Dziwna jesteś, Karolino

"Con Amore" to piękna opowieść o miłości, przyjaźni, trudnych wyborach i o chorobie. Prawdziwa historia, wzruszająca chorej Ewy dziewczyny co bierze udział w konkursie Chopinowskim grając na fortepianie osiąga sukces. Przejmująca, wyciskająca łzy powieść przecudna, dramatyczna książka tak bardzo dobra jak i film mi się podobała!!!

„Wstęga pawilonu” - Zofia Chądzyńska. Książka wpisana na Listę Honorową Hansa Christiana Andersena. Wyróżnienie to przyznawane jest przez Międzynarodową Izbę ds. Książek dla Młodych (IBBY) autorom i ilustratorom książek dla dzieci. Nagroda ta, określana jest również „Małym Noblem”. . „Wstęgi pawilonu” ukazały się w 1978 roku i zawierają tak uniwersalne i ponadczasowe treści, że współcześnie są nadal aktualne. Dla mnie osobiści, to książka trudnych wspomnień, bolesnych ran i traumatycznych przeżyć nie tylko z dzieciństwa. Czytam i płacze, a łzy nie oczyszczają, a jedynie przywołują trudne wspomnienia. Zachęcam Was do lektury. To są słowa, które na długo zostają w pamięci. Odbiją się echem w sercu a w umyśle zostawią „niezmywalne” znamię. . „Autoportret niedopasowanej (…). Dlaczego ja jestem jak na pustyni, niemożliwa, niekontaktowa, taka jakaś … zupełnie nie jak inni ludzie, niedopasowane, niepogodzona”. Anna, lat piętnaście. Urodziła nie mańkutem, leworęczna - rzec by można wyjątkowa …, ale nie dla swojej mamy, która poniekąd „zmusiła” Annę do zmiany lewej na prawą!!, co efekcie doprowadziło do poważnych następstw!!. Anna zaczęła się jąkać. Czyniąc ją tym samym TĄ gorszą. W dodatku, matka!! wyraźnie faworyzuje młodszą córkę, podkreślając jej dobre cechy!. To wszystko kumuluje się do trudnych młodzieńczych doświadczeń. Braku akceptacji, miłości, rodzicielskiego wsparcia, przyjaciół. Alienacji, społecznego wycofania. . Dobrze, że jest ktoś „obok” niezależny. Kto, w pewnym momencie pomoże, zmieni tok myślenia, będzie wsparciem. Ten ktoś, ostatecznie zasłuży na „Wstęgę pawilonu”. Pojawia się tylko zasadnicze pytanie - dlaczego tym kimś nie jest matka!. Dlaczego, nie rozumie, nie akceptuje? Dlaczego chciała zmiany??. To są trudne pytania. Skomplikowane i zawiłe koleje życia. Życia, które również i dzisiaj bywa „niedopasowane”.

Jedna z ulubionych nastoletnich lektur, czytana x razy. Lilka bardzo mi imponowała i chciałam być taka jak ona - przede wszystkim w kontaktach z chłopakami. Powojenne realia były dla mnie - w latach 70. i 80. - już mocno egzotyczne, acz pewnie nie tak jak dla współczesnych dziewczyn.

Jak ja tego filmu nie lubiłem... "Dziewczyński" film zabierał czas w Ekranie z bratkiem miejsce "prawdziwie dobrym" serialom, jak Templariusze czy Wakacje z duchami. A dziś? Wróciłem do serialu z przyjemnością, a potem sięgnąłem po książkę. Są wyraźne różnice, z reguły na korzyść serialu - wrak a nie podziemna komórka, śledztwo innego rodzaju. Mimo to czytałem z przyjemnością. Może i byli kiedyś tak myślący młodzi ludzie? Choć sama Majka przyprawiała mnie o szewską pasję! Jestem pewien, że przy takiej postawie małżeństwo z Arielem sypnęłoby się przy pierwszej okazji, o ile w ogóle do niego by doszło. Za to z przyjemnością dostrzegłem lektury Ariela: Wakacje cyborga, Wybór nowel fantastycznych. Ech, gdzie te czasy? PS. Ale że Ariel nazywał się naprawdę Hipolit Grobla? No proszę...

