Dziennik 1944-1949. Niewielkie pomieszanie klepek

Myślę, że po jedenastu latach od daty wydania biografia o. Joachima Badeni OP broni się łatwym do odbioru przekazem. Biografia zakonnika-arystokraty odzwierciedla pasjonujące życie o. Joachima i wciąga czytelnika od pierwszych zdań. Judyta Syrek prowadzi nas przez unikatowe losy dominikanina od dziecięcych lat spędzonych w pałacu w Busku na Podolu, przez młodość w żywieckim Pałacu Habsburgów i studenckie lata w Krakowie, emigracyjne wojenne losy, studia teologiczne w Wielkiej Brytanii i Polsce oraz powojenną posługę w dominikańskich ośrodkach Poznania, Wrocławia, Krakowa i Hermanic. Pisze ciekawie, wciągająco, czasami ujawnia ciekawe szczegóły (przyznam, że nie wiedziałem, że Kazimierz Badeni przeszedł kurs dla "cichociemnych" w okresie II wojny światowej). Uznanie budzi również fakt, że nie rysuje sylwetki opisywanego bohatera tylko w pastelowych barwach. Pisze o niełatwym charakterze o. Joachima, o jego szorstkości i trudnych relacjach z niektórymi z współbraci. A jednocześnie autorka tak pięknie i delikatnie pisze o subtelnych objawach mistycyzmu dostrzegalnych w słowach i zachowaniach o. Badeni OP. To ważne, bo czytelnik nie dostaje w opisie bohatera książki "pobożnego" destylatu z postaci dominikanina, tylko portret człowieka z krwi i kości, posiadającego nie tylko ufną wiarę, charyzmę i talenty, ale również pewne ograniczenia, które zakonnik starał się w swym życiu pokonywać. Jedynym minusem pracy jest dość ograniczona baza źródłowa, na jakiej oparła swą biografię Judyta Syrek, ale myślę, że jest to rewers popularnej formy, jaką przydała swojej pracy autorka. Myślę, że o. Badeni OP nie da o sobie zapomnieć i będzie jeszcze w przyszłości bohaterem biografii grubszej i opartej na większej ilości źródeł ( bo za taką praca o. Pawlikowskiego OP nie może uchodzić). A na razie, biografia autorstwa Judyty Syrek może stanowić dobre wprowadzenie w poznawanie przez czytelnika niebanalnego życia dominikańskiego kapłana.

Dobra książka. O Knabit ma dar. Potrafi mówić o wierzę zwykłym, nieegzaltowanym językiem. Jednocześnie przez jego wypowiedzi oraz działalność przebija się widoczna formacją monastyczna. Książka napisana w lekkiej formie, usiana anegdotkami, aby zachęcić i zaprosić do sięgnięcia po coś właśnie z tradycji monastycznej. Lubię również opisy o. Knabita na temat Jana Pawła II.

Fascynujący spacer przez rozmaite teksty (często wybrane fragmenty książek) ks. Halika! Chwilami czułam niedosyt, spowodowany zasygnalizowaniem jakiejś kwestii i brakiem rozwinięcia. Ale to może zachęcać do sięgnięcia po pełen tekst źródłowy. Pozycja wciąż, a może nawet jeszcze bardziej niż te dziesięć lat temu, aktualna. Wizja Kościoła służącego, niezależnego od władzy państwowej, otwartego i nie lękającego się tych którzy wątpią/myślą inaczej - jest mi bardzo bliska. "Historię piszą zwycięzcy, ale Bóg słyszy ofiary. Nie pozwoli, aby ich życie zatraciło się w mrokach nicości i absurdu". PS. Ja też cieszę się, że nie jestem Bogiem! :)

