Dwoje na kwarantannie

Tę pozycję poleciła mi mama, nie miałam względem niej wielkich oczekiwań i myślę, że dzięki temu mogłam w pełni docenić jej piękno. Pozycja ta jest napisana w sposób jasny i zrozumiały, nie ma ona ciężkiego języka, jednak pomimo to należy szukać a dokładniej mówiąc należy zastanowić się nad jej przesłaniem. Książka ta pokazuje siłę kobiet, którą każda może w sobie odszukać, ale też uczy że czasem zamiast zemsty warto usiąść, porozmawiać, bo prawda może okazać się całkiem inna. „Schronisko niechcianych żon” to książka, która oprócz siły kobiet, pokazuje też ich omylność i to, że czasem rozwiązaniem wszystkich problemów może być rozmowa, a przy tym należy mieć kogoś na kim będzie można polegać. Myślę, że warto zapoznać się z tą pozycją, ale należy pamiętać by podejść do niej bez większych i głębszych oczekiwań, po prostu przychodzi czas na to by otworzyć się na jej piękno i przesłanie.

Książka bardziej przypominająca lekki thriller psychologiczny niż obyczajówkę. Kilka kobiet zdominowanych przez jednego mężczyznę to nie przypadek. Kiedyś sobie solidnie zapracowały na to, aby być teraz jego marionetkami. Czy opiekunka małej, bezbronnej dziewczynki odkryje prawdę? Przeczytajcie, a gwarantuję, że się dowiecie i nie zawiedziecie. :)

'Matka Roku" G. Gargaś Ta ksiązka jest o życiu, o tym,że nie musimy my matki być wcale idealne. Możemy popełniać błędy , mieć humory i humorki. Nikt nie każe nam byc matką roku bo świat się nie zawali. My kobiety jesteśmy po prostu kobietami a ogarniamy mnóstwo rzeczy... Ksiązka jest napisana lekko , z dawką humoru. Czyta się ją lekko i momentami z rozbawieniem. Polecam na każdą porę roku.

Kupione w ramach lektury czilautowej dla żony - książka w końcu rzecz trafiła i w moje łapki. Powiem krótko (jak na moje możliwości): fajna książeczka. Oczywiście zero fabuły, żadne tam kreacje bohaterów, ot po prostu opowieści z pupy wzięte. Miniaturki z życia codziennego, tyle że takie trochę na sterydach i w oparach lekkiego absurdu. Narratorka to dorosła - po czterdziestce (czyli w moim i żoninym wieku) - babka, którą życie zdefiniowało (na potrzeby tej książki) przede wszystkim jako matkę i żonę, w efekcie wprowadzając ją w stan stałego wrzenia i podkur***nia. Ale jeśli ktoś myśli, że to kolejny manifest feministyczny czy jakaś tam inna ideologia, to śpieszę z zapewnieniem, iż Matka siedzi z tyłu jest po prostu dziełem humorystycznym. Humor w niniejszej książeczce odbywa się na różne sposoby: bywa czasami niesmacznie, zwykle jednak jest względnie inteligentnie. Są kpiny z mężczyzn - zwłaszcza ich pododmiany zwanej "mężami", jest jechanie po dzieciakach i ich ograniczonych funkcjach życiowych, ale jest też polewka z niewiast. Słowem: dostało się wszystkim. A dostało się z jednej strony bez pardonu, z drugiej zaś tak trochę lekko i "konwencjonalnie". Nie jest to oczywiście lektura z górnej półki, ale i taką być nie próbuje. Matka siedzi z tyłu jest odrobinę monotonna, więc trzeba ją sobie dawkować - ja sam czytałem ten zbiorek pewnie ze trzy tygodnie. Małych cząsteczek - które od biedy można by nazwać opowiadaniami lub quasifelietonami (żadna z tych nazw mi jednak nie pasuje) jest tutaj od groma i jeszcze trochę - zwykle lektura dwóch czy trzech nasyca organizm na dobę, więc zdrowym podejściem jest łykanie Opowieści z dupy w mikro-porcjach, może w ramach lektury towarzyszącej innemu dziełu. Poczucie humoru to bardzo subiektywna sprawa - jeden się tutaj odbije całkowicie, innemu się spodoba. Ja ogólnie doceniłem. Nie żebym tarzał się po podłodze ze śmiechu, w sumie ledwo paręnaście razy zarechotałem tak naprawdę porządnie, ale przez większość lektury byłem przyjemnie acz delikatnie rozbawiony. Sądzę, że zaryzykuję i spróbuję kiedyś łyknąć także tom drugi, bo czemu by nie?

