Gdzie pochowałem Fabianę Orquerę

,,Zaginiona dziewczyna" to historia, która łączy elementy kryminału z podłożem paranormalnym. Pisarka próbuje kreować napięcie poprzez zagadkowe śledztwo i nastrój mrocznych miejsc. Książka ma swoje momenty, niektóre sceny i wątki potrafią przyciągnąć uwagę, a klimat miejsc jest naprawdę mroczny. Niestety, nie każdemu spodoba się jej nieco paranormalna otoczka, zwłaszcza jeśli ktoś nie przepada za nadprzyrodzonymi motywami. Również akcja chwilami wydaje się rozwlekła i zmierza ku zdarzeniom, które nie do końca mnie przekonały. Pomimo tych zastrzeżeń, ,,Zaginiona dziewczyna" potrafi zaintrygować i wprowadzić w niepokojący, tajemniczy świat. To pozycja dla osób, które lubią połączenie kryminału z subtelnym, nadprzyrodzonym klimatem, ale niekoniecznie dla tych, którzy oczekują dynamicznej fabuły lub realistycznego thrillera. Moja ocena to 6.5/10, ponieważ lektura ma intrygujący klimat i kilka wciągających momentów, lecz całościowo nie do końca trafiła w moje gusta.

Ta historia wciąga praktycznie od samego początku i szybko pochłania bez reszty. Tajemnice i zagadki, które musi rozwiązać główny bohater, skutecznie podkręcają ciekawość.Dużym plusem są dwie płaszczyzny czasowe, taki sposób prowadzenia fabuły dodaje głębi i sprawia, że całość jest jeszcze bardziej interesująca.To książka, która zachęca do sięgnięcia po kolejne tytuły autorki.

"Obietnica" Agnieszki Peszek to kolejna książka, od której bardzo trudno było mi się oderwać. To dobrze napisany i dość intrygujący thriller psychologiczny, w którym nie brakuje zabójstwa i śledztwa policji, ale znajdziemy również sporą dawkę mrocznych i zagadkowych tajemnic. Tytułowa "obietnica", bezmyślnie kiedyś wypowiedziana, ma kluczowy wpływ na rozwój wydarzeń. Chociaż to druga część z nowego cyklu autorki "Konieczna", lecz można obie książki traktować jako odrębne powieści. Łączą je tylko policjanci prowadzący dochodzenia, Tobiasz Michalski oraz Renata Konieczna. Weronika jest szczęśliwą mężatką, od kilku lat mieszka w dużym domu poza miastem, gdzie może spokojnie pracować. Weronika jest autorką kilku bestsellerowych kryminałów, w których nie brakuje krwawych i makabrycznych zbrodni. Pewnego ranka nieoczekiwanie coś ją wybudziło ze snu. Nie podejrzewając niczego złego próbuje przytulić się do śpiącego obok męża. Lecz Grzegorz jest martwy. Na domiar złego został zamordowany. Lecz Weronika nie może sobie uzmysłowić, jak to się stało? Przecież w domu byli tylko oni. Kto więc zamordował jej męża? Czyżby ona sama zabiła Grzegorza? To niemożliwe... Lecz okazuje się, że Grzegorz został pozbawiony życia w sposób opisany przez Weronikę w jej najnowszej książce, która jeszcze nie została wydana. Poznało ją tylko kilka osób. Policjanci przybyli na wezwanie, zatrzymują Weronikę i proszą o wykaz osób, które mogą znać treść jej nowej powieści. " Już sam fakt, że jest pisarką kryminałów, sugerował im, że jest ta złą, a jak do równania dodadzą jeszcze jej niewierność wobec ofiary... Coraz bardziej obawiała się, że mając taki zestaw, policja nie podejmie jakichkolwiek działań, aby znaleźć prawdziwego mordercę. " Weronika razem z Grzegorzem oraz Aneta i Wojtkiem stanowili zgraną paczkę jeszcze z czasów liceum, ale do tej pory ich przyjaźń trwa nierozerwalnie. Chociaż po aresztowaniu Weroniki coś zaczyna się psuć między przyjaciółmi... Każda osoba z tej czwórki ukrywa przed innymi wiele prawdy o sobie i swym życiu. Autorka prowadzi narrację z perspektywy kilku postaci i jednocześnie przeplata wątki z przeszłości z wydarzeniami bieżącymi. Pozwala to na lepsze poznanie bohaterów oraz na motywy ich postępowania. Co naprawdę stało się w mieszkaniu Weroniki? Kto i dlaczego zamordował jej męża? Jakie tajemnice skrywają jej przyjaciele? Co ukrywa Weronika, czy ona może być mordercą? Nawet policjantka Renata Konieczna jest zaskoczona pewnymi tajemnicami, do których dotarła... " Nie sądziła, że w przeszłości zamordowanego może być coś tak szokującego. " Moim zdaniem to bardzo dobry kryminał, który przykuwa uwagę i nie pozwala oderwać się od lektury. Polecam.