"Pendereccy – saga rodzinna" to biografia jednego z najwybitniejszych kompozytorów świata, napisana na podstawie rozmowy przede wszystkim z głównym bohaterem i w ostatniej części Jego małżonką Elżbietą Penderecką. Bardzo ładnie wydana, wiele ciekawych zdjęć i jak dla mnie dużo informacji z życia artysty, o których zupełnie nie wiedziałam. Wspomnienia zostały podzielone na etapy życia artysty i jego rodziny, drogę do kariery, pasje i to co w życiu kompozytora bardzo istotne - „jak powstawały jego dzieła”. Krzysztof Penderecki opowiada o swoich przodkach, ich roli w historii Polski, o dzieciństwie w Dębicy. Dość dużo wspomnień dotyczy dziadka, który zaszczepił w nim miłość do muzyki i do drzew. Wspomina studia, życie w trudnym okresie Polski, spotkań z wybitnymi ludźmi, którzy przyczynili się do Jego wyborów i mieli mniejszy lub większy wpływ na jego poglądy zarówno na życie jaki i na rozwój muzyczny. O buncie, który pchnął go w stronę awangardy. Z największą swadą i otwartością mistrz opowiada o muzyce, Lusławicach i miłości do drzew. W każdej biografii szukam przyczyn ( kto, jak, w jaki sposób…..) sukcesu . Talent, motywacja, okoliczności, pracowitość. W przypadku Krzysztofa Pendereckiego wszystkie aspekty miały ogromny wpływ, ale moim zdaniem pracowitość artysty jest wiodąca oraz wsparcie małżonki Elżbiety Pendereckiej. Każdemu miłośnikowi książek biograficznych polecam.

Wkręciłam się w podcast (pod wiele znaczącym tytułem "Jak się starzeć bez godności"), którego współautorką jest Ewa Winnicka (wspólnie z Małgorzatą Grzebałkowską) i dowiedziawszy się, że obie panie działają na niwie literatury, postanowiłam sprawdzić ich książki. Okazało się, że już jakiś czas temu czytałam reportaż Ewy Winnickiej "Był sobie chłopczyk" - historię 2-letniego chłopca, którego ciało zostało znalezione w błotnistym stawie w Cieszynie, a którego nikt nie szukał, nie zgłosił zaginięcia. Tamta książka zrobiła na mnie ogromne wrażenie. Teraz postanowiłam sięgnąć po inną pozycję Ewy Winnickiej. Przejrzałam katalog on-line mojej biblioteki publicznej i spośród 10 pozycji przyciągnęło mnie nazwisko Stuhr. Ponieważ lubię obydwu panów Stuhr, to byłam pewna satysfakcjonującej lektury. I tak, rozmowy z Jerzym oraz Maciejem (dwie oddzielne rozmowy, nie wspólna) bardzo ciekawe, jak to rozmowy z interesującymi ludźmi, ale rozmowy te to mniej niż połowa książki. Kolejna część to scenariusz filmu "Obywatel". Hm, może to i ciekawy pomysł, tyle że - gdy zorientowałam się, że rozmowy w książce kręcić się będą wokół tego filmu - czym prędzej obejrzałam film, by wiedzieć o czym mowa. W tej sytuacji dołączony scenariusz stał się dla mnie wypełniaczem książki i mało atrakcyjnym dodatkiem.

Najbardziej szokujący i skrajnie dramatyczny jest etap Holocaustu, co pewnie nie zaskakuje. Jednak losy małego dziecka, które niedawno zaczęło chodzić i mówić, a zaliczyło kilka najgorszych obozów hitlerowskich, na końcu zostało całkiem samo w Oświęcimiu, żeby przypadkiem odnaleźć się po wojnie, tylko dlatego, że matka wypatrzyła je w filmie armii radzieckiej o wyzwoleniu obozu, wprawiają w osłupienie, na długo. Takich szczęśliwych zrządzeń losu jest w tej biografii tak wiele, że aż ciężko uwierzyć. A jednak. Jest jakieś tragiczne i magiczne zrządzenie losu w biografiach Polańskiego i Horowitza. Przeżyli straszliwy koszmar w dzieciństwie, niewyobrażalny dla współczesnych dzieci i nastolatków. I jakby żyli z przekonaniem, że po coś zostali ocaleni, że mają misję, coś ważnego do zrobienia. I na pewno to zrobili. WIĘCEJ -> https://natemat.pl/blogi/marcinponikowski/179529,zycie-niebywale-wspomnienia-fotokompozytora-ryszard-horowitz-2014

