Szklana góra

Dawno, dawno temu, w czasach o których nawet nam się nie śniło, żył bardzo zuchwały, mężny, ale i leniwy rycerz Jaromir. Nie chciało mu się tracić czasu na nauki, za to biegał zapamiętale i tropił smoki. Tak, w tych odległych czasach można było je spotkać. Dokładnie panią Merdone, Brombone i Sancisette. Choć te konkretne, ze względu na dzikie zapędy Jaromira, trzymały się w ukryciu. Były bardzo łagodne i życzliwie usposobione. Zupełnie nie miały ochoty na potyczki z niesfornym rycerzem, dlatego wiedźma Swiatosława otoczyła je magiczną opieką. Pewnego dnia doszłoby jednak do tragedii, gdyby wiedźma nie otworzyłą korytarza czasu, i nie wysłała smoki w zmienionej postaci do naszych czasów. I tak oto, w zupełnie dla siebie niespodziewany sposób Pani Merdone stała się Merdą, Pani Brombone - Brombą, a Saucisette, oczywiście Kiełbaską 😄. Te piękne imiona na nowo nadała im rodzinka Państwa Marchewków, gdy znaleźli smo..., a nie przepraszam, psy w lesie. I choć początkowo nie byli chętni ich zatrzymaniu, bo smoki w nowej postaci nie do końca były posłuszne, to pewne wydarzenie ostatecznie przypieczętowało obopólną miłość. ❤️ --- Smo...psy, czyli smoki w psiej postaci to genialny pomysł na fabułę. 😀 Książkę czyta się z ogromną przyjemnością. Wątki średniowieczne mieszają się ze współczesnością, niezwykli i zwykli bohaterowie i ogromna dawka humoru, której autorka tu nie skąpi, sprawia, że macie w ręku wyjątkową lekturę. A o czym ona? A o tym, że nie warto być w życiu zuchwałym i przemądrzałym, a tylko życzliwość, dobre serce i bezinteresowna pomoc może się nam opłacić ☺️👍🏻

ZDECYDOWANIE jest to książka nie tylko dla dzieci, powiem więcej polecam ją osobom dorosłym. Przeczytanie tego typu historii napisanej z perspektywy dziecka w formie książki dla dziecka jest na prawdę o wiele bardziej intrygującym i słodko-gorzkim przeżyciem niż można by się tego spodziewać!

Czujne spojrzenie żółtych, tygrysich oczu hipnotyzuje i wprowadza aurę zagrożenia, ale i tajemniczości. Skąpana w soczystej zieleni kraina wydaje się wołać „przyjdź do mnie”. I oczarowany magią obezwładniającej estetyki czytelnik wchodzi w magicznie oniryczny świat wyobraźni Rocha Urbaniaka. Świat majestatyczny i tak nieskazitelnie piękny, iż zapiera dech, pochłania bez reszty… Słowo po słowie, z każdym dotykiem pędzla na odurzających szczegółami ilustracjach rodzi się magia, która unosząc się i wirując wokół przenosi do innego świata – zachwycającego, przedziwnego, równie przepięknego, co przerażającego. Na końcu tego świata leży Najdalsza Zatoka, w której pewnej gwieździstej nocy skrzyżowały się drogi dwóch indywiduów – mistrza fletu Ariego i Tygrysa. Niespodziewanie muzyczna dusza Ariego obudziła uśpioną w niebieskim sklepieniu bestię. Lecz strach i groza szybko przerodziła się w chęć pomocy w odnalezieniu domu Tygrysa i ustalenia jego tożsamości. „Zaklinacz tygrysów” to tonąca w magii baśń – opowieść drogi prowadzącej nie tylko przez malownicze, zaskakujące światy zamieszkujące przez również niezwykłych mieszkańców, to też opowieść o poszukiwaniu prawdy o sobie i tym, jak ważne jest, aby wiedzieć skąd pochodzimy i kim jesteśmy. Autor wplótł w fabułę również bolesną prawdę o ludzkiej zachłanności i jej niszczycielskiej sile, opowiedział o zatwardziałości, która hamuje przed zmianą i nie dopuszcza argumentów innych, wspomniał w końcu i o wytrwałości w dążeniu do celu, nawet gdy wydaje się on nierealny. W snutej opowieści otwiera serca i umysły melodiami wygrywanym przez Ariego, w książce robi to poprzez swoje artystyczne wizje opisywanego świata – zlepione z milionów szczegółów, monumentalne i zdumiewające. To malarskie arcydzieła są tym, co jest największą wartością książki Rocha Urbaniaka. Jednak nie sposób odmówić mu wszechstronnego talentu, bo klimat jaki wyczarowuje już w pierwszych zdaniach jest tak niepowtarzalny i głęboki, że trudno nie wyruszyć w podróż z flecistą i tygrysem. Spektakularnie piękna, tajemnicza, mądra i czerpiąca z nurtu fantasty, to co najlepsze. Zajrzyjcie do jej środka, a przepadniecie.

