Dziewczyny się spóźniają

"Nie da rady bez czekolady" ma właściwości tej brązowej słodyczy. Świetnie nadaje się jako przekąska, wypełniacz między cięższymi posiłkami. Sprawia, że czujemy przyjemność i zadowolenie. I odbija swe pozytywne skutki na wskaźniku wagi, powoduje wyrzuty sumienia u osób stosujących dietę lub utrzymujących zdrowy tryb życia.

Szesnastoletnia Emily (dla przyjaciół Em) do szkoły jeździ autobusem. Jest on bardzo ważnym miejscem spotkań i dobrą okazją do obserwacji. Em spotyka w nim swoje przyjaciółki- Star oraz Lizzie, a także (jakżeby inaczej) Pana Okropnego, który zna jej wstydliwy sekret i bardzo chce wyjawić go światu, jak również Chłopca z Tubą, Panią z Wózkiem i wiele innych ciekawych postaci. W szkole nadchodzą egzaminy, w weekend impreza, a w nocy ciasto czekoladowe. Czego chcieć więcej?

Ja chciałam więcej.Więcej stron. Wiem, że gdyby ta książka miała kilka kartek więcej, spełniłby się kiczowaty scenariusz zakończenia, jaki przyszedł mi na myśl po przeczytaniu opisu książki. Gdybym spotkała się w niej z tym zakończeniem, odłożyłabym ją na bok bez zastanowienia, momentalnie o niej zapominając, klasyfikując ją jako odmóżdżacz i już. Ale ta pozycja nie mieści się w tej rubryce. Gdzie mogę ją więc zakwalifikować?

Bez wahania mogę powiedzieć, jak zamierzałam ją zaszufladkować: jako lekką, mało ambitną lekturę do przeczytania dla odciążenia zmęczonego szkołą umysłu. Chciałam przy tej pozycji po prostu odpocząć. Udało mi się to. Prawie. Książka wciągnęła mnie na tyle, że nie przerwałam lektury aż do ostatniej strony. Wiąże się to z tym, iż poszłam spać później niż zwykle i nie wyspałam się. A w sumie warto było. Tak myślę. Choć... co właściwie tak mnie urzekło?

Na pewno język powieści. Choć czytało się szybko, irytowało mnie używanie wyrażeń typu 3maj się, xaminy itd. Główna bohaterka też nie. Choć dziewczę było miłe, nie odznaczało się powalającą osobowością, w dodatku większość czasu spędzała na pielęgnacji i medytacji na temat własnych stóp. Podobnie banalnie przedstawiono jej przyjaciółkę Lizzie. Została obdarzona pospolitymi cechami szalenie ładnej podrywaczki. Po 2 dniach od przeczytania książki nie potrafiłam przypomnieć sobie jej imienia. Na pamięć się nie uskarżam, więc to chyba o czymś świadczy.

Niepochlebnych słów nie znajduję jednak dla drugiej przyjaciółki Em, Star. Jej prawdziwe imię- Amarylis pewnie na długo pozostanie mi w pamięci. Podobnie jak jej charakter. Może i sztampowy, ale taki... znajomy. (tak, Star to książkoholiczka) I naprawdę miły.
Będąc przy bohaterach warto wspomnieć o rewelacyjnym Jono i postaciach epizodycznych- Chłopcu z Tubą czy Pani z Wózkiem- świetni!

Choć akcję dało się przewidzieć, nie była nudna. Miłe urozmaicenie stanowiły przepisy na różne potrawy (choć może lepiej ich nie wypróbowywać?). Zaskoczyła mnie trochę fabuła- nie spodziewałam się po tej książce żadnych poważnych tematów, realnych problemów, tylko samych kłopotów miłosnych. Była to miła niespodzianka i odmiana w stosunku do typowych młodzieżówek, takich jak "Nie da rady bez czekolady" mogłoby być więcej.

Książkę polecam nastolatkom lubiącym takie tematy i dopiero rozpoczynającym przygodę z czytaniem. Doświadczonym czytelnikom- tylko do odprężenia w ciężkie dni. Inaczej cała czekolada może pójść w boczki,a tego byśmy nie chcieli, prawda?

