Dzieci Apokalipsy

Lahiri doskonale pisze o zwykłych ludziach i ich codzienności. Wrzuca nas w ich życie i przedstawia nam ludzi, którzy wywierają na nich jakieś wrażenie. Mimo, że mamy tu losy jednej rodziny, czyta się to trochę jak opowiadania. Autorka skacze w czasie i pokazuje nam jakieś mniej lub bardziej ważne momenty ich życia. Przy czym nie jest to zarzut (zazwyczaj nie lubię krótkich form), bo Lahiri opowiadania pisze genialnie.

Tsotsi (zbir) to główny bohater książki, chociaż poza jego historią mamy również historię beznogiego żebraka, Miriam, Izajasza i Bostona. Opowieść ma swoje 4 kluczowe punkty, które wpływają na duchową przemianę bohatera i sprawiają, że przypomina sobie swoje dzieciństwo, wymazane z pamięci: 1. zabójstwo w pociągu i zachowanie Bostona, 2. oddanie dziecka przez nieznajomą kobietę, 3. spotkanie i rozmowa z żebrakiem, 4. rozmowa z Bostonem i Izajaszem. Książka jest to ciekawą próbą pokazania przemian zachodzących w człowieku i skutków jego wyborów. Jedno wydarzenie może zmienić całe życie i odkryć w człowieku cechy, o których istnieniu nie miał pojęcia. Jedyna rzecz do jakiej mam zastrzeżenia w utworze, to styl pisania autora. Mam wrażenie, że za dużo tam porównań (tak jakby próbował porównać porównanie do innego porównania), przez co akcja traci tempo. Oraz napisanie czegoś, po czym cofanie się wstecz żeby wyjaśnić przyczyny tego co napisał. Poza tym książka jak najbardziej warta przeczytania - no i to zakończenie...

Tę książkę zapamiętam na długo. Powieść ta łączy w sobie elementy chińskiej baśni z realizmem epoki maoizmu i rewolucji kulturalnej w komunistycznych Chinach. Książka napisana jest w sposób dokładnie przemyślany. Autor pokazał mechanizmy rządzące przemianami politycznymi i społecznymi w Chinach w drugiej połowie XX wieku z perspektywy zwykłych ludzi. Tytułowi bracia w różnych momentach swojego życia (i różnych okresach Chińskiej Republiki Ludowej) związują się z chińską elitą i władzą. Targani namiętnościami i bagażem własnych historii (skrajnie różnych) zakochują się w tej samej kobiecie, co splata ich historię. Mamy tu zatem chiński romans, politykę, wątek wojskowy i ekonomiczny, historię Chin i chińskiej prowincji okresu Mao oraz opowieść o pasjach i determinacji. A wszystko napisane w sposób zrozumiały dla zachodniego czytelnika, z myślą o którym Da Chen podobno konstruował tę historię. Absolutny majstersztyk. Polecam każdemu, kto chce lepiej poznać i zrozumieć genezę współczesnych Chin.

Hakawati w kulturze Wschodu to nie byle kto. Jest opowiadaczem ciekawych historii, czarodziejem, mistrzem słowa. Żyje z tego, że potrafi swą opowieścią uwieść i zatrzymać przy sobie słuchaczy przez wiele godzin, dni albo tygodni, kiedy to zainteresowani codziennie wracają na dalszy ciąg opowieści bądź są przy nim stale do ukończenia historii, słuchają, robiąc przerwy na posiłek i sen. Uwodziciel i hipnotyzer w jednym. U Alameddine wspomina się historię rodziny nawiązując do dalekiej przeszłości, stosując przy tym przeskoki między pokoleniowe. I tak raz opowieść dotyczy ojca rodu zaraz potem pradziada i znów wraca do ojca, potem kolej na dziadka i pradziadka - dowolne konfiguracje, a opowieść trwa dalej. To nieco miesza odbiorcy wątki, musi być czujny. Jest to tym bardziej wymagające uważności, że pomiędzy te realne historie wplatane są epizody baśniowe, w których toczą się inne opowieści opowiadane przez różne postaci. Wygląda to tak, że w danej opowieści ktoś opowiada historie o kimś, kto opowiada jakąś historię. Taki ciąg zdarzeń kojarzy mi się z matrioszką, gdzie z jednej wyciągamy następną, potem kolejną i kolejną... W Hakawatim historia kolejnych pokoleń jest taką lalką jedną z wielu tworzącą spójną całość. Dlatego momentami opowieść jest hipnotyzująca, naprawdę trudno się od niej oderwać, a po jakimś czasie może nużyć i przychodzi zastanowienie czy warto kontynuować? Ostatecznie i tak wracamy, bo chcemy poznać losy rodziny Osamy. On wrócił do Bejrutu, by pożegnać umierającego ojca, a my chcemy kontynuować opowieść zarówno tę z przeszłości Libańczyka, jak błyskotliwej, elokwentnej egipskiej niewolnicy Fatimy. Zakończenie jakieś płynne, brakowało mi konkretnego, mocnego finału. Takiego magicznego stempla: tak to tu kończy się cała opowieść! Zdecydowanie "Hakawati" odnosi się do tradycji. Można powiedzieć, że jest typową powieścią ze Wschodu. Dzięki niej przeżyjemy wielowymiarową podróż po egzotycznej tradycji i kulturze, w której realia trwają nierozerwalnie z mitem, magią, wiarą w niewyobrażalne. Czytając zderzymy Zachodni umysł ze Wschodnim postrzeganiem świata i niekoniecznie będzie to dla nas łatwa ścieżka.