Pani Marta Guśniowska jak zwykle stanęła na wysokości zadania. Książka przekazuje bardzo wartościowe treści, o których powinien pamięć absolutnie każdy dorosły, zwłaszcza w dzisiejszych czasach, i których powinniśmy nauczyć nasze dzieci. Jedna rzecz tylko jest dla mnie niezrozumiała. Dlaczego książka nosi tytuł "Jaszczurunia" skoro głównym bohaterem jak dla mnie jest Junior i jego tata. Rozumiem, że puenta na zakończenie, to słowa właśnie Jaszczuruni, czyli "jak czegoś bardzo bardzo się chce, to w końcu to się zdarzy" ale mimo wszystko jakoś nie pasuje mi ten tytuł.

„Kiedy przychodzi niedźwiedź, nie ma na to rady... Przychodzi i już.” Tak, przychodzi nieproszony i zaczyna zamieniać życie w koszmar. Jest głośny, nieznośny, wredny, złośliwy i okrutnie uciążliwy. Chodzi za nami krok w krok, zawsze wie gdzie idziemy, nawet kiedy my tego nie wiemy. Jest zawsze gdzieś obok, czasem znika, ale tylko na chwilkę. Odbiera siłę, odwagę i radość. Przez niego, najprostsze czynności stają się trudne i męczące albo wręcz niemożliwe do wykonania. Nawet sen nie daje wytchnienia. Wszystko traci sens... Taki niedźwiedź może przypałętać się do każdego. Często bez żadnego powodu, a innym razem zaproszą go łzy i smutek. „Mniedźwiedź” to metaforyczna opowieść o tym co dręczy, czyli o lęku, smutku, a nawet depresji. Niedźwiedź jest symbolem tych trudnych i wyniszczających od środka emocji. Mamy tutaj niezwykle przejmujące i działające na wyobraźnię ilustracje. Kolorystyka utrzymana w tonacjach czerni, szarości i bieli jeszcze dodatkowo potęguje efekt. To książka, która w metaforyczny i lekko humorystyczny sposób ukazuje młodszym czytelników, jak może czuć się osoba cierpiąca na stany lękowe, depresję itp.

Kulawa kaczka z zapomnianego podwórka i ślepa kura w okularach przeciwsłonecznych wyruszają do miejsca, w którym spełniają się najbardziej sekretne marzenia – choć możliwe, że ono w ogóle nie istnieje. Droga wiedzie przez wiejskie gościńce, złowieszczo ciemny i cichy las oraz wąskie deski nad przepaścią i najwyższą górę świata. Podróż obfituje w liczne, ale dowcipne spory o życiu, jego istocie, ale też w tańce szczęścia i chwile milczącej zadumy. Zakończenie przygody kaczki i kury przechodzi ich najśmielsze oczekiwania i najskrytsze marzenia. To nie tylko książka dla dzieci, ale dla wszystkich szukających w literaturze życiowych mądrości i prawd. Jakich? Oto kilka z nich: 🦆W niebezpiecznym świecie można zejść na złą drogę, choć jest tam też mnóstwo ciekawych rzeczy do odkrycia. 🐔Nie warto tkwić w jednym miejscu i gadać po próżnicy, bo donikąd się nie dojdzie. 🦆Każda podróż zaczyna się od pierwszego kroku. 🐔Do celu najszybciej dochodzi się małymi kroczkami. 🦆Najlepszym przysmakiem w podróży są orzeszki ziemne. 🐔Najważniejsza w dążeniu do celu jest droga do niego. To w jej trakcie możemy najlepiej poznać samych siebie. 🦆Trzeba więc przyznać rację kulawej kaczce: „Kto rusza w podróż, ten się zmienia”. Ważne jednak, by nie przestawać marzyć. A może po drodze okaże się, że mamy już wszystko? ❤️To bez wątpienia jedna z najpiękniejszych książek dla dzieci, jakie przeczytałam, a było ich naprawdę sporo. Polecam szczerze tę wzruszającą opowieść i małym, i dużym.