Główną bohaterką powieści jest czternastoletnia Magda mieszkająca wraz z rodzicami i starszym bratem w trzypokojowym mieszkaniu. Pewnego razu Magda zauważa, że jej przyjaciółka, Agnieszka, woli towarzystwo niejakiego chłopaka Wieśka od towarzystwa Magdy. Ciężki to przeżywa, a gdy widzi, że inne dziewczyny z klasy również zaczynają interesować się chłopcami, wpada w coś na kształt przygnębienia. W końcu Magda sama się zakochuje i to w tym samym Wieśku, w którym zakochała się również jej przyjaciółka. W książce jest dużo przemyśleń Magdy na temat początkowej fazy dojrzewania nastolatków, tylko że ona nie zdaje sobie sprawy, że to jest właśnie dojrzewanie. Nie rozumie sytuacji w jakiej się znajduje, nie rozpoznaje siebie i swoich koleżanek. Jej przemyślenia są na pewno ciekawe, ale z punktu widzenia osoby dorosłej, mało oryginalne. Książka jest adresowana do nastolatek (rodzicom też polecam, aby lepiej zrozumieli swoje dzieci wchodzące w okres dojrzewania) i dla nastolatek te refleksje mogą wydawać się w jakiś sposób "nowe". Dużym plusem powieści są ustępy dotyczące mitologii greckiej. Mamy tu kilka historii miłosnych rodem ze starożytnej Grecji, a mianowicie są tu mity o Persefonie i Hadesie, Akontiosie i Kidyppe, Alfejosie i Artemidzie, Tetydzie i Peleusie, Atalancie i Melanionie, Echo i Narcyzie.

Pierwszy raz przeczytane w gimnazjum, drugi raz w liceum, trzeci raz teraz, kiedy jestem na studiach. Za każdym razem wyłuskuję z tej książki coś nowego. W porównaniu do pierwszej części dużo poważnejsza. Momentami wciąż zabawna, ale czuć dorosłość Lilki. Pewnie przeczytam znowu za czas jakiś i wyniosę z niej kolejną życiową mądrość.

Historia jedenastoletniego Andrzeja i jego relacji z nieodpowiedzialną, uzależnioną od alkoholu i leków matką. Wydawałoby się, że książka podejmująca taką tematykę musi być ciężka i przytłaczająca. Tymczasem narracja prowadzona z punktu widzenia dziecka z jednej strony nadaje książce znacznie lżejszego tonu, a z drugiej stanowi świetny kontrast z momentami bardzo dramatyczną treścią. Niewątpliwie największą siłą książki jest postać Andrzeja, to zdecydowanie jedna z najlepiej napisanych dziecięcych postaci jakie miałam okazję spotkać w literaturze. Ma tutaj miejsce swego rodzaju zamiana ról - matka jest lekkomyślna i beztroska, a dziecko odpowiedzialne, opiekuńcze i dojrzałe ponad swój wiek, a przy tym nie pozbawione wrażliwości, spragnione miłości i bezpiecznego gniazda.

Jest to pierwszy romans, jaki czytałem, więc nie mam go do czego porównać. Mogę tylko napisać, czy mi się podobało, czy nie. Otóż, podobało mi się. Autorka ma umiejętność wciągania czytelnika w opisywany świat. Robi to lekko i niepostrzeżenie. Nim się obejrzymy, już czujemy zapach tych wszystkich bzów, konwalii i leśnych dzwonków, a za oknami świergolą ptaszęta. Fabuła nie jest skomplikowana, a wypowiedzi głównej bohaterki i przemyślenia głównego bohatera mogą przyprawić współczesną feministkę o atak apopleksji. Akcja toczy się raczej powoli. Można by też zarzucić autorce zbytnią cukierkowość. Wszyscy bohaterowie są mili, opiekuńczy, uprzejmi i uczciwi. Ale mnie to w ogóle nie przeszkadzało. Dla kogo? Dla miłośników prozy przedwojennej, którzy mają świadomość zmian kulturowych, jakie zaszły od lat dwudziestych. I dla kogoś, kto ma ochotę spędzić kilka godzin w miłym, rozświergotanym i słodziutkim dworku.