J. Illg zrobił dobrą robotę we wstępie, wyjaśniając czym miała być, a czym ta rozmowa stała się po śmierci Profesora. Ja widzę w niej potrzebę złożenia hołdu pięknemu życiu humanisty z krwi i kości, a ponadto przyczynek do pracy nad biografią z prawdziwego zdarzenia. Wielkim plusem tego wydawnictwa są piękne zdjęcia z tym okładkowym włącznie.

Ewa Demarczyk oczami współpracowników, znajomych, bliskich. Wiarygodna, rzetelna opowieść o wzlocie, rozkwicie i upadku osobowości, która stała się ikoną poezji śpiewanej, jednym z najlepszych, najbardziej charakterystycznych głosów w historii polskiej piosenki, rozpoznawalnej nie tylko za pośrednictwem głosu, ale i scenicznego wizerunku, do którego nawiązywało określenie Lucjana Kydryńskiego – Czarny anioł. Poza tym bohaterka, jak w wielu innych przypadkach, jawi się jako bezkompromisowa, apodyktyczna osoba, daleka od jakichkolwiek kompromisów. Książka napisana za życia Ewy Demarczyk, mimo wszystko pozbawiona jej perspektywy oglądu świata. Z drugiej strony nie ma tu opinii autorek, subiektywnych ocen przedstawionych wydarzeń. Przytoczone są wypowiedzi różnych osób, pozostawiając wyrobienie sobie opinii czytelnikowi. I to jest plus tej książki. Minusem jest to, że przypomina mi film „Wszystko na sprzedaż”, opowiadający o człowieku, który niespodziewanie odszedł i trzeba się zastanowić, kim był, co zostawił po sobie? Nie pojawia się w filmie, choć cały czas jest o nim mowa. I tutaj jest podobnie. Za mało Demarczyk w biografii o Demarczyk, a za dużo ludzi o niej mówiących.

Tischner jako postać od zawsze mnie porusza. Jest dla mnie ważnym filozofem, którego myśli mają wpływ na mój sposób myślenia. Ks. Józef Tischner w tej biografii jest tak żywy, że niemal słychać jego głos. Bonowicz stworzył książkę, którą czyta się z ogromną przyjemnością – jest tu miejsce na anegdotę, na głęboką filozofię i na historię Polski. To jedna z tych biografii, które sprawiają, że postać bohatera staje się nam bliska. Bardzo polecam!

Czytając tą książkę ma się przed oczami Boże Narodzenie (bo główną część książki stanowi właśnie opowieść o Bożym Narodzeniu w Watykanie) z lat dziecięcych. Z kart książki wyziera atmosfera oczekiwania, zapach choinki i domowych ciast. Jednocześnie nie ginie z oczu prawdziwa, chrześcijańska natura tych Świąt. Piękne jest to z jakim wzruszeniem dawni współpracownicy (bo nie tylko arcybiskup Mokrzycki się tu wypowiada) Jana Pawła II wracają do tamtych rodzinnych, ciepłych chwil. Drugą część książki stanowi opowieść o Wielkanocy, która nie zrobiła na mnie aż takiego wrażenia, mimo to , polecam książkę. Jeśli jednak ktoś czytał "Najbardziej lubił wtorki", może zrobić sobie przerwę pomiędzy lekturami, bo jednak sporo rzeczy się tu powtarza.

