Dzikie białko

Wracam do starych książek, ponownie sięgnęłam do Chmielewskiej. Klin czytałam kilka lat wcześniej, film oglądałam również, a teraz przeczytałam scenariusz. Muszę powiedzieć, że bardziej podoba mi się książka niż scenariusz, chociaż film był w porządku, zwłaszcza aktorzy. Polecam dla rozrywki

Interesujacy zbiór opowiadań ale trzeba się zaznaczyć, że nie jest zbiór typowych opowieści kryminalnych rodem z polskich książek kryminalnych. To jest wręcz zbiór opowieści atypowych! Autorzy bardzo postarali się by wyrwać się z ram ograniczając ych najczęściej twórców tworzących w tym gatunku. Biorąc to pod uwagę, zbiór jest bardzo roznorodny i przez tę różnorodność i poszerzanie granic bardzo atrakcyjny zwłaszcza dla czytelnikow znużonych powtarzalnością w ramach konwencji. Trudno kogoś szczególnie wyróżnić bo w całości i w różnorodności w tym przypadku wg mnie siła ale jest tu i Świetlicki, i Grin, i Shuty. Ale najlepszy w zbiorze opowiadań jest Jacek Dukaj, który do zbioru opowiadań dał coś co za opowiadanie trudno uznać, o! 🙃

Uwielbiam Grodzieńską, a jej niesamowity życiorys to gotowy scenariusz na film, więc cieszy mnie, że ta książka pogłębia wiele wątków, które pojawiły się we wcześniejszych pozycjach autobiograficznych autorki (trochę to wygląda tak, jakby autorka przed śmiercią chciała jeszcze kilka rzeczy przed czytelnikami odkryć i ocalić od zapomnienia). Nie wszystko jednak zdecydowała się wyjawić - nie wspomina nic o swoim (po matce) i męża (po rodzicach) żydowskim pochodzeniu ani o tym, że przez 2 lata przebywali w getcie, gdzie organizowali przedstawienia w teatrze Femina. Pragnęła jednak, żeby po śmierci te informacje zostały ujawnione - przekazała do druku materiały, które zostały wydane w 2014 w książce "Miasto skazanych" (zapiski męża i jej wiersze). Same wiersze były już wydane zaraz po wojnie pod pseudonimem Stefania Ney (nazwisko panieńskie matki). Bardzo zaciekawiła mnie postać siostry męża Jerzego Jurandota - Zochy, która brała czynny w konspiracji i zginęła w powstaniu. Okazuje się, że napisała 3 książki pod pseudonimem Zofia Bardówna. Naprawdę nazywała się Zofia Gleichgewicht i udało mi się odnaleźć w necie kopię jej podania do ASP, łącznie ze zdjęciem, na którym widać przepiękną młodą kobietę. Wysłałam nowo zdobyte informacje do twórców biogramów powstańczych, mam nadzieję, że uzupełnią. Idąc tym tropem okazuje się, że teściowe p. Stefanii nie nazywali się Tadeusz i Sabina, lecz Dawid i Szajndla. Ich syn Jerzy zmienił nazwisko Gleichgewicht na Jurandot, przy czym wygląda na to, że je wymyślił, ponieważ jedyne osoby o tym nazwisku to on, żona (jako drugie), córka i wnuk Michał (jest pilotem), który nosi nazwisko po matce. W ogóle w książce ukrytych jest kilka zagadek, np. czemu matka Stefanii była bezpaństwowcem? I skoro Stefania idąc do szkoły b. słabo znała polski - to w jakim języku rozmawiały z nią mama i babcia? Wiele wskazuje, że mógł to być rosyjski. A może jidysz? Jest też wiele niedopowiedzeń, np. autorka pisze, że śpiewaczkę Helenę Ostrowską poznała w domu konspiracyjnym w Gołąbkach, a tymczasem wcześniej występowały razem w getcie w przedstawieniu "Księżniczka czardasza". Te niejasności i niedopowiedzenia są głównie konsekwencją przemilczania pochodzenia i pobytu w getcie. Ciekawy jest też wątek Jurandota - kobieciarza. Żona i córka zgodnie piszą, że im to nie przeszkadzało, a jego kobiety były zawsze w dobrym guście. Na sam koniec p. Stefania nadmienia, że mąż nie miał żadnych wad. Ciekawe. PS. Słowa p. Joanny Jurandot-Nawrockiej (zm. 2016): "Rodzice nigdy nie mówili publicznie – i prawie nigdy w domu – o spędzonym w getcie okresie. Był to okres, którego nie chcieli pamiętać, choć zatrzeć go w pamięci oczywiście nie zdołali. Dodatkowo mama, jako autorka i wykonawczyni tekstów satyrycznych, chciała kojarzyć się z artystką ,,do śmichu”, a nie z tak niewyobrażalną tragedią. Mogli spokojnie się ukryć, ale poszli do getta dobrowolnie, ze względu na uwielbianych rodziców ojca, którzy tej szansy nie mieli. Wyszli, kiedy „akcje” tak się nasiliły że nie było szans na uratowanie moich dziadków. O wstydzie nie było mowy, natomiast przyznaję że rodzice – jak wszyscy albo prawie wszyscy ludzie którzy przeżyli tamten koszmar – bali się jego powrotu. Bali się nie o siebie, tylko o nas, o następne pokolenia." PS. Jerzy Jurandot napisał w getcie sztukę: komedię (!) osadzoną w realiach getta pt. "Miłość szuka mieszkania". Była tam wystawiana. Można wysłuchać świetnego słuchowiska na niej opartego - wpisać na YouTubie: słuchowisko miłość szuka mieszkania.