Książka do powolnego smakowania, napisana przepięknym językiem. Nie pamiętam, czy czytałam ją w dzieciństwie, ale raczej nie, myślę, że ze względu na bardzo sugestywną atmosferę zapadłaby mi w pamięć. Historia może i prosta: nastolatka na prośbę mamy i wbrew sobie wyjeżdża na wakacje do starszych państwa, o których nie wie właściwie nic, z czasem odkrywają się przed nią tajemnice z czasów sprzed dekady-dwóch, przypadających na lata drugiej wojny światowej. Róża nie poznaje świata dzieciństwa własnej mamy, raczej tylko jego skrawki, mnóstwo rzeczy zostaje niedopowiedzianych... a równocześnie dojrzewa i zmienia się ona sama. W tle świetnie przedstawiony wątek pierwszego zauroczenia, a zakończenie aż się prosi, by sięgnąć po część drugą. Szkoda, że nigdy taka nie powstała, przeczytałabym o dalszych losach Róży i innych bohaterów z największą przyjemnością.

Ciekawa książka. Fajna historia o przyjaźni. Dobrze mi się ją czytało, jednak nie do końca potrafiłam się wczuć. Chyba dlatego że czasy liceum mam już za sobą :) Najbardziej przypadł mi do gustu wątek Filipa i Karoliny, tylko szkoda, że zakończenie nie było inne.

Nie pamiętam dokładnie, jakie wydarzenia kryły się w tej książce, pamiętam jednak najważniejsze wydarzenie( którego nie mogę napisać, bo nie chcę zepsuć zakończenia książki ) i to jakie wywołała u mnie uczucia…. Tytuł i okładka nie zachęcały mnie do przeczytania. Wiem, wiem, nie ocenia się książki po okładce, ale czasami to jest silniejsze ode mnie… od większości z nas, zwłaszcza jeśli tak naprawdę nie wiedziałam o czym ona jest!!! Ale dostałam ją od mamy i nie chcąc robić jej przykrości, przeczytałam . Cóż… bardzo się z tego powodu cieszę, bo ta książka mnie wzruszyła. Można powiedzieć, że ta książka jest o, jakkolwiek dziwnie to zabrzmi, „ normalności życia” … zabawne, ale pisząc to coraz więcej mi się przypomina… głównym wątkiem jest obóz i przeróżne nastoletnie osobowości… każda osoba jest inna, posiadająca inne problemy. To jest piękne. Koniec – zadziwiający, tylko to nasuwa mi się na usta!! Ale myślę, że bez tego końca książka nie była by tak dobra, on był podsumujący… tak, wiem , kręcę się w kółku, ale książka nadaje się dla tych, którym wydaje się, że mają, albo naprawdę mają, trudne życie. Przede wszystkim jest ona dla młodych ludzi ale też dla rodziców. Polecam, bo naprawdę warto jest ja przeczytać , życzę miłej lektury i ciekawych przemyśleń…