„Wrócę przed północą” Eve Chase to powieść, która od pierwszych stron wciąga atmosferą tajemnicy i niepokoju. Autorka znana jest z budowania nastrojowych historii rodzinnych, w których przeszłość mocno splata się z teraźniejszością, a jej styl można rozpoznać po subtelnym balansie między thrillerem psychologicznym a dramatem obyczajowym. Książka należy do gatunku literatury obyczajowej z elementami thrillera i powieści psychologicznej. Jej siła tkwi w klimacie, nie jest to typowy kryminał, ale opowieść o rodzinie, sekretach i cieniu dawnych wydarzeń, które nie pozwalają bohaterom spokojnie żyć. Fabuła toczy się dwutorowo: część akcji rozgrywa się pod koniec lat 90., a część we współczesności. Śledzimy losy Maggie, która dorastała w blasku matki-celebrytki, a jako dorosła kobieta musi zmierzyć się z powracającą przeszłością i tajemnicami skrywanymi przez lata. Główna bohaterka, Maggie, jest postacią złożoną, wrażliwą, obciążoną traumą, ale jednocześnie niezwykle silną i zdeterminowaną. W jej relacjach z innymi widać ścieranie się potrzeby bliskości z lękiem przed utratą. Równie istotny jest jej brat Kit, dla niej ostoja, a jednocześnie ktoś, kto sam zmaga się z własnymi demonami. Tematyka książki koncentruje się wokół rodziny, utraty, dojrzewania i prób poradzenia sobie z traumą. Ważnym motywem jest też miłość zarówno ta trudna i nieoczywista, jak i ta, która daje siłę. Pojawia się pytanie o lojalność, pamięć i granice, jakie stawia nam przeszłość. Styl Eve Chase jest refleksyjny, nastrojowy, chwilami wręcz poetycki, ale jednocześnie czyta się go lekko. Autorka potrafi pięknie oddać emocje i atmosferę miejsc, a jej język jest obrazowy, pełen metafor, choć nigdy nie przytłacza. Narracja płynie spokojnie, ale skrywa w sobie narastające napięcie. Najmocniejsze strony książki to właśnie atmosfera, gęsta, pełna sekretów i niedopowiedzeń. Podobała mi się też głębia psychologiczna bohaterów, a także sposób, w jaki teraźniejszość przeplata się z przeszłością, tworząc spójną opowieść. Momentami miałam wrażenie, że czas niemal się zatrzymuje, a całość przypomina sen, z którego nie chce się wychodzić. Jeśli miałabym wskazać słabsze strony, to chwilami tempo wydawało mi się nierówne, niektóre fragmenty mogłyby być krótsze, a napięcie bardziej zwarte. Jednak nie zepsuło mi to odbioru, raczej wydłużyło podróż przez historię. Dla mnie osobiście była to lektura poruszająca i pełna emocji. Zaskoczyła mnie nie samą zagadką, ale tym, jak prawdziwie i subtelnie ukazane zostały relacje rodzinne i konsekwencje decyzji podejmowanych lata wcześniej. Zapamiętam przede wszystkim nastrój, melancholijny, lekko duszny, ale i pełen nadziei.

