Dziennik Więzienny. Odrzucenie

Fantastycznie napisana książka, nie raz wzruszyłem się, czytając o Św. Ojcu Pio, jak już od najmłodszych lat głęboko wierzył w Boga, sklejając z gliny Feretron i robiąc wraz ze swoimi kolegami procesję, jako rodzaj dziecięcej zabawy religijnej, których to kolegów wcale ta zabawa, aż tak nie wciągała, jak młodego Ojca Pio.  Na kartach tej biografii niejednokrotnie można się uczyć najgłębszej postawy religijnej, co jest szczególnym atutem tej książki, patrząc na liczne udokumentowane prześladowania Ojca Pio płynące z samej instytucji kościelnej, które Ojciec Pio z pokorą pobożnością i ufnością w Bogu przyjmował na siebie. Dla przykładu gdy jeden z jego braci zakonnych zaoferował pomoc Ojcu Pio w sprawie przyjmowania barbituranów, w celu leczenia jego stygmatów Św. Ojciec Pio, spokojnie odpowiedział "Myśl nad tym jak być dobrym mnichem, a nie jak być dobrym lekarzem". Co pięknie pokazuje priorytety tego świętego. Obecnie stosowania barbituranów jest legalne tylko w Rosji, Barbiturany stały się przyczyną śmierci, Ojca Pio w biografii jest informacja, że w pośmiertnym teście krwi Św. Ojca Pio wykryto wysokie stężenie barbituranów, które było mocno powyżej dawki śmiertelnej. W media dość powszechne są liczne artykuły przypisujące liczne przepowiednie Ojca Pio, czy to o słynnych trzech dniach ciemności, czy też o przyszłym zepsuciu moralnym kościoła i wymierzeniu przyszłej kary za te grzechy przez Boga. Natomiast w książce nie ma o tego typu przepowiedniach ani słowa, owszem pojawiają się pewne przepowiednie Ojca Pio, ale dotyczą sytuacji geopolitycznej tamtych czasów, I i II Wojna światowa, natomiast nie ma informacji, by Ojciec Pio przepowiedział trzy dni ciemności, z racji na to, że książka jest oparta na dokumentach kanonizacyjnych Ojca Pio, można się zastanawiać czy pominięcie w tak skrupulatnej biografii tych przepowiedni jest zaprzeczeniem wiarygodności przesłanek medialnych o tych przepowiedniach przypisywanych Św. Ojcu Pio. Książkę polecam każdemu, kto chciałby poczuć i zrozumieć namacalną misję Boga na ziemi. Mnie ta biografia umożliwiła poradzenie sobie z różnymi dylematami i wątpliwościami religijnymi, naświetlając złożone problemy pod właściwą perspektywą.

Fantastycznie napisana książka, nie raz wzruszyłem się, czytając o św. Ojcu Pio, jak już od najmłodszych lat głęboko wierzył w Boga, sklejając z gliny Feretron i robiąc wraz ze swoimi kolegami procesję, jako rodzaj dziecięcej zabawy religijnej, których to kolegów wcale ta zabawa, aż tak nie wciągała, jak młodego Ojca Pio. Na kartach tej biografii niejednokrotnie można się uczyć najgłębszej postawy religijnej, co jest szczególnym atutem tej książki, patrząc na liczne udokumentowane prześladowania Ojca Pio płynące z samej instytucji kościelnej, które Ojciec Pio z pokorą pobożnością i ufnością w Bogu przyjmował na siebie. Dla przykładu gdy jeden z jego braci zakonnych zaoferował pomoc Ojcu Pio w sprawie przyjmowania barbituranów, w celu leczenia jego stygmatów Św. Ojciec Pio, spokojnie odpowiedział "Myśl nad tym jak być dobrym mnichem, a nie jak być dobrym lekarzem". Co pięknie pokazuje priorytety tego świętego. Obecnie stosowania barbituranów jest legalne tylko w Rosji, Barbiturany stały się przyczyną śmierci, Ojca Pio w biografii jest informacja, że w pośmiertnym teście krwi św. Ojca Pio wykryto wysokie stężenie barbituranów, które było mocno powyżej dawki śmiertelnej. W media dość powszechne są liczne artykuły przypisujące liczne przepowiednie Ojca Pio, czy to o słynnych trzech dniach ciemności, czy też o przyszłym zepsuciu moralnym kościoła i wymierzeniu przyszłej kary za te grzechy przez Boga. Natomiast w książce nie ma o tego typu przepowiedniach ani słowa, owszem pojawiają się pewne przepowiednie Ojca Pio, ale dotyczą sytuacji geopolitycznej tamtych czasów, I i II Wojna światowa, natomiast nie ma informacji, by Ojciec Pio przepowiedział trzy dni ciemności, z racji na to, że książka jest oparta na dokumentach kanonizacyjnych Ojca Pio, można się zastanawiać czy pominięcie w tak skrupulatnej biografii tych przepowiedni jest zaprzeczeniem wiarygodności przesłanek medialnych o tych przepowiedniach przypisywanych Św. Ojcu Pio. Książkę polecam każdemu, kto chciałby poczuć i zrozumieć namacalną misję Boga na ziemi. Mnie ta biografia umożliwiła poradzenie sobie z różnymi dylematami i wątpliwościami religijnymi, naświetlając złożone problemy pod właściwą perspektywą.