Gdybym miał to zaklasyfikować gatunkowo, powiedziałbym: thriller obyczajowy. Ze zmiennymi proporcjami: na początku bardziej obyczajowy, w końcówce bardziej thriller. Ważne w nim jest zderzenie kultur – research kulturowy został, mam wrażenie, przez autora odrobiony całkiem solidnie, nie miałem wrażenia stanocentryczności, a moje nastawienie do jednego z głównych bohaterów, irańskiego ekspata, wahało się od życzliwej ciekawości przez silną niechęć do współczucia. Jeśli autor umie tak zagrać na czytelniku, znaczy, że rzecz jest dobra. Przeszkadzał mi trochę wątek miłosny/romansowy, nazbyt jak dla mnie nachalny i hollywoodzki. Ale tylko trochę.

Podobienstwo do Zycia Pi, ktorym chwali sie okladka ksiazki jest bezpodstawne. Historia moze i ciekawa, ale momentami zbyt abstrakcyjna, jezyk prosty, czasem zakrawajacy o wulgarny. Moze byc, jednak fani Martela nie powinni robic sobie zbyt wielkich nadzieji.

Bardzo dobrze napisana w sensie językowym. To mocno cenię w książkach (być może powinienem napisać: bardzo dobrze przetłumaczona). Uwielbiam powieści "o życiu" i ta książka w 90 procentach taka jest. Podczas czytania wszystko tam mniej więcej gra, zazębia się, tworzy w miarę spójną całość. Zgrzytała mi tylko relacja człowiek-pies. Kocham psy, mam od zawsze. Dlatego poziom wytresowania psów, współbohaterów tej powieści, nie wydaje mi się możliwy do osiągnięcia, ale być może o czymś nie wiem. Dla mnie to zgrzyt. Dałbym ocenę 8 lub 9, gdyby to była zwykła powieść, o zwykłym zakończeniu, a nie , jak to napisał jeden z recenzentów tej książki na Lubimy czytać, "grecka tragedia". Polecam.

Apokalipsa zdarza się „Jak Bóg przykazał” Niccolo Ammanitiego jest jak rwący nurt rzeki dla bezbronnego czytelnika w pontonie. Nie sposób się oprzeć ani zatrzymać, zdani na łaskę pędzącej narracji, czytając myślimy o tym mrocznym tygodniu – apokaliptycznym tygodniu dla bohaterów, a siłą tej mrocznej powieści także dla czytelnika. Rino Zena jest faszystą, Christiano Zena jego nieodrodnym synem, Cztery Sery jest debilem, Danilo Aprea nieudacznikiem po rozwodzie. Planują ukraść bankomat. Tyle na temat zarysu fabuły. Banalnie i z gruntu fałszywie – ten zarys niczego wam nie powie o „Jak Bóg przykazał”. Jest to bowiem książka precyzyjna w swej meandryczności, realistyczna i metafizyczna jednocześnie, łączy gatunkowość i autorską wizję. Niemożliwe? Trzeba zatem sprawdzić samodzielnie. Horror? Kryminał? Thriller? Powieść o skomplikowanych relacjach ojca samotnie wychowującego swojego syna? Mroczna metafizyczna wizja? Powieść psychologiczna? Brutalna proza społeczna? Wszystko. Często sarkam, że autor błądzi w gatunkach i konwencjach, nie potrafi odnaleźć pomysłu na powieść. W tym przypadku wszystko jest tak misternie splecione i wyraziste, że można jedynie upajać się pisarstwem Ammanitiego w ekstazie i przerażeniu.