Jeśli lubicie nieoczywiste książki, to powinniście do niej zajrzeć. Podczas czytania po raz pierwszy nie mogłam odnaleźć w treści kobiecego pióra, a nawet powiem wam więcej, wciąż miałam wrażenie jakbym czytała książkę Czornyja a nie pani Cedlerskiej. Autorka jest jedną z moich ulubionych, autor zresztą też, ale naprawdę gdyby mi ktoś powiedział, że jednak prawowitym autorem jest Czornyj, spokojnie bym w to uwierzyła. Teraz fani autora po prostu mogą na spokojnie zapoznawać się z piórem tej autorki, bo i ona ich zachwyci:-) Pomimo zapewnień, że nie ma tu nic ordynarnego, to jednak uważam, że niech lepiej przeczytają ją osoby pełnoletnie. Mamy tu motywy gwałt* na różnorakiej skali, więc po co wcześniej kojarzyć sobie uczucie zbliżenia z czymś, co rzuca się traumą na całe życie. W kwestii psychologicznej, mamy tu bardzo rozbudowaną skalę. Praktycznie każda postać jest tutaj pokerową twarzą, a kiedy wchodzi się na tematy dla nich mniej wygodne, ucinają je. Każdego razu jednak zdradzają coś więcej, więc rozbudza to ciekawość, bo wychodzi na to, że sekrety niekoniecznie są w pozytywnym zakresie. Tak naprawdę każdy jest tutaj skrzywdzony, tylko nieraz chyba na własne życzenie. Rozumiałam, kiedy przeszli w życiu prawdziwe piekło, tylko później jakby sami je przeciągali wchodząc w układy, które tylko im szkodziły. Często powtarzają czego chcą, ale oddają się siłą przeszłych myśli i wydarzeń przywołując tylko większy ból. Oczywiście nie zabraknie też tutaj tej głównej akcji jaką jest śmierć młodej kobiety. By bardziej zrozumieć co się wydarzyło i z czym się mierzyła, mamy też opowieść z jej perspektywy, która niby niepozorna ale również miała bagaż doświadczeń, które poznamy. Ciekawym podejściem było to, że nie ważne kto jaki wykonywał zawód, choćby nawet prawy, to jednak były to postacie z krwi i kości o potrzebach, które poznajemy. Nie szanowało bądź potępiało się ich za to kim byli, tylko jacy byli, od ich wnętrza. Dając im cechy człowiecze czuliśmy jakbyśmy ich znali, więc ciekawiły nas wydarzenia do których dochodziło. W treści znalazłam coś takiego, co zgubnie może nakierować osoby działające na Instagramie. Opisane było, że im większa drama i hejt, tym większe zasięgi. To nie idzie w zgodzie z prawdą i myślę, że kto już jakiś czas działa w tych mediach wie, że to będzie odwrotny skutek. Hejterzy są blokowani, bo jest coś takiego jak sprawiedliwość zbiorowa, choć patrząc na czas wydania książki i pisania jej, rozumiem takie spostrzeżenia:-) Książka według mnie jest do polecenia, bo pokazuje jak działają ludzie z problemami oraz ci, co z nimi przebywają. Na bazie złego zachowania czytelnik widzi i poprawnie wybiera sposób działania w określonym temacie. Zatem to nie tylko thriller kryminalny, ale również nauka życia, bo choć temat dla niektórych jest straszny, to jednak dotyczy wielu ludzi, nie tylko kobiet. Druk jest tutaj duży, są przerywniki i treść, która hipnotyzuje do końca trzymając nas w objęciach niepewności. Z tej właśnie strony uważam, że warto ją polecić:-)

