Fullmetal Alchemist t. 3

Zawsze bałem się tej chwili, kiedy wracam do źródła czegoś, co już wcześniej mnie poraziło, bo przecież dobrze znam to uczucie, gdy anime przewraca cię na drugą stronę i zostawia z sercem bijącym szybciej niż wskazówki zegara, dobrze pamiętam japoński film, ten prawdziwy, nie zachodni karykaturalny klon, film który pachniał ulicą Tokio i miał w sobie ciężar spojrzeń, które mogłyby kroić szkło, i dlatego byłem pewien, że manga okaże się tylko szkicem, surowym zapisem, który już został wyciśnięty i przetłumaczony na język obrazu i dźwięku, a więc nic nowego, nic mocniejszego, nic więcej. A jednak od pierwszych stron zrozumiałem, że się pomyliłem, bo papier daje przewagę, cisza między kadrami dźwięczy mocniej niż cała ścieżka dźwiękowa, zatrzymany rysunek wpatruje się w ciebie dłużej niż dowolna scena animowana, a spojrzenia Obaty potrafią wwiercać się w duszę w sposób, którego ekran nigdy nie odda. Tytuł pierwszego tomu brzmi Nuda i to szyderstwo, prowokacja, bo prawdziwej nudy nie ma tu ani sekundy, to raczej detonacja, która rozciąga się w czasie i stopniowo niszczy poczucie zwyczajności, kiedy chłopak dostaje w ręce notes o boskiej mocy, niby banalny przedmiot, a jednak od razu wiadomo, że każde imię, które tam zapisze, będzie wyrokiem, że świat już nie wróci na swoje tory i że wszystko zaczyna się zmieniać. W anime była to gra intelektów, w filmie coś na kształt mrocznego spektaklu, a manga sprawia, że stajesz się świadkiem cichej obsesji, w której drżenie dłoni i zarys liter mają wagę życia i śmierci. Rysunki bywają przesadne, twarze wygięte w grymasach, czasem aż bliskie grotesce, ale właśnie to teatralne napięcie daje poczucie obcowania z rzeczywistością wypaczoną, nienaturalną, która musi wyglądać tak a nie inaczej, bo historia o notesie śmierci nie może być zwyczajna, musi być przerysowana, przyciężka, niepokojąca. A w tej przesadzie jest prawda, bo kiedy patrzysz na oczy Lighta, gdy zapisuje pierwsze imię, czujesz coś więcej niż moralny dylemat, czujesz zwykłą fizyczność śmierci, atrament na papierze, drżenie powieki, rytm oddechu, ciemność w pokoju oświetlonym lampą. Pierwszy tom nie daje jeszcze pełni tej opowieści, to dopiero rozstawienie figur na planszy, zapowiedź, że gra będzie śmiertelnie poważna, ale już tutaj widać, jak idealnie wyważona jest ta konstrukcja, jak napięcie sączy się z każdej strony. I chociaż znałem już przebieg wydarzeń, znałem zakończenia i zwroty akcji, to czytając mangę miałem wrażenie, że wracam do źródła rzeki, której bieg znałem na pamięć, ale której początkowa woda okazała się czystsza, ostrzejsza, lodowata i bardziej prawdziwa niż wszystko, co powstało później. Anime pozostaje genialne, film japoński solidny i wierny, ale dopiero manga pozwala Death Note oddychać pełnią, daje intymność i ciszę, które sprawiają, że cała historia wbija się w czytelnika jak igła i zostaje na długo. I jeśli autorzy nazwali ten tom Nuda, to chyba tylko po to, żeby zakpić z odbiorcy, bo prawdziwa nuda umiera już na pierwszej stronie, a potem zostaje tylko to dziwne przyspieszenie serca, które trzyma do samego końca.

Urocza i zwariowana komedia romantyczna o uczniach ekskluzywnej japońskiej szkoły. Młoda uczennica zostaje członkiem szkolnego chłopiecego klubu, w którym dotrzymuje się towarzystwa (w całkiem niewinnych celach) dziewczętom, muszać spłacić koszt cennej stłuczonej wazy. Musząc udawać chłopca bohaterka poznaje innych członków klubu i historie osób, które go odwiedzają. Atutami seri są bohaterzy (często nietypowi i dość zwariowani) i poczucie humoru. Kreska rysunków jest prosta, lekko ostra, ale urocza.

Drugi tom trzyma poziom pierwszego. Zaczęła się walka dwóch zdolnych graczy, L i Kiry. Szybko i z dużym zaciekawieniem czytałem mimo że lata temu oglądałem anime, więc w zasadzie wiem co się wydarzy. Ale manga zawsze dostarcza samo "gęste", bez dłużyzn, które często występują w anime.