Uwielbiam pióro Joanny Chmielewskiej, a umieszczenie przez nią w historii głównej bohaterki, która jest jej imienniczką i również jest pisarką, sprawia wrażenie jakby wydarzenia opisane w książkach miały miejsce w prawdziwym życiu, mimo że są tak nieprawdopodobne i abstrakcyjne! Czytając często łapie się na rozważaniach - ile z tego autorka zaczerpnęła z własnych doświadczeń? Klin z kolei jest tak niemożliwie chaotyczny, skomplikowany i absurdalnie zabawny, że część jego wydarzeń nie może być jedynie owocem wyobraźni. Dodam również, że część z wydarzeń, do których doprowadza główna bohaterka sama mogłabym zrealizować... Co mnie niezmiernie bawi za każdym razem przy czytaniu o jej przygodach XD Ale co mogę powiedzieć jeszcze o samej książce? Na pewno jest jedyna w swoim rodzaju, a jej wątek romantyczny jest ujmujący, równocześnie zabawny i w pewnym sensie archaiczny, staroświecki pełen tego powolnego, aczkolwiek odważnego romantyzmu, osób dorosłych zdecydowanych o swoim zainteresowaniu drugą osobą, ale równocześnie dalej utrzymujących nie tylko wysoką kulturę osobistą w uwodzeniu, jak i pewien takt czy uważność potencjalnego partnera. Czyta mi się to zawsze z zapartym tchem i pewną tęsknotą za czasami, w jakich nigdy nie żyłam. I jest to kolejny element składający się na wyjątkowość tych książek. Z kolei sam wątek kryminalny, jest szalony, momentami ginie w pędzie wydarzeń, które na pierwszy rzut oka nie sklejają się w żadną całość, bo co można wywnioskować z krzyków SZKORBUT SZKORBUT dobiegających z słuchawki telefonu? I czy ten mężczyzna, o tym pięknym głosie naprawdę może być zamieszany w całą aferę? A jednak, strona po stronie, podążając za Joanną, czytelnik odnajduje się w tym chaosie (chociaż trzeba uczciwie przyznać, że nie każdy), i powoli odkrywa nie tylko naturę zagadki, ale i kolejne właściwości charakteru poszczególnych bohaterów - a trzeba przyznać, że Ci są dość oryginalni! Z główną bohaterką na czele! Klin mimo swoich mankamentów i pewnego rodzaju przestarzałości jest jedną z moich ulubionych książek autorki i mam do niego niezmierny sentyment.

