Fakty o tatusiach

Śliczna książka napisana przez duet ukraińsko-białoruskich autorów. Napisana na cześć pamięci Zbiornika Kijowskiego . Został on zbudowany w latach 60 tych na Dnieprze na północ od Kijowa. Jest ogromny, przez to nazywany jest Morzem Kijowskim. Wodę piętrzy jedna z najdłuższych zapór na świecie o długości 70 km. Akwen jest ogromny o długości 110 km, o powierzchni 922 km kwadratowych. To jest czterokrotnie więcej niż pięć największych w Polsce zalewów, razem wziętych. Rosjanie już raz wysadzili tamę na Dnieprze na rozkaz Stalina. Zginęło wówczas 120 tys. ludzi. Ukraińska obrona powietrzna w pierwszych dniach teraźniejszej wojny zestrzeliła pocisk lecący w kierunku zapory na ogromnym Zbiorniku Kijowskim. Tyle pokrótce z historii. Treść książki nawiązuje do latarni morskiej nad Morzem Kijowskim. Chłopiec imieniem Zachar ,mieszkający w wysokim 16 piętrowym wieżowcu ma problemy z zasypianiem. Jego mama zasypia dużo wcześniej od niego ,a Zachar myślami jest przy pracującym obok w pokoju tacie architekcie, który ciężko pracuje po nocach przy desce kreślarskiej. Szykuje projekt nowoczesnych budynków dla modernistycznej dzielnicy. Zachar też nie śpi. Na początku liczy barany ,jak mu podsunął pomysł tata. Ale prędko mu się to nudzi. Na niebie z łóżka widać gwiazdy, a światła w sąsiednich wieżowcach też już dawno pogasły. Gdzieniegdzie pojedyncze żarówki jeszcze się palą. Chłopiec wyobraża sobie nową dzielnicę z wieżowcami podobnymi do latarni morskiej nad Morzem Kijowskim. Światełka mogą gasnąć w nich i się zapalać. Wyjmuje latarkę, którą dostał od taty. Zapala ją i gasi. Tak się bawi. A potem sięga na ścianę ,zdejmuje i przegląda szkic latarni pochodzącej stamtąd, gdzie był kiedyś razem z tatą. Jest zafascynowany światełkami, które mają chronić przed sztormem okręty. Tata już kończy na dzisiejszy wieczór prace nad projektem i zagląda do syna, aby go utulić. Odkrywa ,że on dalej nie śpi. Proponuje w nawiązaniu do zainteresowań chłopca zamiast baranów, liczyć latarnie morskie. Czy eksperyment się uda? Do ilu latarni zdążyli naliczyć do momentu, gdy zebrało się im na spanie? Czy to już będzie codzienny rytuał przed zaśnięciem synka i ojca? Tego dowiecie się po przeczytaniu książeczki i obejrzeniu pięknych nocnych ilustracji. Jeżeli mieszkacie w blokach na podobnym osiedlu ,niekoniecznie aż tak wysokim ,to wieczorem ,gdy zgasicie światło popatrzcie na światełka w sąsiednich domach. A może wypatrzycie w nich małego chłopca z latarką ,który nie może spać...

Książka dla najmłodszych czytelników, mająca przede wszystkim nauczyć ich empatii. Szczerze mówiąc, do mnie jakoś nie do końca przemówiła. Zabrakło chyba konkretnej puenty, jakiegoś przesłania. No i akcja z bezmyślnym ścięciem małego kwiatka chyba wyszła trochę brutalnie, jak na historię dla malucha...

