Dzielnica

Po zagładzie nuklearnej mieszkańcy Paryż zeszli pod ziemię. W tunelach metra Lewego Brzegu przetrwały niewielkie społeczności, skazane na życie w ciemności, strachu i permanentnym konflikcie. Wyjście na powierzchnie oznacza śmierć, a Prawy Brzeg stał się synonimem przekleństwa. W takich realiach Pierre Bordage osadza powieść „Paryż: Lewy Brzeg”, jedną z najmocniejszych odsłon Uniwersum Metro 2033. Centralną postacią tej mrocznej układanki jest Madonna z Bac – charyzmatyczna, bezwzględna przywódczyni, która próbuje ocalić to, co pozostało z populacji dawnej stolicy Francji. Jej celem jest zjednoczenie wszystkich stacji i stworzenie Federacji, która miałaby zagwarantować wszystkim mieszkańcom przestrzeń życiową i sprawiedliwy podział dóbr. W paryskim metrze nie ma miejsca na sentymenty, Bordage bardzo konsekwentnie buduje wizję świata, w którym moralność ulega wypaczeniu, a przemoc staje się codziennym narzędziem przetrwania. „Lewy Brzeg” to pierwszy tom trylogii „Uniwersum Metro 2033. Paryż” i jednocześnie jedna z najbardziej oryginalnych odsłon całego cyklu. Autor świadomie zrywa z wieloma schematami znanymi z innych powieści osadzonych w tym świecie. Akcja rozgrywa się co najmniej pięć pokoleń po wojnie, a więc znacznie później niż w większości książek uniwersum. Dzięki temu mamy do czynienia nie z ludźmi pamiętającymi powierzchnię, lecz z bohaterami, dla których metro jest jedyną znaną rzeczywistością – pełnoprawnym światem, a nie tylko schronieniem. Na uwagę zasługuje także sposób konstruowania postaci. Bordage niemal całkowicie rezygnuje z opisu wyglądu bohaterów, w tym koloru skóry – co można interpretować jako ukłon w stronę współczesnej poprawności politycznej. Bohaterowie są bardzo wyraziści, zarówno pierwszoplanowi – Zorza, Madonna, Juss – jak i postacie drugiego planu, które nie giną w tle, lecz realnie wpływają na rozwój fabuły. Nie sposób pominąć faktu, że jest to jedna z najbardziej brutalnych powieści w całym Uniwersum Metro 2033. Stałe zagrożenie napaścią seksualną, przemoc fizyczna i psychiczna oraz wszechobecny strach sprawiają, że lektura bywa ciężka, momentami wręcz przytłaczająca. Po stronie minusów warto odnotować wydanie książki, a konkretnie tylną okładkę z mapą paryskiego metra. Kolory linii są słabo widoczne, a brak tłumaczenia nazw stacji (pozostawionych w oryginalnym języku francuskim) może stanowić problem dla części czytelników. To drobny, ale jednak zauważalny mankament, zwłaszcza że topografia metra odgrywa w tej powieści istotną rolę. Mimo tych niedociągnięć „Paryż: Lewy Brzeg” uważam za jedną z najlepszych powieści w całym Uniwersum Metro 2033. To książka mroczna, gęsta od emocji, brutalna, ale jednocześnie dojrzała i przemyślana. Bordage stworzył wizję, która nie tylko znakomicie wpisuje się w świat wykreowany przez Dmitrija Glukhovskyego, lecz także wyraźnie się od niego odróżnia. Pozostaje czekać na kontynuację – bo jeśli kolejne tomy utrzymają ten poziom, paryskie metro ma szansę stać się jednym z najmocniejszych punktów całego uniwersum.