Zabawna. Dla mnie nowe spojrzenie na bycie jedynakiem. Nie rozumiem, skąd te głupio niskie noty - książka jest naprawdę dobra, zabawna, napisana niezłym, młodzieżowym językiem. I jest umiejscowiona w ABSOLUTNIE ZŁEJ KATEGORII. To POWIEŚĆ dla MŁODZIEŻY, a nie literatura dziecięca 🙄

Jeśli po zakończeniu ,,Pamiętnika Jedynaczki”, pomyśleliście, że życie Pauliny stanie się spokojne, to byliście w błędzie. Mama dziewczyny wciąż nie może znaleźć pracy, rodzina znów zaczyna coś ukrywać. Paulina spotyka się z Maćkiem, synem pani Abramskiej, ale chłopak też nie mówi jej wszystkiego. Problemy nie omijają też Beaty, której chłopak również nie jest z nią do końca szczery, oraz Iwona, która zakochała się w nowym nauczycielu matematyki. Nie czytałam ,,Sekretu Dzikiego” jako dziecko, więc to było moje pierwsze spotkanie z tą książką. Podobnie jak pierwsza część, jest napisana w prosty i przyjemny sposób, nie brak tu humoru, życiowych mądrości i poruszania codziennych problemów takich jak bezrobocie jednego z rodziców czy niesympatyczni ludzie z klasy. Hanna Kowalska – Pamięta zwraca uwagę na to jak ważna jest przyjaźń oraz rodzina. Paulina jest jedynaczką, więc tym bardziej lgnie do swoich dwóch przyjaciółek – Iwony i Beaty. Dziewczyny zawsze się wspierają i pomagają sobie w każdej sytuacji, traktują się wyrozumiale, nawet gdy nie zgadzają się ze sobą. Paulina ma małą rodzinę z którą nie zawsze potrafi się dogadać, ale bardzo silna więź łączy ją z ciocią Małgosią. Autorka pokazuje również ciepłe relacje nastolatki z rodzicami. Mimo, że nie zawsze jest kolorowo, obie strony starają się, by ich rodzina była dobra i kochająca. Podejrzewam, że gdybym przeczytała tą książkę w tym samym wieku, co pierwszą część, również byłabym nią zachwycona. Chyba jednak nie jestem już grupą docelową dla ,,Sekretu Dzikiego”, no i nie mam już sentymentu z dzieciństwa jak w przypadku ,,Pamiętnika Jedynaczki”. Tajemnice bohaterów nie wydawały mi się już takie ekscytujące, sekrety cioci Małgosi i Maćka odgadłam dość szybko. Niektóre kwestie nie zostały dokładnie wyjaśnione bądź stało to się zbyt szybko i to też mi się nie podobało – to jest książka dla dzieci. Kowalska – Pamięta skupiła się tu bardzo na wątkach miłosnych, co nie do końca było dobre, ponieważ ucierpiały na tym inne kwestie, no i bardzo młodzi bohaterowie chwilami wydawali się bawić w dorosłych. Oceniam ,,Sekret Dzikiego” na siedem gwiazdek, ponieważ niższa ocena byłaby niesprawiedliwa. Nie jestem już grupą docelową tej książki i to oczywiście, że nie spodobała mi się tak jak osobom młodszym. Dla dzieci i wczesnych nastolatków to naprawdę dobra propozycja, ponieważ nie porusza zbyt trudnych tematów, bohaterowie są sympatyczni, a książka ma wyraźny morał i pokazuje dobre wzorce, nie będąc moralizatorską. ,, Wiesz, czasami, nie zawsze, ale czasami… Trzeba komuś zaufać(…) Nie pytać o nic, po prostu zaufać. I to tylko tyle.”