Znacie twórczość Haliny Poświatowskiej? Książka, w której znajdziecie wszystko. Książka nie tylko dla wielbicieli Haśki, dla wszystkich ciekawych życiorysu nietuzinkowego, intrygującego, naznaczonego chorobą, wyczuciem słowa, obracania w nie uczuć, poglądów, spostrzeżeń. Życie poetki nakreślone z niezwykłą precyzją, oparte na materiałach źródłowych : listach jej i bliskich, pamiętnikach, rozmowach z bliskimi, innych książkach, filmach, artykułach, archiwach. Fragmenty utworów, kartek, zdjęcia. Kocham wiersze tej poetki od niepamiętnych lat, ale ta biografia uświadomiła mi, że naprawdę niewiele o niej wiem. Czytając ją, czułam się, jakbym się przeniosła w czasie i z niewielkiej odległości obserwowała jej życie. Co wspaniałe, mimo ogromu faktów, odtworzonej historii życia rok po roku i mnóstwa przypisów, czyta się tę biografię jak beletrystykę. Lekki, ale skonkretyzowany język, ożywieni, niepozbawieni wad bohaterowie, los od początku naznaczony cierpieniem, tymczasowością, niepewnością - czyż to nie cechy dobrej psychologicznej powieści? Do tego realia egzystencji w komunie, obroty sfer artystycznych, odważna, wyprzedzająca swoją epokę kobieta, jej głód wiedzy, praca nad badaniami filozoficznymi czy tłumaczenia poezji zagranicznej. Z tej opowieści wyłania się w pełnej krasie i niekrasie obraz poetki. Genialnej, romantycznej, walecznej, ale też egoistycznej, chimerycznej, trudnej. Autorka obiektywnie namalowała ten obraz, bez lukrowania i egzaltacji, ale również bez oceniania i potępiania. Podziwiam ogrom pracy i niezwykłą rzetelność w przygotowaniu tej książki, trzymanie się faktów, a jednocześnie przekazanie rozległej gamy emocji poetki, pominięcie własnych dygresji czy analiz oraz piękną, płynną narrację. "Chciałam napisać tę biografię jak powieść, ale udokumentować jak reportaż historyczny." I to się Pani udało! Bałam się kończyć tę książkę... bałam się przeczytać to, co przecież wiem... Bardzo, bardzo warto.

Rozmowa z Panem Sułkiem Kowalewskim prowadzona przez młodego dziennikarza, który urodził się, gdy aktor grał już na scenie od 15 lat. Wyłania się z niej człowiek wielki i subtelny, poważny i żartobliwy, doświadczony i poszukujący czyli taki jaki powinien być aktor: do tańca (bardzo chętnie) i do różańca (nie wyłapałam). Zmarł niestety 7 lat po wywiadzie pozostawiając swoje trzy miłości: żonę, córkę i teatr.

Z tej książki dowiesz się czym jest pomoc humanitarna a czym nie jest. Jaki powinien być wolontariusz/pracownik organizacji humanitarnych. Jak są finansowane i co robią. Jak niektórzy chcieliby wykorzystywać takie organizacje do własnych celów. Z tej książki dowiesz się też o ludziach/społecznościach, którym pomagała Polska Akcja Humanitarna. Na każdy temat są poświęcone dwa rozdziały: pierwszy to opowieść o ludziach, ich problemach i potrzebach, drugi to wywiad z panią Ochojską. Muszę przyznać, że w rozdziale o konflikcie izraelsko - palestyńskim, aż mi się nóż w kieszeni otwierał, a zęby nieustannie zgrzytały. Całe szczęście, że druga część tematu nieco ułagodziła nastrój i dała maleńką nadzieję... Książka na 6+

Dla mnie przegenialna xiążka. Bardzo bym chciał aby Kalicki napisał drugi tom. Tę czytałem trzy lata, bo się uparłem, że będę czytał tylko w rocznice opisywanych zdarzeń. Ale mam swoje ulubione daty, do których wracam co rok - na przykład 23 marca, 9 lipca, 8 sierpnia, 1 września, 3 września.