Przy pisaniu tej recenzji musiałam cofnąć się do gimnazjum, kiedy to byłam częstym gościem w szkolnej bibliotece. Najmroczniejszym miejscem była dlatego, że znajdowała się w mało uczęszczanym kącie szkoły, ukryta za szatniami, gdzie wiecznie było ciemno. Nie oznaczało to jednak całkowitego mroku, bo czasem dało się tam znaleźć niezłe cudeńka. Może nie wyróżniały się aż nadto z tłumu, jednak niektóre z nich zapadły mi w pamięć na tyle, że nawet po latach mam ochotę do nich wrócić. Wśród nich były "Czekając na miłość" i jego kontynuacja, "Dziewczyna o zielonych oczach". O przygodach Caithleen i Baby czytałam w sumie dwa razy, w zupełnie różnych punktach życia. Przypadły mi do gustu już wtedy, kiedy w wieku trzynastu-czternastu lat sięgnęłam po nie po raz pierwszy. Były dla mnie okazją, by poznać całkiem inne życie – zobaczyć dorastanie, którego ja sama jeszcze wtedy nie doświadczyłam w pełni, w dodatku takie, które odbywało się w zupełnie innych warunkach niż moje. Inny kraj, inne czasy, inne środowisko... Choć w zdecydowanej większości aspektów różniłam się i różnię od głównych bohaterek naszej opowieści jak tylko można, z zaciekawieniem śledziłam ich losy. Współczułam Caithleen życia z ojcem-pijakiem oraz śmierci matki, kibicowałam dziewczynom przy próbach zmiany swojego losu na lepsze. Książki czytało mi się przyjemnie; zarówno za pierwszym, jak i za drugim razem nie zajęło mi to też zbyt dużo czasu – nie ma tu się co dziwić, w końcu do najgrubszych nie należą, dodatkowo styl pisania autorki nie utrudniał odbioru. Raczej nie mam konkretnych preferencji, jeśli chodzi o długość książek, dlatego grubość książek absolutnie nie była dla mnie minusem; myślę, że może być nawet obiektywnie uznana za plus – ta sama historia ukazana w, dajmy na to, dwa razy grubszych tomach najprawdopodobniej szybko zaczęłaby się dłużyć. Obie książki mają jednak swoje wady, nie mogę zaprzeczyć – szczególnie widoczne stały się one przy powtórnym czytaniu (po jakichś siedmiu latach). Przede wszystkim przez większość pierwszej książki szczególnie drażniła mnie relacja Baby i Caithleen. Choć nazywały się przyjaciółkami, Baba patrzyła na Caithleen z góry, a ta była na każde jej skinienie i nawet nie próbowała się postawić, choć wiedziała, że jest źle traktowana. Dopiero w drugiej części Caith jakby usamodzielniła się i wyrwała spod wpływu Baby, na co warto było zaczekać. A czy wyszło jej to na dobre? Tego pozwolę sobie nie zdradzać. Problemem, jaki mam z tymi książkami, innym niż ogólna kreacja bohaterek – cichej i rozgadanej, uległej i rozkazującej – oraz ich przyjaźni jest dla mnie coś, co uderzyło we mnie osobiście, czyli „talent” Caithleen do nawiązywania miłosnych relacji wyłącznie z dużo starszymi od siebie mężczyznami. Kiedy patrzyłam na to z boku, wydawało mi się to strasznie głupie i miałam czasem ochotę wejść do książki, by wybić protagonistce z głowy powrót do nieodpowiedniego partnera; z drugiej strony jednak... może nie mnie oceniać? W końcu sama nie raz i nie dwa podkochiwałam się w kimś sporo starszym. W każdym razie jest to specyficzny wątek, który wiem, że nie każdemu przypadnie do gustu i – będąc jednym z najważniejszych w obu książkach – może znacząco wpłynąć na ich odbiór.

190820 papier G6. Podobnie jak w "Ten obcy" i "Inna?" poruszony jest temat dorastających dzieci w różnych środowiskach. Ponownie otrzymujemy głęboką analizę przyczyn danych zachowań. Autorka zwraca uwagę na przykład na wpływ na zachowanie dzieci w momencie różnego traktowania rodzeństwa przez rodziców. Pokazuje skutki faworyzacji oraz popadania w schematy wychowawcze. Stara się pokazać też zachowanie danego człowieka w zależności z kim w danej chwili się zadaje, a także późniejszą zmianę priorytetów. Z pozoru prosta historia, a tak wiele obserwacji do refleksji.