Bardzo ciekawe świadectwo człowieka stamtąd i spojrzenie 'od kuchni' na hinduizm, wschodni mistycyzm (joga, wszędzie joga :), który mówi, że wszystko to iluzja i postuluje ucieczkę od świata. W efekcie człowiek może i osiąga postulowaną nirwanę, ale czy nie jest to ucieczka, jakaś forma tchórzostwa?! Tak jak jak ojciec głównego bohatera książki, który zastygły w medytacji nigdy nie odezwał się do swojego syna słowem, nie mówiąc już o tym by po prostu być mu ojcem, powiedzieć 'kocham cię', czy jakkolwiek inaczej wyrazić swoją miłość. Mówią, nie będziesz miał żadnych pragnień, nigdy się nie rozczarujesz. Tylko gdzie w tym wszystkim jest miłość?! Nie ma miłości bez poświęcenia. Ja jednak wybieram te trudy, rozczarowania, niewdzięczność. Pełnia życia to tu i teraz brać swoje życie, krzyż i iść naprzód. Tym bardziej, że nikt nie idzie sam :)

Zwykła biografia niezwykłego człowieka 🕊 ✨️ „Będę starał się żyć tak, jakby ten dzień był ostatnim w moim życiu.” ✨️ Uwielbiam czytać o postaciach, których przeżycia nie tylko uczą ale i przekazują wiele wartości i inspiracji 🌿 Książka jest dokładnie opisuje życie Wenantego. Opisy przeplatane są zdjęciami miejsc z jego życia, dokumentami archiwalnymi - można zapoznać się nawet ze świadectwem dojrzałości czy świadectwem chrztu 📚

Ważny głos człowieka, znającego wszystkie tryby mechanizmu zabijania. Przerażają liczby, znieczulica i chyba przede wszystkim, że są to lata 70 poprzedniego stulecia, aż nie chce się domniemywać, jak ta skala może wyglądać dzisiaj. Zabrakło mi chyba większego skupienia autora na momencie kiedy zdał sobie sprawę z tego co robi, kiedy znalazł się w miejscu bez wyjścia. Brakuje więcej miejsca na jego odniesienie do wiary, poza wymienieniem książek i autorów, którymi się inspirował. Mamy tylko ostatni rozdział, który też nie do końca wyczerpuje temat i pozostawia niedosyt, bo czytając książkę czeka się właśnie na ten moment. Chociaż z drugiej strony nie można się, aż tak czepiać, bo autor wyjaśnia po kolei co go tak naprawdę motywowało. Książka godna polecenia, czyta się dość sprawnie.

Australijski kardynał George Pell został kilka lat temu fałszywie oskarżony o wykorzystanie seksualne nieletnich. Skazano go na pobyt w wiezeniu. Jego apelacja została odrzucona i spędził ponad 400 dni za kratkami. W 2020 roku Sąd Najwyższy w Australii całkowicie go UNIEWINNIŁ. Ponowne przeanalizowanie materiału dowodowego wykazało, że Pell nie popełnił żadnego z zarzucanych mu czynów. Prezentowana tutaj książka to pierwsza z trzech części jego dziennika. Obejmuje ona okres do apelacji. Kardynał opisuje codzienne życie w więzieniu - posiłki, rutynę dnia, zachowanie strażników i współwięźniów. Wspomina też o ogromnym wsparciu jakiego doświadczył od wielu osób, które od początku wierzyły w jego niewinność. Niemal w każdym tygodniu dostawał setki listów. Dzieli się też swoimi spostrzeżeniami na temat kondycji moralnej i duchowej współczesnego społeczeństwa. Komentuje wydarzenia polityczne, społeczne i sportowe, o których dowiaduje się z telewizji i gazet. Oczywiście wiele miejsce zajmują też rozmowy z prawnikami i refleksja na temat własnej sytuacji. Każdy dzień kończy się wpisem z modlitwą. Wielkie świadectwo wiary i zaufania Bogu.