Prosta, acz sympatyczna opowieść o świni Malwinie, która - wpierw biorąca udział w eksperymentach w laboratorium - ucieka z transportu do (prawdopodobnie) rzeźni. Tak się składa, że ląduje akurat w Lesie Kabackim... gdzie spotyka przyjazne stado dzików, w tym znanego z wcześniejszej książki autora Dzika Dzikusa. Dziki postanawiają pomóc Malwinie i odeskortować ją do bezpiecznego miejsca - azylu, w którym świnie mogą żyć spokojnie i nie skończyć jako szynka. Oczywiście po drodze będą przygody i trudności, a nawet kariera i zdjęcia w gazetach! Książkę można czytać bez znajomości Dzika Dzikusa. A na uwagę zwraca zwłaszcza przepięknie ilustrowane wydanie w twardej oprawie, na dodatek z drukiem przyjaznym dzieciom ćwiczącym świeżo nabytą umiejętność czytania.

Poznajcie historię pewnego tygrysa. Jest nim Tigre. Dotąd był gwiazdą w cyrku Paradiso. Aż przyszedł czas, gdy się przeciwstawił swemu panu Zampano i zaprzestał swych skoków przez płonącą obręcz. Bardzo źle się to dla niego skończyło. Dyrektor cyrku postanowił się pozbyć Tigre i sprzedał go. Tak zwierzę trafiło do ciasnej klatki, znajdującej się na pace ciężarowego samochodu, w zupełnych ciemnościach, głodne i wyczerpane. Szybko okazało się, że nie wyruszył sam w tą bolesną podróż do tygrysiego „raju”. Jaki był jej kres? Jacy okazali się być napotkani przez nich w drodze ludzie? Czy nadal wszyscy byli wyłącznie źli? Może niekoniecznie? Cezary Harasimowicz ponownie podejmuje bardzo trudny temat w swej książce skierowanej dla dzieci. Dotyczy on znęcania się i handlu żywymi zwierzętami. Ale jest też przepiękną, smutną, pełną empatii opowieścią o dążeniu do zachowania własnej wolności oraz godności. To także książka, która przywraca wiarę w człowieka. Daje nam pewnego rodzaju nadzieję, być może na lepsze jutro. Nie przechodźmy obojętnie wobec krzywdy wyrządzanej zwierzętom. One też mają dusze, czują, rozumieją. Jak Tigre. Zachęcam absolutnie wszystkich do sięgnięcia po tą niesamowitą, wzruszającą historię z urzekającymi ilustracjami. Uwielbiam…

Dojrzewanie, strata przyjaciela, poczucie wyobcowania. Wspaniała książka dla młodego czytelnika, który może mierzyć się w życiu z różnymi trudnościami. Tutaj zerknie się z historią dziewczynki, która mimo nieszczęść potrafi się z nimi zmierzyć i pójść dalej.