"Wikta, ratuj!" to kolejna, od Katarzyny Pisarzewskiej, komedia gangsterska, którą miałam przyjemność wysłuchać. Po tym, jak uśmiałam się przy pierwszej powieści Autorki "Halo, Wikta!" tylko kwestią czasu było to, że zabiorę się za inne jej książki. Na Legimi, niestety dostępne są tylko "Halo, Wikta!" i "Wikta, ratuj!". No cóż, sporego wyboru raczej nie miałam 🥴. Napiszę krótko, bo nie ma co roztrząsać. Jeśli chcesz śmieszną, nieco absurdalną, a miejscami nawet lekko głupiutką (w uroczym sensie- naiwną) komedyjkę, by się odmóżdzyć, odpocząć i głośno się pośmiać: to szczerze polecam! Nie licz na nic ambitnego ani wysublimowanego. To rodzaj literatury nastawiony na wyciskanie śmiechem łez z oczu, albo przynajmniej ból brzucha. Polecam obie części i to najlepiej w audiobooku. * Wysłuchałam audiobook, czytany przez rewelacyjną Ewę Abart. Jak dla mnie, to spora przyjemność słuchać tej pani. Dlatego też tradycyjnie dodaję jedną ⭐ więcej. #lubimyczytac #katarzynapisarzewska #wikta,ratuj! #komedia #komediagangsterska #audiobook #ewaabart #legimi, #LC #czytambezlimitu #czytamzlegimi

Harpie są momentami jak monolog wprowadzający do zupełnie niepotrzebnych informacji, co wiem, że u niektórych czytelników może powodować irytację, ale mnie bawi w szczególności przez sposób prowadzenia narracji wyjątkowy dla Joanny Chmielewskiej - roboczo można to nazwać totalnym chaosem. Bardzo odczuwalny w książce jest czas akcji - co z jednej strony może być dużym plusem, bo daje zarys innych realiów życia codziennego. Niestety jest to też bardzo odczuwalny według mnie minus pod względem sposobu bycia i myślenia bohaterów. Były sceny w książce i żarty, które zupełnie do mnie nie trafiały i współcześnie myślę, że większości autorom nie przyszłyby do głowy, bo są po prostu nie na miejscu. I miałam kilka momentów czytając, gdzie poczułam zwyczajny dyskomfort. I mimo, że wiem, że jest to w pewnym stopniu wpisane w tamte czasy to czytając bardzo się ucieszyłam, że akurat to się w naszym społeczeństwie zmieniło. Na szczęście nie jest to jedyny aspekt tej książki i przykładowo wątek ciotek, których aparycja jest przyrównywana do greckich harpii (skąd tytuł) mnie bawi. Są momentami absolutnie okropne, kontrolujące, oceniające i wredne, ale ponieważ sama miałam wiele sytuacji około rodzinnych, które ocierały się o absurd i mam do tego złapany dystans wyrobiony wieloletnim szlifowaniem asertywności to jest to raczej dla mnie wątek przerysowanie komediowy. Poza tym absolutnie rozumiem potrzebę Dorotki do jakiejkolwiek prywatności. A i była nawet scena z Jackiem i Marcinkiem na której prychnęłam z śmiechu. Z kolei stara ciotka z Ameryki to jest z jednej strony chodzący koszmar (który owszem bawi) a z drugiej idealna równowaga dla koszmarnych ciotek XD czytanie o ich interakcjach bardzo mnie bawiło. No i coś co mi się często w książkach podoba to wprowadzanie słów z naturalnego języka - pomyłek językowych, przeinaczeń, niezrozumienia się bohaterów w różnych kwestiach. Z takich "smaczków" znajdziecie tu na przykład "wypąkać", "wywał" i "zabijanie baterii" XDD. Bardzo bawiły mnie również reakcje policjantów na zachowania trzech ciotek: Melanii, Felicji i Sylwii. W książce odczuwalny jest klimat tamtych czasów. Aspekt zbieractwa jest bardzo domowy XD też ta celebracja posiłków robi swoje w budowaniu niepowtarzalnej atmosfery tej książki. Uwaga, książka może urazić wasze uczucia - bohaterowie są dla siebie momentami bardzo nieprzyjemni, pojawiają się niepochlebne komentarze związane z wyglądem, wagą, orientacją, stanem matrymonialnym, wiekiem, wykształceniem, i na pewno jeszcze czegoś nie wymieniłam... jak wspomniałam w recenzji sama miałam momenty zwątpienia. I zdecydowanie te elementy są dla mnie minusem książki. Podsumowując książka zawiera minusy, których nie jestem w stanie zbagatelizować, ale równocześnie była dla mnie powrotem do przeszłości, przypomniała mi jak budowała się moja miłość do komedii kryminalnych i była oknem na zmiany mentalności społecznej. Myślę, że za kilka lat znowu do niej wrócę, bo są w niej takie momenty, które bardzo poprawiły mi humor. Czytanie tej książki jest trochę tak jak przebywanie z dawno niewidzianymi krewnymi, których bardzo lubimy, ale po spędzeniu zbyt dłużej ilości czasu razem zaczynają wychodzić nasze różnice światopoglądowe i robi się drama, a my przypominamy sobie dlaczego widujemy się z nimi tylko na święta, wesela i pogrzeby XD a potem książka się kończy i znowu tęsknimy trochę za tym wszystkim mimo że często burzyło nam krew.