Książeczka jest bardzo mądra i pouczająca, jak najbardziej na czasie. Dotyczy rozgrywek politycznych na podwórkowym placu zabaw. Treść opowiadania pokazuje, jak od najmłodszych lat można posiadać przywódczy charakter rządzący. Dzieciaki z bloków mają udostępnione wielkie podwórko, przystosowane do zabaw ze sprzętami takimi jak: huśtawki, drabinki, chybotki , zjeżdżalnie, karuzela itp... Bawią się tam w najlepsze, do czasu jak jeden z chłopców Janek ogłasza siebie królem , żąda przysięgi i wierności. W zamian pozwala dzieciom na korzystanie z wyposażenia placu zabaw. Maluchy, które już wyrosły z piaskownicy chętnie zgadzają się na nową rzeczywistość. Ale nie Lena. Ogłasza się ona z kolei królową podwórka . I teraz dzieci stoją przed dylematem, do kogo się przyłączyć. Podwórko zostaje podzielone na dwie strefy, w której centralną częścią jednej są zjeżdżalnie - królestwo Janka, oraz duże huśtawki - terytorium Leny. Władcy podwórkowi nie zawsze są tacy lojalni względem swoich poddanych, niby próbują przeciągnąć resztę dzieci na swoją stronę, ale robią coś nie tak... Janek wychodzi z drugim śniadaniem na plac ,czyli wielkim pudełkiem krakersów i pyta się ,,kto jest głodny''? Po czym daje gromadce dzieci jednego krakersa ,żeby się nim podzieliły ,a sam zajada resztę. Lena pozwala się huśtać dzieciom krótką chwilę do czasu, aż jej się nie sprzykrzy, a potem każe ustąpić na długo miejsca dla siebie. W końcu dzieciaki zdążają zwietrzyć tajną operację obydwu rządzących i przestają przychodzić bawić się przed blokiem. Lena i Janek zostają zupełnie sami. I już teraz nie jest tak miło. Wszystko co było, to się już skończyło. Co wobec tej sytuacji postanowią Lena i Janek? Czy istnieje minimalna szansa ,ażeby odwrócić zło , co się stało poprzez przepychanki rządzących? I co na to wszystko Agatka i jej pies mops o imieniu Hieronim Hilary Hipolit III? Przeczytajcie ,to się dowiecie. Obejrzyjcie prześliczne kolorowe ilustracje. A do wszystkiego jest wspaniały dodatek na wewnętrznych stronach okładki: plany podwórka królestwa Janka oraz Leny i jeszcze jeden tajemniczy plan wewnątrz książki -niespodzianka! Plany wykonane z najwyższą dziecięcą starannością. I właśnie one zainspirowały mnie ,żeby z dziećmi przeprowadzić rekonesans naszego podwórka, a potem narysować jego plan oraz wytłumaczyć jak zastosować dotychczas nigdy nieużywaną skalę. Kto wie może mamy przed sobą pierwszych małych architektów krajobrazu, bo mam nadzieję ,że nie rządzących.

U stóp potężnej akacji, gdzieś na sawannie, dochodzi do kłótni pomiędzy szakalem – Felusiem, który chciał w spokoju uciąć sobie drzemkę, a rozbrykaną małpką – Zyziem i rżącą z uciechy zebrą – Albertem. Dlaczego zwierzęta rościły sobie prawo do tego samotnego drzewa? Skąd to nagłe nieporozumienie? Każdy ma swoje racje, wszyscy krzyczą coraz głośniej, aż w końcu dochodzi do widocznych zniszczeń: podeptanych listków, połamanych gałęzi i odpadających kawałków kory. Czy zwierzęta opamiętają się i przestaną niszczyć akację? Z jakimi cennymi radami przyjdzie do nich żyrafa – Teresa? To bardzo wartościowa publikacja, która pomoże wyjaśnić dzieciom, w jaki sposób porozumiewać się, kiedy czujemy narastającą złość i gniew.

Seria o Myszonku to przykład książek, które pokazują dzieciom, jak funkcjonować w otaczającym świecie bez nadmiernego pouczania. W tym tomie możemy przyjrzeć się jednemu dniowi z życia tytułowego bohatera od pobudki do pójścia spać. Myszonek próbuje być samodzielny i pomocny, nie zawsze mu się udaje, ale mama ma dużo cierpliwości i pozwala mu na te błędy. Pozwala mu nawet umyć sedes (co mnie osobiście trochę konsternuje, bo sama chyba mojej prawie czterolatce bym raczej na to nie pozwoliła). Dziecku książka się podobała, więc myślę, że warto przeczytać.