Kupiłam tą książkę od bukinisty, przypadkowo, w przelocie, skuszona nazwiskiem. Nie spodziewałam się wiele, a dostałam całkiem interesujące spojrzenie nieznanego syna na znanego ojca. Jak żyje się w cieniu nazwiska znanej osoby? Jak to jest dowiadywać się wszystkiego o ojcu od innych, postronnych osób? Jak to jest składać obraz znanego ojca z tysiąca kawałków, jak z rozbitej szyby? Nie ma tu dużo o samym Leopoldzie Tyrmandzie, otrzymujemy za to ciekawą historię jego syna, doprawione garścią anegdot i rodzinnych fotografii. Najbardziej chyba zaskoczyła mnie lewicowość USA w czasach, gdy udał się tam Tyrmand ojciec i mur, z którym się zderzył. Przecież wtedy w Polsce żyło się mitem kapitalistycznej, prawicowej Ameryki! A tu takie zdumienie, takie nieprzystosowanie do zastanej rzeczywistości. Zaskakujące! Mamy tu żywo opowiedziane dorastanie Matthew na Brooklynie, trudne relacje z matką, babcią, siostrą – generalnie skomplikowane dorastanie w rodzinie emigrantów, pośród innych rodzin emigrantów i marzenia o życiu „po drugiej stronie mostu”, czyli na Manhattanie. Wreszcie przychodzi czas na wyrwanie się i zachłyśnięcie własną mocą, sprytem, poczuciem sprawczości i samowystarczalności. A wszystko to… o parę lat za późno. Autor ciekawie rzuca światło na pracę na Wall Street i na nadejście kryzysu ekonomicznego, bardzo żywo kreśli postacie grające tam pierwsze skrzypce. Podziwiam go za wiarę w siebie, ambicję i determinację w dążeniu do celu. Cenię za szczere, radosne chwalenie się osiągnięciami, co w Polsce może razić, ponieważ jako naród mamy zupełnie inną mentalność. Nie oczekiwałam wiele, a ciekawie spędziłam czas z tą książką. Przede wszystkim dowiedziałam się parę istotnych rzeczy, poznałam przydatne fakty. A to zawsze jest cenne.

Ten dziennik pilchowy pisany był w latach 2012-13, wtedy pisarza zaczęły dopadać poważne dolegliwości, w szczególności choroba Parkinsona, nieuleczalna, powoli rozwijająca się choroba układu nerwowego, która z czasem prowadzi do inwalidztwa. W tym tomie Pilch powoli oswaja się z tą straszną chorobą i swoją samotnością. Wprawdzie sporo pisze o tym jak dobrze się czuje siedząc sam w swoim lokum w Warszawie na Hożej, ale moim zdaniem robi dobrą minę do złej gry. Gwoli prawdy, znajdziemy też w książce wiele informacji o chorobie, o życiu z nią, brzmi wtedy Pilch optymistycznie, ale... wydaje się, że usiłuje swoje przerażenie i rozpacz przykryć słowami. W ogóle rzecz cała jest przegadana, autor wchodzi w niekończące dygresje, napawa się swoją frazą, podziwia ją, to z czasem staje się męczące. Czytałem w tym samym czasie drugi tom dzienników Sandora Maraia z lat 1949-1956, uderza różnica, tam jest powaga i odwaga, stanięcie twarzą w twarz ze swoim tragicznym losem, u Pilcha zaś mamy ucieczkę, zasłonę ze słów i niekończących się opowieści. Muszę jednak przyznać, że trafiają się w książce zdania dramatyczne: „Godzinne i niezakończone tryumfem zapinanie koszuli. Heroiczna próba zakręcenia butelki coca-coli. Gwint nie zaskakuje, niczym zdecentrowany element maszynerii o najwyższym stopniu komplikacji. Dławiące marzenie, by jeszcze kiedyś zjeść talerz zupy łyżką.” Oczywiście mamy też typowe pilchowe bon-moty: „Swoją drogą, ujmując rzecz frontalnie: miała po mnie zostać kronika dymania, zostanie kronika zdychania, niby szlachetniej, ale jednak wolałbym na odwrót.” Albo to prorocze zdanie: „Piłka nożna to jest gra, w której bierze udział 22 mężczyzn, a i tak zawsze przegrywają Polacy.” Zdarzają się też odwołania do klasyków: „Wszyscy mówią: Olimpiada! Olimpiada! A ja olimpiady na oczy nie widziałem.” (zagadka, do kogo się tu Pilch odwołuje?) Nie wiem, jak się czas obejdzie z dziełem Pilcha, za życia był niezwykle popularny, trzeba powiedzieć, że umiał uwodzić ludzi, roztaczał wokół siebie atmosferę wybitnego twórcy i króla życia. Jakoś nigdy nie ceniłem jego prozy i do niedawna myślałem, że próbę czasu wytrzymały jedynie dzienniki i felietony, teraz już nawet dzienników nie jestem pewien.

