostają jednak niezmienne. Łowca polujący na istoty zwane przez niego Splamionymi. Czyli na wszelką piekielna zarazę, jaka jest przyzywana przez wszelkiej maści oszołomów. Od sekciarzy po, jak to tutaj ma miejsce, badaczy dawno wymarłych cywilizacji. Ale zło się nigdy nie zmienia. I jak główny bohater wspomina w retrospekcjami o swych przodkach pamiętających czasy, gdy człowiek opuścił Eden. Do opowiadań ilustracje wykonali znakomici twórcy. Wśród nich Przemysław „Trust” Truściński, Dominik Broniek i Andrzej Łaski. I utwierdziły mnie one w przekonaniu, że dobra książka powinna mieć ilustracje. Oczywiście stylem współgrające z książką. Jak rysunki Brońka w serii inkwizytorskiej Piekary. A w „Wstań i idź” jest okazja poznać śmietankę polskich rysowników. Choć zabrakło mi Daniela Grzeszkiewicza… Podsumowanie: „Wstań i idź” twórcy dwóch znakomitych uniwersów to zbiór bardzo dobry. Słabsze opowiadania rekompensują prawdziwe perełki. Te związane z większymi światami, jak i te, które istnieją osobno. Dla zainteresowane polską sceną fantastyki gratką okażą się też komentarze samego autora zdradzające kilka informacji o klubie Tfurcuf i czasopismach fandomowych.

„Kamienna Ćma” Pawła Matuszka, MAG 2011, zabrane z półki wymiany książek w miejscowym kinie „Ku światłu śniące się życie…” – akurat słucham „Tarnowskich Gór…” i to opowiadanie jest tak fajne (czytałam je gdzieś, kiedyś, teraz sobie przypomniałam), że sięgnęłam na półkę po zapomnianą KĆ. I tez fajnie. Czytam tyle nietajnych tekstów współczesnych z fantastyki, że nawet takie nieduże rzeczy tak cieszą. KĆ nie jest łatwa w czytaniu, coś jak u Dukaja – tyle słów, tyle imion, tyle pojęć… Ale przecież nie wszystko trzeba od razu rozumieć, większość objaśnia się w trakcie lektury. Mamy dziwną planetę, dziwny koniec cywilizacji (i zaraz chyba jakiś drugi, inny koniec), przechodzenie przez kolejne świata i kolejne poziomy świadomości / nieświadomości bohatera. jakie fajne postaci, jakie ładne światy, jaka straszna miazzma. Mam wrażenie nadwielości wszystkiego. Aktualni pisarze YA zrobiliby z tego sześciotomowe cykle. I w środku fantastyczna książeczka dla dzieci (?) (opowiastka filozoficzna) „Dlaczego kamień leży tam, gdzie leży?”. Świetne ilustracje Irka Koniora! A czytelnik niech to czyta jak chce – opowieść inicjacyjna, wschodnia opowieść o odkrywaniu siebie, psychoanalityczna postapo… Koniecznie muszę sięgnąć po ostatnią powieść autora.

"Kroki w nieznane" to almanach fantastyki, a nie tradycyjnie pojetej Fantastyki Naukowej (Science Fiction, SF). To bardzo wazne rozroznienie, bo prawdziwej fikcji naukowej jest w tym zbiorze malo. Nawet te opowiadania, czy nowelle, ktore na sile mozna uznac za SF sa bardzo nieortodoksyjne. Chocby "Otworz oczy", to teoretycznie space opera, lecz jest to nowela tak impresjonistyczna, ze praktycznie byla dla mnie niezrozumiala. Ponad przecietnosc wybijaja sie opowiadania Ursuli Le Guin oraz niezawodnego Neila Gaimana. W szczegolnosci ten ostatni nie zawodzi, ale znow nie jest to prawdziwe SF. Perelka jest zamykajaca nowella “Kochanek doskonaly” Simmonsa. Bardzo naturalistyczny opis okopowej wojny na froncie zachodnym pierwszej wojny swiatowej, lecz jedynym apektem fantazji, sa halucynacje glownego bohatera. Moim zdaniem rocznik 2012 jest nieudany. Redaktor powinien na przyszlosc zawezic zainteresowania i pozostac w glownym nurcie gatunku.