,,Overlord IV" i ,,Fullmetal Alchemist: Brotherhood” to tytuły anime, które znajdują się w topce moich, ale i zapewne wielu z geeków również, seriali anime, które obejrzałem w ciągu ostatnich kilku lat. To przykłady jednych z najlepiej, najszerzej i najkonsekwentniej wykreowanych tytułów wśród seriali z kraju kwitnącej wiśni właśnie, które doświadczyłem w całym swoim popkulturowym życiu. Powiem więcej, tytuł o przygodach ,,Pana Ainza” jak i ta multiodcinkowa opowieść osadzona w alternatywnym Świecie, z motywami steampunkowymi i alchemią w tle o losach dwójki braci, Edwarda oraz Alphonse Elriców, to przykłady najbardziej stabilnie i jednocześnie otwarcie i rozlegle w świecie przedstawionym oraz najbardziej kompetentnie zrealizowanych serii anime tudzież najlepiej eksplorujących możliwości, które dają ich fabuły czy pojedyncze wątki. I żeby było jeszcze ciekawiej omawiane powyżej animowane rewelacje nie są to typy produkcji, które są stricte świeżynkami sprzed roku czy 2 lat, które ogląda chyba każdy, bo ,,to coś jest nowe, ciekawe i trzeba obejrzeć”. Wiekowo stanowią przedział 10-15 lat łącznie, ale gdybyśmy podsumowali wiele współczesnych ,,animajców” i porównali do tej pary, to właśnie ona wyszła by zwycięsko pod każdym względem swej ,,lepsiejszości”: dynamika, kreska, bohaterowie, kapitalna oryginalność w koncepcji tworzenia wirtualnych czy alternatywnych światów z kalejdoskopowymi często mixami gatunkowymi, np. steampunkiem, horrorem i dark fantasy etc. Tak, ,,Overlord” i ,,FA: Brotherhood”, to czysta magia! Ale.. tam gdzie są ,,plusy dodatnie” są też i ,,plusy ujemne”. Najsolidniej spośród wad i licznych ,,ujemności” z tych anime mogę mieć odpowiednią ilość zastrzeżeń tylko i wyłącznie do ,,FA". W ,,Brotherhood” zabrakło zcentralizowanej i skupionej akcji i narracji: to nie JjK, AOT, czy Chainsaw Man, gdzie akcja i nietuzinkowa fabuła są najważniejsze i idą w parze, gnając do przodu sporym tempem, mega intensywnością, nie licząc się z tym jak opowiadana będzie cała historia. W tych mocno ,,rozenergetyzowanych” seriach, jakby to powiedział krytyk: ,,scenariusz się nie klei a całość jest mało spójna”, jednak dzięki mocy, którą ma ostra i szalona ,,kreska”, motywy walk z różnymi przeciwnikami i te tajemnice wokół licznych tematów, które potrafią się tu zadomowić sprawiają, że nie patrzy się na słabostki ichniejszej fabuły. W ,,Brotherhood" cała ta opowieść, od akcji, przez wątki, aż po wszystkie tajemnice związane z alchemią właśnie, wszystko to rozwija się swoim troszku koślawym tempem: jest powoli, raz dynamicznie, raz znowu dość nostalgicznie, jakby depresyjnie, a znowu kiedy indziej śmieszkowo. To jest dość specyficzne, nawet jak na rodzaj ,,alternatywnej rzeczywistości z gatunku steampunk/sci-fi" przystało, którą ta produkcja prezentuje. I to zboczenie fabuły, idące niczym w jakiś dziwny kierunek: w okolicach 3/4 sezonu (a jest on mówiąc łopatologicznie: turbo długi!) coś się zaczyna dziwnego dziać z tą serią: za dużo polityki i wątków społecznych zaczyna wchodzić w grę, a to i cała cała reszta tejże dziwnej części opowieści ,,Brotherhood”, bez dynamiki, którą mają podane wyżej serie nie zaszła tam gdzie finalnie swą kreacją caluśkiej fabuły zajść powinna. O wiele więcej, już nawet sądząc tak po pierwszym przeczytanym tomie mangi ,,Fullmetal Alchemist” tego autora na podstawie której stworzono całe dziedzictwo tak niezwykłej produkcji z kraju kwitnącej wiśni sprzed 15 lat, o której pamięć w świadomości mas fanów zaczyna coraz bardziej zanikać, ma nam do powiedzenia Hiromu Arakawa w drugim tomie tegoż to wieloczęściowego cyklu, który zna chyba większość szanujących się ,,popkulturowców” lubujących się w tytułach z kraju kwitnącej wiśni. To właśnie ten tom potwierdza nie tylko jakość fabularną i rysunkową rozdania pilotowego mangi, ale i fakt – choć wyda się to bardziej subiektywne – że manga Arakawy zaczyna być stopniowo tak samo dobra, a niekiedy z sygnałami że może stać się lepsza, jak seria anime ,,Brotherhood”, której o czym wspomniałem wyżej w ostatniej części odcinków całości zabrakło szczerości i konsekwentności w dopięciu historii na ten ,,konkretny i ostatni stabilny” guzik. Sequel pilota komiksowego o braciach, którzy złączeniu są silną więzią krwi i alchemicznymi tajemnicami, kontynuuje to, choć na początku przez początkowe strony nie wyglądało to na aż tak bezpośrednie, co fabularnie skończył ów tom 1: pojawia się Płomienny Alchemik. To przez postać Roya Mustanga Edward tak naprawdę zaczyna wprowadzać perspektywę w fabule tomu związaną z dość dużą intensywnością historii w tomie. Tak też się stało, to miało miejsce na przestrzeni całości tych około 190 stron treści. Można odnieść wrażenie, że to Edward Erlic jest osią całego tomu, a perspektywy, czyli wątki, rozszerzenie punktu widzenia na daną sprawę w opowieści (tak jak ta z Roy’em), ulegały zamianie i były urozmaicane. Mało tego, wraz z postępem fabularnym, czytelnik zaczyna stopniowo wchodzić, i zdaje mi się iż intensywniej niż w tomie pilotowym, w bardzo oryginalnie skonstruowane dla tego Świata zasady rządzące podstawowymi prawami przyrody, czyli ichniejszej Alchemii, która w tej rzeczywistości potrafi zastąpić liczne źródła energii, na której nasza Cywilizacja się opiera. ,,Alchemicy” w omawianym niniejszym, drugim już rozdaniu mangowej opcji tego Uniwersum, najbardziej w stosunku do poprzedniego tomu, różnią się jedną, może być to dla wielu z Was zmiana kosmetyczna, graficzną charakterystyką, i to na przestrzeni całości komiksu: aspekt koloru czarnego i szarego. Fakt, barw tych jest nie aż tak znacząco, ale jednak… jakby sprawia to wrażenie, że paradoksalnie ich głębi jest więcej: chodzi o ich równomierne rozmieszczenie, nie tylko dla zaakcentowania cienia, czy bardziej ,,monstrualnej w dynamice” scenki, ale przede wszystkim dla uwydatnienia w kolorze włosów, ściany tunelu, krawędzi budynków, wypełnień przestrzeni i temu podobne. To nie jest na pierwszy rzut oka zauważalne, ale… gdy wczytamy się w to, co tom opowiada nam warstwą obrazu, zauważymy że czerń jest tu intensywna tym, że tak naprawdę jej tu nie ma, bo scala się z całością treści, którą kreuje obraz. Jeden z największych walorów wydania; można mieć tylko nadzieję, że Arakawa ze swoją ekipą nie sprawią nam zawodu w tej kwestii, jeśli sięgniemy po tomy 3, 4, 5 etc. tejże alchemicznej a’la steampunkowo-dziewiętnastowiecznej w swym klimacie opowieści. Fabuła, tak jak w przypadku otwarcia mangi serii: składa się z 4 rozdziałów. Krótko, prawda? Nic bardziej mylnego. To cztery symetryczne i nieco bardziej skupione w akcji i narracji części, i to na tyle ciekawej i złożonej historii, że nic tutaj mangowiczowi nie jest w stanie uciec. Brak ,,koślawych” kadrów to nie ujma – zmieniają one swe wymiary rozsądnie i intuicyjnie w stosunku do tego co niesie nam ,,mięsko treści” ze scenariusza i sama wizja twórcy na narysowanie sceny. Jednym słowem: świetna robota! Da się takowy plus fizycznych rozmiarów scen w tej mandze odczuć, nawet w bardziej subtelnych i emocjonalnych momentach: sekwencja retrospekcji Edwarda, jako jego sen, który silnie przeżywa, także gdy zalewa nas nieco niespodziewanie humor, choć ,,śmieszki” nie rwały się aż tak do fabuły i atmosfery tomu, jak w poprzednim tomie: a to daje nam do myślenia, iż powaga w narracji w żadnym wypadku nie szkodzi bardzo naturalnej i żywej aurze, które prezentują bracia Elricowie w całej mandze jak i w anime, o którym wspomniałem powyżej. W okolicach 2/5 całości pozycji z ust ,,brata w Zbroi” pada bardzo ważna definicja: wyjaśnienie z jego punktu widzenia czym jest alchemia, z dopowiedzeniem ze strony Edwarda po takiej scence z czym wiąże się cały świat tak istotnie od Alchemii uzależniony, i jaką cenę płacą ludzie, którzy nie patrzą na konsekwencje jej ,,użycia” – brzmi znajomo? Tak, to wyrzuty sumienia obu braci i żal zarówno do siebie i świata za to, jaki okazał się być. Zresztą tej scenie i tak specyficznej refleksji towarzyszy ciekawe graficzne wyciszenie: akcja trochę schodzi na bok, aby pokazać, że te postaci nie są jednowymiarowi, a mają bogatą, ciekawą historię, której przy takim gatunku, przy tak wydawać by się mogło przewidywalnej konstrukcji gatunkowej tej rzeczywistości (steampunk, fantastyka, alternatywna rzeczywistość i masa polityki) mogą pozazdrościć im inni bohaterowie z bardzo podobnych Uniwersów. Grzechy. Tom drugi częściowo należy do nich. A ,,grzechy” występują tu w fizycznej postaci homunculusów, sztucznych bytów powstałych na wskutek mrocznych praktyk związanych z alchemią, co w tej rzeczywistości jest zakazane, albo przynajmniej niepożądane. W omawianym tomie pierwsze skrzypce w tej kwestii, również jako ważne ogniwo w budowie antagonisty tej serii grają grzechy: Obżarstwo oraz Żądza. Nie pchają się ze swoją rolą w fabułę za bardzo – zdaje się są przedstawiani powoli, dość tajemniczo, czyli tak jak na sposób ich powstania przystało. Arakawa miał gust i zmysł – wiedział, że budowanie historii i roli ,,Grzechów” dla całego Uniwersum Fullmetal Alchemist będzie dobre jeśli wtłoczy się to w formie powoli rozwijanej intrygi, podstępu, tajemnicy, która na dodatek będzie powiązana z Braćmi Elric. Co ciekawe, to ,,Żądza” kończy tom, a raczej akt jej zemsty, albo czegoś innego, co na razie nie jest do końca jasne – wydaje się, że ,,Grzechy” w mandze będą działały pchane dziwnym, niewytłumaczalnym instynktem związanym z tym, jak stworzył ich… pewien Stwórca. A minusik? Znacząco dużo takowego, czy takowych ,,ujm", w części drugiej mangowych realiów tego Uniwersum nie ma. Pstryczek w nos za to, iż w scenariuszu za późno podano historię Ishvalu, która zapewne w dalszych tomach odegra istotną rolę.