Bardzo ciekawa i miła dla ducha lektura. Dużo w niej wspomnień, a także bardzo dużo czasu współczesnego - tu i teraz - w naszym kraju, na świecie. Autorka w zasadzie nie pomija żadnego z ważnych tematów. Jest sytuacja polityczna i to jak się w niej odnajdujemy, jest też bardzo ważna kwestia starzenia się, samotności po stracie najbliższej osoby ( pan Stefan jest wdowcem, a listy pisze do żony), relacji z dorosłymi dziećmi, które wywędrowały z rodzinami gdzieś daleko, a także bardzo ważna kwestia relacji z ludźmi, którzy są obok nas. To książka o tym jak zagospodarować czas i swoje życie wtedy, kiedy już nic nie musimy, a nie chcemy zostać zrzędzącymi "dziadersami". Książkę czytało by się bardzo dobrze, gdyby nie ogromna ilość błędów stylistycznych, literówek, rozerwanych wątków, braku znaków interpunkcyjnych, bądź wstawianie ich nie tam, gdzie powinny być. Chwilami miałam wrażenie, że ktoś, kto robił korektę nie potrafi posługiwać się językiem polskim. Z ciekawości zajrzałam w "stopkę" i dowiedziałam się, że korektę robił "zespół" - chyba zespół pieśni i tańca w Koszydłowie Dolnym, bo jak można pomylić np. kąt z kontem!. Przyznaję, że taką zachwaszczoną błędami książkę czytałam pierwszy raz w życiu. Niech już ten "zespół" lepiej nie robi żadnej korekty. Mam nadzieję, że książka będzie miała drugie wydanie - już bez błędów.

Książka dobra, wciągająca, przez co czytało ją się szybko. Aczkolwiek ilość zdrad była dla mnie tutaj po prostu zbyt duża... Pierwszy tom tej serii mnie zachwycił, uważam, że to jedna z lepszych książek z dorobku autorki. Drugi i trzeci niestety nie zrobiły już na mnie podobnego wrażenia.

Ciężko mi się czytało tę powieść... Niestety historia ta, budzi we mnie sprzeczne odczucia. Zbyt wiele wątków, trochę przerysowanych i rodem z oper mydlanych. To kolejna powieść Ani, której po "Cipciusiu" po prostu nie polubiłam. Wrócę do lektury moich ukochany "Uśpionych napiętności"...

Książka oparta o prawdziwe zdarzenia. Książka ku przestrodze i zarazem apel do kobiet, aby nie ulegały iluzjom. Opowieść o oszuście rozkochującym w sobie naiwne kobiety i wykorzystującym je tak finansowo jak i emocjonalnie. Momentami podczas czytania naiwność kobiet wręcz boli.