O twórczości Katherine Applegate słyszałam już jakiś czas temu, jednak do tej pory nie miałam okazji sięgnąć po którąś z jej powieści. Teraz przyszła pora, by to zmienić, a mój wybór padł na Preskota, który tęsknym wzrokiem spoglądał już z półki w moją stronę. Czy ta historia okazała się dobra i godna polecenia? O tym w recenzji poniżej. Pewnego dnia w życiu Jacksona pojawił się on – Preskot. Trochę kot, trochę tygrys, trochę łasuch na fioletowe żelki. Kłopot w tym, że jest niewidzialny. Zjawia się w życiu chłopca akurat w momencie, kiedy w jego rodzinie pojawiają się poważne problemy — kłótnie rodziców szeptem, rosnące stosy rachunków na stole i wiecznie pusta lodówka nie są zapowiedzią pozytywnych zmian. Czy sytuacja Jacksona i jego rodziny ulegnie zmianie? Czy Preskot będzie miał na to realny wpływ? Pierwsze strony powieści wywołały we mnie różne emocje. Z jednej strony miałam świadomość tego, że jest to pozycja kierowana bardziej do młodszych odbiorców, ale z drugiej sam główny bohater wydał mi się aż za bardzo dojrzały, jak na swój wiek, przez co jego postać odrobinę kłóciła się w mojej głowie z myślą, że to historia opowiedziana oczami jeszcze dziecka. Mimo tego jednak nie uważam, że jest to słaba książka, a wręcz przeciwnie. Główny bohater został wykreowany bardzo ciekawie. Jackson to chłopiec, który bardzo poważnie podchodzi do otaczającego go świata — w jego pojmowaniu rzeczywistości nie ma miejsca na niewyjaśnione zagadki, a nauka jest kluczem do wszystkiego. Chłopiec nie do końca potrafi wyjaśnić sobie, dlaczego tak często spotyka Preskota i dlaczego postać ta zachowuje się tak, a nie inaczej. Czytanie o tym, jak postrzega swoich rodziców, ich decyzje czy też w jak racjonalny sposób podchodzi do życia, było naprawdę interesujące. Tytułowy Preskot to z pewnością równie ciekawa postać. Nie wiem, skąd u autorki pomysł na stworzenie takiego bohatera, ale jestem nim zachwycona. Przyznaję się bez bicia, że obecność zwierzaka skutecznie przyciągała moją uwagę i co więcej, wzbudzała coś na podobieństwo współczucia — podświadomie, nawet nie znając jeszcze dalszego ciągu tej historii, przeczuwałam już, co jego obecność może zwiastować. Pióro Katherine Applegate uważam za bardzo dobre. Choć historia kierowana jest do tych młodszych czytelników, to autorka za pomocą swoich umiejętności sprawiła, że i starsi poczują się usatysfakcjonowani lekturą tej pozycji. Bohaterowie są bardzo ciekawi, a sama historia... okrutnie poruszająca i na swój sposób trudna. Autorka ukazuje tutaj trudy życia dalekiego od wygodnego – tutaj bohaterowie muszą mierzyć się z problemami finansowymi, brakiem własnego kąta czy po prostu brakiem możliwości zaspokojenia podstawowych ludzkich potrzeb. Preskot to z pewnością książka, która trafia wysoko w moim zestawieniu powieści dla młodych czytelników. To taki tytuł, którego lektura pozostawia w czytelniku pewnego rodzaju pustkę i sprawia, że chce się zrobić coś, cokolwiek, byleby pomóc głównym bohaterom. Jeżeli lubicie poruszające historie o mocy dziecięcej wyobraźni i poszukiwaniu nadziei, to ta z pewnością trafi w Wasz gust.

Historia o ośmiornicy Zośce, która zaprzyjaźniła się z Człowieką. ♥️ Ta książka ma w sobie coś magicznego, coś wzruszającego, ciepłego, przyjemnego, zabawnego. Bardzo ujęło mnie przedstawienie świata suchego i podwodnego przez pana Gołoskrzelka, połączenie i różnice tych światów i ich wzajemny wpływ na siebie. Te słowa mają w sobie jakąś magię i głębię, są takie prawdziwe, ale łagodne w odbiorze. Naprawdę piękna historia, z przepięknymi ilustracjami, z mądrym przesłaniem. To jedna z nielicznych książek dla dzieci, które są moimi ulubionymi. ♥️

Wypożyczona z myślą o synu (7l), ale to zdecydowanie pozycja dla starszych. Mnie urzekła, za smakowite zabawy językiem. Nie umiem się zdecydować czy moi ulubieńcy to Czas i Chwila, czy jednak Życie i Śmierć grające w warcaby? Bałam się, że będzie patetyczna i tylko o "wielkich słowach" będzie mowa. A tu niespodzianka, czyli Chleb z Masłem! Polecam!