Cóż, ani ziębi ani grzeje. Historia jak to wampiry atakują ludzi i specjalne jednostki tępią te pasożyty. Jak na razie w miarę ciekawe, chociaż te takie "żarciki" są trochę meh, jakby nie wyszły spod stalówki Hirano - ale może to dlatego, iż jest to jedno z jego wczesnych dzieł. Nie chce mi się dalej czytać.

Świetna Manga, fabuła od początku zaskakuje I wciąga przez co nie mogę oderwać się od czytania. Jestem szczerze ciekaw jak dalej się to potoczy, co autor nam zaprezentuje i jak rozwinie cały świat Przedstawiony. Zapraszam też na swojego bloga https://okonapopkulture.blogspot.com/

No takie trochę niezrozumiałe, ale na tyle dobrze aby przekonać się o winie ludzi, ślepoty i głupoty. Jak zwykle dramat, bo do takich mnie ciągnie najczęściej (co poradzić). Ciężko stwierdzić czy manga została napisana po anime czy przed, ale po opisach mogę się domyślać że szybko po anime została przelana na mangi. Ogólnie w pierwszym tomie ciężko zrozumieć o co chodzi, nie ogarnęłam bo jest tu lekki bałagan, człowiek się też męczy jak wprost nie pokazują kto mówi i trzeba się domyślać.. nie wiem, bo nie oglądałam anime, ale wydaje mi się że mogły być tu lekkie błędy ortograficzne, w każdym razie, mały bałagan jest w mandze. Posiadam jeszcze 2 tom więc zobaczymy co dalej będzie. No i z zasady czytam najpierw mangę, a potem oglądam anime, tak samo chciałam zrobić z Wolf's Rain, ale skoro manga wyszła później to mogę bez problemu zacząć anime, jednakże raczej będę na razie kontynuowała mangę. No i świat jest dziwny, nie za bardzo lubię takich postapokalitycznych światów, ciężko na takim świecie przeżyć, widać od razu że mroczna saga i pewnie melancholia będzie po skończeniu mangi, ale na klatę to trzeba przyjąć.