Piękny pomysł na fabułę. Płomienny romans, długie i szczęśliwe życie dwojga zakochanych i ich dzieci. Na początku trochę przemocy domowej, znudzenie małżeństwem, na końcu intratny biznes, który okazał się dopiero odkrytą pasją głównej bohaterki. No mogłoby być tak fajnie... Tyle, że ta przemoc to taka spłycona, oprawca nagle rozpływa się we mgle, nie zostaje pociągnięty do odpowiedzialności i słuch wszelki po nim ginie. A mogłoby być tak fajnie, gdyby autorka pociągnęła ten wątek.... W ogóle tych epizodycznych tematów, które mogłyby wnieść wiele do treści, było dużo: Alzeimer, znęcanie się nad zwierzętami, samotne macierzyństwo/tacierzyństwo, zdrada, choroba kardio, by na koniec zafundować kolejną piekną opowiastkę z Krywego. Niestety, niektóre to zaledwie wzmianki, a główną oś utworu stanowi romans jakich wiele. Powieść pisana pod konkretnego czytelnika. Mało wymagającego, oczekującego powieści lekkiej, łatwej i przyjemnej. Ja raczej szukam mocniejszych bodźców.

Ewelina z czasem zrozumiała, że decyzje, które podejmowała w swoim dotychczasowym życiu były poprostu złe. Gdy została mamą zapragnęła stworzyć dla córeczki chociaż małą namiastkę prawdziwego domu. Bez Sebastiana, który formalnie nadal jest jej mężem. Brak mężczyzny u boku czasami jej doskwierał, dlatego idąc za radą stworzyła swoje konto w aplikacji randkowej. Na co dzień pracuje w salonie fryzjerskim, działa też prężnie w mediach społecznościowych. Ewelinie udało się wyjść na prostą. Nawet jej relacja z matką uległa znacznej poprawie. Za to zaczyna ją martwić dziwny niepokój, który odczuwa od kilku dni. Joanna po rozwodowych perturbacjach powoli odzyskuje wewnętrzną stabilizację. Pomagają jej w tym spacery, teatr, spotkania z przyjaciółmi. Nieoczekiwanie zaczyna angażować się również charytatywnie. Gdy któregoś dnia otrzymuje tajemniczy list, wszystko do niej wraca ze zdwojoną siłą. Jadwiga w dalszym ciągu pracuje w bibliotece, a każdą wolną chwilę wykorzystuje na pielęgnację działki. Biorąc ślub z Janem była szczęśliwa. Niestety z biegiem czasu miłość, która ich ze sobą połączyła ulotniła się w nieznanym kierunku. W trakcie niespodziewanej wizyty Pawła, Jadwiga szybko wyczuła, że syn może znowu coś od niej chcieć i prawdopodobnie opowie kolejną wymyśloną przez siebie historyjkę. Jednak tym razem ma zamiar rozegrać to trochę w inny sposób. Jak ja kocham takie książki, od których nie sposób się oderwać. Książkę Kingi Gąski "Czas na nową miłość" przeczytałam błyskawicznie. Byłam szalenie ciekawa jak potoczyły się losy trzech kobiet, które zostały skrzywdzone przez tego samego mężczyznę. Ewelina bardzo mi zaimponowała. Jest szalona i trochę łatwowierna, ale gdy została mamą stała się odpowiedzialną i zaradną kobietą. Szczere rozmowy z mamą dobrze zrobiły im obu. Pisarka świetnie poprowadziła tę postać. Przede wszystkim jest prawdziwa, bo takich Ewelina