Bardzo dobra biografia - szczera, bez upiększeń i bez gloryfikacji. "Heretyka familoka" powinien przeczytać każdy, kto chce zrozumieć Janoscha. Jego twórczość jest niezwykle silnie związana z jego biografią - trudną, można powiedzieć tragiczną, ale nie pozbawiającą Janoscha poczucia humoru, bardzo specyficznego, surowego i dobitnego. Na zakończenie wspaniały wywiad autorki z bohaterem książki, bardzo szczery, trochę kontrowersyjny. Może razić jak czasami Janosch mówi o Ślązakach, choć sam nim jest, ale po zastanowieniu, dochodzę do wniosku, że nie mówi tego złośliwie, nie chce nikogo obrazić. Mówi tak jak widział, widzi, bo w takich śląskich okolicznościach i rodzinie przyszło mu żyć. Zazwyczaj chcemy to co "nasze" pokazać w jak najlepszym świetle, w samych superlatywach, skrupulatnie ukrywając, to co brzydkie, zawstydzające, a Janosch pisze, mówi tak jak widzi. Za to go podziwiam i czuję dumę, że też jestem Ślązaczką i mój krajan to niezwykły i wspaniały pisarz. Do Zabrza, rodzinnej miejscowości heretyka z familoka mam kilkanaście minut, bywałam w tym mieście nie raz. Teraz pora ruszyć śladami Janoscha.