Bardzo lubię książki Erica-Emmanuela Schmitta, ale wielkim zaskoczeniem było dla mnie, że autor ma też na swoim koncie teksty dla dzieci. Spod jego pióra wyszła seria „Sowie opowieści”, a moja córka dostała jako prezent z przedszkola jedną z książek, która się do niej zalicza. Mowa o bajce „O kotku, który bał się wszystkiego”. Jej główny bohater ma na imię Fortunio. Nie uważa on siebie za odważnego kota. W przeciwieństwie do swojego brata, boi się skoczyć z wysoka, czy wdrapać się na słup elektryczny. Ten brak odwagi bardzo mu doskwiera, dlatego babcia wysyła go do mądrej Sowy Minerwy, z nadzieją, że ta będzie miała jakąś radę dla Fortunia. Czy sowa filozofka znajdzie sposób, żeby wyjaśnić kotom czym jest odwaga, gdzie się kryje i jak się objawia? Schmitt pisze mądre, skłaniające do refleksji powieści dla dorosłych, także bajka, którą napisał, jest bardzo wartościowa. Jej głównym tematem jest odwaga, a autor pragnie zaakcentować, iż nie ma ona nic wspólnego z brawurą. Przyjrzyjmy się przez chwilę metodom Sowy Minerwy. Najpierw tłumaczy ona kotkowi wszystko w pięknych słowach, a ten coś z tego zrozumiał, ale chyba nie do końca, albo te słowa go nie przekonały. I czasami tak jest w życiu. My dzieciom coś tłumaczmy, a nasze gadanie idzie na marne. Skoro słowa nie mają mocy przekonywania, to może czyny. Ale jak udowodnić komuś, że jest odważny, skro ten boi się zrobić większość rzeczy. To może mała prowokacja? Właściwie nie taka mała, bo będziemy świadkami dramatycznych wydarzeń, w których Fortunia nikt nie wyręczy. Albo pokona on swoje lęki, albo wydarzy się tragedia. Klasa, klasa i jeszcze raz klasa. Fantastycznie, że autor prezentuje morał bajki i przez słowa, i przez czyny. To wzmacnia przekaz. Jestem pewna, że książka doda siły wielu czytelnikom. Pokaże im, że nie zawsze trzeba wejść na najwyższe drzewo, aby zaimponować grupie. Bo odważnym należy być mądrze i wtedy, kiedy jest to naprawdę konieczne.

Przepiękna, mądra książeczka dla starszych dzieci, które samodzielnie operują smartfonami. Ta książka to nie bajka, to rzeczywistość ,adaptująca bajkę ,, Kwiat paproci’’ Józefa Ignacego Kraszewskiego w nowoczesną modernistyczną wersję. Opowiadanie napisane jest z ostrzeżeniem dla dzieci oraz ich rodziców. Główną bohaterką jest Zosia ,uczennica szkoły podstawowej. Zosia żyje z dnia na dzień, chodzi do szkoły, przyjaźni się z Ewą, z którą uczęszcza do jednej klasy. Jest z natury wesoła, kochająca przyrodę ,swojego psiaka i zabawy na świeżym powietrzu. Zdarza się tak pewnego dnia, że wszystko nie idzie po jej myśli, a najbardziej drażni ją deszcz za oknem ,że nie może skorzystać z wspólnej przejażdżki z Ewą na rowerach. Taka mała chandra, nic poważnego. Zaczyna przeglądać zdjęcia z dni słonecznych w komórce, tak dla zabicia czasu. A tu nagle włącza się reklama aplikacji ,, Czy jesteś szczęśliwa HAPPY GIRL’’. Dziewczynka z początku nie jest zainteresowana informacją, a gdy ta natrętnie nie daje spokoju, zwabia nastolatkę w sidła internetu. Nigdy nie zastanawiała się nad tym czy jest szczęśliwa, a tu zaproponowano jej test na idyllę życia. Daje się skusić i wgrywa aplikację do smartfona. Odpowiada na pytania i okazuje się w wyniku testu ,że niestety jest bardzo nieszczęśliwa. Zosia dopiero teraz zastanawia się czy na pewno tak jest. Wpada w pułapkę internetową, wykorzystującą naiwność dziewcząt. Aplikacja podpowiada ,że może stać się szczęśliwsza o 1 pkt., gdy wykona manicure kolorowym lakierem. Dobrze , że dziewczynka jeszcze zachowuje na tyle zdrowego rozsądku, że nie daje się wciągnąć w zakupy. Aplikacja bowiem zaraz podsyła link do własnego sklepu kosmetycznego ,gdzie można nabyć całą gamę kolorowych lakierów do paznokci. Zosia podkrada zielony lakier mamie. Maluje paznokcie ,ale ani trochę nie staje się przez to szczęśliwsza, wprost przeciwnie. Punkt szczęścia w aplikacji dostaje, a zaraz potem kolejne zadania do spełnienia. Są przeróżne do wykonania np. oczarować chłopca w szkole strojami i zaraz oczywiście z odpowiednim linkiem do sklepu . Ażeby każda złapana w zasadzkę dziewczynka, nigdy nie dochodziła do apogeum życiowego szczęścia i tkwiła w aplikacji jest to ,że raz w roku ma się udać w wigilię św. Jana po kwiat paproci. Co wiadomo, że jest absurdem, ale nie dla dziewczynek w tym wieku. I w ten sposób toczy się przewaga psychiczna tych ludzi ,którzy bazują na niewinności dzieci. Z książki dowiadujemy się też ,że podobną aplikację mają też chłopcy. Jak potoczą się losy Zosi ,czy uda się jej wyplątać z potrzasku? Kogo spotka na swojej drodze? Czy będzie szczęśliwa naprawdę? Tego dowiecie się z lektury, z kolorowych obrazków. Przestroga dla dzieci i rodziców. Wiecie , że internet oprócz dobrych stron bywa też niebezpieczny, trzeba dużo rozmawiać z dziećmi i tłumaczyć, ale nie kontrolować na siłę. Miejmy nadzieję, że uda się je ustrzec , ale czasami bywa to trudne...

