Fullmetal Alchemist Deluxe #8

Drugi tom Dungeon Meshi – Lochy i smakołyki to więcej eksploracji niebezpiecznych lochów. Bohaterowie nadal przemierzają piętra tajemniczej budowli, by znaleźć czerwonego smoka i uratować pożartą przez niego członkinię ekipy. Po drodze wojowników czeka masa przygód, a także sporo lekcji na temat ekosystemu lochów dzięki krasnoludowi, który wspiera wyprawę. Senshi jest naprawdę wytrawnym specem od lochów i gotowania na bazie tego co jest w nich dostępne. Jednak jego rola jest czymś znacznie więcej. Okazuje się bowiem, że wojownik bierze czynny udział w całym procesie funkcjonowania lochów. Podczas przygody na jednym z pięter okazuje się, że wykorzystuje on golemy jako własne uprawy role i sadzi na nich różne warzywa. Senshi zna też dobrze orki, które niespodziewanie atakują jeden z przyczółków tallmenów, czyli ludzi ze świata mangi. Ekspercka wiedza krasnoluda pozwala członkom wyprawy zrozumieć, jak bardzo skomplikowany jest system lochów i jak wiele połączeń pomiędzy różnymi stworzeniami i elementami dba o balans lochów. Niestety coś naruszyło dotychczasowy status quo i robi się coraz niebezpieczniej. Silniejsze potwory emigrują na wyższe piętra budowli i zagrażają ekipom wybierającym się za wyprawy. Czy czerwony smok może mieć z tym coś wspólnego?

🍓 Dungeon Meshi 🍓 🍓 Ten tytuł jest mi dobrze znany za sprawą anime, które całkowicie podbiło moje serce, dlatego ogromnie się cieszę, że na polskim rynku pojawiła się także manga 😤 🍓 Historia może na pierwszy rzut oka wydawać się mało ciekawa, bo skupia się na gotowaniu, ALE nie są to zwyczajne potrawy 👀 Składnikami są potwory, które bohaterowie spotykają na swojej drodze w lochach. Oczywiście to nie jedyny cel ich wyprawy - główną misją jest odnalezienie smoka, który pożarł siostrę Laiosa, by móc ją przywrócić do życia. Dlatego razem z nimi będziemy przemierzać kolejne piętra lochów, które nie są takie zwyczajne i skrywają wiele różnych istot jak i tajemnic. 🍓 Dlatego jest to naprawdę angażująca historia! Bo dostajemy ciekawie skonstruowane lochy, które potrafią nie raz zaskoczyć tym, co skrywają. A sam proces przygotowywania potraw jest niezwykle intrygujący. Widać, że każdy najmniejszy szczegół został dokładnie przemyślany przez autora. 🍓 No i tak bardzo doceniam poczucie humoru w tej mandze. Bo podczas czytania cały czas śmiałam się na głos. Szczególnie rozbrajają mnie memiczne miny bohaterów. Chociaż Marcille jest w tej kwestii absolutną mistrzynią. Uwielbiam, jak bardzo jest zniesmaczona jedzeniem potworów i jak uparcie się temu opiera… by ostatecznie zajadać się nimi ze smakiem xD 🍓 W dodatku całość dopełnia przyjemna dla oka kreska oraz bohaterowie, których zdążyłam szczerze pokochać. Ponieważ tworzą pocieszną grupkę, dzięki czemu nie brakuje zarówno zabawnych momentów, jak i takich, które potrafią chwycić za serce. Widać, że naprawdę wiele dla siebie znaczą 🥹 🍓 Dlatego jeśli szukacie historii, która Was rozbawi, ale też wciągnie w ciekawy świat odkrywany u boku bohaterów - tak, że poczujecie się jak część ich drużyny. To koniecznie sięgnijcie po Dungeon Meshi. Obiecuję, że się nie rozczarujecie, a przygoda, którą przeżyjecie, na długo zostanie w Waszej pamięci 🥹