Mamy tu ciekawy miks. Plejada bohaterów (I to w znakomitej większości negatywnych), magia, rewolwery, momenty refleksyjne I psychologiczne, momenty westernowe, momenty Lovecraftowe. I ten miks naprawdę się zgadza. Mamy nawet ciekawy twist w zakończeniu. Do ideału brakuje jednak mniej oczywistego finału, w którym, imo, za dużo już było Lovecraftowej fantazji (z od-początku-jasnym pomysłem jak się z nią uporać). Niemniej, ciekawa pozycja i z mojej strony polecajka

Mikołaj Gołkowski „Mykoła” („SybirPunk” #4) - odbicie Jacka Reachera w cyberpunkowym stylu No cóż, rozpisywać się specjalnie nie będę. „Mykoła” to czwarta już odsłona cyklu „SybirPunk” pióra Michała Gołkowskiego, na pewno jednego z najlepszych współczesnych rodzimych pisarzy. Nawet tym, którzy niczego jeszcze z tej serii nie poznali, tytuł cyklu zdradza i przynależność gatunkową, i miejsce oraz czas akcji. Cyberpunk, Syberia, jakaś bliżej nieokreślona, ale niezbyt odległa przyszłość. Gatunek więc z założenia dość lekki, i tak jest w istocie. Fabuła jest, owszem. Pierwsze trzy części tworzyły konstrukcyjną całość, a ta, czwarta, to dalsze dzieje jednej z głównych postaci wcześniejszej opowieści. Właściwie półtorej postaci, żeby być dokładnym. O ile te trzy pierwsze powieści pod względem fabularnym były nowatorskie i oryginalne, a w połączeniu z niepowtarzalnym klimatem wręcz genialne, to „Mykoła” korzysta ze schematu znanego już i z hitów filmowych, i z klasyki literatury akcji. Mniej nowatorskie wcale nie znaczy gorsze. Jeśli kogoś wciągnął wcześniejszy „SybirPunk”, to i ten będzie rewelacyjną rozrywką. Znajdziemy tu tę samą niepowtarzalną atmosferę, i może jeszcze większą dynamikę akcji. O! - gdyby ktoś to dobrze przeniósł na ekran, mógłby być hicior na Netfliksie na miarę pierwszej dziesiątki seriali ever. Ja wybrałem audiobook, jak w całym cyklu z głosem autora, i jak zwykle było super. W tej roli, w tym cyklu powieściowym, Michał Gołkowski śmiało wchodzi do grona najlepszych. Niestety praca studia nagraniowego jest żałosna. Słychać różne odgłosy, szczególnie przed i po dłuższych kwestiach, akapitach, rozdziałach. Nawet amator Mako New, który nagrywa samodzielnie w prywatnych warunkach i własnym sumptem, robi to jak należy. I on swoją pracę udostępnia za darmo, a tu ktoś bierze pieniądze za taką fuszerkę. Wstyd! Oczywiście nie dla autora i lektora w jednym. Jeśli szukacie prozy z wielkimi ambicjami i parciem na Wielką Literaturę, której tytuły i autorów należy znać, gdy się bywa, to „Mykoła” nie jest dla Was. Lecz jeśli chcecie dobrej literatury akcji w opisanym wcześniej kanonie, to czwarty „SybirPunk” jest strzałem w dziesiątkę. Można go czytać bez poznania wcześniejszych części, ale nie jest to najlepsze rozwiązanie. Gorąco polecam zacząć serię od początku, jeśli jeszcze jej nie znacie. Naprawdę warto. I ciekaw jestem, czy zostanie wypromowana na rynku światowym jak podobny w wielu aspektach „Jack Reacher”, czy też, jak wiele innych obiecujących dzieł polskiej prozy, nie przebije się na eksport ulegając dziwnej modzie promowania przez nasz rynek wydawniczy cudownych piór publikujących co roku po kilka powieści, które po osiągnięciu sukcesu sprzedażowego i ustaniu parcia marketingowego na niewyrobione czytelniczo masy i tak wcześniej czy później lądują w śmietniku. No cóż, mamy swoją specyfikę, więc czemu inaczej miałoby być w literaturze. źródło: https://www.goodreads.com/user/show/98941868?ref=nav_profile_l

Te książki są równie brutalne jak i ten świat w nich przedstawiony i pandemia, która panuje wszędzie. Pokazani bohaterowie ich los… nie raz zdążyłam niektórych z nich nieco polubić bardziej, tak bardzo im kibicowałam żeby im się udało i… Dzięki temu ta historia jest jeszcze bardziej realna i straszna. Ciekawa postać gościa z przyszłości. I z całą pewnością jest to najlepszy cykl, książki o zombie jaki czytałam i mam tu na myśli również autorów zagranicznych. Jestem autentycznie zachwycona tą serią i już mam swoją wersję książek papierowych ☺️.