To jedna z pierwszych przeczytanych przeze mnie książek o takiej tematyce i nie zawiodła mnie, wręcz przeciwnie, zachęciła do dalszego brnięcia w tematyke narkomanii i uzależnień. Trafiła do mnie przypadkiem, znaleziona gdzieś na strychu u koleżanki. Początowo podejrzewalam, że nie dam rady dotrzeć do końca, że pewnie to strasznie nudne, jednak mocno się pomyliłam. Do ostatniej kartki ciekawiły mnie losy bohaterów. Oprócz tego dowiedziałam się dosyć dużo o historii Polski, jednak nie było to przekazane w sposób który nudzi, co jest wielką zaleta tego dzieła. Polecam przeczytanie jej osobom, które wiedzą coś na temat używek i lubią czytać w tej tematyce, jak i również takim jak ja, gdy po to sięgnełam - zielonym w tym temacie.

jedna z nielicznych lektur, które mam w pamięci. szczegółów historii sobie nie przypomnę, ale mam bardzo wyraźne wspomnienia olbrzymiego wrażenia jakie na mnie ta książka zrobiła. nie wiem czemu, ale ten archetyp nieugiętego sprawiedliwego bardzo do mnie wtedy przemówił i do tej pory czasami sobie mówię, że może by znowu przeczytać już jak dorosły. tylko jakoś nigdy czasu nie ma. ale teraz chyba mógłbym dostrzec, że główny bohater wcale nie jest herosem tylko ofiarą bardzo smutnych okoliczności, a historię gdzie dzieci są szprycowane przez bandziorów ciężko nazwać lekkimi opowiastkami. zresztą to opis lat 90-tych, wielkie biznesy, wielka polityka to było na frontach gazet, a gdzieś tam były te dzieci same w świecie pełnym wilków. smutne jak się na to spojrzy z tej perspektywy. w szkole wszystkie lektury posłusznie czytałem, ale żaden potop ani inne wielkie dzieła takiego wrażenia na mnie nie wywarły. supergigant i lem - to mi pozostało, a te wszystkie kmicice i balladyny poszły w piach :)

Siedemnastoletnia Malina na skutek zbiegu różnych okoliczności, zamieszkuje z babcią, a przy okazji odkrywa tajemnice rodzinne oraz mierzy się z bezwzględnym biznesmenem trzymającym w szachu całe miasteczko, a także z własnym konformizmem. Ta książka mnie przez większość czasu dość mocno drażniła. Duża część akcji opiera się na tym, że bohaterowie nie są w stanie porozmawiać z nikim na żaden temat, a gdy się w końcu na to zdobywają, to zawsze im coś przeszkadza - a to dzwonek telefonu, a to tynk spadający ze ściany. Strasznie frustrująco się to czyta.