Opętany kompleksem ojca główny bohater, który walcząc ze swoją impotencją wraca do rodzinnego Chile, które obala właśnie swojego dyktatora. Dodatkowo mamy wątek kryminalno-terrorystyczny - ktoś chce wysadzić symboliczną dla Chile górę lodową, sprawę dyskryminacji Indian, ducha Che Guevary i wszechobecne romanse niczym w południowoamerykańskiej telenoweli. Mam wrażenie, że autor starał się wrzucić do książki wszystkie toposy literackie, które kojarzą nam się z Ameryką południową. W efekcie w wielu miejscach powstał niezrozumiały bałagan fabularny i wszystko się rozsypało. A szkoda...

„Rozmowy nad Nilem” to książka, która na początku wydaje się spokojna, wręcz zwyczajna, a po chwili łapiesz się na tym, że coraz bardziej wciąga cię atmosfera tej historii. Autor Nadżib Mahfuz wrzuca cię w świat ludzi, którzy próbują uciec od własnego życia, ale robi to tak naturalnie, że chcesz zostać z nimi na dłużej. Historia toczy się głównie w barce na Nilu, gdzie spotyka się grupa znajomych. Każdy z nich ma swoje frustracje i niewypowiedziane lęki, a rozmowy zamieniają się w lustro, w którym odbijają się ich słabości. Autor pokazuje Egipt lat sześćdziesiątych bez pudru: pełen napięć społecznych, zagubienia i prób radzenia sobie z rzeczywistością, która nikogo nie rozpieszcza. Mimo że bohaterowie często uciekają w chaos i pozory beztroski, dobrze czuć, że pod spodem cały czas coś ich gryzie. To książka, która jest jednocześnie prosta i celna. Surrealistyczna w klimacie, ale bardzo trafna w tym, jak pokazuje ludzkie słabości. Dla mnie była ciekawym spojrzeniem na to, jak łatwo można się zatracić, jeśli nie zatrzymamy się na chwilę i nie spojrzymy w lustro.

Akcja powieści rozwija się powoli, wąż awizuje centralne wydarzenie powieści, ale to okazuje się dopiero na końcu. Zapowiada jeszcze coś innego: dyskretną transcendencję, przewijającą się wężowo przez całą powieść. Kim jest tajemniczy jogin? Niby zwyczajne życie Amerykanów hinduskiego pochodzenia, ale za nim pulsuje Tajemnica. Intrygująca książka, może z początku trochę nużyć, ale potem wciąga, jakby czytelnika przywiązała do siebie dupattą.

Niczym wygłodniały lew rzucam się ostatnio na wszystko, co "pachnie" Dalekim Wschodem, Chinami, Japonią, buddyzmem... Przy okazji odkrywam tamtejszy teatr wojny i działań okołowojennych pierwszej połowy XX wieku. Uwierzcie - równie krwawy, jak scena europejska. Z okładkowej notki wynikać mogłoby, że to prosta historia zakazanej miłości japońskiego kata to chińskiej ofiary. Nic bardziej mylnego... Nie oznacza to, że motywu romansowego w książce brak, ale bynajmniej nie jest wiodący. Głównym bohaterem tej krótkiej, napisanej bardzo oszczędnymi słowami powieści, są różnice kulturowe między najeżdżanymi i najeźdźcami. Różnice o tyle z mojej perspektywy ciekawe, że obie kultury - chińska i japońska, są mi obce. Ścieżki myślenia bohaterów, życie ważone na sposób wschodni, wartość honoru - wszystko to czyni "Dziewczynę..." fascynującym studium alternatywnej, azjatyckiej cywilizacji. Zakończenie mnie nie zaskoczyło. Raczej się go spodziewałam, biorąc pod uwagę całościowy przekaz książki, ale bardzo mi się podobało, ponieważ było spójne i takie "niehollywodzkie" ;)

Oceniam książkę czytaną w oryginale. Wspaniała książka. Rzadko czytam powieści ale ta mnie wciągnęła od pierwszych stron, bo i od pierwszych stron akcja poleciała wartkim strumieniem. Kilka wątków pobocznych, dość szczegółowo napisanych więc na początku się gubiłam ale nie na długo. Bohaterowie napisani spójnie, ich historie ciekawe. Akcja bardzo wciągała, w pewnych momentach nie mogłam się oderwać od czytania. Język błyskotliwy.