Opowieść wstrząsająca. Autentyczna. Kolejny dokument który poszerza wiedze o obozach stalinowskich, prześladowaniach, niewolniczej pracy . W tej tematyce jest też książka -autora J.Margulis "Podróż do krainy Zeków". Każdego kto interesuje się tą tematyka zachęcam zarówno do lektury pamiętnika Księdza Ciszka jak i wspomnień J Margulisa. -ale jest to lektura "trudna".

Przejmująca książka o krzywdach wyrządzonych przez księdza - niestety wciąż i wciąż dowiadujemy się o nowych sprawach. Napisana bardzo odważnie, choć mimo upływu lat nadal można wyczuć strach, stres, doznane upokorzenie. Pokrzywdzona -teraz już dorosła kobieta nie odeszła jednak z kościoła, nie wyzbyła się wiary. Przeczytałam książkę do końca próbując zrozumieć, ale przyznam, że ja nie potrafiłabym tak tkwić we wspólnocie, która nie przyjdzie z pomocą, wśród księży na których patrzy się z podejrzliwością.

„Smakując życie” to książka, która wciąga od pierwszych stron nie tylko treścią, ale też swoją niesamowitą autentycznością. Ojciec Augustino pokazuje, że codzienność – nawet ta pozornie zwyczajna – może być pełna barw, smaków i sensu, jeśli tylko zatrzymamy się na chwilę i nauczymy świadomie przeżywać każdy moment. Jednocześnie z każdej strony tej książki płynie mądra refleksja: wszystko w życiu ma jakiś sens. Autor subtelnie podkreśla, że nawet jeśli dziś nie rozumiemy, po co spotykają nas pewne wydarzenia, za kilka, a czasem nawet kilkanaście lat, nagle dostrzegamy ich głębszy sens i znaczenie. To przesłanie dodaje otuchy, pozwala spojrzeć na własne doświadczenia z większą wyrozumiałością i zaufaniem do życia. Styl Ojca Lewandowskiego jest lekki, ciepły i refleksyjny. Czytelnik czuje, jakby rozmawiał z bliskim przyjacielem, który szczerze dzieli się swoim doświadczeniem i przemyśleniami o pasjach, relacjach i codzienności przeżywanej naprawdę. Nie brakuje tu humoru ani chwil do zadumy – to lektura, która potrafi dodać otuchy i zachęcić do zwolnienia tempa. Dla mnie osobiście to więcej niż książka – to przypomnienie, że smak życia tkwi w małych rzeczach i we wszystkim, co nas spotyka a także przypomnienie spotkania z tym niesamowitym człowiekiem. Polecam każdemu, kto szuka inspiracji, spokoju i motywacji na co dzień.

Piękna książka o św. Augustynie. Powieść o czasach w których żył i o jego życiu. Trochę skrótowa szczególnie jeśli chodzi o czas po jego nawróceniu - jest jednak olbrzymią zachętą to sięgnięcia po jego dzieła, a także przybliża te czasy i tą postać. Polecam.

Ta książka jest bolesnym świadectwem życia księdza Dolindo Ruotolo, który nawet dzieciństwo ma nacechowane cierpieniem. Lata nauki w seminarium kapłańskim uderzają w niego kolejnymi cierpieniami. Potem spotykają go kolejne bolesne doświadczenia. "Nazwano mnie Dolindo, co oznacza ból" wpędza mnie w stan bardzo poważnego przygnębienia. Wolę zagłębiać się w treści innych lektur.