Przestawiam Wam historię bardzo poruszającą i zabawną, momentami smutną, ale szybko niosącą ukojenie, pełną mądrych treści, podanych w szalenie przyjemny sposób. Zofia Stanecka napisała opowieść osadzoną w niełatwych czasach ale świetnie wyważoną mimo wszystko lekką narracją oraz naprawdę sporą dawką psich anegdot, podanych w przezabawny i pełny uroku sposób. Oto Drań, nazywany też Dranisławem lub Draniuszkiem. Najszczęśliwszy dzień w życiu Zosi to ten, kiedy jamnikowaty szczeniak trafia do jej rodziny. Wyczekany, ukochany Draniuszek przypomina małą kulkę „pachnącą ciepłym mlekiem i suszonym na słońcu prawdziwkiem”. Nic dziwnego, że od razu udaje mu się skraść serca wszystkich domowników, a w przypadku Zosi nawet większą część jej łóżka 😊.Tak zaczyna się historia pełna miłości do charakternego czworonoga. Z czasem nasz psi bohater, ujawnia też swoją silną osobowość. Kiedy trzeba potrafi być obrońcą, a innym razem powiernikiem w trudach dorastania. „Drań. Czyli moje życie z jamnikiem” to książka z mnóstwem niezwykle dowcipnych psich opowiastek, które zarysowują sceny z życia z psem w sposób fenomenalny, sprawiając, że parskniecie śmiechem, zdając sobie jednocześnie sprawę z tego, że rodzicom Zosi pewnie nie raz jeżył się włos na głowie, gdy przyłapywali Drania w centrum wydarzeń co najmniej kłopotliwych. A jednak pogryzione kapcie, zniszczone zabawki, przeżute książki czy pościel nieustannie pokryta draniową sierścią, choć uświadamiają jakie trudności mogą napotkać właścicieli czworonogów, budzą w sercach czułość i ciepło, a nie złość i frustrację. Obserwując relację pani Zofii, to jak przedstawia swoje wspomnienia z dzieciństwa, można być pewnym tego, że jeśli psa obdarzy się miłością, to w zamian dostanie się jej po tysiąckroć więcej, bo psy kochają całym sobą! W książce nie mogło zabraknąć świetnych ilustracji Marianny Sztymy, które idealnie dopełniają treść i tworzą świetne podsumowanie znanych prawd o jamnikach. W końcu każdy wie, że śpiący jamnik zwiększa swoją wagę i objętość, a niechętny do współpracy jamnik zyskuje na przyczepności do podłoża😊.Nie brakuje tu także mądrych treści. O czym warto pamiętać w czasie spacerów z jamnikiem?Przekonajcie się sami! @bajkowy.zawrot.glowy