Fragmenty: • „To obejmujący wszystko, uśmierzający wszelki ból, smutny, odległy, pełen miłości i współczucia Głos”. • „Na końcu drogi czeka Was nowa przyszłość”. • „Raj odebrał mi wszystko, dając w zamian klątwę, cierpienie i tęsknotę”. • „Nawet jeśli to wszystko stworzona przez kogoś iluzja, prawdziwa jest droga, którą przeszliśmy… I to, że tutaj jesteśmy… Tego nikt nam nie odbierze”. • „Czasami przytłoczeni ciężarem tego, co straciliśmy, tracimy z oczu cały sens życia, a mimo to idziemy wciąż na przód, odnosząc niezliczone rany. Nieważne, wilki, człowiek, czy kwiat… Jeśli istnieją więzi, które chcemy chronić, to życie ma sens, a wtedy wystarczy wyciągnąć rękę, by dotknąć raju”. • „Uciekajcie odnosząc rany, których nigdy nic nie wyleczy, lecz pamiętajcie, że póki żyjecie, zawsze będziecie spowite mrokiem”.

Wspaniała i emocjonująca lektura. W tomach 1-7 akcja skupia się głównie na walce z hollowami w Karakurze, ale w 8 tomie mocno się rozkręca. Tak mocno, że zaczęłam "Bleach" nazywać jedną z moich ulubionych serii (obok "Naruto" i "Yony w blasku świtu"). Aktualnie jestem na 39 tomie i póki co poziom nie spada. Czasem możnaby te walki nazwać monotonnymi, ale trochę takie już są shōneny.

Nie przesadzam z oceną. Cała seria to chyba najzabawniejsza z najzabawniejszych komedii, jakie miałam okazję czytać/oglądać. Bohaterowie przecudni, kreska przepiękna - daleka od oldschoolu, estetyczna, pozwalająca rysować postaci zróżnicowanym stylem. Fabuła prosta jak budowa cepa i co z tego? Akcję z kilku pierwszych tomów znam na pamięć, a choćbym nie wiem ile razy wracała zawsze i tak płaczę ze śmiechu. Niebanalny harem.

Kiedyś już czytałem. Czy warto było wracać? Raczej nie, już wtedy było średnie i choć rozumiem kierunek, to teraz nadaje się tylko do jednego – analizy stereotypów i przetwarzania historii. Głupiutka manga, do której bym nie wrócił, gdybym komuś nie wypożyczył i ten też ostatecznie się nią nie znudził… Ostatecznie najśmieszniejsza w niej była formułka na stronie tytułowej, że wszelkie podobieństwa do rzeczywistości są przypadkowe. Komiks czytany dzięki życzliwości Biblioteki na Koszykowej (Biblioteki Głównej Województwa Mazowieckiego).

Przypominania sobie tych kilku nabytych w czasach gimbazjalnych mang, z których już prawie nic nie pamiętam, część trzecia i ostatnia. Ogólne wrażenia: jeszcze fajniejsze, niż pierwszy tom :D Przez kilka lat byłam święcie przekonana, że kupiłam tomy 1. i 2. Przy odgrzebywaniu z mrocznych zakamarków pokoju niespodziewanie okazało się, że jednak 1. i 3. O.o Cóż, przy tej serii to całe szczęście mała różnica. Ogółem widać progres autora. Pierwszy tomik momentami bywał dość nużący, czytałam go po rozdziale; ten łyknęłam w jeden dzień. Humor lepszy, kreska lepsza, a do tego sporo Feliksa. Nic, tylko polować na kolejne tomiki :D