Zaskoczyła mnie ta książka. Opis kręcił sie wokół czarnego kryminału, więc przed lekturą sądziłem, że to będzie taki Philip Marlowe na polską modłę. A tu niespodzianka, bo kryminał, mimo że tutaj jest obecny, to ustępuje fantastyce, a także w mniejszym stopniu historii oraz atmosferze szpiegostwa. Nie bez powodu na okładce widać rekomendację od Adama Przechrzty, bo "Szepty Ciemności" bardzo mi przypominają jego styl - dość szybkie tempo (ale nie takie, jak u Przechrzty), specjalne zdolności bohatera, osadzenie w historii nowożytnej. Książka rzeczywiście zaczyna się jak typowy czarny kryminał, w którym detektyw "po przejściach" przyjmuje zlecenie w swoim biurze, a sam ma bardzo podejrzanych kolegów. Ale szybko okazuje się, że bohater nie jest taki zwykły i czeka go mocna sprawa oraz wykorzystywanie swoich umiejętności. Wspomniałem "mocna" - to lekkie niedopowiedzenie. Z pozoru się tak nie wydaje, ale zbrodnie omawiane w tej powieści są naprawdę z gatunku tych mrocznych, nie stroniąc od tematów tabu. Więcej nie zdradzę, aby nie spoilować, ale możliwe, że niektórzy nawet będą nieco zniesmaczeni, mimo że to nie same opisy są brutalne, a materiały znajdowane przez detektywa. Książka ma też nieco "sandersonizmów", to znaczy są tutaj elementy świata, których się najpierw domyślamy, a dopiero długo później są wyjaśniane przez jakąś postać. Nie ma tego dużo, ale autor zrobił użytek choćby z samej ciemności (zwanej tutaj Ciemnością). Elementy fantastyczne są całkiem fajne, aczkolwiek są one trochę bardziej dla efektu. Przyznam uczciwie, że mimo że autor chciał pewnie przekazać coś tą książką (jest choćby monolog jednego bohatera dotyczący zachowania się, gdy niedaleko jest wojna - pewnie nie przez przypadek), to jest tutaj dla mnie zbyt dużo efektów, a mało logiki, a na dodatek nie wszystko z historii się zgadza (mam tutaj na myśli wątek boksu na igrzyskach). Dlatego traktuję tę książkę bardziej przygodowo i rozrywkowo - pod tym kątem jest udanym wyborem na parę wieczorów. Co prawda, to tom pierwszy i kończy się pewnym niedopowiedzeniem, ale nie razi ono aż tak, aby mi to przeszkadzało, bo akcja nie jest urwana w połowie. Na pewno będę chciał sprawdzić tom drugi.

Duży skok naprzód w porównaniu do pierwszego tomu. W końcu mamy jakąś sensowną fabułę i wyraziste postaci. Po oponaowaniu początkowego "Chaosu", ludzie zaczynają się organizować i stawiać czoła zombie. Wciąż oczywiście mamy dużą dawkę slashera i horroru klasy B, ale w pozytywnym znaczeniu, mamy tu dobrze budowany klimat apokalipsy, a nie bezsensowną gonitwę za śmiercią, jak w pierwszej części.

Dori to doskonały cyberpunk i to nasz rodzinny, naprawdę fajna książka przepełniona klimatem tej dystopijnej przyszłości. Dobrze napisani bohaterowie chociaż nie są nam przedstawieni zbyt dokładnie, to można ich na swój sposób poznać. Fabuła ciekawa, z raczej satysfakcjonującym zakończeniem.