"Nausicaa z Doliny Wiatru" w kwestii budowy Uniwersum/MetaVersum Ghibli, to pierwsze pełnometrażowe anime tego japońskiego Studia Animacji. Premiera obrazu miała miejsce w 1984 roku, i jak na standardy techniczne kreowania rzeczywistości animacji tamtego okresu, film anime Hayao Miyazakiego - jeśli ktoś z Was śledzi kreskówki czy bajkowe pełnometrażówki produkowane przeszło 30 lat temu na pewno pochwycił pewne aspekty kreślenia grafik tamtego okresu - spełnia oczekiwania, wręcz wychodzi poza ich obręb, nadając animowanym przygodom Nausicii tę specyfikę w barwie, linii i konturach, wypełnieniach: coś bardzo znaczącego i kunsztownego. "Ghibli" to już Studio legenda. Tworzenie animacji z motywem pro-ekologicznym, i wydźwiękiem dramatyczno-emocjonalnym w tej naturze, to specjalność wytwórni. Życie w zgodzie z naturą, jako motyw fabularny dzieł Hayao Miyazakiego, przejawia się w każdej z jego animacji - przynajmniej w Kanonie tych najbardziej znanych i poważanych. Możliwe, że jego animacje zyskują przez to bardziej baśniowo-familijny rozdźwięk, odbiór, poważanie. Czymś takim jest, właśnie "Nausicaa z Doliny Wiatru" sprzed ponad 40 lat; mówiąc łopatologicznie, jest to opowieść do obejrzenia raz na ileś lat, i to w gronie rodzinnym, w odpowiedniej atmosferze, w cieple relacji, przy kominku, kawce i dobrym pierniku do tego. Nie dość że ,,Nausica... " jest pierwszym filmem z dorobku Miyazakiego (ale tak naprawdę nie pierwszym w historii działalności Studia Ghibli, z którego słynie ,,Pan M”),to z mojej opinii wyrasta do rangi jednego z najlepszych od tego artysty. A dlaczego? Łopatologia stosowana, moje doświadczenie z animacją i czysta szczerość geeka każą mi odpowiedzieć: kapitalna miękka i plastyczna, ale i bogata ,,kreska". Pro-ekologiczna wymowa? No a czemu by nie! Ale co istotne: w tej wymowie znalazło się trochę emocji, dramatycznej narracji, no i coś z potężnego zewu przygód. No a jakże, dobra moja, dobra nasza, to nader piękny tytuł, którego pierwsze ,,oglądnięcie” w odpowiednim klimacie i w towarzystwie zaliczyłem przeszło 3 lata temu. Nie ukrywam więc: szykuje się chyba drugi seans z mojej strony; serducho i topka dla ,,Nausicii” wciąż biją, wciąż stare dobre Ghibli do mnie przemawia, no i o to chodzi! Nie inaczej, Studio Ghibli i Miyazaki mają ten swój styl i sposób na tworzenie zapadających w pamięć animacji. Ta zgodna z naturą, proekologiczna, sentymentalna wymowa produkcji z tego Uniwersum, faktycznie, może wydawać się, że ,,gdzieś ja już to widziałem, kruci, tylko gdzie?", że Hayao Miyazaki i jego ekipa mają tendencję do robienia swoich produkcji pod określony ,,klucz", pod określony ,,wydźwięk" i odbiór dzieła. Ale to jest jednak Ghibli; to Studio ma to coś, tą oryginalność, tą zjawiskowość w każdy możliwy do ujęcia sposób, że jak widzisz kadr z jakiejkolwiek animacji ich ręki, wiesz że to... jest autorstwa artystów tej marki, tego cholernie dobrego Studia. Bez bicia się przyznam, w czystej szczerości: produkcje tej marki mają ten nostalgiczny, ciepły wydźwięk ,,powrotu człowieka z wielkich miast do natury!", tą koegzystencję człowieka jako gatunku w sposób pierwotnie mu przeznaczony, czyli tak, jak mówi to matka natura. I w ten właśnie sposób tego rodzaju ,,rozkminy” fana zaprowadziły mnie do sięgnięcia po lekturę (czego nie wiedziałem, że istnieje w ogóle komiks, który dla ,,Nauscii…” w wersji filmu był pierwowzorem) tego Uniwersum w wersji mangi. I żeby było jeszcze dziwniej: autorem i artystą opracowującym tom 1, który to niniejszym omawiam i recenzuję jest sam wielki Hayao Miyazaki. I czy może być jeszcze piękniej: akurat tego rodzaju komiks kupiony, przeczytany i omawiany, i to przed drugim już seansem jego adaptacji?! No raczej nie: geekowska kraina mlekiem i miodem płynąca, skąpana w szczerym złocie i w ogóle samym oddaniu autora do swojej wizji i do tego, co chce przekazać fanom. Subiektywnie to ujmując: miałem szczęście, że natrafiłem na tak oryginalną, tak nietypową mangę jak ów pilot z serii komiksowej o ,,Nausice…”. W ,,stworzeniach lasu i natury", w tej swojej ,,pro-ekologii” i intymnej relacji istoty ludzkiej z ekosystem Ziemi, które tak śmiało i odważnie zaprezentował nam Hayao Miyazaki, zarówno w filmie o Nausice jak i mandze, od której chyba wszystko co z Ghiblii jest związane się zaczęło… sądzę, może nie aż tak wyraźnie, bo zależy to od intymnego, osobistego odbioru wydźwięku filmowej wersji tworu i jego mangi, przebija się obraz każdego z nas, każdego z tych ,,maluczkich i pysznych" ludków, korporacyjnych szczurów, bezdusznych