⭐️RECENZJA⭐️ Lektura "Tajemnica Palmer Street 214" od autorki @karenquest intrygowała mnie od samego początku. Cieszyłam się, gdy w końcu po nią sięgnęłam. Historia rozwijała się dość spokojnie, tworząc tym samym niesamowicie duszny klimat oraz poczucie takiego niepokoju. Wszystko rozwijało się spokojnie, niemal niepozornie, tym samym odsłaniając kolejne elementy fabuły. Małymi krokami zbliżaliśmy się co prawdy, żeby za chwilę były zwroty akcji i powodowały totalne zamieszanie. Niedopowiedzenia, wiele sygnałów, które dostawaliśmy mogły spowodować trochę irytację, co w moim przypadku tak się podziało, bo niby coś odkryliśmy, a tu za chwilę "bum" i co innego wyszło. Niby powinnam się cieszyć i mieć satysfakcję, ale w tym przypadku mnie to po prostu wkurzało. Co, do postaci, to jedni przyciągali mnie bardziej, inni mniej, lecz każdy był tutaj potrzebny. Bardzo ciekawiła mnie Sarah i to, co wyprawiała. Ten sposób wypowiedzi, próby, żeby jej nikt nie zobaczył, wskazywał na to, że coś ukrywała... Dodatkowo ta sąsiadka Maggie, niby emerytka, niby przyjęła pewną wiadomość, a jednak coś jej nie pasowało... Ogólnie rzecz ujmując każdy bohater wniósł coś do tejże powieści, począwszy od niepokoju, skończywszy na strachu i tej niepewności, która mroziła krew w żyłach. A emocje oraz uczucia były wyczuwalne w każdym z nich, tworząc tym samym ich realny wizerunek. Finał został przedstawiony w bardzo przemyślany, ale też stonowany sposób, dając mi tym samym poczucie spójności z całą historią. Może nie było fajerwerków, ani czegoś takiego, co by wywołało we mnie reakcję "wow", lecz czułam pewnego rodzaju satysfakcję z przeczytanej książki. Uważam, że w tej fabule nie tylko zostali ukazani ludzie, ale i ich wybory oraz konsekwencje tego, które niekiedy potem rzutują na naszą przyszłość. Polecam! 😎 😱 Współpraca barterowa z @wydawnictwomova 💚

Początkowo miałam duże trudności, żeby wejść w klimat książki i się w nią wciągnąć - zupełnie mnie nie intrygowała. Jednak im dalej, tym było lepiej i ostatecznie oceniam ją całkiem pozytywnie. Główna bohaterka, Lotte, postanawia wyruszyć Camino de Santiago, ponieważ rok wcześniej na tej trasie jej mąż popełnił samobójstwo. W trakcie wędrówki wydarzenia z przeszłości zaczynają wpływać na jej życie w zupełnie inny sposób, niż mogła przypuszczać, a sekrety zmarłego męża tworzą coraz gęstszą sieć tajemnic. Najważniejsze pytania brzmią: jak naprawdę miał na imię i kim właściwie był? Podczas drogi Lotte poznaje wiele osób, przez co jej pielgrzymka przebiega zupełnie inaczej, niż początkowo planowała. Z czasem okazuje się też, że grozi jej niebezpieczeństwo i ktoś bardzo nie chce, aby odkryła prawdę o przeszłości męża. Przyznam, że już dawno nie spotkałam się z główną bohaterką, która aż tak by mnie irytowała. O ile jej motywacje były dla mnie spójne i zrozumiałe, o tyle jej zachowanie podczas wędrówki często zupełnie się z nimi rozmijało. Miałam wrażenie, że z każdą kolejną decyzją działa coraz bardziej nielogicznie, co momentami naprawdę odbierało mi przyjemność z lektury. Szczególnie raziło mnie to, jak reagowała na pewnego mężczyznę - chwilami bardziej przypominało to zachowanie zauroczonej nastolatki niż dojrzałej kobiety po trudnych przejściach. Nie pomagała też konstrukcja książki, która dość wyraźnie sugerowała sprawcę. Rozumiem, że był to celowy zabieg, jednak nie przepadam za takim prowadzeniem narracji w kryminałach - lubię mieć przestrzeń do własnych podejrzeń, a tutaj miałam poczucie, że jest ona ograniczona. Na duży plus wypada natomiast tło historyczne, związane z przeszłością męża Lotte. Sięgając po Camino, zupełnie nie spodziewałam się wątków wojennych, a szczególnie tych osadzonych w realiach konfliktów serbsko-chorwacko-bośniackich. Było to zaskakujące i dodało książce głębi. Z drugiej strony, dla mnie thrillery to raczej gatunek lżejszy, więc nagłe wejście w cięższe, historyczne tematy sprawiło, że lektura momentami odbiegała od tego, czego oczekiwałam. Mimo tego uważam, że książka dzięki temu zyskała i zdecydowanie nie jest jedną z tych, o których łatwo się zapomina.