Blask Futury otwiera przed nami świat pełen kontrastów: z zewnątrz idealny, a w środku pełen napięcia i ludzkich słabości. Pomysł Kajetana Szokalskiego na eksperymentalne miasteczko, w którym losowo wybrani pracownicy muszą spędzić rok, jest oryginalny i daje wiele przestrzeni do obserwacji ludzkich zachowań w trudnych warunkach. Historia Juliana i jego motywacje wyraźnie odróżniają go od innych uczestników, co dodaje fabule głębi. Tajemnicza choroba zwana jemiolcem jest jednym z kluczowych elementów powieści – zagrożeniem, które dotyka matkę Juliana i wielu innych mieszkańców futurystycznego świata. Jej natura pozostaje niejasna, co wzmacnia napięcie i poczucie niepokoju. Choć książka to dystopia i science‑fiction, jej wizja przyszłości wcale nie jest tak odległa od rzeczywistości. Relacje międzyludzkie w Blasku Futury odzwierciedlają to, co obserwujemy dziś. Politycy składają puste obietnice, a społeczeństwo łatwo je przyjmuje. Różnice poglądów dzielą ludzi na skłócone grupy. Od lat nie wyciągamy wniosków z błędów i zamiast się jednoczyć, wciąż toczymy ze sobą niepotrzebne spory. Historia trzyma w napięciu, a zamknięta społeczność, niepokojące wydarzenia i stopniowe odkrywanie ciemnych stron bohaterów robią duże wrażenie. Ta książka spodoba się fanom dystopii, science‑fiction oraz mrocznych, psychologicznych opowieści o relacjach międzyludzkich w niepewnych czasach.

I to jest zakończenie trylogii z przytupem. Autor podnosi nam poprzeczkę z każdą kolejną częścią. Więcej ciekawych przygód, więcej trudności oraz jeszcze groźniejsi przeciwnicy. Jak zawsze dbałość w opisach kultury dalekiego wschodu, no i masz ulubieniec azjatycki wiedźmin "Inu". Dla fanów tej epoki nic dodać nic ująć. Polecam

"Czarne Miecze" Arkadego Saulskiego to pełna emocji podróż do surowego świata inspirowanego Japonią – rzadko spotykanego kierunku w polskiej fantastyce. Historia wciąga od pierwszej strony, a postacie, zwłaszcza Duch Inu, są bogate w przeżycia i wewnętrzne zmagania. Droga Inu śladem sake okazała się fascynująca i nieprzewidywalna. Każdy jego krok odsłaniał nowe oblicza świata, skłaniał do refleksji nad honorem i skutkami dawnych decyzji, a przy tym pełen był napięcia i subtelnej tajemnicy, która trzyma czytelnika w niepewności. Swiat opisany w książce pełen jest intryg, politycznych gier, sekretów i starć. Każdy klan ma swoje cele, każda decyzja może przynieść zaskakujące skutki, a skomplikowane relacje między bohaterami sprawiają, że świat wydaje się żywy i niebezpieczny. Na plus działa też słowniczek na końcu książki, który ułatwia zrozumienie obcych wyrażeń i pokazuje wiedzę autora o kulturze Japonii. Dzięki niemu lektura staje się bardziej przystępna, a jednocześnie czuć, że autor dobrze rozumie i szanuje inspiracje kulturowe. Nie sposób też nie wspomnieć o scenach walki i sposobie posługiwania się bronią. Są dynamiczne, precyzyjne i realistyczne, a ich opis wciąga tak bardzo, że momentami czuć napięcie, oddech przeciwnika i wagę każdego ciosu. Co ważne, Inu nie jest typowym „nieśmiertelnym bohaterem”. Choć doskonale wyszkolony, zachowuje ludzkie uczucia. Można go zranić, odczuwa ból fizyczny i psychiczny, co sprawia, że jego decyzje i działania są bardziej wiarygodne, a historia staje się mocniej angażująca. Książki nie chce się odkładać. Tworzą to mocny klimat, stopniowo odsłaniana intryga i wciągające pojedynki. Pozostawia lekki niedosyt, ale też ciekawość przed kolejną odsłoną, co sprawia, że aż chce się sięgnąć po następny tom trylogii.