Stefania Grodzieńska (1914-2010), kobieta wielu zawodów, m. in. tancerka, aktorka, pisarka satyryczna, konferansjerka, będąc już w mocno starszym wieku, odpowiada na pytania Beaty Kęczkowskiej. Robi to z lekkością, dowcipnie, ciepło i ciekawie. Opowiada o swoim dzieciństwie i bogatej karierze na przestrzeni 80 lat; o życiu rodzinnym, mężu, też artyście Jerzym Jurandocie oraz córce Joannie. Wspomina kontakty przyjacielskie, koleżeńskie i zawodowe z największymi polskimi artystami scen teatralnych i kabaretowych oraz sławnymi pisarzami, m.in. bardzo ciepłą relację z Janem Brzechwą. Przypomina zmieniające się warunki pracy w różnych latach oraz przytacza mnóstwo zabawnych, skrzących się humorem, anegdot ze sfer artystycznych. Książka zawiera też próbki talentu Stefanii Grodzieńskiej w postaci tekstów satyrycznych, nieprzeparcie śmiesznych, wznoszących się na wysoki poziom absurdu i abstrakcji. O ile nie do końca trafiły do mnie opowiastki o karpiu w wannie i małym dziecku to podobała mi się niezwykle niemal magiczna historyjka o radiu i śmiałam się głośno z „Przygody w samolocie” (s. 79-81) czy tekstu „Małżeństwo i szosa” (s. 107-108). Cudowny jest także system selekcji narzeczonych w „Mężu dla naszej córki” (s. 58-64). Cenię Artystkę dodatkowo za zwracanie uwagi na błędy językowe, szczególnie czynionych przez ludzi pióra i tych, których język jest narzędziem w życiu zawodowym oraz jej zagorzałe poparcie dla stosowania feminatywów. Mam nadzieję, że udało się Stefanii Grodzieńskiej zrealizować pragnienie „żeby do ostatniej chwili dla moich kochanych był ze mnie choć najmniejszy pożytek. Więc chcę umrzeć zdrowo. O to proszę” (s. 89) Spędziłam dużo przyjemnych chwil na spacerach z audiobookiem w wykonaniu Blanki Kutyłowskiej, chociaż z początku trudno mi było przyzwyczaić się do jej głosu i interpretacji. Ale im dalej, tym było lepiej. Warto też wziąć do ręki wersję papierową książki ze względu na zamieszczone w niej zdjęcia. Polecam.