Najlepsze w tej książce są ilustracje, co wcale mnie nie dziwi gdyż autorka jest wielokrotnie nagradzaną specjalistką w tym fachu. Opowiada o pewnym chłopcu, który bardzo pragnął mieć własnego kota, ale rodzice nie chcieli się na to zgodzić (w pełni rozumiem), leczy wytrwała dążność synka do spełnienia swojego jedynego pragnienia skruszyła nawet i opór rodziców. Wybrali się więc do schroniska (całe szczęście nie kupili wymuskanego rasowca) aby chłopiec mógł sam wybrać swojego kociaka. Szczęśliwy, że ma w domy nowego przyjaciela pragnie porobić z nim to co koty lubią robić najbardziej, ale za nic nie potrafi go zaanimować do wspólnej kociej zabawy. Kot jest jakiś inny? Inny niż wszyscy sobie wyobrażali. Co z nim począć? O tym jest w puencie tej książki. Nam się spodobała umiarkowanie, przeczytaliśmy kilka razy i szczęśliwie wróciła do biblioteki.

Bardzo ciekawa i warta uznania publikacja, która przełamuje w jej odbiorcy strach przed zmianami i poznawaniem nowych osób. Porusza ona także temat emigrantów. Książka uwrażliwia, uczy empatii i zrozumienia drugiego człowieka i sytuacji w jakiej się on znajduje. Niezwykle potrzebna w dzisiejszych czasach.

Wszystkie jesteśmy czasami mamami Myszonka :) Codziennie rano, gdy próbuję ogarnąć dwójkę, by zaprowadzić starszaka do przedszkola, przypominają mi się ilustracje z tego tomu przygód Myszonka. Jak muszę zgarnąć dzieci z placu zabaw do domu, też sobie przypominam. Krzepiąca lektura dla mam ;D Plus też za to, że nowe media (w tym tomie komputer) pojawiają się w serii jak oczywista część życia już od najmłodszych lat - takie mamy czasy. Fajne jest podkreślenie, że nie tylko graniem na komputerze się żyje i że są jeszcze te zwykłe rutynowe czynności, które trzeba zrobić każdego dnia (zakupy, mycie zębów, ubieranie się). Myszonek jest tak blisko codzienności, a jednocześnie to jest zwykle zabawne, a nie nudne.

Szklana Góra" Roksany Jędrzejewskiej-Wróbel to książka skierowana głównie do młodszych czytelników, ale jej przesłanie i głębia mogą poruszyć również dorosłych. Ta książka jest zdecydowanie najlepszym dokonaniem Roksana Jędrzejewska-Wróbel częsty dydaktyzm jej książek tutaj nie jest ciężki, jak niestety czasem bywa. Polecam choć zawsze trzeba się spodziewać że przerysowania u autorki wystepują.