humanoidów, pędzących ku posiadaniu więcej i więcej w tej współczesnej konsumpcyjnej Cywilizacji, i to pędzących na złamanie karku, jakby ,,każdy miał się zesrać, i każdemu było wszystkiego mało!". Z drugiej strony w samym obrazie natury, cóż, nasz Mistrz wtłoczył też trochę kontrastu, ukazując to jak powinna wyglądać jej zrównoważona strona, na zasadzie zdrowej relacji natury: jej symbiozy z człowiekiem. Mówi się, że "Księżniczka Mononoke" z 1997 roku to największe dzieło z całego dorobku artystycznego pana Miyazakiego, jednak… po przeczytaniu tej nietypowo zbudowanej (co jest delikatnie z mojej prywatnej perspektywy na minus – opasła objętość tej mangi zaburza odpowiedni odbiór całości) narracji graficznej Pana M, doszedłem do nieco innego wniosku: to ,,Twór przez wielkie T”, jakim jest ,,Nausica z Dolony Wiatru” w dwóch formach medium stanowi to największe coś tego artysty, to jego ,,wręcz wyśnione” Opus Magnum. I żadne, podkreślam, żadne słowa nie opiszą tego, jak wspaniały, baśniowy, wręcz tą baśnią eksplodujący, jawi się nam świat wykreowany w tomie pierwszym ,,Nausici”. Mimo iż jest to klasyczny przykład czarno-biało-szarawej treści komiksowej dla mangi, to czapki z głów dla twórcy za to: jak ta przestrzeń, ten Świat, ta Natura – jak wszystko to jest ekspresyjne i romantyczne, jak pięknie nakreślone samą szatą rysunkową. A w tej naturze ,,pióra i ołówka maestro Studia Ghibli" cudownie odnajdują się główne postacie mangi: księżniczka i pozostałe sylwetki, co między innymi sprzyja tematyce ,,proekologicznej" i tego rodzaju wydźwiękowi swych prac, które Miyazaki zaczął od tego momentu (wraz ze swoim Studiem i innym twórcami/kreatorami Światów Studia),przez kolejne 40 lat, przy czym on wciąż to robi i robi!, tworzyć. Nausicaä z Doliny Wiatru" jest ponadczasowym, poruszającym pełnometrażowym anime, ale taka też jest startująca z tomem pierwszym manga – przynajmniej tak to wygląda przy tych około 130 stronach, skromnie nakreślonych fizycznie, ale w sposób w miarę dobrze zorganizowanych i przez ,,Pana M” wykorzystanych. Znalazło się tu wszystko to co powinno się znaleźć w kwestii przekazu/wizji mangaki: w rodzaju ,,konieczności współodczuwania z naturą, którą, gdy my ludzie nic nie zrobimy… prędko możemy utracić”. Wartościowe treści, wartościowe anime oraz sama manga. Osobiście jestem zdania, że warto pamiętać takie tytuły, takie komiksy jak ten i taki film… na całe swoje życie. Jak widać, Ghibli i Miyazaki są niezwykli. Opowiadają się sami; ta firma, ten wybitny człowiek mają dar, który wykorzystywany jest kapitalnie przez ponad 40 lat. Czy mógłbym wymienić choć troszku z wad owej recenzowanej mangi? No bo przecież – o czym lekko napomknąłem wyżej – ta historia, a zwłaszcza to wydanie i jego fizyczność, cóż, mają swoje ,,ujmy” dla wartości i przekazu ,,Nausicii…” . Ghbili i Hayao są specyficzni – i chyba przez tą jakby bardziej kwadratową, podręcznikową, klockowatą budowę komiksu ,,Pan M” chciał przekazać jak bardzo jest wyjątkowy, jak ceni sobie autentyczność i oryginalność. Po prostu jest to ktoś kto uwielbia przekraczać progi własny granic, ale i czerpać z tworów popkultury, jak w dziele o Nausice, gdzie mamy nawiązania do Władcy Pierścieni, Gwiezdnych Wojen i innych Uniwersów. Z mojej perspektywy chyba dobrze się stało, że urodziłem się w tym a tym roku, w tym a tym okresie, że dzięki temu tak a nie inaczej mogę spojrzeć na to, co daje nam Ghibli czy mangi Miyazakiego i późniejsze ich adaptacje. ,,Nausica z Doliny Wiatru” równa się baśń i ponadczasowość, równa się pociąg do przeszłości, do bajecznej nostalgii. Nausica jako manga jest nawet magiczna, ba!, nawet (podsumowując to co nieco nakreśliłem wcześniej) jako fizyczne wydanie… mimo swych ,,objętościowych” wad. To przykład niezwykłej płodności artystycznej Miyazakiego, co jak sami wiemy przekłada się na to, co spotkało nas przez 40 lat pracy Ghibli, dla nas przez multum chwil tej przygody i doświadczania dzieł marki. Damn it! A sam rysunek jest kreślony nietypowo kolorystycznie, co jeszcze bardziej utożsamia nas z nostalgią do natury, z perspektywy wizji artysty. Posłowie i omówienie częściowo mangi, ale głównie samego filmu na końcu wydania, także ta mapka Uniwersum Nausici – również jest to kapitalnie przemyślany element fizyczny, bez względu na to, czy to mangaka dodawał tą mapkę czy nie. I tak, tom 1 daje czytającemu takiego potężnego sierpowego, i to łopatą przez łeb, poprawiając dodatkowo potężnym obuchem, żeby ktoś kto z tym obcuje mógł się otrząsnąć z tego jakie to było dobre. No, a było!