Alice Feeney to zdecydowanie moje odkrycie 2025 roku jeśli chodzi o prozę gatunkową i dlatego sukcesywnie, stopniowo staram się nadrobić tytuły z jej tzw. backlisty. A przy trzeciej powieści z kolei powoli zaczynam dostrzegać, że są pewne motywy i kwestie, w których autorka zdecydowanie czuje się najlepiej - i tak „Piękna brzydota”, podobnie jak „Papier, kamień, nożyce”, ale w pewnym stopniu także „Zabójcza przyjaźń”, dotyka tematu małżeństwa. Punktem wyjścia dla całej fabuły staje się tajemnicze zaginięcie młodej kobiety - dziennikarki śledczej i żony popularnego pisarza. Po upływie roku, sprawa wciąż jest w martwym punkcie, a pogrążony w żalu mąż znajduje się w trudnym położeniu - problemy prywatne rzutują bowiem na jego karierę. Szukając inspiracji i próbując zawalczyć o poprawę swojej sytuacji, mężczyzna przenosi się do opuszczonej willi zmarłego pisarza na niewielkiej szkockiej wyspie. Autorka przeplata narrację głównego bohatera z perspektywą żony, tuż przed jej zaginięciem. A ten prosty bądź co bądź zabieg umożliwia jej zobrazowanie tego, jak odmienne może być spojrzenie dwójki osób na jedną kwestię czy też wydarzenie. Alice Feeney zdecydowanie potrafi stworzyć odpowiedni klimat - odizolowana od świata Amberly od pierwszych stron wywołuje w czytelniku takie wrażenie niepokoju i czyhającego zagrożenia, a uczucie to tylko wzrasta z rozwojem fabuły. Całość jest oczywiście nieco przerysowana, wręcz karykaturalna - do tego stopnia, że podczas lektury kwestionujemy jakąkolwiek logikę działań głównego bohatera - ale ten obraz (sprawiający momentami wrażenie wyrwanego z horroru) wpasowuje się w całą konwencję historii. I chociaż nie jest to moja ulubiona powieść autorki, chyba preferuję thrillery mocniej osadzone w rzeczywistości, Alice Feeney znowu udało się jednak utrzymać moje zainteresowanie przez całą lekturę i zaskoczyć niektórymi zwrotami akcji. Czy polecam? Tak! Alice Feeney ugruntowuje swoją pozycję w gronie moich ulubionych autorów gatunków. Zdecydowanie zamierzam kontynuować nadrabianie jej powieści i czekam na tłumaczenia nowych tytułów!

📱Oziębłość to opowieść o relacji matki z córką, i to w sposób dwojaki. To historia nastoletniej Judyty, która po wypadku stała sie "produktem" do zdobywania popularności i pieniędzy przez matkę, ale też historia Anny, której dzieciństwo to nieustająca walka z alkoholizmem i agresją jej matki. 📱Początkowo fabuła skupia się na historii Judyty, zamkniętej na poddaszu niepełnosprawnej dziewczyny, która zamiast otrzymywać pomoc i wsparcie od swojej rodziny, dostaje krzyki, szarpania i głodówki ze strony matki. Matki, która w internecie postrzegana jest jako anioł dla swojego dziecka. Anioł, który pragnie zrobić wszystko, aby córka stanęła na nogi i wróciła do normalnego życia. Ludzie uwielbiają Annę, na potęgę lajkują jej relacje i posty, w których pokazuje Judyte i jej walkę. Wysyłają pieniądze na leczenie i komentują. Ale prawdziwe życie totalnie odbiega od tego pokazywane w social mediach. 📱W dalszej części książki skupiamy się natomiast na innym aspekcie, a mianowicie tajemnicy mamy Judyty sprzed lat I jej walki o popularność. 📱Z jednej strony autorka pokazuje, że dystans emocjonalny nie zawsze jest wyborem, czasem to mechanizm obronny, czasem efekt zranień, a czasem po prostu sposób na przetrwanie. Z drugiej strony to nie jest żadne usprawiedliwienie, bo czy mozna znaleźć usprawiedliwienie na krzywdzenie wasnego dziecka? 📱Mam tylko jedno zastrzeżenie. Ciągłe zwroty akcji i niektóre sytuacje opisane w drugiej połowie książki sprawiły, że fabuła wydała mi się lekko odrealniona. 📱Mimo wszystko całość wypada naprawdę świetnie. Książkę czyta się szybko, z wypiekami na twarzy. Problemy poruszane w tej książce, takie jak sharenting czy uzależnienie od social mediów przedstawione są w bardzo poruszający i dający do myślenia sposób. Naprawdę warto