Mnóstwo biografii, autobiografii i wszelakiego rodzaju odmian publikacji życiowo-wspomnieniowych ukazuje się ostatnio na rynku wydawniczym. Zatrzęsienie! Wręcz, powiedziałabym, istny zalew i potop. No, ale każdy pisać może tak, jak każdy je potem czytać. Pytanie, czy zawsze jest o czym? To dlatego do większości podchodzę nieufnie. Szanuję swój czas, bo tak wiele książek, a tak mało życia. Stąd rzadko zaglądam komuś do życiorysu, starannie selekcjonując nazwiska. Ostatnim był, o ile dobrze pamiętam, Władysław Bartoszewski. Mój autorytet, więc tego wyboru nie muszę uzasadniać. A dlaczego Róża Thun? Z bardzo prozaicznego powodu – jej niezwykłego, długiego, cudzoziemskiego i skomplikowanego nazwiska, które kiedyś, bardzo dawno temu, zobaczyłam na szklanym ekranie podczas udzielania wywiadu. A wyglądało ono tak – Róża Gräfin von Thun und Hohenstein. Potem się jeszcze dowiedziałam, że właściwie nie hrabina a księżna. Nie do zapamiętania od razu po pierwszym zobaczeniu czy usłyszeniu. Dlatego na okładce widnieje jego skrót, którego używa na co dzień. I to właśnie ten zapamiętany wywiad i ciekawość kryjącej się za nazwiskiem historii (bo zawsze taka jest) skłoniła mnie do sięgnięcia po te wspomnienia. Niczego się po nich rewelacyjnego nie spodziewałam i niczego nie oczekiwałam, poza wyjaśnieniem zagadki. A niezwykłość treści, zapowiadaną przez krótką informację na okładce tytułowej, potraktowałam jak slogan. W końcu jakoś trzeba czytelnika zachęcić przynajmniej do zajrzenia do środka. To, co ujrzałam wewnątrz, a właściwie poznałam i przeżyłam, przeszło moje oczekiwania! Zacznę od tego, że była napisana bardzo żywym, dynamicznym językiem, odzwierciedlającym charakter autorki. Tak silny, pełen wigoru i tempa, że przebijał przez martwą ścianę kartki z drukiem niczym przez bibułę, likwidując dystans autor-czytelnik. Zawartość połknęłam na dwa razy. Jednak nie tylko dlatego. Drugim plusem, jeszcze większym niż styl narracji, to sposób snucia opowieści. Historii niby o sobie, ale tak naprawdę o dziejach Polski i rodziny inteligenckiej na tle zawieruch wojennych, a potem przemian polityczno-ustrojowych. Mówiąc o sobie, stawiała się z boku, uwypuklając i nadając rangę ważności wirowi wydarzeń, których była czasami obserwatorką, często sprawczynią i inspiratorką, nierzadko aktywną uczestniczką, a najczęściej wszystkim naraz. Miałam wrażenie, że wokół niej stale się coś wydarza. Może dlatego, że żyła w czasach niezwykłych, co wcale nie oznaczało łatwych – PRL i trudne lata przemian po 1989 roku. I to właśnie one są głównym bohaterem wspomnień z czołowymi, wybitnymi, nietuzinkowymi postaciami ówczesnej kultury, polityki i duchowieństwa z jeszcze wówczas biskupem Karolem Wojtyłą na czele. Pojawiali się w życiu autorki wychowywanej w biednym materialnie, ale przebogatym w wartości moralne i duchowe, domu rodzinnym, którego korzenie sięgały z jednej strony austriackich rodów arystokratycznych, a z drugiej polskich Pawlikowskich, Woźniakowskich i Platerów. A mimo tego, a może właśnie dlatego, na wskroś Polka z bezcenną cechą otwartości na ludzi i świat w całej swojej różnorodności. Pasjonującym było odkrywanie budowania tożsamości na bazie bezcennych wartości moralnych pielęgnowanych i dziedziczonych w rodzinie w tyglu światopoglądów i z lewicy, i z prawicy. Przy niepokornym charakterze zbuntowanej nastolatki wobec socjalistycznej szkoły, która, jak sama podkreśliła, zmarnowała jej czas, musiała wyrosnąć na dziewczynę opozycji wobec ustroju, który jej tę niesprawiedliwość zgotował. A potem, po uwolnieniu się od sowieckiego okupanta, nie było innej, słuszniejszej drogi niż aktywne, z osobistym udziałem, budowanie nowej Polski. Dla mnie wzorcowy życiorys roli rodziny w wychowywaniu dzieci i przepustka do reprezentowania mnie w świecie. Ucieszyłam się bardzo, że to właśnie ona jest moją przedstawicielką w Europarlamencie. I oby jak najdłużej! Jednak największym zaskoczeniem były bezcenne dla mnie informacje na temat ludzi, których spotykała w swoim życiu. Przedstawicieli kultury i polityki z pierwszych stron mass mediów, którzy przewijali się przez dom rodzinny autorki, a potem jej własny. Zaprzyjaźniona z nimi w czasach dzieciństwa, a potem kontynuująca znajomość już jako osoba dorosła. Nierzadko bliżej lub dalej spokrewniona z wieloma z nich. Miałam wyjątkową okazję do ujrzenia osób znanych mi z publikacji oficjalnych, z ich twórczości lub działalności, od strony nieformalnej. Odkrywałam ich na nowo. Uzupełniałam skrupulatnie dotychczasową wiedzę na ich temat, której próżno szukałabym w encyklopediach lub opracowaniach popularnonaukowych. Do tego w sytuacjach czasami bardzo nietypowych, w okolicznościach wyjątkowych, a jednocześnie bardzo ludzkich. Zdarzało się, że i w humorystycznych. Uwielbiałam grać z autorką w zgadywankę – o kim mowa?- zanim padło nazwisko. A zazwyczaj zaczynało się tak – „Wuj Józio był świadkiem Katynia…” Nic mi nie mówiło „wuj Józio”, ale zaraz potem czytałam dalej – jego książka „Na nieludzkiej ziemi…” Szybko dodawałam nazwisko albo utwierdzałam się, że to TEN Józef Czapski i wszystko stawało się jasne. Również to, że ten bohater „zawsze powtarzał, że strasznie się bał”, dopełniało człowieczego obrazu w morzu nieludzkości. Od takiej właśnie strony poznawałam Jana-Nowaka Jeziorańskiego, Jacka Kuronia, Beatę Obertyńską, księdza Adama Bonieckiego, Władysława Bartoszewskiego i wielu, wielu innych. Było jeszcze coś, co czułam, czytając te wspomnienia. Nie tylko czar dawnych lat, rodzinnej atmosfery, niepewności jutra w czasach walki z komunistami, ale i, wbrew pozorom, powiew optymizmu. Czytając, chłonęłam go mimowolnie z rosnącym przekonaniem, że nie ma rzeczy niemożliwych i sytuacji bez wyjścia. Bez względu na to, czy żyje się w zniewolonym lub wolnym państwie, czy w Nepalu (bo i taki ciekawy epizod autorka miała za sobą) z własnym dzieckiem umierającym na rękach, bo nie było lekarza. Nieodparte przeświadczenie, że początek każdych zmian na skalę własnego życia, czy na skalę światową, zawsze tkwi w człowieku. I od tego punktu należy zawsze zaczynać jakiekolwiek zmiany. To silnie emanująca pozytywną energią opowieść o tym, jak być przyzwoitym człowiekiem, w pełni realizując się w roli żony, matki oraz Polki i żyć również dla innych i Ojczyzny, nie gubiąc przy tym własnych pragnień i nie rezygnując z marzeń. To trudna sztuka, którą autorka opanowała do perfekcji, dając jednoznaczne świadectwo swoim życiem, mówiąc – wszystko można, tylko trzeba bardzo chcieć, bo masz wprawdzie jedno życie, ale nieograniczoną ilość możliwości. Wybór zawsze należy do ciebie.