Historia młodej dziewczyny z Izraela, która w roku 1988, po maturze, trafia na obowiązkowe szkolenie wojskowe. Ciekawy, bezpośredni w przekazie zapis wrażeń, myśli, uczuć. Scena, w której Valerie rozmawia z przyjaciółmi o konflikcie palestyńsko-izraelskim, mocna. Polecam.

Wszyscy żyjemy w mylnym przekonaniu, że bycie częścią arystokracji jest prawdziwym błogosławieństwem. Być może, ale tylko dla niektórych. Dla tych, którzy tkwią w tym samym środowisku od urodzenia. John Schwartz udowadnia, że bycie członkiem rodziny królewskiej, to prawdziwy ciężar dla niektórych, nie do udźwignięcia. Haruko dość prędko zakochuje się w następcy tronu. Początkowo jej rodzice z czystej troski o własne dziecko nie zgadzają się na zaręczyny. Na początku byłam nieco zła z tego powodu. Wkrótce zrozumiałam, że oni po prostu zdawali sobie z czym wiąże się bycie cesarzową. Mieli przynajmniej marne wyobrażenia. Koniec końców młoda Japonka wychodzi za przyszłego cesarza. Staje się niewolnicą własnych dam dworu, a przede wszystkim cesarzowej. Nieustannie musi się podporządkowywać. Źle mówi, źle je, źle chodzi. Wszystko robi źle. Stłamszona, nie ma się do kogo odezwać. Tak jak zapowiedział jej ojciec, ich więzy nigdy nie będą takie same jak wcześniej. Rodzice traktują ją z dystansem i szacunkiem, którego dziewczyna nie może znieść. Wydaje na świat syna, od którego jest jak najczęściej odizolowywana. Nie może otoczyć go matczyną miłością. Nie taka jest tradycja i nie taka jest wola cesarzowej. Haruko załamuje się psychicznie i przez kilka miesięcy nie odzywa nawet słowem. Początkowo jej skłonny do reform mąż staje się lustrzanym odbiciem własnej matki. Po śmierci cesarzowej na tronie zasiada Haruko. Jej władza okazuje się stosunkowo niewielka. Wciąż nie może wprowadzić zmian, o jakich marzyła. Pojawia się kolejny problem: szukanie małżonki dla syna. Chłopak zakochał się w córce dyplomaty i nie zamierza z niej rezygnować. Kobieta kilkukrotnie odrzuca jego oświadczyny. Do interwencji wkracza Haruko. Jej podejście znacznie różni się od jej poprzedniczki. Czytając tę książkę uświadomiłam sobie pewną rzecz: sława i pieniądze to nie wszystko. Banalne stwierdzenie, wiem. Człowiek jednak odkrywa przez całe swoje życie prawdziwość tego zdania. Będąc sławnym jest się uwiązanym, wolność odchodzi na dalszy plan. Musimy zadowolić fanów, a wypadku tej powieści poddanych. Życie Haruko było nieszczęśliwe i samotne. Otoczona dziesiątkami ludzi, nie miała bliskiej osoby. Kochały ją tłumy a jednocześnie nikt. Na zawsze w duchu pozostała plebejką. Wiem, że nie powinniśmy dzielić ludzi na klasy, ale prawda jest taka, że Plebejusze nigdy nie zrozumieją Arystokracji i odwrotnie. Choćby nie wiadomo jak chcieli się dopasować, nie dadzą rady. To fizycznie nie możliwe. Jak można zrezygnować z wolności skoro się ją zaznało? I jak można pragnąć wolności, skoro nigdy nie dane było jej poznać?