Eliza jest domorosłą dziennikarką śledczą i pisarką. Razem z narzeczonym postanawiają spełnić marzenie i przeprowadzają się do urokliwej wioski Wrzosna, gdzie będzie mogła poświęcić się pisaniu zainspirowana lokalną legendą przeklętego jeziora. Gdy z jeziora wyłowione zostaje ciało przyjezdnej kobiety Eliza łączy siły z lokalnym policjantem i emerytką. Czy sprawa związana jest z przypadkami dziwnych śmierci sprzed 30 lat? A może duch jeziora faktycznie ożył? Czy da się ze sobą połączyć ofiary utonięć w jeziorze? Równoległe śledztwo w sprawie ducha prowadzą dzieci przebywające na wakacjach. Pytanie brzmi: czy za wszystkim stoi człowiek, czy może legenda o duchu jeziora kryje ziarnko prawdy? To klimatyczny, wciągający kryminał z duszną atmosferą małej miejscowości, gdzie każdy coś ukrywa, a przeszłość nie daje o sobie zapomnieć. Autor sprawnie łączy wątek legendy z klasycznym śledztwem, budując napięcie i mnożąc tropy. Dużym atutem są nietypowi bohaterowie i równoległe linie dochodzenia, które dodają historii dynamiki. To bardzo udany i dojrzały debiut — jeśli pojawi się kolejna książka tego autora, zdecydowanie warto po nią sięgnąć. Idealna propozycja dla czytelników lubiących mroczne, tajemnicze kryminały z lokalnym kolorytem.

druga część bardzo sympatycznego kryminalnego cyklu, którego głównym bohaterem jest mocno starszy pan. Tym razem jest dużo mroczniej niż w części pierwszej („Przemiana”), acz równie wciągająco. Zaczęłam czytać w czasie przerwy lunchowej, czytałam wracając do pracy (i wpadając na mijanych przechodniów), skończyłam, ukrywając czytnik pod biurkiem, formalnie już w czasie pracy (ciiiii!). Żądam części trzeciej i to natentychmiast!