Przepiękna, mądra książeczka dla starszych dzieci, które samodzielnie operują smartfonami. Ta książka to nie bajka, to rzeczywistość ,adaptująca bajkę ,, Kwiat paproci’’ Józefa Ignacego Kraszewskiego w nowoczesną modernistyczną wersję. Opowiadanie napisane jest z ostrzeżeniem dla dzieci oraz ich rodziców. Główną bohaterką jest Zosia ,uczennica szkoły podstawowej. Zosia żyje z dnia na dzień, chodzi do szkoły, przyjaźni się z Ewą, z którą uczęszcza do jednej klasy. Jest z natury wesoła, kochająca przyrodę ,swojego psiaka i zabawy na świeżym powietrzu. Zdarza się tak pewnego dnia, że wszystko nie idzie po jej myśli, a najbardziej drażni ją deszcz za oknem ,że nie może skorzystać z wspólnej przejażdżki z Ewą na rowerach. Taka mała chandra, nic poważnego. Zaczyna przeglądać zdjęcia z dni słonecznych w komórce, tak dla zabicia czasu. A tu nagle włącza się reklama aplikacji ,, Czy jesteś szczęśliwa HAPPY GIRL’’. Dziewczynka z początku nie jest zainteresowana informacją, a gdy ta natrętnie nie daje spokoju, zwabia nastolatkę w sidła internetu. Nigdy nie zastanawiała się nad tym czy jest szczęśliwa, a tu zaproponowano jej test na idyllę życia. Daje się skusić i wgrywa aplikację do smartfona. Odpowiada na pytania i okazuje się w wyniku testu ,że niestety jest bardzo nieszczęśliwa. Zosia dopiero teraz zastanawia się czy na pewno tak jest. Wpada w pułapkę internetową, wykorzystującą naiwność dziewcząt. Aplikacja podpowiada ,że może stać się szczęśliwsza o 1 pkt., gdy wykona manicure kolorowym lakierem. Dobrze , że dziewczynka jeszcze zachowuje na tyle zdrowego rozsądku, że nie daje się wciągnąć w zakupy. Aplikacja bowiem zaraz podsyła link do własnego sklepu kosmetycznego ,gdzie można nabyć całą gamę kolorowych lakierów do paznokci. Zosia podkrada zielony lakier mamie. Maluje paznokcie ,ale ani trochę nie staje się przez to szczęśliwsza, wprost przeciwnie. Punkt szczęścia w aplikacji dostaje, a zaraz potem kolejne zadania do spełnienia. Są przeróżne do wykonania np. oczarować chłopca w szkole strojami i zaraz oczywiście z odpowiednim linkiem do sklepu . Ażeby każda złapana w zasadzkę dziewczynka, nigdy nie dochodziła do apogeum życiowego szczęścia i tkwiła w aplikacji jest to ,że raz w roku ma się udać w wigilię św. Jana po kwiat paproci. Co wiadomo, że jest absurdem, ale nie dla dziewczynek w tym wieku. I w ten sposób toczy się przewaga psychiczna tych ludzi ,którzy bazują na niewinności dzieci. Z książki dowiadujemy się też ,że podobną aplikację mają też chłopcy. Jak potoczą się losy Zosi ,czy uda się jej wyplątać z potrzasku? Kogo spotka na swojej drodze? Czy będzie szczęśliwa naprawdę? Tego dowiecie się z lektury, z kolorowych obrazków. Przestroga dla dzieci i rodziców. Wiecie , że internet oprócz dobrych stron bywa też niebezpieczny, trzeba dużo rozmawiać z dziećmi i tłumaczyć, ale nie kontrolować na siłę. Miejmy nadzieję, że uda się je ustrzec , ale czasami bywa to trudne...