Zaczęła się ciekawie, od najwcześniejszego dzieciństwa podmiotu lirycznego. Myślę, że na tamtym etapie, każdy czytelnik mógł znaleźć punkty wspólne z jego własnym życiem. Potem zaczęło się robić coraz bardziej patologicznie. Trudno było nie odnieść wrażenia, że Moehringer wyrósł na wysoko funkcjonującego alkoholika i że jest zdegenerowaną jednostką o trochę wyższych dyspozycjach intelektualnych. Niemniej końcówka historii o życiu głównego bohatera okazała się bardzo budująca. Moehringer z łatwością pożegnał się z alkoholem, tytoniem, a także z nieukojonym przywiązaniem do wyobrażeń o swoim ojcu. Opis schyłku istnienia legendarnego baru "Publicans" niesamowicie sentymentalny. Wspomnienia zamachu na WTC bardzo przejmujące. Jako Polka, która w tamtym momencie była małym dzieckiem, postrzegam tamto wydarzenie jako coś odległego i abstrakcyjnego. Zapoznanie się z bohaterami "Baru dobrych ludzi" sprawiło, że po raz pierwszy potraktowałam tamto wydarzenie jako coś realnego, niemal osobistego. Po tym zamachu Moehringer nie był już jedyną półsierotą w Manhasset; po tym zamachu Manhasset stało się miastem półsierot.

Chang-Rae Lee urodził się w Korei Południowej, lecz jako dziecko wyemigrował do Stanów Zjednoczonych. Podobny los wybrał dla głównej bohaterki swojej powieści „Kiedy ulegnę”. June urodziła się bowiem w Korei, ale większość swojego życia spędziła właśnie w Stanach Zjednoczonych. Akcja powieści rozpoczyna się w roku 1950, czyli w roku wybuchu wojny koreańskiej. W tamtym czasie Korea była już podzielona wzdłuż 38 równoleżnika na Koreę Północną i Koreę Południową. June mieszkała wraz ze swoją rodziną na Południu, niedaleko Seulu, ale w chwili postępujących działań wojennych wszyscy postanowili opuścić rodzinne strony i udać się w kierunku miasta Pusan, by ratować swoje życie i nadzieje na jakąkolwiek przyszłość. June miała wówczas zaledwie 11 lat, ale okrucieństwo wojny, z którym się zetknęła, postawiło ją w sytuacji, z którą prawdopodobnie nie potrafiłby sobie poradzić niejeden dorosły. Widziała okrutne zbrodnie dokonywane nie tylko na obcych jej ludziach, ale i na członkach najbliższej rodziny, musiała dbać o jedzenie, dach nad głową i sposób ucieczki jej samej i jej młodszego rodzeństwa, wreszcie musiała mierzyć się z wieloma słabościami i brakiem umiejętności i możliwości podjęcia wielu działań wynikających z faktu, iż najzwyczajniej w świecie była jedynie małą wystraszoną dziewczynką. Lee bardzo brutalnie, ale i wiernie przedstawił los uciekinierów z Południa pragnących ratować życie i przetrwać okrutny czas wojny. Skupił się jednak nie tylko na losie Koreańczyków, przedstawił bowiem także obraz wojny widziany i doświadczany przez żołnierzy amerykańskich. Drugim głównym bohaterem powieści jest właśnie Hector Brennan walczący po stronie Południa, na którym okrucieństwo wojny także odcisnęło swoje piętno i to do tego stopnia, że zamiast brać udział w walkach samowolnie zgłosił się do Oddziału Rejestracji Zabitych, by w tym splocie bezdusznych wydarzeń uniknąć chociaż patrzenia na chwile śmierci swoich towarzyszy broni. Autor nie łagodzi opisu przedstawianej rzeczywistości, ukazuje ją tak, jak mogła w istocie wyglądać. Wojna nie ma w sobie nic z romantyzmu, odarta z jakichkolwiek ludzkich uczuć kształtuje biorącego w niej udział człowieka i determinuje jego przyszłe losy, w tym relacje z innymi ludźmi, równie okrutnie doświadczonymi jak on. W takich to okolicznościach June poznała Hectora, a ich losy splotły się ze sobą już do końca. Za sprawą powołania do życia równie ważnych bohaterów, jakimi są Sylvie i Ames Tannerowie, Chang-Rae Lee przedstawił także inny ważny temat, a mianowicie tworzenie sierocińców dla koreańskich dzieci, które przetrwały wojnę, lecz pozostały na świecie same, bowiem członkowie ich rodzin zostali zabici. Historia tworzenia tego typu ośrodków i adopcji dzieci emigrujących z przybranymi rodzicami do Stanów Zjednoczonych to równie bolesna co radosna historia ogromnych nadziei, oczekiwań i przypodobań, byle by tylko osiągnąć upragniony cel i zyskać nową adopcyjną rodzinę, a co za tym idzie lepszą przyszłość. Niestety, świat nie jest idealny i sprawiedliwy, a zawiedzione nadzieje mogą prowadzić do przeróżnych wydarzeń mających charakter domina, których całe spektrum ukazał Chang-Rae Lee właśnie na przykładzie powieściowego sierocińca Tannerów. Sylvie Tanner to postać bardzo ważna, spaja ona bowiem w powieści to wszystko, co bez niej miałoby charakter liści spadający z drzew i unoszących się na wietrze w zupełnie innych kierunkach. Sylvie łączy losy i tworzy punkty styczne, które pozwalają na powrót do przeszłości nawet po upływie wielu lat. W warstwie fabularnej przenosi nas ona do Mandżurii początku XX wieku, losu tamtejszych misjonarzy i tworzenia przez Japończyków marionetkowego państwa Mandżukuo, a także do o wiele wcześniejszych, bo XIX-wiecznych wydarzeń, bezpośrednio determinujących akcję powieści, a mianowicie do roku 1859, kiedy to rozegrała się największa bitwa wojny francusko-austriackiej, czyli Bitwa pod Solferino. To właśnie bilans strat po tej bitwie przyczynił się do utworzenia Czerwonego Krzyża i rozwoju pomocy humanitarnej, w ramach której swoją działalność po wojnie koreańskiej prowadzili także Tannerowie. „Kiedy ulegnę” jest więc powieścią wielowątkową. Zwrócę jedynie uwagę na fakt, że wielu wątków powieści w recenzji nawet nie podejmuję, by nie zdradzać czytelnikowi zbyt wielu szczegółów i nie zniechęcić tym samym do lektury. To, co przywołałam, tworzy jedynie pewne ramy, wewnątrz których Lee umieścił przepiękne płótno literackie stworzone z niezwykłym epickim rozmachem. Monumentalność historii zaskakuje, przenosi ją na wyższy poziom, domagając się od czytelnika odczytania wszelkich sensów. Na okładce powieści znalazła się zapowiedź: „Miłość może zranić bardziej niż wojna”. I w istocie tak jest, wojna nigdy nie wiąże się z niczym pozytywnym i trudno oczekiwać po niej czegoś innego, ale miłość to głównie nadzieja, życie i plany na przyszłość. Niespełniona jest jak nóż przebijający serce. „Kiedy ulegnę” to powieść o ludziach żyjących w naprawdę bardzo trudnych czasach, o ludziach niepotrafiących unieść tego, co przynosi im los, o ludziach doświadczających bólu, straty, cierpienia i pragnienia rychłej śmierci, ale na przeciwległym biegunie jest też ogromne pragnienie życia, przetrwania i pokonania wszelkich przeciwności, pragnienie tego, by trwać mimo wszystko, by nie ulec do samego końca, bez względu na to, kiedy i w jaki sposób ma on nastąpić. https://www.facebook.com/literackakorea/posts/233611138956860