Zaczynamy od Barrego The Chopper (yupi!) i od razu przechodzimy do akcji: walka, ucieczki i pogonie. No i dzieje się coś niespodziewanego - major Armstrong porywa Ed'a - tak to przynajmniej wygląda. Barry The Chopper ściga swoje rozkładające się zwłoki (tak, swoje własne ożywione duszą jakiejś małpy czy czegoś),a przybysze z sąsiedniej krainy wdają się w bijatykę z homunkulusami. No nie powiem - nieźli są... A jakby jeszcze walk było za mało, to Mustang i jego podwładny Havoc spotykają dziewczynę tego drugiego w dość podejrzanych okolicznościach. Kto przeżyje? Kto jest większym motherfuckerem? Homunkulus czy Mustang? Przybysze z sąsiedniego kraju czy homunkulusy? Barry The Chopper czy jego ciało? :) No i dokąd i po co, major zabrał Edwarda, i kogo ten drugi spotkał tu i ówdzie, no i czego się dowiedział? Dostajemy też wyjaśnienie sprawy spalonej podporucznik Ross z poprzedniego tomu. Było bardzo ciekawie, chyba nawet 7 gwiazdek wystawię :)

Zaczęło się zabawnie od historyjki z Barrym The Chopper, który pojawił się także i później, zawsze przynosząc ze sobą masę zabawy ;) A taki humor jest w tym tomie naprawdę potrzebny, bo dostajemy wytypowanego przez złoli (decyzja na wysokim szczeblu wojskowo - homonkulusowym) kozła ofiarnego dla Mustanga (tak aby się odczepił i miał się na kim zemścić za śmierć przyjaciela). Do tego chłopaki przybywając do Centrali, dowiadują się w końcu o śmierci Hughesa. Wcześniej jednak Al i Ed biorą udział w małej rozróbie w Rush Valley, która dość poważnie niszczy część miasta protetyków. Ale to nie ich tak poniosło, lecz dwójkę innych, w gorącej wodzie kąpanych, obywateli sąsiedniego państwa. Się dzieje...