Napisana bardzo skrótowo, lakonicznie. Pokazuje kilka anegdotycznych przygód Wernera, np. pobyt w więzieniu i katastrofy morskie. Werner jest człowiekiem wybitnym, inżynierem, naukowcem, wojskowym, przedsiębiorcą. Dzięki swej pracy, już za życia osiąga sławę, prestiż i bogactwo. Jego osobowość i relacje rodzinne nie są tu pokazane, a szkoda bo to zazwyczaj dość ciekawy aspekt życia geniuszy. Siemens miał trudny start ale był wytrwałym i odpowiedzialnym człowiekiem, a ta biografia może być inspirująca.

Z jednej strony ta książka i historie w niej zawarte są umacniające i kruszące wewnętrzną zatwardziałość, pobudzają gorliwość i dają nadzieję, a z drugiej strony z punktu widzenia duchowego można dostrzec też naduzycia - np: pytania do ojcia Pio czy ma się wyjsc za maz za XYZ, nie, to moze za KJX, nie. To może YYY. Tak, czy magiczne postrzeganie. Generalnie ksiązkę polecam "ku pokrzepieniu serc"

Postać księdza Popiełuszki pojawiła się z moim życiu w momencie, kiedy byłam na dnie. Psychicznym, finansowym. Chyba każdym możliwym. To była taka jedna chwila, gdy przeglądałam internet i nagle postanowiłam poczytać coś więcej o tym duchownym. Nie spodziewałam się, że będzie to przełom na tyle duży, że ja - jako osoba antyklerykalna i niesympatyzująca z instytucją kościoła (nie z samą wiarą) - poczułam, iż zyskałam swego rodzaju anioła stróża moich myśli. Kogoś, kto mogłabym nazwać towarzyszem podróży.  Śmiało mogę powiedzieć, że nie był to jedyny przypadek, w którym przekonałam się, że ksiądz Popiełuszko chce być obecny w moim życiu. Wracając z tegorocznych wakacji nad morzem - zupełnym (nie)przypadkiem - zabłądziliśmy w miejscowości Górsk, dokładnie tam, gdzie 19 października 1984 roku został on porwany przez esbeków. W miejscu tym stoi teraz pomnik upadłego krzyża, przez który przewieszona jest czerwona szarfa. Wokół spokojnie rosną niebotyczne sosny i młode dęby, świadkowie tych wydarzeń. Mimo ruchliwej ulicy tuż obok, w samym tym miejscu panuje przejmująca cisza. Po kilku chwilach przebywania tam, mimo tego, iż stała się tutaj ogromna tragedia, poczułam spokój. Jakąś ulgę. Aż zaczęłam płakać, a były to błogie łzy. Miałam wrażenie, że nie jestem tam sama i to mnie ukoiło. Zupełnie nie rozumiałam swojej reakcji, ale nie potrafiłam przestać płakać. To było niezwykłe doświadczenie. Od tych lipcowych dni ksiądz Popiełuszko nie opuszcza moich myśli.W portfelu noszę obrazek z modlitwą do niego i wspominam go, czy dzieje się coś złego w moim życiu. Książka, o której chcę dziś napisać, pozwoliła mi bliżej poznać legendę walczącą miłością, dobrem i prawdą. Jej autorem jest francuski ksiądz, Bernard Brien, który może pochwalić się bardzo nietypową drogą do swojego kapłaństwa, i za pośrednictwem którego Jerzy Popiełuszko dokonał cudu uzdrawiając mężczyznę chorego na białaczkę, będącego już w stanie agonii. Ksiądz Popiełuszko jawi się w tych wspomnieniach jako bardzo wrażliwy i skromny mężczyzna, z ogromną charyzmą wiary, umiłowaniem Boga i prawdy. A prawdę kochał i bronił jej ponad wszystko. Za nią zresztą cierpiał niewyobrażalne rzeczy i oddał życie. O tym wszystkim możecie przeczytać właśnie tutaj. Zabrzmi to dziwnie i może niepoważnie, ale - zyskałam przyjaciela. Takiego niewidzialnego, ale któremu jestem w stanie wszystko powiedzieć. Wiem, że będę wysłuchana i że wskaże mi właściwą drogę. Aktualnie zmagam się z bardzo nieprzyjemną sytuacją w pracy. Walczę z plotkami o prawdę. I choć jest ciężko, wiem, że prawda zwycięży. I że warto "zło dobrem zwyciężać".  Zuzanna Bębnowicz czytelniaprzykwiatowej13.blogspot.com