Wywar z przywar Dla mnie najlepszą rekomendacją książki skierowanej do dzieci w wieku przedszkolnym jest moment w którym, gdy przewracam ostatnią stronę, moja córka woła: „JESZCZE RAZ!!!”. Dokładnie tak działo się raz za razem, gdy dobijałyśmy do końca opowiastek „To jest MOJE drzewo” i „Trochę DUŻO”. Zachłanny i egoistyczny wiewiór ją do siebie najwyraźniej przekonał. Mnie zresztą też. Bo muszę przyznać, że ta ruda łachudra ma wyjątkowy dar do wywoływania uśmiechu na twarzy. „To jest MOJE drzewo”, to pierwsza część przygód owej wiewióry, która tak bardzo uwielbia SWOJE drzewo i SWOJE szyszki, że pragnie MIEĆ je tylko dla siebie. Postanawia więc odgrodzić SWOJE dobra od reszty świata: najpierw stawiając bramę, potem ogradzając płotem, a ostatecznie zabudowując ogromnym - wysokim i szerokim - murem… Byle tylko zaznaczyć SWOJĄ własność i z nikim się nie podzielić! Gdy mur jest już ukończony, naszą zachłanną wiewiórkę ogrania niepokój. A co jeśli za murem są fajniejsze drzewa i większe szyszki? Czy odgradzając się, nie straciła czegoś wartościowszego? Zdradzę wam tylko, że tego, co czeka ją, gdy w końcu z ciekawości wychyli głowę zza ogrodzenia, na pewno się nie spodziewała. A cóż to było takiego, musicie przekonać się sami. Chociaż, egoizm, jak wiemy, jest czymś zupełnie normalnym na pewnym etapie rozwoju dziecka (ileż razy na dzień słyszymy, „TO MOJE! TAMTO MOJE! I TO TEŻ MOJE!”?), to i tak należy o nim jak najwięcej rozmawiać. Lepiej nie przegapić bowiem momentu w, którym potrzeba posiadania pójdzie „o krok za daleko” i stanie się chorobliwa. Bo egoizm i zaborczość mogą prowadzić do samolubstwa, zatracenia się w posiadaniu i w efekcie do przykrej samotności. „To jest MOJE drzewo” stanowi doskonały punkt wyjścia do szczerych rozmów na ten trudny i delikatny temat. Doskonały dlatego, że to lektura mądra w nienachalny sposób, nie atakująca oczywistym morałem - musimy trochę pogłówkować, żeby go wydobyć – i przy okazji bardzo przystępna, bo opowiedziana głównie za pomocą obrazów, przykuwających uwagę dziecka. Największa w tym zasługa wiewiórki, która mimo, iż nie jest wzorem cnót do naśladowania, to budzi sympatię swoim nieustannie zdziwionym spojrzeniem i nieco wypłoszowatym wyglądem. Zdecydowanie jest to jeden z tych picturebooków, który trzeba omawiać zadając pytania – za każdym razem nieco inaczej. Przy każdej odpowiedzi dziwiąc się, jak wiele dzieci potrafią intuicyjnie zrozumieć. Książkę wydano dzięki dofinansowaniu Instytutu Francuskiego w Polsce w ramach Programu Wsparcia Wydawniczego Boy-Żeleński. [barter]

Genialna książeczka przypominająca mi klimatem serię Tata Oli. Jakie czynności i sytuacje zdarzają się dzieciom i ich tatom? Większość jest komiczna i przezabawna, bo ukazana oczami dzieci, z dystansem, w pozytywnym świetle, z radością. Ta publikacja miejscami mnie wręcz wzruszyła, bo pokazuje, że ojcowie bywają dziecinni, rozbrajający i mają świetny kontakt z dziećmi, ale przedstawia nam ona także ogromną miłość dorosłego opiekuna do swojego dziecka. Mama nie przypala kotletów, natomiast tata tworzy w kuchni magiczny, tajemny dym po którym kotlety są spalone, ale jego magia działa nadal - dostarczyciel przywozi do domu pizzę. Przedstawione opowieści i scenki z udziałem synów lub córek i ich ojców są ciepłe, prześmieszne i wspaniale zilustrowane. Dużo tu ciekawych min i zabawnych komentarzy do rozwalających nas na łopatki sytuacji. "Tato(wie)" to lektura obowiązkowa dla każdego dziecka i ich ojca. Polecam z całego serca.