Dobry tytuł, który ma swoje mankamenty. Mamy zestawienie pięknie dopieszczonych, szczegółowych kadrów z rysunkami, na których bohaterowie wyglądają jak Pinokio. Podobnie z fabuła. Czasami akcja przerywana jest niepotrzebnymi przegadanymi scenami. jednak jej to tytuł pociągający - problem walki z systemem, dążenie do prawdy i balansowanie pomiędzy Inkwizycją a zaspokojeniem ciekawości - powodują, że człowiek chce dowiedzieć się jak skończyła się ta historia. Prezentacja w linku.

Claymore jest tylko coraz lepszy, a z każdym tomem coraz bardziej odsłania się przed nami mroczna historia i działania organizacji. Obok Clare i pozostałych bliskich jej towarzyszek kolejne intrygujące postacie próbują dogrzebać się do niewygodnej prawdy. Jest też timeskip, w wyniku którego dochodzi do pewnych ciekawych przetasowań. Ta opowieść zdecydowanie zasługuje na ponową ekranizację (tym razem pełną) lub kontynuację niezwykle klimatycznego i ze świetną muzyką anime.

Elden Ring jako gra to czysta kartka - historię poznajemy razem z bohaterem, ale tak naprawdę możemy przejść grę i tej historii nie poznać. „Droga do złotego drzewa” to… poradnik? Częściowo uczy czytelnika jak rozpocząć przygodę w grze, ale też wprowadza w błąd - pogadamy sobie podczas rozgrywki z parunastoma, może parudziesięcioma postaciami, reszta będzie zawsze agresywna. Nie będę się może zagłębiał jednak w szczegóły komiksu jako adaptacji gry. Sam komiks nie traktuje się poważnie, nadaje się zarówno dla osób które grały jak i nie grały. To komedia w świecie z pogranicza dark fantasy i horroru. Trochę się to wszystko gryzie, ale czyta się przyjemnie i szybko. Dla mnie gituwa.

Manga trzyma poziom pierwszej części. Zdolności rysownicze autora nadal są na wysokim poziomie. Akcja rozwija się bardzo powoli, ale czasem tak musi być. To by było za proste. Myślę, że autor zaskoczy nas jeszcze mocno. Niby oczywiste jest do czego to wszystko zmierza, ale jestem ciekaw bo wcale nie musi to być takie proste.

Manga jest wybitnie brzydka w warstwie graficznej, ale intrygująca zarazem i na swój niepojęty sposób dopełnia treść. Bohaterem jest niepozorny chłopak, uczeń, trochę naiwniak, trochę dobra dusza. Jego łatwowierność jest pretekstem dla innych do wykorzystywania go na różne sposoby. Jednak, gdy miarka się przebierze, to Mob pokazuje swoje prawdziwe oblicze. Mob Psycho to mieszanka komediowych gagów i memicznych motywów rodem z zemsty frajerów, ale to tylko zewnętrzna warstwa cebuli. W środku znajduje się śmiertelnie niebezpieczna, walka ze zjawiskami paranormalnymi i nadprzyrodzonymi mocami złoczyńców. Lektura pierwszego tomu niestety nie rozwiała moich wątpliwości względem tego tytułu. Same pojedynki nie są jakoś szczególnie wciągające, gdy czytało się już Dragon Balla, czy innego bitewniaka. Dominują żarty na poziomie gimbazy, sięgające do najniższych instynktów, na granicy trolla internetowego. Bywają jednak i takie, które poruszają szare komórki, nawiązują do czegoś, są inteligentnym mrugnięciem oka. Nie było to wszystko jednak na tyle klarowne, abym mógł zdecydować, czy tytuł mi się bardziej podoba, niż mnie męczy. Trochę za bardzo zmęczony brzydką kreską, ilością tekstu w chaotycznych dymkach nie mogę zrozumieć fenomenu tej szalonej mangi. Chyba muszę przeczytać kolejny tom, aby znaleźć odpowiedź. A po więcej zapraszam na kanał YouTube/@Wombai.