jest wiele. Zagubionych, marzących o super facecie, które z czasem przekonują się, że życie to nie bajka. W książce pojawiło się kilka retrospekcji czasowych dotyczących Eweliny i Sebastiana. Szczególnie utkwił mi w pamięci jeden fragment, w którym wspomniana została Zosia, ich córeczka. Dziewczynka bała się wejść na tzw. diabelski młyn, wtedy do akcji wkroczył jej tata. Ależ to było piękne i wzruszające. Takich momentów jest znacznie więcej, dlatego warto mieć przy sobie coś do otwarcia łez. Chociażby wspomniane wcześniej rozmowy Eweliny z mamą. Ile było w nich miłości i matczynej troski. Nie mogę nie wspomnieć o magicznym dzwoneczku. Jadwiga cierpliwie znosiła wszystkie wybryki córki. Po tych wszystkich złych momentach postanowiły dać sobie szansę. Jadwiga jest osobą o wielkim sercu. Nikomu nie odmówi pomocy i zawsze wesprze dobrym słowem. Ta dobroć perfidnie wykorzystywana jest przez inne osoby. Niestety zalicza się do nich jej syn. Czekałam na moment, w którym użyje wobec niego magicznego słowa NIE. Paweł to dorosły mężczyzna, a zachowuje się jak rozkapryszony dzieciak. Zamiast wziąć się za uczciwą pracę, dalej knuje i mąci. Najgorsze w tym było to, że miał czelność obrać na swój cel Joannę, byłą żonę. Na szczęście kobieta nie została z tym wszystkim sama. "Czas na nową miłość" to książka, którą może się podobać, albo nie. Dla jednych będzie naiwną historyjką. Drudzy będą nią zachwyceni bo odnajdą w niej ukryte drugie dno. "Czas na nową miłość" zawiera w sobie historię przy której można się zrelaksować, ale jednocześnie warto dogłębnie przeanalizować jej treść. Tym bardziej, że zawiera w sobie wiele ciekawych wątków i tematów, które okraszone zostały życiowymi mądrościami. Polecam ją uważnie czytać, żeby móc dostrzec to, co jest w niej najpiękniejsze, czyli emocje. Jest ich tutaj cała masa. Lektura tej książki sprawia, że zaczynamy inaczej patrzeć na swoje życie. Poddajemy analizie nasze relacje z najbliższymi, które nie zawsze są najlepsze. Dzieje się tak z różnych względów. Kinga Gąska udowadnia jak wielką moc ma rozmowa. Niejednokrotnie czujemy przed nią strach, nie mamy odwagi spojrzeć drugiej osobie w oczy. Całość czyta się bardzo dobrze. Akcja biegnie po właściwym torze. Jeśli chodzi o język, momentami jest on dość specyficzny, szczególnie tyczy się to Eweliny. Dziewczyna posługuje się slangiem młodzieżowym, ale mnie akurat to nie przeszkadzało. Wręcz przeciwnie bo mogłam się pośmiać w trakcie lektury. Był jeden taki fragment, który szczególnie mnie rozbawił. Ewelina, Joanna i Jadwiga, trzy kobiety, które musiały stanąć w szranki z przeciwnościami losu. Nie poddały się i zawalczymy o nową siebie. Czy udało im się znaleźć tytułową nowa miłość tego wam zdradzić nie mogę. Za to z czystym sumieniem polecam wszystkim tę książkę. Ja, gdy tylko będę miała okazję, sięgnę po inne książki autorstwa Kingi Gąski.