Prześliczna książeczka ,zachęcająca dzieci na wyprawy do lasu. Głównym bohaterem jest Leoś, udający się wraz ze swoim tatą na męską wyprawę do ostępów leśnych. Chłopiec od dawna marzy o wspólnej wycieczce, gdyż kocha przyrodę i dotychczas miał styczność ze zwierzątkami na łamach książek lub wyjazdów do ogrodu zoologicznego. Tata pakuje plecak z niezbędnymi rzeczami, a chłopiec bierze na barana swojego wielkiego pluszowego dinozaura i ruszają w drogę. Na miejscu udolnie czy też trochę mniej ,podpatrują ptaki przez lornetkę. Oglądają sikorki, dzięcioła, dudka ,wilgę i inne. Tu chłopiec uczy się ,że w lesie trzeba zachować spokój, nie robić gwałtownych ruchów, nie krzyczeć, gdyż łatwo spłoszyć mieszkańców lasu i wtedy nic się już nie zobaczy. A to my odwiedzający, jesteśmy gośćmi i trzeba się umieć zachować. Z kolei po udanym pikniku na kocyku, Leoś i tata zabierają wszystkie papierki z jedzenia i wkładają do plecaka. Lasu nie można zaśmiecać! Następnie tata wyjmuje lupę i zaczyna się obserwacja mniejszych żyjątek jak mrówki, motyle czy inne owady. Tata pokazuje też synkowi roślinki chronione i poucza malca, żeby nie łamał żadnych gałązek ani nie zrywał tych roślin. W gąszczu lasu natrafiają na kopiec kreta, którego też nie należy ruszać, a można pooglądać przez lupę sam otwór do korytarza podziemnego. Zapuszczając się dalej w gęstwinę spotykają płochliwego, umykającego zajączka. Wstrzymują oddech i bez lornetki z bliska wizualnie mają okazję spotkać się sam na sam z sarenką. Leoś jest zafascynowany wyprawą . Jak myślicie woli Zoo czy las? Musicie sami przeczytać co wybierze. Przed zakończeniem wycieczki obydwaj ,,panowie'' jeszcze zajmują się rozszyfrowywaniem tropów i śladów leśnych na ziemi. Rozpoznają nawet trop lochy z warchlakami. Ale coraz bardziej nachylają się z lupą przy ziemi. Leosia bardzo ciekawią pewne tajemnicze ślady. Co to mógł być za zwierzak? Tego również dowiecie się po przeczytaniu tej wspaniałej historii i po obejrzeniu cudnych ilustracji. A teraz wszyscy zbieramy się całą rodziną, z odpowiednim ekwipunkiem i ruszamy na foto safari do pobliskiego lasku. Zobaczymy czy będziemy mieć większe szczęście niż Leoś z tatą.

Książeczka jest naprawdę świetna. Znajduje zastosowanie nie tylko do czytania, ale do zabawy z nią. Polecam do lektury w ciągu dnia, gdyż na dobranoc, dziecko wiele straci. A chodzi o to, żeby brało czynny udział w zabawie. Humor nie tkwi w samej treści książki, tylko w jej czytaniu, tak jak autor sobie tego zażyczył. Zaczyna się tym, że dziecko prosi, aby dorosły poczytał mu przed snem bajkę, a konkretnie tą książeczkę. Dorosły, czyli my wkręceni w tą opowieść, właśnie ją staramy się czytać. Zwykłe czytanie jest utrudnione, gdyż wszędzie autor poumieszczał chochliki graficzne ,bądź literackie. A to druk się zmienia do minimalistycznej czcionki, to znowu rośnie. A to trzeba nagle śpiewać stronę, to znowu czytać , przekręcają ją całą jak wąż dookoła. Na niektórych stronach brak pewnych dokończeń zdań, wyrazów lub literek albo niektóre głoski zostały pozamieniane. Pod tym względem jest bogata różnorodność zadań przed czytającym i towarzyszącym mu dziecku. Wewnątrz książeczki jest też miła niespodzianka w postaci ślicznego zwierzątka, które przypadkowo wskoczyło na stronę książki. Nie powiem jakie... I bardzo, bardzo dużo niespotykanych zwrotów akcji w przerzucaniu w przód i w tył karteczek. Moje młodsze dzieci świetnie się przy niej bawiły, a starszy synek to nawet powtórzył całą geometrię do szkoły, wszystkie figury, wymyślając jak jeszcze można by ulokować tekst książki. I było naprawdę bardzo wesoło. Czego i wam wszystkim życzę. A takie rodzinne zabawy bardzo wszystkich do siebie zbliżają.