Wszystkie piękne i wspaniałe, ale ile można to ciągnąć? Przyjemnie mi się czyta tę serię. Jednak półki nie są nieskończone. W tym tomie mamy piękne narysowane konie. W sumie jak wszystko. Co jak co, ale autorka wszystko ładnie rysuje. Przeczytałam jedną str. a potem wróciłam się do 13 tomu. Nie pamiętałam, dlatego Asmira czeka? Na nic to mi się nie przydało. W 13 tomie jej w ogóle nie ma... Kwestia czasu gdy i Azel, brat Asmiry dostanie swoją żonę. Na początku mi to nie przeszkadzało, ale teraz mogłaby coś zmienić autorka. Zawsze idealnie dopasują sobie żony do mężów. Takie trochę sztuczne to jest. Co prawda są wyjątki nawet w tym tomie. Jednak nie jest to w pierwszym planie. Noc poślubna także nie jest naturalna. Jakby nie patrzeć to są obcy ludzie. Ja nawet zasnąć bym nie mogła. Nawet gdy był moim idealnym kandydatem. Trwałoby trochę czasu na zdobycie zaufania. A tutaj od razu lecą w ramiona...

Moja miłość do "Zapisków zielarki" pozostaje niezmienna już od lat. Przygody Maomao wciągają w ciąg tajemnic, intryg, spisków i życia nie tylko w cesarskim haremie i na dworze, ale też dzielnicy uciech w dawnych Chinach. Wraz z nią odkrywamy kolejne tajemnice, a przy okazji analizujemy przeróżne sztuczki i trucizny - te zastosowane celowo i te, które okazały się trucizną z przypadku. 13 tom oferuje nam jednak nieco mniej śledztw. Ten tomik skupia się przede wszystkim na relacjach. Choć sam początek kończy akcję z polowania, cała reszta dotyczy więzi Maomao z jej przyjaciółkami - przede wszystkim Xiaolan, ale i Shisui/Zicui. Było więc mniej Jinshiego czy intryg związanych z otoczeniem cesarza i konkubin, dzięki czemu część 13 była dość spokojna. Czy to źle? Na pewno nie. W każdej historii potrzebna jest chwila na oddech. Jeśli jeszcze nie znacie "Zapisków zielarki", bardzo Wam je polecam! Trzynasty tom dostaje ode mnie 9/10 i polecam całość osobom 14+

Opinia o kilku pierwszych tomach: W tej manhwie jest wszystko to czego oczekiwałam. Tak jak sugeruje tytuł - jest leveling solo. Pierwsze dwa tomy mają mocny klimat, dość mroczny. Później jest więcej akcji, przemyślanych strategii i wzmacniania się. Główny bohater jest rozważny i mocno widać jak się rozwija. Ciekawie jest obserwować jak wchodzi w interakcje z innymi. Najlepsze i najważniejsze jest samo wbijanie poziomów i mocy. System został zrobiony przemyślanie, zachowując większość standardowego stylu z gier. Ciekawi mnie tu wszystko.

Jeśli Saga Winlandzka wam się podoba to Issak również przypadnie wam do gustu. Nieco inna tematyka i czasy w których odbywa się historia ale ta sama niesamowita kreska i opowieść. O zemście i walce. O sile przetrwania. Pierwszy tom wciągający i naprawdę dobrze zapowiadający całą serię.