Do lektury dzisiejszej książki podchodziłam kilka razy; nie dlatego że nie było na to czasu czy dobrej okazji, ale dlatego że od początku czułam, że będzie to spotkanie z wielkim tematem i bohaterem niejednoznacznym, tajemniczym, pociągającym. Może dlatego sięgam po nią dopiero po premierze, chociaż paradoksalnie zakupiłam ją od razu w 2024 roku, gdy pojawiła się na rynku wydawniczym. Pewne lektury muszą poleżeć obok, „dojrzeć”. Tak było właśnie z tą książką. Gdy jednak już za nią chwyciłam, przeczytałam już dwa razy (bo wiem, że będę do niej na pewno wracać). Lekturę poprzedziło u mnie jeszcze ponowne sięgnięcie do doskonałej książki „Trzydzieści srebrników” Sándora Márai, i chociaż to mój ulubiony pisarz zagraniczny, to książka pana Tomasza Terlikowskiego wygrywa z powyższą. I pomimo bardzo różnych oraz przeciwstawnych opinii, jest ona dla mnie wielkim objawieniem, literackim majstersztykiem, kunsztem myślowym i słownym. Lektura o Judaszu, jednym z apostołów Jezusa, powala i zatrzymuje w biegu. Opowieść o TYM Judaszu. Znanym jako zdrajca, łotr, złodziej i sprzedawczyk. Odsądzony od czci i wiary. Ukazywany zawsze jednowymiarowo. Niezrozumiany. Bohater, zdrajca czy bezwolna marionetka boskich planów? Tomasz Terlikowski stanął blisko tej postaci i przedstawił fascynującą, pogmatwaną historię z innej strony, niż znamy z przekazów wyłącznie religijnych oraz powielanych przez lata mitów i pomówień. Autorowi udała się rzecz niebywała – z bohatera uznawanego przez literaturę, sztukę oraz wszelkie przekazy za jednoznacznie negatywnego, „stworzył” pociągającą, mającą swoje powody i względy osobę, mężczyznę który być może po tej lekturze, ujawni się niektórym jako ten…najwierniejszy Jezusowi. I chociaż to teza zapewne kontrowersyjna, nie zdradzam więcej. Po tę książkę trzeba po prostu sięgnąć, by wyrobić sobie własne zdanie. Sięgnąć bez całej tej narosłej otoczki wobec Judasza i jego historii. Przed nami wciągająca, mocna i doskonale napisana „biografia” Judasza. Tomasz Terlikowski nawiązuje do licznych tradycji, filozoficznych wynurzeń i słów znanych teologów, pisarzy, artystów na temat miejsca Judasza w historii nie tylko chrześcijaństwa, zadając przy tym ciągle pytania, klucząc, by za chwilę odzyskać wątek, poszukując, by odkryć własne intuicje i myśli. Łączy wątki i przemyślenia – nie mamy tutaj religijnego, sztywnego obrazu Judasza i nie tego możemy spodziewać się po lekturze. Poruszające są pytania o Judasza u Amosa Oza oraz Siergieja Bułhakowa, odnoszące się do sytuacji wojen Rosji z Ukrainą oraz Izraela z Hamasem. Nikt do tej pory tak intensywnie nie postawił figury Judasza między zwaśnionymi narodami – jako „odbicia” w tych wydarzeniach kogoś, kto odpowiada za ból, cierpienie i niemożność porozumienia się ludzi ze sobą. Prawosławny myśliciel, co przytacza Tomasz Terlikowski, po mistrzowsku wylicza i szacuje, czy ewangeliczna wartość „trzydziestu srebrników” za zdradę Jezusa byłaby naprawdę opłacalna dla samego Apostoła. Iście matematyczna wyliczanka staje się tutaj zamiennikiem czystej filozofii i logicznego rozumowania oraz ujawnieniem, że pieniądz miał chyba jedynie wartość symboliczną i był raczej potwierdzeniem zawarcia pewnej umowy między zdrajcą a tymi, którzy pojmali Chrystusa. Gratka! Są w lekturze również ważne odniesienia do żony Judasza (czy ktoś wcześniej o niej pomyślał…?) oraz na temat wzięcia na siebie przez Iskariotę winy za pozostałych Apostołów, o których w samym kontekście sprawy Judasza pisze się tak niewiele. Czemu ci sami Apostołowie nie stanęli za nim w chwili decyzji, by powstrzymać zdradę Jezusa, którą ten ostatni sam przewidział i przekazał im wszystkim podczas Ostatniej Wieczerzy? Nie powstrzymali Judasza przed w sumie okrutnym, zakończonym samobójstwem losem, chociaż stanowili mocną grupę. Czy Judasz był z góry skazany na stanięcie przeciwko Wszechmocnemu? Czy zadecydował jego charakter, podejście do życia i zaufanie oraz zapatrzenie w swego Mistrza? Nurtujące nas pytania piętrzą się z każdą kolejną stroną książki, bo Terlikowski zadaje je wciąż na nowo, dokładając kolejne… „Apostołowie wiedzą przecież, jak skończy się ta historia. Ich