"Obcy. Morze boleści" to ostatnia część serii o brutalnych Xenomrphach i ekspansji kosmosu korporacji Weyland-Yutani. Świadomie oznaczam tę pozycję jako ostatnią, choć została wydana jako tom drugi pod szyldem Kanonicznej Trylogii Obcych (czerwona seria), ale po kolei. Morze boleści to wydarzenia na planecie LV178, czyli to samo miejsce, które poznaliśmy z książki "Obcy. Wyjście z cienia", więc pewnie dlatego otrzymała pozycję drugiego tomu. Całą strukturę burzy tu jednak czas, bo wydarzenia z tej części rozgrywają się 356 lat później. Przez ten czas zdążyły popaść w zapomnienie losy bohaterów z książek "Obcy. Rzeka cierpień", "Obcy. Decydujące starcie", "Obcy 3", "Obcy. Zimna kuźnia" oraz "Obcy. Przebudzenie". W tym chronologicznie ułożonym szeregu powinniśmy przeczekać jeszcze sto lat, zanim Morze boleści wejdzie na scenę. Przewińmy ten czas. Jak już wcześniej wspomniałem, korporacja Weyland-Yutani wraca na planetę LV178 z kolejną misją złapania żywych lub martwych okazów obcych. Wiedza na temat tego gatunku jest już bardzo bogata, choć nadal dostępna tylko dla wyższego personelu firmy. Najemnicy zwabieni pokaźnymi nagrodami, obdarowani są minimalnym skrawkiem informacji, a tym bardziej wielkości czyhającego na nich zagrożenia. Do grupy poszukiwaczy zostaje "przekonany" niejaki Alan Decker - pracownik Izby Handlowej, mający specyficzne poczucie deja vu. Okazuje się, że jest z szóstego pokolenia Ellen Riplay (to jedyne nawiązanie) i stąd przebłyski oraz wyczuwanie dotąd niespotkanego zagrożenia. Decker trafia na LV178 wraz z oddziałem najemników, gdzie doświadcza nienawiści, która należy mu się przez wzgląd na minione czasy. "Obcy. Morze boleści" to niestety jedna ze słabszych pozycji z serii. Brakowało mi kluczowych postaci, a Alan Decker i jego szósta krew z krwi nie bardzo mnie przekonała w swojej roli. Klimat oczywiście został zachowany, bo tu się coś wykluwało, tu zabijało, wszystko niby działało bez zarzutu. Nawet został, po raz wtóry wyjaśniony cały proces rozwoju obcej rasy. Od królowej, poprzez jaja, moment "zapłodnienia" dawcy, po narodziny i gotowość do zabijania. To moje ósme spotkanie z serią, więc mogę być już bardziej wymagający. Zabrakło wielu elementów, jak chociażby wyraźnego antagonisty z ramienia Weyland-Yutani, bo ten przestawiony w książce, bardzo rzadko podkreślał swoją obecność. Większą presję można było odczuć poprzez pisemne komunikaty przesyłane do Zimnej Kuźni albo bezwzględne działania Asha - androida z Ósmego pasażera Nostromo. To ostatnia przeczytana przeze mnie książka, jaka wyszła z serii Obcy i wydawnictwa Vesper, ale mam nadzieję, że coś jeszcze się pojawi, a ja odpowiednio umieszczę tytuł na osi czasu.

Książka przedstawia współczesną Moskwę w której z tajnego laboratorium zostaje uwolniony wirus zamieniający ludzi w zombie. Temat oklepany i początek książki wręcz jak z filmu. Książka dobrze się czyta cały czas się coś dzieje, mnóstwo sytuacji przedstawionych jak ludzie reagują na pandemie. W pewnym momencie książka ma charakter życzeniowy to znaczy bohater chce karabin nagle pojawia się Zombiak z nowym kałachem przewieszonym przez ramię, a to znowu myśli o granatach za rogiem żołnierze sprzedają granaty za gotówkę. Rozbroił mnie fragment że w Unii Europejskiej ktoś zaczął walczyć o prawa zombie. Książka warta polecenia

Niezła, inaczej poprowadzona niż poprzednie tomy. Ciekawy zabieg z księżycem, ciekawy świat no i nie zmienny James prawie jak Bond ale jednak McGill. Afera niezła, trochę poprowadzenie postaci dziwne było momentami. Słucha się świetnie i chce się więcej. Co tu dodać, kto dotarł tak daleko w przygodach Legionu Nieśmiertelności wie co chce dostać i czego się spodziewać dalej ;)

Po przeczytaniu całej serii jak i przeczytaniu wcześniej Drogi Szamana czuć spadek formy autora. Seria ma swoje dobre, fajne momenty lecz też jest dużo latania w kółko głównego bohatera. Udanie się do lokacji co praktycznie nie wnosi nic do serii. Dziwne że autor poszedł w kierunku że tylko 1 osoba na świecie jest w stanie go uratować, tylko nasz bohater rozumie mechanikę gry... Duży spadek odnośnie Drogi Szamana.