Super książka o korzeniach rodzinnych Jana Parandowskiego i Michała Szczepkowskiego. Joanna Szczepkowska - wnuczka odkryła wiele tajemnic. Dowiedziała się o pochodzeniu i skrywanych tajemnicach. Mozolna, dociekliwa praca w archiwach i rozmowy z żyjącymi świadkami historii. Świetnie napisana, interesująco, ciekawie. Na pewno sięgnę po następną. Polecam.

Bardzo lubię panią Annę Dymną za warsztat aktorski, dobroć i zdrowy rozsądek, które wyłaniają się z jej wizerunku (dla mnie to po prostu aktorka, której nie da się nie lubić). Aktorka towarzyszy mi na ekranach telewizorów praktycznie od dziecka, dlatego zakupienie tej pięknej biografii było zaledwie kwestią czasu. Duże wrażenie zrobiła na mnie estetyka wykonania tej właśnie książki. Treść jednak nie pozbawiła mnie zawodu. Pozostaje mi jedynie podpisać za głosem niektórych recenzentów. Do połowy nie mogłam nadziwić się wartości tej pozycji. Życie pani Ani bardzo mnie zaciekawiło dzięki bogatej narracji. Szczególne wrażenie zrobiły na mnie jej pierwsze kroki w aktorstwie, praca pod okiem mistrzów, a także relacja z Wiesiem Dymnym. Po dwusetnej stronie niestety powoli zaczęłam się męczyć z tą pozycją. Pojawiło się dużo wtrętów krytycznych do sztuk teatralnych, streszczenia poszczególnych dramatów, biografia zrobiła się też za bardzo przegadana. Pani Anna Dymna gdzieś zniknęła wraz ze swoim życiem.