Książka na pozór religijna, trochę świąteczna, przy tym bardzo humorystyczna dla dzieci i dorosłych. Twarda okładka. Wyrazista czcionka. Śmieszne kolorowe rysuneczki. Opowieść sprowadza się do wydarzeń religijnych prawdziwych , jakie miały miejsce ponad 2000 lat temu a mianowicie do narodzin Chrystusa. Ale to tylko ten jeden akcent. Nic nie jest nazwane po imieniu , nawet występujący król Herod. Jest to książka drogi , ale nie ludzi tylko puszczonych samopas owiec. Przenosimy się niby do tamtych czasów, ale jesteśmy we współczesnych. Właściwie to dokładnie nie jesteśmy w żadnym czasie bo są one akurat poplątane do granic możliwości. Głównymi bohaterkami jest stado owiec sztuk 7. Każda ma swoje imię: z przedziałkiem na boku, wiecznie zakatarzona, z aparatem nazębnym, ze złamaną nogą w gipsie, w czapce, z opaską na oku, ostatnia. Są same bez opieki , pasterze zniknęli bez śladu. Postanawiają szukać swoich opiekunów, którzy tylko plecaki po sobie zostawili na łące. Przy okazji wędrówki napotykają na różne zwierzaki , jak woła, osła, wielbłądy, którzy przekazują im informacje o wiekopomnym wydarzeniu, które jest tu potraktowane z przymrużeniem oka. Jest gwiazda betlejemska na niebie , która prowadzi do stajenki, w której urodziło się dziecię/ płeć nieznana/, które ma uratować świat. Ciało niebieskie a tu nawet wpadające w czerwień widziane przez różne osobniki jako kometa, jako zastęp aniołów oraz UFO. Tu każda odpowiedź jest dobra. To nie jest żaden paszkwil na religię, nie obraża niczyich uczuć religijnych. To Betlejem z punktu widzenia owiec. Dużo tu absurdów, komicznych sytuacji. Pomieszania z poplątaniem. Nie ma komórek, telewizji ,a jest aparat na zęby. Owce dziwią się ,że jak może dzieciątko rodzić się w żłobie, skoro można było wcześniej zarezerwować miejsce w hotelu. Tego typu przekręty. Książkę może przeczytać każdy i stary i młody , katolik , ateista i każdy jeszcze innej wiary. Myślę, że wszystkim i tak się spodoba. Dzieci małe nie zrozumieją treści. Dla nich będzie tylko Boże Narodzenie i owce idące do stajenki. Ale nie brońmy im tego, czytajmy. Książka jest krytyką na komercjalizację świąt, każdy dorosły to zauważy. Uważam , że bardzo udana pozycja. Coś zupełnie innego, co można czytać i przez cały rok , a nie koniecznie przed gwiazdką. Polecam! Będzie dużo śmiechu i zabawy, porównywanie koordynacji możliwości czasowych z występującymi wydarzeniami. Wybierzecie sobie owcę, którą najbardziej lubicie. My pokochaliśmy prawie jednomyślnie tę w czapce.

Chyba bardziej książka dla mnie niż dla syna (7l.) Ciekawie pokazane przywary ludzkie, nie mogłam oprzeć się wrażeniu, że idealnie rozpisane postaci i miejsce na sztukę teatralną. Niestety czytanie o butelce z napojem jałowcowym, a później bełkot psa oraz to, że zwierzęta zamordowały lisa i teraz leży na podłodze trup nie były lekturą, której oczekiwałam.