Ta część "Dziewczyn" podobała mi się chyba najmniej, ale głównym powodem jest to, że zupełnie inaczej widziałam zakończenie. Autorka postawiła na happy end, co w sumie jest zrozumiałe w powieści dla nastolatek, niemniej jednak dziwię się, że główna bohaterka tak łatwo wszystko wszystkim przebacza i ze wszystkimi się godzi, choćby jej robili najgorsze świństwa. Ten wątek w serialu na podstawie książki z tego co pamiętam rozwinął się zupełnie inaczej. Książka wzbudziła we mnie mnóstwo skrajnych emocji, m.in. radość, smutek i ogromną złość. Russell denerwował mnie praktycznie na każdej kartce powieści i mam wrażenie, że główną bohaterkę również. Wątek Nadine i Ellisa był raczej łatwy do przewidzenia. Ogólnie cieszę się, że przeczytałam całą serię, ale na koniec spodziewałam się czegoś nieco innego.

Laura przyjaźni się z bogatymi dziewczynami ze swojej szkoły, mimo że znacznie się od nich różni: jest inteligentna i ma talent - projektuje i szyje sobie ubrania. Z kolei jej przyjaciółki interesuje tylko jedno - impreza z okazji ich szesnastych urodzin. Mają na tym punkcie obsesję. Każda chce zorganizować niezapomniane przyjęcie, które przyćmi przyjęcia koleżanek. Nawet jeśli po kwiaty trzeba będzie polecieć prywatnym odrzutowcem do Holandii...

Na fali pierwszej przeczytanej książki z tej serii lecę dalej i czytam kolejne. Tym razem główna bohaterka zmaga się ze swoim ciałem. Pamiętam czasy zabójczych diet oraz modelek/ aktorek w rozmiarze XXS i cieszę się, że kult bycia chorobliwie wychudłym przeszedł już do lamusa. Mam wrażenie, że była to bolączka końca lat '90 i początku 2000. Książka była ciekawa, dość mocno ukazała mi myślenie osób z zaburzeniami odżywiania. Czytało się szybko, chociaż było dość monotematycznie: Ellie katowała się dietami albo obżerała i z wyrzutami sumienia biegała do toalety. Na szczęście książka jest krótka, więc jak szybko ją zaczęłam tak i szybko skończyłam. Z rozpędu przeczytam kolejne.

Czytając tę książkę, z niejaką przyjemnością weszłam w świat bogatych, rozpuszczonych dzieciaków. Z powodu realistycznego przedstawienia owego świata czytało mi się tę powieść lekko i przyjemnie. Jedyne, co mi sie naprawde nie podobało, to to, że 12-letnie bohaterki za wszelką cenę próbują być dorosłe. Poza tym, książka całkiem fajna. Czytałam gdzieś wywiad z autorką i dowiedziałam się z niego, że bohaterki powieści były wzorowane na jej bliskich, zaś sam pomysł powstał nie po to, by gloryfikować rozpieszczone panienki z bogatych domów, a po to, by pokazać, że one także są ludźmi i że również mają swoje wady i słabości. Dla mnie na plus, ponieważ lubię szukać głębszych treści w pozornie banalnych książkach. Warto dodać, że seria w oryginalnym języku liczy 15 tomów i są one niemal 2 razy grubsze niż ich polskie tłumaczenia.

Jednak dla młodzieży, ale nie tej młodszej - moja 11-latka co jakiś czas podpytywała o trudniejsze słowa użyte przez autorkę. Całkiem przyjemna lektura. I najważniejsze, że mojej córce też się podoba, mimo iż "to stare czasy, gdy nie było gimnazjum i w ogóle".

Książka bardzo mi się podobała. Historia nieoklepana. Bardzo dobrze mi się czytało książkę, nie była ona taka jak wszystkie. Jeżeli ktoś chciałby przeczytać ciekawą książkę, która przedstawia historię, której nie znajdziemy w co drugiej książce to serdecznie polecam.