Jako student czuję się niedoreprezentowany w literaturze, dlatego nie mogłem nie dać szansy wakacyjnej historii wrocławskich (!) studentów z 1972 roku. Wiedziałem, na co się piszę, bo przeczytałem już kilka książek młodzieżowych z czasów komuny. Zazwyczaj mocno trącą myszką, często były zdezaktualizowane już podczas premiery, bo pisali je podstarzali dydaktycy, a nie jacyś naturalni wieszcze młodego pokolenia. Zarazem dobrze wiem, że takie powieści sporo nadrabiają klimatem i, w dzisiejszym kontekście, oryginalnością. Jak było w tym przypadku? Powiedzmy, że w granicach normy, na dobre i na złe… choć kilka pomysłów na pewno pozostanie mi na dłużej w pamięci. Pierwszym wyznacznikiem powieści Paukszty jest mnogość bohaterów, i to mnogość bezustannie wzrastająca. Punktem wyjścia jest wakacyjna wycieczka grupki studentów przez okolice Wału Pomorskiego, podczas której integrują się ze sobą i lokalsami. Najpierw poznajemy młodych turystów oraz rodzinę gospodarzy, którzy przyjęli ich w progi swojej pomorskiej leśniczówki. Do tych pierwszych należą dwaj chłopcy, którym autor poświęcił chyba najwięcej uwagi: Marek i Antek. Podczas podróży towarzyszą im dziewczęta: Zosia, Bożena oraz Jola. Z kolei w leśniczówce goszczą ich dzieci gospodarzy, Piotrek i Beata (niech najlepszym dowodem mojego zaangażowania wobec tej książki będzie fakt, że wszystkie te imiona zapamiętałem!). Cała gromadka przeżywa oczywiście liczne przygody, podczas których, jakżeby inaczej, nauczą się wiele o życiu i samych sobie… Chyba najważniejszymi z nich są te miłosne, ponieważ już od pierwszych stron towarzyszy nam coś, co dzisiejsza młodzież nazwałaby sexual tension, choć tu przybiera oczywiście skromną formę. Lepiej nie zagłębiać się w to, kto kogo kraszuje, bo zajęłoby to stanowczo za dużo czasu. Jeśli jednak mielibyśmy przytoczyć coś w rodzaju głównego wątku tej całej plątaniny interpersonalnych zależności, to byłby nim zdecydowanie młodzieńczy romans Marka z niemiecką woltyżerką z objazdowego cyrku. Muszę przyznać, że ten motyw mnie wciągnął, bo nie brakło mu pikanterii. Szczególnie kiedy dodamy fakt, że Matylda, bo tak ma na imię wybranka markowego serca, jest umoczona w jakieś szpiegowskie intrygi, a ich związek to ciągła mieszanka ekstatycznych scen miłosnych i prób pokonania wzajemnej nieufności. Wątek kończy się co prawda przewidywalnie i niesie żałosny wymiar propagandowy, lecz i tak wydał mi się niepozbawiony kreatywności. Kolejną wartą wzmianki na tle sfery uczuciowej postacią jest antybohaterka Zosia. Krótko mówiąc, puszcza się z kim popadnie. Kiedyś była z Antkiem, ale go zdradziła; teraz zakochała się w Piotrku, ale też nie jest mu wierna i zaczepia losowych kierowców żuków. Znów, tak jaskrawe postawienie sprawy całkiem mnie zaintrygowało. Autor sili się nawet na analizę psychologiczną, próbuje zrozumieć nieetyczne postępowanie. Przyczyn upatruje oczywiście w niewłaściwym wychowaniu i choć parę spostrzeżeń jest może i słusznych, tak dominuje w nich jednak spora dawka archaicznego seksizmu i moralizatorstwa. Szczególnie zapadło mi w pamięci, jak Zosia wspomina o próbie gwałtu przez stryja, co potraktowane zostaje jak zwyczajna, codzienna niedogodność, z którą powinna była sama się uporać – piękne czasy. Ostatecznie każdy z wątków romantycznych dochodzi do jednoznacznych, typowo konserwatywnych konkluzji. Morał jest taki, że każdy może popełnić błąd, o ile ostatecznie skończy jak Jola, niezachwiana ostoja wierności i życiowej mądrości. Mocno naiwne i przestarzałe, chociaż zapewne i tak bardziej wyrozumiałe niż, powiedzmy, przed wojną. Przecież młodzi piją alkohol i się całują! Niemniej daleko temu do młodzieńczego wyzwolenia i niepohamowanego poszukiwania siebie, które znamy z zachodniej kultury tamtych czasów, np. z filmów francuskiej nowej fali. No właśnie, czasy. One same w sobie odgrywają również bardzo istotną rolę. Historia studentów ma nie tylko pokazać, na czym polega prawdziwa miłość, ale także zbudować pewien most pokoleniowy. Młodzi bohaterowie co rusz natrafiają na weteranów drugiej wojny światowej. Antek nagrywa na kasetach ich wypowiedzi, chcąc stworzyć własny