To było bardzo trudne wyzwanie, ale jestem zachwycony zarówno treścią książki, jak i samym autorem. Treść tej powieści science fiction jest bardzo złożona ze względu na poruszane w niej tematy transhumanizmu, tożsamości oraz przetrwania człowieka w świecie postapokliptycznym. Na kolejnych stronach powieści bohaterowie szukają odpowiedzi na pytania o naturę człowieka oraz sens istnienia. Dukaj, jest autorem wymagającym, który atakuje czytelnika dużą ilością technicznych pojęć oraz egzystencjalnych rozważań. Pomimo tego fabuła książki jest zrozumiała, a samą książkę czyta się bardzo przyjemnie. Było to pierwsze moje spotkanie z literaturą Jacka Dukaja i na pewno nie ostatnie. Polecam.

To czwarta nowa edycja, ktora mialem okazje przeczytac (2011, 12, 13 i 14), i jak dotychczas najlepsza. Wszystkie opowiadania, z wyjatkiem “Przenicowany swiat”, sa znakomite. Ozdoba zbiory jest wizjonerskie opowiadanie “Palimpset” Charlsa Strossa. Podobnie jak w innych tomat nowych edycji, wybor jest roznorodny. Od klasycznego SF i fantasy, porzez przygodowe mystery, zombie horror i przerozne hybrydy miedzygatunkowe.

„W pomrokach wiary” to kolejny ze zbiorów opowiadań Stefana Grabińskiego wznowiony przez wydawnictwo CM w serii Polska Fantastyka. W ubiegłych latach wznowiono również inne tomy opowiadań jednego z najwybitniejszych twórców polskiej noweli fantastycznej: „Demon ruchu”, „Księga ognia”, „Niesamowita opowieść”, „Szalony pątnik” i „Na wzgórzu róż”. Czytelnicy mogli sobie również przypomnieć, lub przeczytać po raz pierwszy, powieści Grabińskiego: „Wyspa Itongo”, Salamandra” a także „Klasztor i morze”… Więcej na: http://www.zapomnianabiblioteka.pl/2023/03/w-pomrokach-wiary_4.html

Jestem szczęśliwym posiadaczem tej pięknej książeczki z autografem autora. Z tego co pamiętam była ona wydana w limitowanym nakładzie i zostawiłem ją sobie na specjalną okazję. Dawno temu miałem już wyrobione zdanie i nadal je podtrzymuje , że pan Łukasz jest mistrzem w snuciu opowieści obyczajowych , natomiast gorzej sobie radzi z wątkiem fantastycznym. Pierwsze opowiadanie- czas Cezarów, porusza temat bezwarunkowej miłości syna do ojca, mimo występowania problemu choroby alkoholowej. Świetna opowieść. Wątek fantastyczny pominę. Drugie opowiadanie - Sfora, mnie zaskoczyło , bowiem spodobała mi się również warstwa fantastyczna. Sfora opowiada o pozornym szczęściu , za które trzeba zapłacić straszliwą cenę. Opowiadanko podzielone jest na kilka mniejszych , które są niczym dziedziczone przekleństwo.

Ciężko mi nazwać siebie miłośnikiem dramatu, ale… Nie jest to najcięższa forma, język zrozumiały i „gramatura” tego dzieła pozwala poobcować „w temacie”. Dramaturgia losów głównych postaci „bije po oczach” od pierwszych zdań. Całość wtopiona w zgrabną historię z miłością oraz DRAMATYCZNYM zakończeniem ;) Warto poświęcić te kilka minut. Dodatek w postaci wierszy, a w szczególności pierwszy koniecznie.