Jak zwykle przyjemny tomik! Specjalnie zostawiłam go na zbliżające się święta (bo akcja rozgrywa się w grudniu) i nie żałuję, bo dzięki temu poczułam ducha świąt! Minus jest taki, że Sasaki i Yamada wciąż nie zdają swoje sprawy z uczuć jakimi się darzą. Podobno jednak w kolejnych tomach coś między nimi zaiskrzy, więc będę czytać dalej ^^. PS - kupcie trzeci tomik w edycji specjalnej!!! Dodają tam booklecik, który jest spoczko dodatkiem <3

"Leviathan" autorstwa Shiro Kuroi to opowieść o naszym człowieczeństwie. O tym, jak byśmy się zachowali, gdy zostalibyśmy postawieni w ekstremalnej sytuacji i zmuszeni do walki o przeżycie. Zapewne każdy z nas chciałby zachować się szlachetnie, ale niestety historia w większości przypadków przytacza dokładnie odwrotne przykłady. To jedna z tych historii, gdzie na pokładzie kosmicznego statku pasażerskiego, gdzieś pomiędzy Proximą Centauri, a Ziemią mamy okazję przejrzeć się w reprezentacyjnej próbce społeczeństwa. W momencie trudnej sytuacji bardzo szybko dochodzi do przemocy, podziałów klasowych, a grupki chłopaków zaczynają polować na dziewczyny w wiadomym celu. Jest tutaj kilka jednostek, które pomimo wszystko odmawiają udziału w tym wszystkich i do końca starają się pozostać neutralne lub po prostu dobre. Chociaż oczywiście domyślacie się jak niezwykle trudne to było w świecie rządzonym prawem silniejszego. Bardzo udanym zabiegiem jest przedstawienie fabuły przez autora dwutorowo. Z jednej strony śledzimy losy trzech kosmicznych łowców skarbów, którzy udają się na zniszczony statek wycieczkowy w nadziei odnalezienia czegoś wartościowego. Zamiast tego trafiają na pamiętnik jednego z uczestników feralnego rejsu i właśnie przez jego wspomnienia poznajemy wydarzenia zaraz po katastrofie. Tworzy to wspaniałe uczucie u czytelnika, jakby sam odkrywał całą historię i pozwala na większe wczucie się w całą historię. Dodatkowo autor samej opowieści, właśnie w tej dwutorowości ukrył kilka niespodzianek dzięki czemu lektura sprawia wiele przyjemności. Całość została wydana w jednym tomie. W twardej oprawie, z pięknie pomalowanymi z zewnątrz stronami. Jak często zdarza się w przypadku mangi. Kilkanaście stron jest kolorowych, ale ogólnie jest to pozycja czarno biała i bardzo dobrze. Te rozpadające się ściany statku kosmicznego i wszelkie sceny przemocy wspaniale wyglądają w takiej palecie kolorów. Niestety tutaj mam największy zarzut do całej pozycji i jest to właśnie sposób jej wydania. Może pięknie wygląda i dobrze prezentuje się na półce. Niestety okładkowa cena prawie 150 zł powoduje, że pewnie znacznie mniej osób sięgnie po ten tytuł. Ja sam odpuściłem pomimo wielu dobrych recenzji. Przeczytałem dopiero jak przypadkiem udało mi się znaleźć ten tytuł we wspaniałym punkcie bibliotecznym filii nr 31 w Krakowie. Komiks przeczytany dzięki uprzejmości biblioteki oraz Budżetu Obywatelskiego Miasta Krakowa. W takich chwilach czuję jak moje podatki idą na dobre cele. Bardzo dawno nic nie napisałem i autentycznie czułem jak mój mózg oduczył się takiej pracy. Tekst powstawał w bólu więc proszę bądźcie wyrozumiali. Życzę, aby sprawił wam tyle przyjemności jak mi czytanie tej mangi.

Przesympatyczna, przeurocza i momentami śmieszna historia o tym, jak potwór znajduje sobie nowe zwierzątko...człowieka. Wszystkie kolorowe strony w mandze były dla mnie czymś nowym, bo jednak są one zazwyczaj czarno-białe, ale bardzo przyjemnie się to czytało. Aż chciałoby się przeczytać więcej historii z tą dwójką :D

Wrzesień w pełni, czyli czas najwyższy wrócić do podcastu Normalnie o... W pierwszym odcinku opowiadam, oczywiście najkrócej jak się da, o pierwszym tomie mangi Kagurabachi. Serdecznie zapraszam. #normalnieo #manga Mixcloud https://tiny.pl/nvhfwgg7 Spotify https://tiny.pl/k16b2h8b