Gusta – tak, to one są bardzo ważnym elementem, wręcz wykładnikiem tego, jaką formę ostatecznie przyjmuje kultura, czy kultura masowa, jako ta integralna część tego co nazywamy rozrywką. I co istotne, jak mówi nam pewne porzekadło to ,,gusta zawsze pozostaną gustami”; zawsze będziemy na granicy subiektywno-obiektywnego ,,punktu widzenia" danego zjawiska, rzeczy, książki czy filmu, jak to zwykle bywa podczas oceniania czy recenzowania czegoś, co nas interesuje i zajmuje nasz jakże cenny w pędzącym na złamanie karku ku cywilizacyjnemu postępowi Świat. Już na przestrzeni jednego gatunku, tematu, danego Uniwersum nasze popkulturowe upodobania w gronie fanów czy zwykłych zjadaczy chleba doświadczających danego wątku, tytułu, stylu czy nurtu mogą wręcz meandrować w nieprzewidywalnym kierunku: zmieniać się bardzo szybko i znacząco. I weźmy na to duży temat w kulturowej ,,masówce”, najsolidniej owinięty wokół filmu i serialu, a obecnie nieco mniej w książce, czy komiksie. I jest to ,,wampiryzm" czy inaczej mówiąc wątek ,,strzyg” lub ,,krwiopijców”. Ten a'la ,,filmowy" element wszystkiego, co audiowizualne co tworzymy, w tym wampirzym przypadku mjsolidniej owinięty jest wokół gałęzi horroru, thrillera, fantasy, kryminału i temu podobne, niekiedy nawet z domieszką komedii. Istnieje jednak pewna seria mangi, na podstawie której zrealizowano dwa wyjątkowo dobre seriale anime z wampiryzmem w roli głównej: "Hellsing" oraz "Hellsing: Ultimate". Za nim zasmakowałem pierwszego, a obecnie drugiego tomu japońskiego komiksu, który był podstawą, ot kanwą na bazie której zrealizowano ów serial, o tym samym co mangowy twór tytule: "Hellsing", któremu to poświęcam w większości ów tekst, wszystko to, co kojarzyło mi się ze strzygami, ghulami, ,,dziećmi nocy" i temu podobne mary, co budowało moją wiedzę i doświadczenie z tym szerokim wątkiem, tematem i informacjami w popkulturze, ,,smakowałem” naprawdę wielu różności tego motywu. Doszło kiedyś do takiej sytuacji, iż przypadkowo oglądnąłem pewien film, ni to komedię, ni to coś z kina kiczowatości pełnego bezguścia, ni to z jakiejkolwiek konkretnej parodii – tym tytułem okazała się produkcja: "Wampiry i Świry" z 2010 roku. I co ciekawe pamiętam ,,to coś" w miarę dobrze, mimo iż było to totalnie wybebeszające moje (i chyba wasze również, jeśli macie podobne zdanie o tym filmie) stabilne pojęcie o tym czym jest wampir i wampiryzm w popkulturze. Można uważać tą filmową inność za coś tak samo głupiego jak i fajnego, ale w sam raz wystarczającego na chillout i mega relaks; za coś, co jest w stanie jedynie popsuć nasze prywatne zdanie i opinię o ,,istotach nocy" w kinie i serialu. Z drugiej strony filmy czy nawet i seriale takie jak "Wampiry i Świry" są potrzebne dla każdego zorientowanego w temacie widza czy fana: w ten sposób nasze gusta i pasje są w stanie dość szybko się wyklarować, gdyż wtedy wiemy czego unikać a czego nie, na czym po prostu najzwyklej w świecie powinno się skupić. Krąg tematyczny i tytułowy się zwęża, a nas może ogarnąć jedynie spokój i zdecydowanie w tym przypadku ,,kinematograficzno-wampirowej” pasji. Ta niby-parodia, o której mowa udowodniła mi jeszcze jedno: zbyt mało wiem i nie wszystko widziałem z gatunku, podgatunku, czy samej subkultury w popkulturze, jeśli chodzi właśnie o wampiryzm i temu podobne monstra. Oczywiście "Wywiad z wampirem", kanon Lugosiego sprzed prawie 100 lat, "Van Helsing" z Jackmanem, wybitne "Dracula" Coppoli - to tylko cząstka tego, co w kinematografii jest w tym temacie wręcz klasyczne i piękne. Ale tak dziwne doświadczenie jak seans z "Wampiry i Świry" skierowało mnie ku re-watchowi "Hellsing: Ultimate" i doświadczeniu jeszcze jednego tytułu: ,,krwiopijczego" drugiego tomu mangi Kohty Hirano pt. "Hellsing", o którą tak niniejszym mi się rozchodzi. Nie każdy z nas jest tym ,,największym, tym jedynym!” fanem, i to ortodoksem, wampirów, strzyg, czy lykanów w ,,masówce”. To również tyczy się i mnie; miłośnikiem Istot Nocy i różnych fantazyjnych monstrów (poza Godzillą!) w popkulturze, niestety, nie jestem, ale mam spory sentyment i szacunek do postaci Blade'a z Marvela, z serii filmów sprzed ery MCU z udziałem tej postaci, oraz do Alucarda, czyli głównego ni to antagonisty, ni to protagonisty bohatera mangi i anime, o których piszę. Siłą rzeczy, tą naturalną z racji takiej ,,alucardowej” pasji kwestią czasu będzie ogarnięcie wszystkich tomów Hellsinga od Pana Hirano. Na ten moment jednak zatrzymałem się na finale drugiego, z którego całości jestem niesłychanie zadowolony. A co do gustów, nas, popkulutorowiczów, o czym napomknąłem nieco wcześniej, po raz kolejny poprzez tom 2 alucardowych przygód w mandze potwierdza się to jak kapryśna, falująca w różnych kierunkach potrafi być natura naszego zdania, upodobań, gustów. Manga ta podkreśla siłę samego horroru w tym medium, samo to, że o wampirach właśnie i temu podobnych stworach grozy wciąż chcemy czytać i doświadczać ich różnorodności akurat w formie tak nieźle skrojonego japońskiego komiksu, który nie jest tym samym, co mega popularny ,,wampirzy” film lub serial live action. Ogólnie rzecz biorąc w kwestii porównania Uniwersum