Jest to druga powieść Preista, którą miałam okazję czytać i ponownie uważam go za bardzo dobrego pisarza, choć Rozłąka nie należy do najłatwiejszych książek. Przy czytaniu jej niespiesznie, z wysoką uważnością można z niej wyciągnąć naprawdę dużo, ale ciężko uniknąć odczucia, że sedno tej historii trochę się rozmywa, jakby autor celowo nie chciał czytelnikowi powiedzieć, o co chodzi. Kreacja braterskiej więzi wychodzi znakomicie, choć w drugiej połowie książki więcej mamy wycinków i wtrąceń do głównej fabuły, które stanowią relację z wydarzeń i rzeczywistej akcji i stąd ten efekt niejednoznaczności. Historia jest ciekawa, autor buduje ją wokół wojskowego lotnictwa, co chwilami może znużyć, ale całokształt wypada bardzo dobrze. I naprawdę polecam skupić się podczas czytania, żeby detale nie uciekały.

Książka podzielona na cztery części i losy trzech osób. Każda z historii ma w sobie tajemniczy wątek i kończy się niedopowiedziana. W ostatnim rozdziale zamiast wyjaśnień pojawia się więcej niedopowiedzeń które pozostawiają pole do interpretacji. Z początku całość wydawała mi się mroczna jednak bardziej pasuje tu określenie ponura i depresyjna. Oczekiwałem jakiegoś "łał" na zakończenie ale zamiast tego dostałem więcej tajemnic.

Doskonała książka, dała mi to czego oczekuje od sf - dużo.....dużo rozrywki. Powieść czyta się przerzucając jedną kartkę za drugą. Uwaga nie dla osób szukających czegoś więcej poza rozrywką !. Rzadko która z nowych tysiąc-stronicowych książek fantasy lub sf dorasta jej do...... no powiedzmy łydek.

Świetna, słodko-gorzka historia o życiu, o niezrozumieniu dla innego myślenia, o obawie przed nieznanym, ale także o gniewie jaki ten strach powoduje u innych. Już w trakcie czytania przyszło mi na myśl że tak wyglądałaby współcześnie napisana wersja "Na srebrnym globie" Żuławskiego. Ciągu dalszego nie musiało być (zakończenie jest jak najbardziej satysfakcjonujące) ale powstał i niekoniecznie podołał. Ciekawość nie pozwoli mi nie sprawdzić więc za jakiś czas na pewno powrócę na Eden.

Gdybym miał najkrócej podsumować czym jest "Biała Reduta 1" to powiedziałbym że to bardzo solidna rozrywkowa powieść osadzona w klimatach science fantasy. Tyle i aż tyle. Jest ewidentnie lepsza od swoich poprzedniczek w cyklu "Ostatnia Rzeczpospolita". Większość rzeczy które mają grać gra. Tempo akcji jest dobrze wyważone i nie ma tu żadnych przestojów. Losy postaci śledzi się z przyjemnością zarówno tych znanych wcześniej jak i tych zupełnie nowych. Fabułą jest prowadzona bardzo sprawnie i chce się poznać jak to wszystko się skończy. Światotwórstwo jest równie dobre. Zostaje zaprezentowanych kilka nowych lokacji znajdujących się w tym uniwersum które zostają opisane w bardzo ciekawy sposób. Autor odkrywa stopniowo do tej pory nie znane tajemnice tego świata. Styl jakim napisana książka jest lekki i rozrywkowy. Największa wadą którą udało mi się znaleźć jest to że czekamy na kontynuację już dwanaście lat. A szkoda bo bardzo chciałbym zobaczyć co będzie dalej.