Wynudziłam się. Satyra to jednak mocno ograniczona w czasie rzecz. Z drugiej strony nie zaszkodzi mi wiedzieć, jakimi snobami, chciwcami, rozpustnikami i pozerami byli arystokraci płci obojga. Samozwaniec świetnie i celnie ich ubodła. Mnie jednak czegoś w tym wszystkim brakowało. Silniejszych emocji. Ani z postaciami z książki utożsamić się nie mam jak ani z czasem, w którym historia się dzieje. Nie muszę ich lubić, ale powinni być ciekawi. A niestety moje zainteresowanie nimi spadało z każdą stroną i tylko z racji niewielkiej objętości tekstu dokończyłam lekturę. Z jasnych punktów zostało mi jeszcze to, że autorka pośrednio odczarowała mi pojęcie mieszczańskiej moralności.

Jak to się dobrze czyta! Jak miło zanurzyć się w jeżyk książki, który zachwyca, rozwija, zastanawia. Ile współczesnych autorów i autorek mogłoby się uczyć pokory i sprawności językowej od córki Kossaka. Przeczytałam ponownie z takim samym zachwytem jak niegdyś!

Absolutnie fenomenalna książka! Nie tylko z uwagi na cudownie lekki styl pisania, nie tylko z uwagi na możliwość uzyskania punktu widzenia autorki na wiele współczesnych jej wydarzeń (a warto pamiętać, że żyła w naprawdę ciekawych historycznie czasach), ale przede wszystkich z uwagi na możliwość zapoznania się z nią jako człowiekiem, przejścia z nią przez wszystkie etapy jej życia - dzieciństwo, młodość, małżeństwa, macierzyństwo, karierę zawodową... Mam wrażenie, że została mi dana jedyna w swoim rodzaju szansa rozmowy z autorką moich ulubionych książek, i jestem za to dozgonnie wdzięczna!

Podobała mi się. Pierwsza od dłuższego czasu komedia kryminalna, w której nikt się nie przewraca, nie wali bez sensu w głowę, ani nie upuszcza nic sobie na stopę - te motywy są bardzo ograne i irytujące. Fajnie też, że większość bohaterów jest inteligentna, bo ten gatunek również "lubi" produkować osoby, wygadujące niesłychane głupoty. Oczywiście, do konwencji należy zakochanie się dwójki głównych bohaterów, co jest takie trochę mało wiarygodne, ale w tym przypadku opisane tak, że nie można się przyczepić. Sama intryga kryminalna całkiem sensowna. Polecam :)

Jedna z moich ulubionych książek. Z "Agencją Złamanych Serc" miałam okazję zapoznać się dobrych kilka lat temu i chętnie do niej wracam, mimo, że nie posiada żadnych dramatycznych zwrotów akcji. Nie rozumiem tak niskich ocen, ale może to kwestia obecnych gustów czytelniczych.

Całe szczęście że istnieją audiobooki, bo inaczej zabiegany człowiek nie miałby kontaktu z literaturą wcale. Pióro pani Moniki przypadło mi do gustu lata temu a głos pani Todorczuk nadaje się do słuchania o każdej porze dnia i nocy. Książka bardzo przyjemna i pozytywna. Polecam.

Historia krąży wokół relacji rodzinnych, skrywanych tajemnic i emocjonalnych zależności. Centralną postacią jest tytułowa ciotka Dee – charyzmatyczna, ekscentryczna kobieta, która pozornie scala rodzinę, a w rzeczywistości ma ogromny wpływ na losy innych. Jej „delicje” są czymś więcej niż kulinarną metaforą: symbolizują uwodzenie, kontrolę i grę pozorów.

Wróciłam do tej serii po ponad 20 latach i mam kilka refleksji na świeżo, tuż po przesłuchaniu audiobooka. Przede wszystkim widać ogromną różnicę w sposobie myślenia 40-sto letnich kobiet początku XXI wieku, a dzisiejszymi. Główna bohaterka, Judyta, nigdy nie mówi tego, co na prawdę myśli, jest mało asertywna, podporządkowana rodzicom, bardzo zakompleksiona i niepewna. Jej powściągliwość, potulność, brak decyzyjności i sprawczości aż irytują, a czytelnik zastanawia się, kiedy wreszcie przeleje się czara goryczy i Judyta wybuchnie świętym gniewem? Szczęśliwie - w końcu - zaczyna do niej docierać, że pozwalanie wszystkim na wchodzenie sobie na głowę musi się dla niej źle skończyć. Dzięki temu, historia z irytującej, lekkiej i trywialnej, przechodzi w bardziej dramatyczną i wzruszającą, a co za tym idzie, bliższą realnego życia.