Pierwsze spotkanie z tytułową Alą było udane, choć przyznam, że minęło wiele lat od momentu jej przeczytania i wspomnienia o niej trochę wyblakły. Nie mniej pamiętam, że w tamtym czasie - czyli nastoletnim książka bardzo mi się podobała. Autorka porusza w niej problemy typowe dla młodych dziewczyn w wieku dorastania. Zatem mogę ją polecić młodszym czytelnikom :)

Dobrze napisana, intrygująca historia, która w nieszablonowy sposób pokazuje, jak otoczenie wpływa na każdego z nas. Czytelnik razem z bohaterką przeżywa wszystko, co się dzieje - zarówno sytuacje z przeszłości, jak i te obecne. Życie nie jest proste, a wymagające towarzystwo „elity” wpływa na dokonywane przez nas wybory i sposób zachowania. Polecam każdemu, bo autorka pokazuje, że nie ma sytuacji bez wyjścia i jeśli tylko chcemy to wszystko może się ułożyć po naszej myśli. Wystarczy trochę zaangażowania i wybranie odpowiedniego towarzystwa. https://jedenelement.pl/category/recenzja/

Jest to książka typowo dla nastolatków. Można się przy niej pośmiać i zasmucić. Jest lekka i przyjemna. Choć nie ma fabuły, która wyróżnia się z tłumu to warto ją przeczytać. Autorka ma lekki i przyjemny styl pisania. Jest to powieść, która była po prostu ok bez żadnych ochów i achów.

Spoko książka, idealna na nudne, spokojne wieczory. Umie rozbawić, ale też momentami nudzi. Luźny styl i wiele dialogów sprawiło, że czytało się ją przyjemnie. Podobał mi się też wątek z pewnym programem, ale o tym dowiecie się gdy już ją przeczytacie ;) W bardzo komediowej książce jest poruszony ważny temat, a nawet i 2 co podwyższa moją ocenę dla tej książki. Polecam!

książka zdecydowanie którą polecam dla nastolatek która ma swój morał i poucza która wciąga od pierwszych stron.Styl pisania autorek jest naprawdę lekki przyjemny i łatwy do zrozumienia. Moim zdaniem książka warta przeczytania spędziłam z nią miłe chwile :) polecam na pewno przeczytam ją kiedyś ponownie ! :D

Świetna książka dla młodych i odważnych dziewcząt. Czytałam ją 10 lat temu i nadal pamięta, co u mnie raczej się nie zdarza. Wciągająca, dość realistyczna jak na "nastolatkowe lekturki". Z chęcią obejrzałabym ekranizację. Obie części bardzo dobre.

"Klasa Pani Czajki" ma w sobie coś oldschoolowego, a gdy zobaczyłam kiedy została wydana książka (w czasach kiedy ja byłam rówieśniczką bohaterów) zapaliła się we mnie lampka wspomnień. Z zainteresowaniem śledziłam losy uczniów klasy A, chociaż muszę przyznać, że książka nie do końca zestarzała się dobrze. Teraz jest zupełnie inne podejście do pewnych spraw, więc dla kogoś młodszego książka może się wydawać dziwna i nieodpowiednia. Ja jednak bawiłam się całkiem dobrze i zamierzam kontynuować przygody bohaterów w liceum.

Dziewczyny, bo do nas skierowano tą książkę, jeśli przeżywacie w swoim życiu ciężki okres, to ta książka jest właśnie dla Was! Wiem co mówię, bo od wczoraj sama mam taki okres. Książka potrafi rozśmieszyć do łez, wzruszyć do łez, albo powie Ci bolesną prawdę prosto w twarz. Najlepsze, że powie Ci to książka, a nie przyjaciółka, której powiesz coś czego będziesz żałować. Czytając, poczujesz, że nie jesteś sama na całym świecie z takim czy nie innym problemem, wyprzesz z głowy zdanie "nikt mnie nie rozumie". Zawsze znajdzie się ktoś, kto Cię zrozumie, może być to nawet osoba, od której tego zrozumienia się nie spodziewasz. Mówią, że książka, to tylko słowa, mądre cytaty, które tylko wypisujemy, a tak naprawdę nie wnoszą nic do naszego życia. Gdybym powiedziała, że to się tyczy tej książki ( bo czasem faktycznie tak jest), skłamałabym. To, co znalazłam w tej książce, przechodzi najśmielsze oczekiwania. Zupełnie tak, jakbym czytała o swoim życiu. Oczywiście, nie w słowo w słowo, ale jednak jakiś pierwiastek tam jest. Polecam tę książkę dziewczynom, mamom no i może trochę chłopakom, bo ciągle narzekają, że nie mogą nas zrozumieć. Nie zmuszam nikogo, ale powiem, że warto.