przyjaciel, człowiek, z którym wędrowali przez lata, może trochę inny, bo pochodzący z Judei, a nie z Galilei, ale jednak swój, nie tylko zdradzi, ale i ostatecznie popełni z rozpaczy samobójstwo. Samotny, porzucony przez przyjaciół, przekonany o odrzuceniu. Nikt mu nie towarzyszy. Czy żaden z apostołów nie zadawał sobie pytania, co by było, gdyby któryś z nich wybiegł za nim w noc? Czy nie myśleli o tym, że ich przyjaciel mógłby żyć? Czy Piotr, który sam zaparł się trzykrotnie, nie zadawał sobie pytania, czy mógłby zatrzymać towarzysza?” Czy to wszystko więc było już z góry pewne, przesądzone, zaplanowane do wypełnienia…? Niektórzy zarzucają Autorowi po tym wydaniu niejako wybielanie protagonisty; ja nie odniosłam takiego wrażenia. Wyczułam za to ogromne zainteresowanie, współodczuwanie (nie współczucie) i próbę wyplenienia z rąk i dusznych umysłów tylko i wyłącznie złych opinii na temat Judasza Iskarioty – a pisarz towarzyszący i obiektywny to dzisiaj największa wartość dla świata. Spotkałam się również z drugą opinią wśród osób, które książkę czytały i oceniały: mianowicie że odebrać dobrze mogą ją tylko osoby niewierzące, bo wierzące będą po niej skołowane, zagubione, a może nawet obrażone czy oburzone. Otóż z ręką na sercu mogę polecić tę lekturę obu stronom – moim zdaniem Autor nie postawił bohatera ani po stronie dobrej, ani złej. Nie napisał książki religijnej ani parareligjnej. Ustawił swojego Judasza pośrodku wielu nauk i myśli: od socjologii po psychologię, ekonomię, filozofię i doskonałe teksty literackie, łącznie z apokryfami. Swoją książką obudził namysł w otwartych głowach. Zastanawiają w historii Judasza słowa (omówione przez o. Wacława Hryniewicza OMI, za Bułgakowem, które moim zdaniem powinny być pewnym zapalnikiem w myśleniu o książce Terlikowskiego: „Judasz mógł stać się ofiarą fałszywej ideologii mesjańskiej. W tym przypadku, wydając Jezusa w ręce wrogów, chciał nakłonić Go do wkroczenia na drogę mocy i cudu”. […] Pokusa przyspieszenia działania Mesjasza nie była właściwa tylko jemu. Powraca ona w historii judaizmu, w historii narodu żydowskiego. Sabbatyjczycy czy frankiści uznali, że rozpoczęcie Królestwa Bożego musi poprzedzić (a może przyspieszyć) przyjście Mesjasza, który zacznie czynić zło, łamać Prawo i normy moralny […] Fundamentem nowego świata, nowego człowieczeństwa ma się stać rzeź świata starego. Nowy świat i jego wspaniałość ma uświęcać środki, które z moralnością niewiele mają wspólnego. I jeśli z tej perspektywy spojrzeć na Judasza, to w swojej szczerej, zaangażowanej wierze był on właśnie protoplastą rewolucjonistów. Kimś, kto głęboko wierzył, że jego zdrada przyspieszy społeczną i ekonomiczną przemianę, sprawi, że świat zmieni się na lepsze. Cel miał uświęcać środki, wielkość zamierzeń sprawić, że immanentne zło czynu przestało mieć znaczenie”. Te słowa powodują dreszcze, porażają, niepokoją i mogą odnosić się do wielu znanych nam współcześnie, wymienionych już powyżej spraw. Są rzecz jasna tylko czyjąś perspektywą, może nawet umyślnym wywróceniem tematu, ale na pewno stawiają nowe pytania i zasiewają wątpliwości, a te w przypadku wierzących i niewierzących są zawsze ważne oraz na pewnych etapach potrzebne. Warto jeszcze na dłużej spojrzeć na zamieszczone w książce grafiki. Są one dużym atutem. To wybrane dzieła malarzy, ukazujące Judasza w najważniejszych momentach jego życia. Mocno współgrają z tekstem i „podbijają” wyobrażenia o tym człowieku oraz jego losach. Chociaż jeszcze zostało parę miesięcy do końca roku, uznaję dzisiejszą książkę za moją lekturę roku. Mimo trudnego i niejednoznacznego tematu, uważam ją za nowatorskie w podejściu do tematu arcydzieło literackie. „Innego Boga niż Niewinny, Bezsilny, bo Ukrzyżowany, Solidarny, nie znamy. Innego nie ma. Na tej drodze spotkanie z Judaszem samo w sobie jest być może kluczowym wydarzeniem. Takiego Boga można spotkać dopiero, gdy kaznodzieja, apostoł, faryzeusz zderza się z samym sobą, ze swoją bezsilnością. To zderzenie otwiera oczy na zupełnie inne postrzeganie człowieka, także inne postrzeganie Judasza”. ZAPRASZAM NA MOJĄ STRONĘ: https://www.facebook.com/TatraLang/