Jest dobra historia. Bohaterka przekroczyła 30 lat to tak jak Ja! Tytuł Herbatniki z Jagodami! A kto nie lubi herbatników i jagód? No dobrze - opowieści nie dotyczy Jagód ani herbatników, ale powieść, gdzie Jagoda pracuje w potężnej firmi, można wysłuchać niewinne dowcipy, dystans, uroki zdrowie jak i czymś innym. Ciekawe, różne okoliczności przyrody dostaje szansę na na całkiem inne, nowe życie.

„Dracena przerywa milczenie”, czyli Joanna Chmielewska wiecznie żywa. Tyle, że zamiast biura projektów jest uczelnia, a zamiast architektów genetycy, zoolodzy i żywieniowcy. Rolę Lesia (a może Joanny) przyjmują dwie genetyczki – Jola i Agata. Znienawidzoną Kadrową zastępuje (równie znienawidzona przez wszystkich) profesor Zyta Karpińska. No i w „Dracenie...” trup jest jak najbardziej realny, a nie tak jak w „Lesiu” hipotetyczny. Motyw, żeby zabić miał właściwie każdy. I tylko tytułowa roślina może wskazać mordercę. Pierwszy raz spotkałam się z tym, żeby rolę „naocznego” świadka przypisano roślinie. Ze względu na tę „nowość” i mój sentyment do książek Joanny Chmielewskiej (szczególnie tych pierwszych) pozycja dostaje ode mnie ocenę wyżej.

Przygody Hani Bani- zabawna historia inteligentnej, łakomej dziewczynki, pod którą podszywa się autorka Hanna Bakuła. Opowieść ta ma charakter autobiograficzny, która spodoba się każdemu niezależnie od przedziału wiekowego. Hania Bania żyje w wirtualnym świecie, zawsze gotowa do ucieczki od nudy domowego makaronu i kożucha na mleku. Od czwartego roku życia udaje, że chodzi do szkoły, o której marzy. Jest uroczą, nieustannie zajadającą się po kryjomu smakołykami młodą dziewczynką, pełną wigoru. Na końcu książki autorka sprawia nam miłą niespodziankę w postaci przepisów kulinarnych prosto z jej domu. Warto podkreślić, że przepisy te są dziecinnie proste,a przede wszystkim przyjemne w przygotowaniu. Bardzo polecam, naprawdę nie żałuję żadnej minuty poświęconej na jej czytanie.

Rewelacja!!! Uwielbiam to poczucie humoru a i czworaczki dziewczynki coraz większe, i pomimo swoich ośmiu czy dziewięciu lat zdolne do zmienienia zwykłej kosiarki do trawy w prawie śmiercionośne narzędzie o napędzie rakietowym wpadające do pokoju i niezczące dywan, rozlewające galon oleju doprowadzając do wypadku itd. itp. Wilt jak zwykle totalnie niewinnie i przypadkiem wplątuje się w mega drakę o zasięgu bezpieczeństwa państwa. Wyśmienite! Jeśli komuś nie przeszkadza obsceniczny język małych dziewczynek i wyobrażenie Wilta próbującego ochłodzić swojego penisa od wewnątrz za pomocą wciskarki kremu do tortu, książka jest dla niego. Serdecznie polecam.

Ja wiem, że wielu osobom książki tego autora nie podobają. Ale ja uważam, że jest w nich coś zabawnego i wciągającego. Trafiłam totalnie przypadkiem na tego autora i na początku też byłam sceptyczna, ale do reszty mnie pochłonęło i zabieram się za kolejne!!! Polecam.