Co mają wspólnego kury i równość? Zdecydowanie bardzo dużo. Autor książki wręcz idealnie dobrał bohaterów do pokazania młodszym czytelnikom czym jest równość. Jestem pod ogromnym wrażeniem zarówno tekstu, jak i świetnie pasujących tutaj ilustracji. Jeśli jesteście ciekawi, co wydarzyło się w kurniku, zapraszamy. Kury szykują się na trzy tygodnie nieco nudnej, ale zdecydowanie bardzo ważnej pracy. Oto zaczyna się Wielkie Wysiadywanie. Kury znalazły sposób, by umilić sobie ten czas, dbając jednocześnie o swoją kondycję. Grają, szydełkują, czytają książki, chodzą na pilates, a i zastępstwo dla swoich jajek potrafią znaleźć. Wszyscy są zadowoleni... no, prawie wszyscy. Trzem kogutom bardzo się to nie podoba. Przecież kury mają wysiadywać jajka. Filip, Marcel i Maniek ustalają harmonogram wysiadywania, jedzenia i picia. Kury bardzo szybko znajdują sposób na obejście zasad przedstawionych przez koguty. Wkrótce okazuje się, że w powstałym zamieszaniu wszystkie jajka się pomieszały. Ta niezwykle zabawna i ciekawa historia wprowadza najmłodszych do świata równości oraz szanowania wyborów i decyzji innych osób. W niewielkiej ilości tekstu autor zawarł to, co najważniejsze, by dzieci zrozumiały czym jest niesprawiedliwość i że współdziałanie oraz różność przynoszą zdecydowanie więcej korzyści. Nie mogę też przejść obojętnie obok ilustracji, które wręcz wypełniają karty książki. A musicie wiedzieć, że jej format jest naprawdę duży. Ilustracje mogą tutaj pełnić dodatkowe funkcje - świetnie sprawdzą się jako wyszukiwanka, a także będą pomocne w nauce liczenia. My już wiemy, że na pewno sięgniemy po drugą książkę z tej serii.

Lato zbliża się ku końcowi, a życie w Lesie Kabackim płynie w swoim spokojnym rytmie. Wszystko zmienia się gdy pewnego dnia w lesie pojawia się nieznajoma istota. A wszystko zaczyna się od kichnięcia... Dzik Dzikus, któremu wydawało się, że otaczają go lojalni przyjaciele, z dnia na dzień staje się ofiarą krzywdzących pomówień i postanawia opuścić las. Zając Uchowski nie wierzy w to, co się dzieje - nagle w ciągu zaledwie kilku dni wszystkie zwierzęta są ze sobą skłócone. Locha Leokadia nie widzi innego rozwiązania i udaje się po poradę do tajemniczego guźca Gusa. Wszystko z ukrycia obserwuje para lisów - Ludwik i Ludmiła, a z góry całej sytuacji przygląda się kruk Koraks. Najwyższa pora na przeprowadzenie "narady wojennej". Kim jest tajemnicza postać mącąca spokój i niszcząca relacje wśród zwierząt? Jak mieszkańcy Lasu Kabackiego poradzą sobie ze złośliwym nieproszonym gościem? Czy przyjaźń Uchowskiego i Dzikusa przetrwa tę natrudniejszą próbę? Przepięknie zilustrowana książka opowiadająca o tym jak dużą krzywdę może uczynić plotka, która z każdą chwilą rozrasta się i sieje coraz więcej zamętu.

„Jednorożec Małgosi” od Wydawnictwa Levyz Books to najpiękniejsza książka o jednorożcu, którą mieliśmy okazję czytać. To lektura, którą warto odkryć i do niej powracać razem z dziećmi. Historia opowiedziana przez Briony May Smith jest dość prosta. Kilkuletnia Małgosia przeprowadza się z rodzicami do chaty w górach, aby mieszkać bliżej babci, przez co jej cały świat się zmienia. 🦄 Dziewczynka wybiera się na spacer po okolicy, podczas którego odkrywa magiczne jednorożce odlatujące gdzieś daleko. Wkrótce okazuje się, że jeden z nich się zgubił, a dziewczynka z pomocą babci i rodziców zaczyna się nim opiekować. To początek wyjątkowej przyjaźni, która rozwija się w otoczeniu natury. Dziewczynkę i jednorożca cieszą proste rzeczy - pierwszy śnieg, fale na plaży, kałuże, kwiaty. Niestety wszystko trwa do czasu... Przychodzi taki moment, gdy trzeba się pożegnać. Opowiedziana w rytmie czterech pór roku historia jest niezwykle wciągająca, a zapierające dech w piersiach ilustracje sprawiają, że podczas lektury czuć magię. ❤️ Więcej na: https://mamaizabawa.blogspot.com/2023/01/jednorozec-magosi.html