Książka zakwalifikowana do literatury pięknej. Dlaczego? Nie wiem. Mniejsza z tym. Nie są to raczej moje klimaty, ale... Opowieść o perypetiach głównego bohatera, którego autor, lekkim piórem, przedstawia jako dużego misia o małym rozumku albo jak, kto woli inteligentnego inaczej, po prostu mnie wciągnęła. Czytało się dobrze, szybko, choć czasem podświadomość dawała znaki, że to takie trochę infantylne, a jednak... Z humorem sytuacyjnym było różnie. Nie bawiło mnie do końca spożywanie mrożonek z zamrażarki, wśród których leżały wcześniej zwłoki czy kilkukrotne zakopywanie i odkopywanie trupa. No, ale to Ameryka... Inne smaki, inne klimaty. Okładka idealnie współgra z fabułą. Ogólnie rzecz ujmując, można się zrelaksować

Historia zaniedbanego faceta, który po śmierci rodziców rusza w długą podróż na rowerze. Jest to opowieść o podróży, w czasie której poznajemy jego przeszłość - perypetie rodzinne, oraz czemu doprowadził się do takiej otyłości i alkoholizmu. Niby niewesoła historia, a jednak tchnie nadzieją i optymizmem. Czyta się bardzo przyjemnie, ale jeśli ktoś liczy na zwroty akcji, to może odebrać jako nudną, a warto dać jej szansę.