Bardzo rzadko trafia mi się, że autor nie ma jeszcze nawet opisu na popularnych portalach dla książkolubów i wszystko co o nim wiemy to z tych kilku zdań autobiogramu, który znajdziemy w Internecie. Czyli właściwie nic. Intrygujące tym bardziej, że właśnie przeczytałam jedną z lepszych ostatnimi czasy historii grozy. Swojej słabości do folk-horroru nigdy nie ukrywałam i wiem, że choć wielu się z nim mierzy, tylko nieliczni umieją oddać atmosferę kultowego „Wicker Mana”. W podgatunku tym nie chodzi przecież tylko o nawiązanie do ludowych wierzeń, ale przede wszystkim o to, aby protagonista był tak bardzo „przeciwko wszystkim” i aby na końcu spłynęło na niego zrozumienie tego, czego na pozór zrozumieć się nie da. Tu wszystko mamy a do tego w ostatecznym rozrachunku „Czarny Bóg” bardziej przypomina mi wspaniałego wczesnego Orbitowskiego („Pies i klecha”!), niż Urbanowicza, do którego jestem szczerze mówiąc znacznie mniej entuzjastycznie nastawiona. Jakby tego było mało, akcja dzieje się w ultraciekawym momencie dziejowym, tuż po II wojnie światowej i w okolicy, którą zupełnie przypadkiem dość dobrze znam i lubię (Smołdzino, Kluki, Rowokół, Gardno). To tak zwane Ziemie Odzyskane, multikulturowy kocioł pełen wiszącego na włosku spokoju pomiędzy Polakami, Ukraińcami, Niemcami i separującymi się Słowińcami. Kiedy lokalny posterunek policji przejmuje nowy komendant, człowiek - oczywiście - z zewnątrz, od razu wiadomo, że powojenne „zawieszenie broni” jest tu tylko pozorne i zaraz coś… I tu pojawia się Żywy Mit, który ma w sobie coś z Lovecrafta ale znacznie bardziej ze słowiańskich wierzeń. Bardzo satysfakcjonujaca manifestacja zaświatów, która nie dość, że sięga eonów wstecz, to jeszcze, w przeciwieństwie do bydlęcych potęg, charakterystycznych dla takich historii, wykazuje inteligencję i ma nawet w sobie coś, jakby to powiedzieć, nostalgicznego: bezczas, który zawsze tu był, jest i będzie, podczas gdy człowiek przemija niczym pył na wietrze. „Czarny Bóg” to świetny debiut i szczerze mam nadzieję, że Krzysztof Wroński na nim nie poprzestanie. Czytajcie, jeśli lubicie opowieści nasycone kontekstami społecznymi i przygodową, nienachalną grozę. Jest moc.

Świetny zbiorek. 3 opowiadania (Nihil fit sine casa, Koziorożec i Smok, Simon) niesamowite, wbijające w ekran czytnika. Naprawdę ciężko byłoby mi wybrać to, do którego wrócę z większą chęcią (bo wrócę na pewno). Czwarte opowiadanie - Pajęczarka - też czytałem z przyjemnością, choć mam wrażenie, że takie wizje człowieka jako trybika w maszynie oraz buntu jednostki przeciw nieludzkiemu ustrojowi czytałem już wielokrotnie. W każdym razie nie śniło mi się to jeszcze (w przeciwieństwie do wody w bajorku z "Nihil fit..."). "Milczenia owcy" nie oceniam, bo nie pamiętam już - "Legendy polskie" były tak dawno temu

Mocne. Kolorowe. Szybkie. Pulsujące jak Rio. Muszę przyznać, że do książki podchodziłem dwa razy. Pierwszy raz tuż po przeczytaniu rewelacyjnego "Domu derwiszy. Dni cyberbadadu". I wtedy poległem. Było zbyt kolorowo i zbyt hałaśliwie. Wrócilem po roku. I wsiąknąłem. Zatem dlaczego nie porwało mnie za pierwszym razem? Ano dlatego, że Stambuł i Rio/Sao Paulo różnią się od siebie bardzo mocno i przeskok z jednego na drugie był bardzo trudny. Ale w tym tkwi cloue tego dlaczego to tak dobra książka. Poza tym, że autor ma dobre pomysły stricte sf, umie przedstawiać historie, to jeszcze umie oddać klimat (miasta). Połączenie tych trzech rzeczy powoduje, że czyta się się szybko. Dobrze zbudowana historia w dobrze oddanym klimacie i z technologią wplecioną w codzienne życie. Czekam na więcej.