Chata wyklętych to drugi tom przygód policjantki Zuzy i dziennikarza Doriana, który tym razem zabiera czytelnika w zimową, górską scenerię. Już sam punkt wyjścia zapowiada klasyczny kryminał z nutą grozy: odcięcie od świata przez śnieżycę, tajemnicza chata i trupy. Brzmi jak przepis na wciągającą historię w stylu zagadki zamkniętego pokoju. Fabuła rozpoczyna się niewinnie – Zuza i Dorian wyruszają w góry wraz z przyjaciółmi brata bohaterki. Sytuacja szybko się komplikuje, gdy burza śnieżna odcina grupę od świata, a brat Zuzy znika. Podczas próby dotarcia do niego bohaterowie trafiają do chaty, w której odkrywają ciała. Od tego momentu historia skręca w stronę kryminalnej zagadki, w której każdy może być podejrzany. Choć sam pomysł ma potencjał, realizacja wypada dość przeciętnie. To kryminał, który – mimo obecności trupów – utrzymany jest w bardzo lekkim stylu. Dzięki temu czyta się go szybko i bez wysiłku, co może być zaletą dla osób szukających czegoś niezobowiązującego „na jeden wieczór”. Z drugiej strony brakuje tu napięcia i emocji, które zazwyczaj budują atmosferę tego typu historii. Momentami akcja wyraźnie zwalnia, a niektóre fragmenty mogą nużyć na tyle, że pojawia się pokusa, by je pominąć. Bohaterowie nie wyróżniają się szczególnie na tle innych postaci znanych z kryminałów, choć duet Zuzy i Doriana wypada całkiem dobrze. Ich relacja nadaje historii rytm i wprowadza element, który potrafi zainteresować czytelnika bardziej niż sama intryga. Na plus zdecydowanie zasługuje zakończenie. Finał potrafi zaskoczyć i – co ważne – jest spójny oraz logiczny. To właśnie ono w dużej mierze ratuje ogólne wrażenie po lekturze, domykając wszystkie wątki bez pozostawiania niedosytu. Podsumowując, „Chata wyklętych” autorstwa Emilia Szelest to poprawny, lekki kryminał, który sprawdzi się jako szybka, niezobowiązująca lektura. Ma wszystkie elementy dobrego thrillera – tajemnicę, odcięte od świata miejsce i sekrety bohaterów – jednak brakuje mu głębszego napięcia i emocji, które sprawiłyby, że historia na długo zapadnie w pamięć.

„Jezioro trumien” to wciągająca lektura, która umiejętnie łączy mroczny klimat z dobrze zarysowaną intrygą. Urszula Kusz-Neuman stworzyła historię, która trzyma w napięciu od pierwszej do ostatniej strony, zmuszając czytelnika do ciągłego typowania sprawcy. ​To, co wyróżnia tę książkę, to przede wszystkim ​gęsta atmosfera,gdzie autorka świetnie operuje opisami, które budują poczucie niepokoju. ​Wielowymiarowi bohaterowie,którzy nie są czarno-biali,co dodaje fabule realizmu. A ​zakończenie? Finał nie tylko zaskakuje, ale zostawia po sobie pewien niedosyt w pozytywnym tego słowa znaczeniu .Konstrukcja zakończenia sugeruje, że historia może mieć swój ciąg dalszy, na co osobiście bardzo liczę. ​Jest to solidny kryminał, który polecam każdemu fanowi gatunku szukającemu emocji i nieoczywistych rozwiązań. Idealna pozycja na kilka intensywnych wieczorów.

To kryminał, który od początku trzyma w niepewności. Kolejne wątki odsłaniają mroczne tajemnice, a tło historyczne tylko dodaje całości głębi. Fabuła prowadzi przez emocje, zaskakuje i zostawia z pytaniami, które jeszcze chwilę po zakończeniu krążą w głowie. Bardzo dobra propozycja dla fanów polskich kryminałów.👍📚🤩

„Wszystko zostaje w rodzinie” autorstwa John Marrs to książka, która wciąga od pierwszych stron i nie pozwala na jej odłożenie zanim nie skończysz. Historia skupia się wokół domu z mroczną przeszłością, do którego wprowadzają się nowi właściciele Mia i Finn. Szybko okazuje się, że to miejsce skrywa przerażające tajemnice, a wydarzenia z przeszłości zaczynają mieć wpływ na teraźniejszość. Z każdą stroną odkrywamy kolejne sekrety, które są coraz bardziej niepokojące i przerażające. To zdecydowanie jedna z lepszych książek, jakie czytałam. Jest bardzo wciągająca i przez cały czas trzyma w napięciu, trudno się od niej oderwać. Momentami historia jest naprawdę makabryczna, co tylko dodaje jej klimatu. Zakończenie totalnie mnie zaskoczyło – do samego końca nie spodziewałam się, w jakim kierunku to wszystko pójdzie. Jeśli lubicie mroczne, trzymające w napięciu thrillery, to bardzo polecam!