Hellsing, czyli zestawienia jego anime do mangi zyskałem ,,podwójne szczęście” – chodzi o fakt, iż lektura tomu 2 graficznej opowieści Hirano okazała się tak samo intensywnym i dobrym przeżyciem, co manga pilotowa autora, ba!, dużo lepszym doznaniem niżeli oglądanie anime tego Świata w wersji podstawowej w odcinkach odpowiadających temu, co znalazło się w tomach 1 i 2 owych komiksów. W ,,dwójce” dostajemy solidniejsze tąpnięcie w kwestii dynamiki akcji, szybkości narracji i jej płynności w takim tempie – choć to bardziej subiektywne wtrącenie - że aż zostałem bezdyskusyjne tym świetnym aspektem tytułu przyszpilony do ściany. Tak, drugi tom w kwestiach jakości i tempa przedstawiania historii w Świecie Hellsinga jeńców nie bierze, i takie do było dobre! Równie mocno, choć delikatnie, ot ciut gorzej ma się sprawa z szatą graficzną omawianego wydania niezrównanego Kohty Hirano. Mówiąc w subkulturze animemango-geeków: tak zwana ,,kreska" w części drugiej mangowego Hellsinga w moim odczuciu okazała się zbyt ostra i nieco uboga w podaż czerni i kontrastu między strefami ,,bielszym” a tymi ciemniejszymi na kadrach. Aż nadto ,,krawędzista". Sylwetki postaci pozostają bez zmian w stosunku do tomu 1, wciąż są fantazyjnie kreślone, miejscami nie aż tak potężne jak to było w seriach anime Hellsinga. Ważne jest to, że grafika idzie krok w krok z tym, co kreuje niniejszym scenariusz. Czytelnik czuje tu pewną stabilność narracji - nie może mieć on powodów do nudy, tym bardziej, że sam wątek Alucarda i krnąbrnej jeszcze wtenczas Wiktorii zaczyna nabierać rumieńców. Wizualnie emocje stają się po prostu ,,większe” i pełniejsze, mimo iż ostrość ,,kreski” kieruje nas ku ,,głosie o zbytniej agresywności”. Do gry zaczynają wchodzić kolejni przeciwnicy Organizacji, którą (na szczęście) steruje Integra Hellsing, zaczyna się robić jeszcze żywiej i barwniej w tej kwestii w stosunku do pilota mangowej serii – aż strach pomyśleć o tym, co czeka nas w tym elemencie w kolejnych i kolejnych tomach. Tu dzieje się na tyle dobrze i dużo, że brakuje tylko monstrualnie klimatycznej ścieżki dźwiękowej z Ultimate albo serii podstawowej tego ,,animajca”. "Hellsing" no.2 to kolejne wydanie mangi, które zaraz po "Full Color Saiyan Saga, tom 1" (ostatnio przeze mnie czytane) posiada, co warto to jako zaletę tytułu wypunktować: piekielnie istotną, dla wybrednego i dokładnego fana, numerację stron. Może wydawać się to proste, a nawet zbyteczne, ale ostatecznie staje się to niezwykle pomocne dla każdego geeka, w sytuacji gdy w tomie tym zauważasz tak ciekawy element odnoszący się do poziomu mocy Alucarda i inkantacji, które wampirzy lord przywołuje, jak świetnie narysowane i dobrze dobrane w czerń odcienie fragmenty rysunku to potwierdzające. Odnośnie tego rodzaju i ogólnej specyfiki charakterystyki rysunku Pana Kochty, jak wspomniałem wcześniej ogólna szata graficzna może tu dawać nieco ,,lekko do życzenia", ale przy takich kreacjach Alucarda, o których piszę - i to świadczących o potędze i zmysłowości wyobraźni naszego mangaki - który uwalnia się spod pieczęci Hellsingów (przynajmniej chwilowo) i sprawia prawdziwe piekło jednemu z tzw. Braci, którzy są antagonistami tomu, powinniśmy być w stanie wybaczyć autorowi wiele, nawet te nie zawsze pasujące i odpowiednie do akcji, rodzaju fabuły, kreślonych wątków etc. konturówki i tuszowania. Delikatna kreska i odpowiedni dobór odpowiednio ciemnej czerni dla Alucarda, który zrzuca wszelakie ograniczenia swojej pierwotnej mocy, faktycznie pasują tu jak ulał. A to paradoksalnie jest ta konsekwentność – ta wiara w to, co i dlaczego się robi i czemu ma to służyć. Hirano uparcie trzymał się swojego stylu i wizji tego Uniwersum, a jak widać przyniosło to koniec końców pewne pozytywne skutki. Scenariusz tomu punktuje w prostych, ale jednocześnie opartych o istotne dla rozwoju fabuły i treści w całym Uniwersum informacje, dialogach. W dymkach, które przyjmują tu różne formy w zależności od kontekstu i przebiegu akcji komiksu, autor nie patyczkuje się z intencją wlania w swoje postaci odrobiny szczerej brutalności, zwłaszcza bezwzględnego zła i emocjonalnej patologii bijącej od pewnych ,,antagonistycznych sylwetek”, patrz: wspomnianych ,,Braci”, które idealnie oddają to, czym i jacy są i dlaczego dokonują tak paskudnych i barbarzyńskich aktów agresji te właśnie postaci. Fakt, może to być przykład ,,mało inteligentnych” dialogów, ale dla tego Uniwersum, jego gatunku, tak prostych i agresywnych złoli takie ,,linijki tekstu” pasują idealnie, boostując te negatywne cechy u agresorów jeszcze bardziej. A to, co z ,,braćmi” się stało… sami pomyślcie i dopiszcie sobie zakończenie, skoro taką mocą dysponuje Alucard, a ,,kamerdyner” Organizacji za bardzo mu nie ustępuje w swej sile i możliwościach. Na tym nie koniec: coraz bardziej, z tomu na tom, daje o sobie znać kreacja cynicznego, podłego i zawistnego, lubiącego bawić się w kotka i myszkę z wszystkim i wszystkimi co spotka na swej drodze, Alexandra Andersona, szefa XIII oddziału watykańskiego. To w końcu jego Jednostce przeznaczony jest również dodatek do tomu: ,,Crossfire”, którego za żadne skarby nie można przegapić!