Trzecia, po Szkole dla blondynek i Brunetki kontratakują, zabawna i wciągająca opowieść o przygodach Annisy. Annisa odniosła już w nowej szkole kilka ważnych sukcesów: poradziła sobie z panującą tu niechęcią do brunetek, zdobyła wymarzonego chłopaka i razem ze swoją drużyną cheerleaderek wygrała zawody krajowe. Teraz jednak czeka ją zupełnie nowe wyzwanie: cheerleaderki stały się koedukacyjne! I jej chłopak został przyjęty do drużyny! z początku pomysł wydaje się jej świetny, lecz z czasem walka płci zaczyna zagrażać nie tylko drużynie, ale i związkowi Annisy i Daniela... Ciekawa, ale nie tak, że biegnę żeby przeczytać.

"Sekretnik" Grace Dent na przekór beznadziejnemu tytułowi i okładce nie jest dziecinny i głupi. Główna bohaterka Shiraz ma 17 lat i pochodzi z dość ubogiej rodziny. Niespodziewanie dla nie niej samej zdaje dobrze egzaminy, dzięki czemu może iść do liceum. Książka opowiada o jej zwariowanej rodzinie, prawdziwych przyjaciołach, kochającym chłopaku, ale też o młodzieżowych gangach i fałszywych ludziach. Pokazuje jak ważne jest bycie panem własnego losu i spełnianie marzeń. Powieść jest napisana w formie pamiętnika. Język jest lekki i młodzieżowy. Gorącom polecam. Nie oceniajmy książek po okładkach! :)

Po przeczytaniu "Diety (nie)życia" o anoreksji, przyszedł czas na równie ciekawy temat, jakim jest bulimia. Książka pisana w formie dziennika prowadzonego przez nastolatkę, co od razu razi czytelnika- poprzez mało wyszukane słownictwo, krótkie zdania, urwane myśli. Pojawia się podczas czytania taka refleksja, czy mamy więc do czynienia z rozkapryszoną nastolatką, która nie do końca wie, jak jej życie powinno wyglądać, czy z dziewczyną, która nie ma tak naprawdę swojego miejsca na ziemi i desperacko prosi o uwagę, popadając w psychiczny żywieniowy obłęd. To akurat jest tu minusem. Książkę jednak ratują komentarze od autorki, które co jakiś czas się pojawiają i ilustrują nam sytuację, dodają pewnych informacji a także pozwalają trochę na utożsamienie się z bohaterką. W książce tej autorka nie tyle skupiła się na poruszeniu tematu choroby, w którą popadła, jak bardziej na jej przyczynie. Głównym wątkiem jest niezrozumienie wśród rodziny i rówieśników, próba dążenia do spełnienia oczekiwań, na końcu terapia. Wątki dotyczące objawów choroby pojawiają się bardzo epizodycznie. Bardzo podobał mi się też realizm tej książki. Opis rozmów, przeżyć (na przykład Ronny'ego, który stracił matkę i popadł w anoreksję). To były wzruszające, przejmujące momenty, które idealnie współgrały z całością. Faktem jest, że to lektura na jedno popołudnie, krótka, bardzo zwięzła, aż nawet za bardzo, bo pozostawia po sobie pewien niedosyt, który w tym wypadku przekłada się na moją ocenę. Mimo wszystko jest to pozycja godna polecenia, bo poza ilustrowaniem problemu, jakim jest bulimia, mamy też pokazany obraz typowej, niby normalnej rodziny, konfliktu pokoleń, potrzeby akceptacji i ślepego dążenia do doskonałości przez młodych ludzi. Dużo ciekawych, mądrych motywów, to zdecydowane atuty tej książki. Zabrakło jedynie trochę bardziej rozbudowanej treści.. Ale pomimo tego- polecam.