Ostatnio muszę zmagać się ze słowem "NIE" 24/h na dobę 🤭Mój 5latek ma trudniejszy okres w życiu i złości się dosłownie o wszystko... powiedzcie mi, że nie jestem sama? 😉 Mam nadzieję że to szybko minie. W tym momencie dosłownie z nieba w nasze ręce spadła książka od @papilon_wydawnictwo "Fergal się złości Roberta Starlinga. To opowieść typowa dla przedszkolaków, które często nie radzą sobie ze swoimi uczuciami. Poznajemy smoka Fergala, który często wybucha ogniem i sam nie wie czasem dlaczego zwłaszcza gdy ktoś mu nakazuje coś zrobić. Spotykają go przykre sytuacje i przez swoje zachowanie traci swoich kolegów, którzy zaczynają go unikać. Na szczęście z pomocą przychodzi mama, która próbuje okiełznać złość syna, proponując różne rozwiązania. Również przyjaciele podsuwają swoje sposoby 😊 Tak jak dla smoka o ognistym temperamencie, tak dla mojego synka walka ze złością to spore wyzwanie, jednak nie poddajemy się i wdrażamy również podpowiedzi od Fergala. To bardzo przyjemna i przede wszystkim napisana z humorem książka, która od razu Dawidowi wpadła w oko i sam chętnie po nią sięga, zwłaszcza gdy się złości 🥰 Sukces 👌 U nas sprawdza się liczenie do 10, patrzenie przez okno w dal a ostatnio boksowanie poduszki 😉

Hej Tatusiowie! Kolejna odsłona książeczki dla dzieci o Was, dla Was i na Waszą cześć! To piękna pozycja, ciesząca i radująca serca, że wśród niedosytu na rynku ukazuje się następna, bardzo wartościowa, poświęcona najlepszym Tatusiom na świecie! Czyli wszystkim Wam, bo jesteście wyjątkowi. Przypomina mi się zaraz ,,Tata umie prawie wszystko'' Günthera Jakobsa czy też ,,Tato(wie)! '' Leszka Talko. Ale ta też jest świetna, uwierzcie! Jest to pean na cześć tatusiów. Narratorem jest mały chłopiec . Tata jest widziany oczami tego malucha, ale myślę, że podobnie dostrzegany przez każde dziecko ,które jest tym szczęśliwcem, że ma swojego tatusia. Tata jest silniejszy niż Wielka Stopa, potężniejszy niż Thor. Jest Tarzanem ,gdyż umie pokonać węża, choć to tylko szlauch w ogródku. Tata potrafi latać, nie szkodzi ,że przy pomocy trampoliny, ale jego skoki są naprawdę spektakularne, szczególnie jak mama pospiesza ,by pędził nagle do sklepu. Tata jest najlepszym kierowcą rajdowym, co nie przeszkadza ,że jeździ minivanem i pan policjant już mu wlepił kilka mandatów. Ma zdolności detektywistyczne, potrafi wytropić zagubioną lalkę swojej córki. Jest genialny ,gdyż rozwiązuje najdłuższe zadania matematyczne. Potrafi czytać książkę z zamkniętymi oczami, szczególnie jak zasypia w fotelu ze zmęczenia ,a dzieciom obiecało się bajkę na dobranoc. Ma niezwykłą umiejętność rozhuśtania dzieci na ramieniu, że lecą jak najdalej w kosmos. Tata jest obdarzony jeszcze innymi supermocami . Ale o tym może sami dalej poczytacie... i obejrzycie piękne, kolorowe ilustracje. Jedno można powiedzieć ,że nie tylko dzieci szaleją za tatą, mama też go kocha i podziwia. A tata jest wzorem do naśladowania przez dzieci i każde chce być w przyszłości jak on. Na końcu książeczki jest wkładka w ramce do wypełnienia przez dziecko, co może powiedzieć o swoim legendarnym tacie. Książkę polecam do czytania całym rodzinom. Kochajcie się i szanujcie wzajemnie, gdyż oboje rodzice są potrzebni dzieciom.