Przesłanie Saiyuki coraz bardziej mi się podoba, bo choć jest w nim dużo goryczy, jest też bardzo dużo śmiechu i realizmu. A całości NAPRAWDĘ wspaniale brakuje nadęcia typowego dla shounen. Reszta tutaj: http://rupieciarnia.xaa.pl/viewtopic.php?p=12681#p12681

"Balsamisty" autorstwa Mitsukazu Mihary. To nie jest zwykła manga, to raczej jakieś mistyczne wejście do świata, w którym śmierć i życie splatają się w nierozerwalny węzeł. W tym tomie Mamiya Shinjirō, nasz główny bohater i profesjonalny balsamista, wprowadza nas w swoje codzienne doświadczenia ze śmiercią i pamięcią o zmarłych. **Wprowadzenie do Świata Shinjirō:** Ten pierwszy tom to takie wprowadzenie w świat Shinjirō - pokazuje, jak wygląda jego praca, jakie ma przemyślenia i jakie historie przewijają się przez jego zakład. Jest to świat, gdzie śmierć to nie koniec, ale nowa opowieść. Każda historia zmarłej osoby, z którą się spotykamy, to jakby osobny rozdział w życiu Shinjirō. **Szczegóły, które Rzucają się w Oczy:** Mamy tu kilka naprawdę wyrazistych postaci: od tragicznie zmarłej baletnicy, przez samolubnego modela, po zegarmistrza żyjącego wspomnieniami. Te postacie nie tylko tworzą tło dla pracy Shinjirō, ale też dodają głębi całej opowieści, pokazując różne aspekty śmierci i pamięci. **Styl i Atmosfera:** Mihara narysowała ten świat w sposób niezwykle sugestywny. Styl jest prosty, ale ma w sobie coś hipnotyzującego. Scenerie są skromne, co pozwala skupić się na emocjach i myślach postaci. Ten pierwszy tom jest jak otwieranie drzwi do czegoś dużo większego, dające poczucie, że to dopiero początek podróży. **Podsumowując:** Tom pierwszy "Balsamisty" to świetne wprowadzenie w uniwersum, gdzie śmierć i życie przeplatają się na każdym kroku. To nie tylko opowieść o pracy balsamisty, ale też o tym, jak różnie ludzie radzą sobie ze stratą i pamięcią. Daje mocne 8/10 za oryginalność, głęboką treść i styl, który wyróżnia się na tle innych mang. Jeśli szukasz czegoś, co zmusza do myślenia i czujesz się gotowy na podróż po mrocznych, ale fascynujących ścieżkach ludzkiej egzystencji, to "Balsamista" jest dla Ciebie.

TAJEMNICZA WYSPA Temat kryjącej w sobie wiele tajemnic wyspy nie jest żadnym novum. Posługiwał się nim już Juliusz Verne, największą sławę zdobył jednak chyba przy okazji serialu „Lost – Zagubieni”, a w komiksach doczekał się między innymi ciekawej interpretacji Marka Millara w „Jupiter’s Legacy”, a także bardziej klasycznych przygodach Tintina czy rodzimych Kajtka i Koka. Na japońską interpretację liczyłem więc bardzo, bo i temat dobry, i twórcy z tego kraju udowodnili już nieraz jak można wykorzystać podobne schematy. „Drug-on” może nie sprostał wszystkim pokładanym w nim oczekiwaniom, jednak to wciąż naprawdę dobra i ciekawa manga, łącząca w sobie miejskie legendy, gotycki horror i elementy znane z klasycznych baśni. Dragon’s Beak to wyspa, o której krąży wiele legend. Nikt nie może się na nią dostać, a jedyna droga prowadząca na nią, most, nie dość, że odgrodzona jest zamkniętą bramą, to jeszcze przejścia strzegą ciągłe warty policjantów. Młodzi ludzie z okolicy chcą się tam jednak dostać, bo podobno marzenie tego, kto dotrze do znajdującego się na wyspie źródła, zostanie spełnione niezależnie od tego, jak by ono nie brzmiało. Sława, miłość, pieniądze, władza… Trójce nastolatków udaje się tam to zrobić, jednak to, co spotykają na miejscu nie jest wcale tym, na co liczyli. „Czym do licha jest ta wyspa?”, tylko takie pytanie ciśnie im się na usta. Dziwne stworzenia, jeszcze dziwniejsi „ludzie” - Takerzy, którzy z nimi walczą… Z wyspy powraca tylko jeden z nastolatków. Dziesięć lat później wciąż jednak nie może zapomnieć o tym, co przeżył na Dragon’s Beak. Pracując jako reporter chętnie przyjrzałby się tajemniczemu miejscu z bliska, jednak nikt nie chce mu na to pozwolić. Spotkanie Takerów po latach niewiele może tu zmienić. A może jednak? Kim oni właściwie są i czym tak naprawdę jest wyspa? Chociaż to, co napisałem powyżej o treści tomiku brzmi w miarę spójnie, jego fabuła już aż tak spójna nie jest. Wątek przewodni i główni bohaterowie zmieniają się płynnie, tajemnica częściowo zostaje wyjaśniona dość szybko, zaraz potem pojawiają się kolejne pytania i postacie, jednak autorka nie do końca nad wszystkim panuje. Oczywiście czyta się to lekko i przyjemnie, ale nic poza tym. Najciekawszym elementem „Drug-on” (tytuł kojarzący się z narkotykami nie jest przypadkowy, jednak wątek ten jest tutaj niemal nieobecny) pozostaje początek i klimat legendy miejskiej. Kiedy akcja przenosi się na wyspę akcja zaczyna przypominać horror w realiach superhero, a przynajmniej fantasy. Takerzy władają mocą, właściwie konkretnymi żywiołami, walczą z pewnymi istotami (kim one są zdradzi Wam już sama manga) i to właściwie tyle. Czasem zdarzają się smaczki, bardzo miłe detale (baśniowe, wiktoriańskie), więcej jest jednak walk i dynamicznego tasowania bohaterami. Znakomicie wypadają natomiast rysunki. Niby lekkie, ale niestroniące od czerni, trochę jakby inspirowane „X” grupy Clamp, kadry z ciągniętym przez konie powozem przypomniały mi natomiast oglądane w dzieciństwie anime (niestety nie pamiętam już co to było). Jako całość „Drug-on” wypada przyjemnie, choć nie jest to do końca spełniona manga. Recenzja opublikowana na moim blogu http://ksiazkarnia.blog.pl/2017/04/07/drug-on-1-misaki-saito/