Książka urzekła mnie znakomitym pomysłem - wizja androidów przybierających dowolną ludzką postać po skosztowaniu ludzkiej krwi, ma w sobie coś oryginalnie urzekającego. Choć fabuła zdecydowanie rozwijała się w kierunku nieuzasadnionej i odrażającej rzezi, to autor znalazł niesamowity sposób na zakończenie tej historii, które dosłownie - zwala z nóg. Wszystkim miłośnikom cyberpunkowych klimatów SF polecę tą książkę z czystym sumieniem - nie będziecie zawiedzeni.

Podchodziłem do tej książki z pewną dozą niepewności. Być może nie chciałem się rozczarować jej treścią. Choć to zwykła, zwyczajna powieść przygodowa, z początku trochę toporna, to w miarę wsiąkania w jej fabułę, stałem się duchowym towarzyszem głównej bohaterki. A z każdym rozdziałem opowieść nabiera tempa i już nie jest łatwo przestać czytać. A gdy dochodzą emocje, które współdzielę z Katie, pragnę tylko szczęśliwego zakończenia jej historii. Świetnie spędziłem czas z tą książką.

Oj dawno nie czytałem tak dobrego i wciągającego zakończenia. Emocje tak kipią, że nie da się przerwać ostatnich rozdziałów nawet na siku. Początek książki może nieco chaotyczny jednak środek zaczyna wszystko spinać i całość się układa. Końcówka za to to już spływ wartkim strumieniem wprost ku przepaści wodospadu. Jednak zatrzymujesz się w najbardziej kulminacyjnym momencie nie wiedząc co się w zasadzie stało. Tym momentem jest koniec książki, który wręcz WYMUSZA natychmiastowe rozpoczęcie kolejnej części. Całe szczęście, że dopiero w 2026 sięgnąłem po tę lekturę bo okres oczekiwania na drugim tom mógłby negatywnie wpłynąć na stan psychiczny czytelnika ;) Seria zapowiada się wyśmienicie.