reportaż historyczny. Najpierw rozmawiają z leśniczym i dowiadują się o anonimowym grobie pary zakochanych wojskowych, zmarłych podczas przełamania Wału Pomorskiego. Paczka studentów postanawia poznać ich dokładną historię i stąd zaczynają wypytywać po okolicy z niejakim Wirnikiem, wesołym i zapalonym weteranem. Spora część książki poświęcona jest relacjom z walk na pomorzu, kiedy to 1. Armia Wojska Polskiego nacierała w kierunku Kołobrzegu. To też oczywiście niesie przekaz propagandowo-moralizatorski, ale w tym przypadku można go chyba pochwalić. Idea współpracy pomiędzy młodymi i starymi, pokoleniem wyniszczonym przez wojnę i ich potomków, może brzmieć naiwnie, ale zasadniczo jest przecież słuszna. Sam nieco utożsamiałem się z Antkiem. Jestem jego rówieśnikiem pięćdziesiąt lat później i też interesuję się historią, czytam stare książki, rozmawiam ze starszymi osobami, chciałbym, aby pamięć o przeszłości nie zaginęła, choć dzisiaj jest to już oczywiście inna przeszłość. Dlatego, przynajmniej dla mnie, wątek wybrzmiał uniwersalnie. Może to przez to, że weterani są ukazani jako normalni, podstarzali ludzie ze swoimi problemami, a nie mityczni wojownicy o wolność. Ostatecznie pozytywnie zaskoczył mnie fakt, że tematyka wojenna, tak wówczas wymęczona w kulturze popularnej, nie zraziła mnie do siebie, a nawet pobudziła do refleksji. Dwa wymienione wyżej elementy, romans i historia, stanowią faktycznie podstawę fabuły, ale nie ma co ukrywać, nie czynią jej wściekle porywającą. Być może właśnie największym wyzwaniem podczas lektury nie jest wcale dydaktyzm, ale starodawna powolność i niekonkretność. Powieść Paukszty to zlepek pomniejszych intryg, które łączą opisy spędzania kolejnych dni na Pomorzu. Po każdej pobudzającej scenie miłosnego uniesienia, szpiegowskiej tajemnicy czy zgłębianiu przeszłości, nadchodzi parędziesiąt stron chodzenia na ryby, wspólnego gotowania, patrzenia w gwiazdy i długich, zdecydowanie zbyt pompatycznych jak na wiek bohaterów, rozmów. To może być odrzucające dla współczesnego czytelnika, ale buduje nostalgiczny klimat. Warsztatowo jest to napisane specyficznie, często wręcz sztucznie, ale i bardzo obrazowo. Początkowo wydawało mi się to słabe, ale w miarę upływu czasu doceniłem kilka zabiegów. Przede wszystkim, jak na takie przemieszanie wątków i bohaterów, to jednak autorowi udaje się je wszystkie dostatecznie pogodzić. Każda postać ma swój wyraźny czas antenowy i potrafi zapaść w pamięci. Nie każdy dominuje, np. Beata czy Bożena stanowią raczej tło, ale chodziło chyba o to, aby w książce znalazło się coś zarówno dla chłopców, jak i dziewczyn. Chyba się udało, co wydaje się przecież trudne w literaturze młodzieżowej. Z własnej perspektywy stwierdzam, że opisy stanów mentalnych męskich bohaterów pozwalają do dziś się z nimi utożsamić, np. w kwestii złamanego serca, co też zasługuje na uznanie. Lecz znów, kiedy jedni we wzniosłych refleksjach bohaterów i bohaterek dopatrzą się jakiejś ,,starczej’’ nauki, u innych wywołają tylko przewracanie oczami. Mi się raczej udało w to wsiąknąć, ale dostrzegam, jak bardzo zwietrzała, wręcz nieprzystępna potrafi być to lektura. Dlatego mój ostateczny osąd brzmi: tylko dla koneserów.

2 zupełnie odrebne historie o młodych ludziach i dla młodych ludzi. Choć osadzone w minionych już czasach PRLu, to jednak niektóre problemy młodzieży się nie zdezaktualuzowaly. Warto przeczytać. Współczesne młodzieżówki nie mają w sobie tyle ciepła co ta ksiazka.

Mnie się podobała ta pozycja I nie uważam tego czasu za stracony. Wanda jest kobietą z bardzo niską samooceną. Może w bardzo wielu aspektach przedstawiać każdą z kobiet. Polubiłam ją za dystans do własnej osoby, a także za humor, z którym szła przez życie. Polecam ❤️🙂

Jest dobra historia. Bohaterka przekroczyła 30 lat to tak jak Ja! Tytuł Herbatniki z Jagodami! A kto nie lubi herbatników i jagód? No dobrze - opowieści nie dotyczy Jagód ani herbatników, ale powieść, gdzie Jagoda pracuje w potężnej firmi, można wysłuchać niewinne dowcipy, dystans, uroki zdrowie jak i czymś innym. Ciekawe, różne okoliczności przyrody dostaje szansę na na całkiem inne, nowe życie.