Zazwyczaj nie lubię motywów paranormalnych w książkach, ale tutaj jakoś wyjątkowo mnie on nie zraził. Plusik za opisanie północnej Hiszpanii w takim sposób, że mimo średniej pogody, mam ochotę ją odwiedzić. Sama zagadka kryminalna trochę wydumana, jednak może nie wszystkie zbrodnie są racjonalne.

Autor jest ze Szczecina, tak jak ja. Czytam jego książki, bo podoba mi się styl, znam i lubię te miejsca, o których pisze. Fabuła nieskomplikowana, dialogi między głównymi bohaterami lekko infantylne, ale wybaczam. Dobra rozrywka na dwa wieczory. Będę czytać kolejne części, ale na drugą część poczekam do czerwca, bo wtedy wchodzi na legimi ( te dopłaty do abonamentu mnie wkurzają).

Czytając "Martwe imiona" Agnieszki Ewy Rybki, poczułam intensywne emocje, które długo się we mnie utrzymywały. Książka poruszyła mnie swoją atmosferą – miejscami mroczną, miejscami refleksyjną – i zmusiła do zastanowienia się nad tematami, o których zazwyczaj nie myślę na co dzień. Podobało mi się, jak autorka potrafiła stworzyć napięcie nie przez akcję, ale przez sposób, w jaki buduje nastrój i psychologię postaci. Język, którym się posługuje, jest bogaty i sugestywny, co sprawiło, że nie mogłam oderwać się od lektury, mimo że chwilami było ciężko emocjonalnie. Po przeczytaniu tej książki poczułam, że coś we mnie zostało poruszone – nie chodziło tylko o historię, lecz o atmosferę i emocje, które Rybka potrafiła tak precyzyjnie oddać. To lektura, która zostaje w głowie i sercu na długo, a jej siła tkwi w sposobie, w jaki zmusza czytelnika do refleksji.

„Nie to miejsce, nie ten czas” było moim pierwszym spotkaniem z autorką, dlatego po „Twoja ostatnia wiadomość” spodziewałam się naprawdę wiele. Niestety tym razem nie poczułam tego samego. To wciąż dobra książka, taka, którą bez problemu można zabrać na wakacje i przeczytać z przyjemnością. Początek jest świetny i bardzo wciągający. Pierwsze 100 stron buduje napięcie i zapowiadają coś naprawdę mocnego. Niestety później historia wyraźnie traci tempo. Środek dłuży się i nie wnosi tyle, ile bym oczekiwała. Końcówka z kolei jest zbyt szybka. Autorka zamyka wiele wątków naraz i robi się tego trochę za dużo, przez co trudno mówić o prawdziwym zaskoczeniu. Zamiast efektu wow, pojawia się raczej spokojne przyjęcie tego, co się wydarzyło. Nie czułam zaskoczenia, nie było plot twistu. Po prostu zaakceptowałam rozwiązanie. Bohaterowie są dobrze wykreowani, a intryga poprawna, ale zabrakło mi emocji i czegoś, co wyróżniłoby tę historię na tle innych. Polecam, bo to dobra książka. Po prostu nie jest tak dobra, jak się spodziewałam po poprzedniej pozycji aurorki.

Najnowsza książka Michała Śmielaka pt. „Regiel” to bardzo klimatyczny kryminał z nutą starych legend. Akcja książki rozgrywa się w małej miejscowości, gdzie na początku lata zaczynają dziać się rzeczy dziwne. Niby zwyczajne miejsce, ale czuć w powietrzu coś złego. Regiel niepokoi i zasiewa niepewność już od pierwszych stron. Trudno przewidzieć w którym kierunku potoczy się opowieść nakreślone przez autora. Jednocześnie co pewien czas cofamy się w przeszłość poznając stopniowo to, co doprowadziło do obecnych dramatów Oskara i Macieja. To niespieszna, duszna opowieść. Osacza i wywołuje uczucie bezradności wobec pierwotnych sił. Wszystko razem sprawia, że czyta się z prawdziwą przyjemnością. Czyta się rewelacyjnie. Książka w całości pochłania uwagę czytelnika i nie pozwala zbyt łatwo odgadnąć zakończenie. Polecam Bardzo !!!