Jaki jest Wasz cel w grach? Chcecie cieszyć się fabułą, wykonywać wszystkie możliwe misje, a może zależy Wam na levelowaniu postaci? Mark Dervine póki co ma jasny cel- chce ocalić Wiewiórkę i przeżyć. Mimo że jego pragnienia wydają się stosunkowo proste, gra szybko je weryfikuje. Młodzieniec uświadamia sobie, że zbyt wysoki poziom postaci działa na jego niekorzyść, gdy skupia na sobie spojrzenia grupy najemników. Jak ma przeprowadzić cichy atak i zdobyć dodatkowe Monety, gdy od razu po wejściu do heksagonu wyświetla się na górze topki graczy? Taki rozgłos jest mu zdecydowanie nie na rękę i jedynie generuje niepotrzebne problemy. Inny gracz zamierza wykorzystać jego popularność i umiejętności dla swoich własnych celów. Vort się zmienia i dobrze o tym wie. Zostało mu niewiele czasu w swojej naturalnej postaci i jest gotowy posunąć się do wszystkiego, żeby powstrzymać rozpoczynającą się mutację. Jego jedyną nadzieją jest użycie tęczowej perły, a zamknięta w kapsule dziewczyna wydaje się gwarancją pomyślnie przeprowadzonej transakcji zawartej z Markiem. W końcu nie poświęciłby własnej siostry dla jednego przedmiotu z gry, prawda? Problemy coraz wyżej piętrzą się przed mężczyzną. Choć ciężko mu to przyznać nie wie, gdzie szukać przedmiotu, na którym tak zależy Vortowi- w tym przypadku zmuszony jest całkowicie zaufać NPC-owi z najbliższej Strefy Bezpiecznej, którego oczy zalśniły wręcz na wieść o rozpoczętych poszukiwaniach. Mimo że jego podpowiedzi wydają się pomocne narzucenie Dervinowi kolejnego zadania nie poprawia mu samopoczucia. Jak ma skupić się na pomocy Wiewiórce, jeżeli ktoś co chwilę próbuje go w coś wmanewrować? Jak się okaże droga, którą podąża, jeszcze bardziej się skomplikuje. Dzięki ofiarowaniu kilku bryłek noa innemu zarządcy Strefy Bezpiecznej Mark w końcu dowiaduje się nieco więcej o znaczeniu poziomów i klasie postaci. Czemu taki tutorial nie pojawił się na samym początku? Teraz poświęcając poziomy jest w stanie rozwijać w kolejnych Próbach najbardziej przydatne dla siebie Umiejętności. Szybko dostrzega płynące z tego korzyści, nawet biorąc pod uwagę stracone poziomy i postanawia rozwijać je w każdej możliwej chwili. Jeżeli dzięki temu zdobędzie możliwość powstrzymania idących za nim krok w krok najemników, a dodatkowo zniknie z najwyższych miejsc w rankingu, to opłaca się poświęcić na rozwój wszystkie wolne zasoby. Gra nie ma jednak zamiaru bezczynnie czekać na jego kolejny ruch. Zbyt potężni gracze o wysoko rozwiniętych Umiejętnościach nie są grze na rękę, dlatego zrobi wszystko, żeby się ich pozbyć. Gdy po wskrzeszeniu Dervina wcześniej nałożone na niego sankcje znikają, Generał decyduje się wysłać za nim grupę Carter. Ze swoimi poziomami przedmiotów imiennych stanowią dla mężczyzny prawdziwe zagrożenie. Jak, z gorącym oddechem na karku, ma szukać tęczowej perły? A czas dany mu na poszukiwania nieustannie ucieka. „Perła południa” to kontynuacja ciekawej historii przedstawionej przez Wasilija Machanienki. Choć pierwszy tom z tego niezwykłego świata przypadł mi do gustu, to drugi nie był dla mnie już tak udany. Mark Dervine wydaje się postacią niezniszczalną. Z rozdziału na rozdział umyka przed niebezpieczeństwem, dodatkowo dając przeciwnikom mocno popalić. Nie raz jego brawura mogłaby mieć dla niego fatalne skutki, gdyby nie uśmiech szczęścia ścigający mężczyznę przez całą lekturę. Wiele razy udało mu się wyjść obronną ręką z patowej sytuacji, w którą wpakował się na własne życzenie. Inne postacie nie towarzyszą Markowi zbyt długo. W swoich poszukiwaniach przez chwilę może liczyć na pomoc przyjaciela Grusta, ten jednak w końcu poświęca się, by umożliwić koledze dalszą podróż. Tę ofiarę zapamięta na długo. Fabuła trochę zaciera się w tym tomie. Na brak akcji nie mogłam narzekać, niestety czasem kolejne walki z potworami odbiegały od głównej osi wydarzeń i kiedy Mark w końcu zabierał się na poważnie za główną misję wybijałam się z rytmu. Mimo wszystko uważam, że „Perła południa” Wasilija Machanienki to książka ciekawa, której kontynuację na pewno chętnie przeczytam. Mam nadzieję, że Dervine osiągnie swój cel i zaserwuje nam kolejną niezapomnianą historię.

Styl i klimat jak w pierwszej części. Trochę więcej akcji, przez co książka nabiera dynamiczności i bardziej przykuwa uwagę. Ciekawe opisy batalistyczne i rozwiązania, które nie są oderwane od rzeczywistości. Książkę pochłonąłem bardzo szybko i miło spędziło się nad nią czas.

Tom pierwszy bardzo mi się spodobał i myślałem że drugiemu tomowi raczej nie uda się go przebić, ale o dziwo zostałem miło zaskoczony. Kontynuacja została genialnie poprowadzona wątki z poprzedniego tomu zostały domknięte w satysfakcjonujący sposób a te które nie zostały, zakończyły się bardzo fajnym Cliff hangerem. Z niecierpliwością będę czekał na tom trzeci.