Wanda Półtawska to wielka postać. Nie zdziwi mnie jeśli doczeka się beatyfikacji (w końcu odwiodła od dokonania aborcji ok setki kobiet). Co ciekawe później ponownie spotkała każdą z tych kobiet - ŻADNA z nich nie żałowała, że zdecydowała się urodzić dziecko. Wykłady prof. Półtawskiej na YT można oglądać godzinami. Jej mowa to "tak, tak" "nie, nie". Nie każdy katolik ma tę odwagę. Wspaniała biografia.

Mam mieszane uczucia co do tej książki. Z jednej strony odniosłem wrażenie, że autor nawet nie starał się być obiektywny. O Ignacym pisał w zasadzie w samych superlatywach. Na kartach książki próbował udowadniać, że wszystkie zarzuty pod kątem świętego (chociażby o bycie despotą) są bezpodstawne. Między innymi przez takie rozważania biografia sporo traci. Wiele fragmentów książki było nudnych i rozciągniętych. Jednak z drugiej strony niektóre rozdziały strasznie mnie wciągały i po prostu je pochłaniałem. Historia Ignacego zadziałała na mnie inspirująco, a nawet trochę onieśmielająco. Mimo, że wyidealizowany obraz Ignacego nie przekonał mnie, to jednak zmotywował do sięgnięcia po kolejne książki związane z duchowością ignacjańską. Dzięki temu uważam, że książka była naprawdę dobra.

Petarda! Czegoś tak dobrego i wciągającego dawno nie czytałem. Zachowana ciągłość duchowej historii profesora niezwykle ciekawa i poparta argumentami. Można jeszcze mocniej wniknąć w umysł Tolkiena jak i jego zdrowo rozsądkowe podejście do życia i prawa naturalnego. Polecam z całym przekonaniem.

Nie ma większej miłości od tej, gdy ktoś życie swoje oddaje za przyjaciół swoich (J 15,13). Historia życia Wiktorii Ulmy, pokazująca drogę wiejskiej dziewczynki, dziewczyny, kobiety od kołyski na ołtarze. Nie tylko informacje o rozstrzelaniu przez niemców (celowo), za udzielenie schronienia Żydowskim uciekinierom, ale również jak kształtowała się ta postawa, pozwalającą podjąć tak trudną decyzję. Książka pisana z podkreśleniem wpływu wiary na działania i błogosławionych i bohaterów. Mają miejsce i w kościołach i w muzeach. Pozycja daje dużo do myślenia. Kto ratuje jedno życie ratuje cały świat. Oby nigdy nie trzeba było tego sprawdzać (chociaż rzeczywistość na świecie bombarduje nas zupełnie odwrotnymi informacjami). Polecam