Historii na temat duszy ludzkiej w szeroko pojętej popkulturze jest całe mnóstwo, od książek, filmów na mangach kończąc. Nie jeden tytuł skupiał się na bohaterach, którzy zginęli tragiczną śmiercią, a ich bezcielesny byt pozostawał na ziemi, nie mogąc zaznać odkupienia, do momentu aż osoby odpowiedzialne za ich cierpienia nie dosięgnie ręka sprawiedliwości. Właśnie tego rodzaju fabularna treść znajduje się w mandze The Innocent pozycji, która ma już swoje lata na karku, ale nadal jest warta przeczytania. Głównym bohaterem tytułu jest prywatny detektyw Ash, który zajął się sprawą, którą nikt nie powinien się interesować. Szybko został on oskarżony, o której zbrodnię nie popełnił, a błyskawiczny proces kończy się wyrokiem skazującym go na śmierć. Jego dusza skalana wieloma grzechami nie mogła odrodzić się ponownie, dostał on jednak szansę od Rady Aniołów na odkupienie swoich win. Miał on powrócić na ziemię i stać się opiekunem ludzi podobnych do siebie. Zadanie które otrzymał, jednak niespecjalnie go interesuje, jedynym jego celem jest zemsta na osobach, które doprowadziły do jego śmierci. Nie ma co ukrywać, że pod względem fabularnym mamy tutaj do czynienia z dziełem dobrym, ale dość mało odtwórczym (tytuł powiela wiele sprawdzonych schematów). Próba pokazania głębszej treści w postaci poruszenia tematyki grzechu i odkupienia duszy jest tutaj dość mocno przytłoczona przez główny sensacyjny wątek. Zdecydowanie nie jest to wada tytułu, wręcz przeciwnie skonstruowanie stosunkowo prostej i zamkniętej jednotomowej historii, w której istotną rolę odgrywa akcja, a wszystkie wątki są należycie wyjaśnione sprawia, że całość czyta się naprawdę przyjemnie. Jeśli szuka ktoś postaci złożonych, których enigmatyczność nadaje całemu tytułowi należytego klimatu, będzie mocno zawiedziony. Twórcy w swoich założeniach postawili na pewną prostotę i akcyjny charakter tytułu. Od samego początku mamy wyraźny podział na dobrą i złą stronę. Postacie zaliczająca się do tych „mrocznych” to pod wieloma względami schematyczne „czarne charaktery”, które mają nadać tytułowi odrobiny tajemniczości i klimatu thrillera (z różnym skutkiem). Sam Ash również nie należy do bohaterów, o których można byłoby napisać, że są innowacyjni. Mamy tutaj do czynienia z połączeniem Constantina i Punishera, czyli postacią, która nie zważa na nic na swojej drodze i jest gotowa do poświęcenia wszystkiego, aby tylko dokonać zemsty. Trudno nie odnieść wrażenia, że postacie ociekają tutaj dość „amerykańskim” klimatem. Z drugiej strony nie ma się jednak temu, co dziwić skoro w pomysł stworzenia tytułu był zaangażowany Aviego Arad - założyciela amerykańskiego Marvel Studios. Cała recenzja na: https://www.popkulturowykociolek.pl/2020/02/the-innocent-recenzja-mangi.html

Bohaterowie mają swoje demony, ale nie dostają przez co jakiegoś dziwnego poczucia o misji ratowania świata. Owszem, zostali wysłani na tę wyprawę przez bóstwa i są całkiem potężni, ale jest to poziom dość równy, a walki nie zajmują wcale dużo miejsca (znacznie więcej jest cudownych gagów). Co więcej, komizm wcale nie gryzie się z bardziej podniosłymi momentami - drużyna to po prostu czwórka przyjaciół, którzy dokuczają sobie naturalnie często, urozmaicając sobie podróż grą w karty i mahjonga, a rozwiązywanie lokalnych problemów przychodzi im szybko i naturalnie (a do tego stanowi część ich misji, więc nie boli). Reszta tu: http://rupieciarnia.xaa.pl/viewtopic.php?p=12674#p12674

Wow, cóż za powrót do przeszłości. Moja historia z Naruto sięga już 18 lat i to jest niezwykle. Oczywiście wszystko zaczęło się od anime, Naruto było tym pierwszym anime, które odmieniło dla mnie wiele rzeczy, w pewien sposób cała ta historia, wartości tam przedstawione uformowały mnie. Mangi nigdy nie czytałam, jedynie ostatnie parę rozdziałów gdyż dogoniłam anime i nie mogłam się doczekać jak to się wszystko zakończy. Jednak minęło już tak wiele czasu od pożegnania z Naruto i nagle moje serce zatęskniło za tą opowieścią, dlatego postanowiłam wtopić się w to na całego i zamierzam przeczytać wszystkie 70 tomów. Pierwszy tomik daje wiele energii, wciąga niesamowicie, choć kreska jest kanciasta jak to na początku każdego mangaki, to ma to swój urok. A gdy po czasie dostrzeże się progres u autora jest to również coś wyjątkowego być tego świadkiem. W pierwszym rozdziale mamy w skrócie opowiedzianą przeszłość Naruto i dlaczego wszyscy w wiosce go nienawidzą. Widzimy jego niezłomny charakter już tutaj, choć jest on oczywiście żartownisiem. Mamy również powstanie drużyny 7 i jej pierwsze początki. Cudowny powrót do starych dobrych lat.

Przyjemny, lekki romansik, lecz tym razem nie między dwoma uczniami, a między uczennicą, a woźnym. Ciekawe? A jakże! Gagi były śmieszne, choć kreska średnio mi odpowiadała. Taka dziecinna... Czasem miny głównego bohatera wyglądały jak u obrzydliwego zboczeńca. Obwolutę też nie rozumiem,... tego znaku celu wokół numeru tomu. Ogólnie, to była najbrzydsza manga jaką kiedykolwiek miałam na półce. Mimo tego historia warta zapoznania. Miło wspominam całą serię.