Brzydkie kaczątko bez smutnych momentów! Nie wiem jak Wy, ale ja bardzo lubię opowieść o brzydkim kaczątku. Za przekaz. Dlatego książka "Nie całkiem narwal" też mi się spodobała (choć przyznaję, wybrałam ją tylko ze względu na tytuł 😃). Jest sobie jednorożec Nori, który żyje wśród narwali. Widzi, że lekko odstaje ale się tym nie przejmuje. Jednak pewnego razu trafia do stada jednorożców... 🦄 Co wybierze Nori? Czy będzie żył wśród wodnych przyjaciół z dzieciństwa? Czy przystanie do swojego gatunku? I czy w ogóle... musi wybierać? Ta zmiana podejścia do problemu przynależności mnie oczarowała. Zresztą, czy nie lepiej tłumaczyć dzieciom w ten sposób życia? Zamiast uczyć zamykania się w bańkach własnego gatunku/państwa/religii/itp. - pokazać że najważniejsze jest to gdzie jemu jest najlepiej. I że nie musi to być tylko jedno miejsce 💛 Mała książeczka z wielkim przesłaniem. I cudownie rozegraną końcową ilustracją (narwale i jednorożce + siatkówka plażowa 😃) Polecam!

Nieograniczona niczym wolność? Brzmi fantastycznie! Nikt i nic nas nie ogranicza, nikt nie każe, co mamy robić, a czego robić nie wolno, nikt nie każe porzucać zabawy, żeby przyjść na obiad czy wstawać rano do szkoły. Takie właśnie zasady (a ściślej mówiąc: brak jakichkolwiek zasad) panują na tytułowej Wyspie Wolności, na którą decyduje się uciec dwójka rodzeństwa. I wszystko byłoby fajnie, gdyby nie okazało się, że nieograniczona wolność oznacza m.in to, że ktoś może sobie nasiusiać do sadzawki, w której kąpie się ktoś inny. Albo popsuć mu zabawę - z czystej złośliwości i dlatego, że po prostu może to zrobić. Że ktoś może nam coś zabrać - no bo w końcu: przecież można robić, co się chce... Wartościowa książka dla najmłodszych, która uczy, że aby mądrze korzystać z wolności, potrzebne są jednak zasady i ograniczenia.

Rymowana historyjka przypomina o umyciu zębów i rąk oraz przebraniu się w piżamkę przed pójściem do łóżka. Następnie po kolei kładziemy do spania Króliczka, Świnkę, Kotka i Misia. Na końcu przychodzi czas na to, aby spać poszło dziecko :) Na każdej stronie są kieszonki, aby włożyć postacie i akcesoria, przez co maluch na prawdę, fizycznie, kładzie ich spać. Znajome z codzienności rytuały przed snem, opowiedziane ciekawym wierszem oraz przyjazne Dudusie - to wszystko sprawi, że dziecko chętniej posłucha książki czytanej przez dorosłego. A wszystko to w poczuciu bliskości i bezpieczeństwa. No to buziaczek, piżamka i hop do spanka! Zostanie z Wami na długo ta rymowanka ;)

Historia o ośmiornicy Zośce, która zaprzyjaźniła się z Człowieką. ♥️ Ta książka ma w sobie coś magicznego, coś wzruszającego, ciepłego, przyjemnego, zabawnego. Bardzo ujęło mnie przedstawienie świata suchego i podwodnego przez pana Gołoskrzelka, połączenie i różnice tych światów i ich wzajemny wpływ na siebie. Te słowa mają w sobie jakąś magię i głębię, są takie prawdziwe, ale łagodne w odbiorze. Naprawdę piękna historia, z przepięknymi ilustracjami, z mądrym przesłaniem. To jedna z nielicznych książek dla dzieci, które są moimi ulubionymi. ♥️