„A życie toczy się dalej” to czwarta część serii „Mika.” Lepiej jest przeczytać wcześniejsze tomy, ale nie jest to konieczne. Poznajemy dalsze losy Dominiki, dojrzałej, atrakcyjnej kobiety, matki dwóch synów i podwójnej rozwódki. Po euforii zaręczyn z Jeremim, wkrótce dowiaduje się, że ten wraca do żony. Dominika to przebojowa, zaradna kobieta, mająca duże powodzenie wśród mężczyzn. Przeżywa namiętne dwa tygodnie z Piotrem w Australii i wraca do rodziny. Poznajemy pracę filmowców oraz opis pięknych, choć czasami niebezpiecznych zakątków Australii. Do tego życiowe problemy głównej bohaterki: chorobę matki, brak pracy i dochodów. Autorka opisuje to lekko, optymistycznie, trochę z humorem. Doskonale się zrelaksowałam przy tej książce w pochmurną niedzielę. Zakończenie tej część sugeruje, że będzie kolejny tom.

Lektura typowy plaster dla duszy. Bardzo ciepło opisana historia starszego pokolenia dającą nam obraz tego że nie należy rezygnować z życia ze zmian w żadnym wieku. A także co dziś nie takie oczywiste w dobie pochwały egoizmu i dbania tylko o siebie wspaniała laurka dla rodziny jako wartości nadrzędnej. Może nie porywa akcją ale wyciszą i podnosi na duchu . Polecam

Dobry wieczór! 🤗 Wyciągnij książkę, otwórz na stronie dziewięćdziesiątej czwartej i przeczytaj pierwsze zdanie drugiego akapitu. - co Ci wyszło? 🤔 ** ** ** „Uwierz mi, każdego można złamać”. Dziś drogi czytelniku zabiorę Cię do świata pełnego cichych pragnień, a jednocześnie takiego, w którym nauczymy się, że każdemu a tym bardziej sobie należy dać kolejną szansę. Książka „Gdzieś pomiędzy wierszami” od @pannaannapl to niezwykle dojrzała historia, która jest tak prawdziwa, że aż niewyobrażalnie bolesna. 🥺 Opowiada ona o życiowych sprawach, w taki sposób, że każda z nas może się z ową powieścią utożsamiać. Ludzie mimo uśmiechu na Instagramie, pięknych zdjęć bądź chwil pełnych radości prowadzą również swoją wewnętrzną walkę. Walkę o akceptację, walkę o to, aby przestać się bać, wszystkim przejmować. Przecież każdego w życiu spotkało coś, o czym boi się powiedzieć lub o czym po prostu wydawać by się mogło, iż mówić nie należy. Często chowamy w głębi siebie strach, ból, lęki, aby nie zostały źle odebrane czy nawet wyśmiane. A jak wiadomo wszystko to, może prowadzić nawet do depresji. Właśnie na tym autorka pragnie się skupić. Chce uświadomić nas, że zawsze jest coś pomiędzy wierszami. Z pozoru może się wydawać, że każdy ma życie idealne i tylko my tak naprawdę wiemy, co siedzi nam w głowach bądź sercu. Odwagą jest, o tym porozmawiać, a nie chować głowę w piasek. A już tym bardziej pod wpływem chwili nie wyrzucać czegoś, co może okazać się zdatne do naprawienia. Należy także, pamiętać o tym, że są takie pytania, których z czystej przyzwoitości zadawać nie należy. 🥺 Jednym słowem piękna refleksyjna powieść. Aczkolwiek mi chusteczki nie były potrzebne, jak większość sugerowała. 🤭 Poza tym ja z książkami Pani Ani mam tak, że mimo wszystko czegoś mi w nich brak tylko nie umiem tego zdefiniować. Czy Ty też tak masz? 🤔

Caroline Bernard w swojej powieści Frida Kahlo i kolory życia podejmuje się trudnego zadania – literackiego sportretowania jednej z najbardziej ikonicznych artystek XX wieku. Nie jest to jednak biografia w ścisłym sensie, lecz fabularyzowana opowieść inspirowana prawdziwym życiem Fridy Kahlo – kobiety, która uczyniła z bólu i namiętności swój oręż twórczy. Akcja powieści rozpoczyna się w Meksyku w 1925 roku, gdy młoda Frida – pełna ambicji, marząca o zawodzie lekarza – ulega dramatycznemu wypadkowi autobusowemu. To wydarzenie na zawsze odmienia jej życie: fizycznie kalekie ciało zmusza ją do redefinicji własnych marzeń. W tym dramatycznym punkcie Bernard ukazuje narodziny artystki – kobiety, która zamiast poddać się rozpaczy, odnajduje nowy sens istnienia w malarstwie. Autorka bardzo sprawnie wplata historyczne fakty w fabularną strukturę książki. Ukazuje przemianę Fridy z niepewnej dziewczyny w pewną siebie artystkę, która z czasem stanie się symbolem kobiecej siły i niezależności. Spotkanie z Diego Riverą jest tu momentem przełomowym – zarówno w życiu osobistym Fridy, jak i w jej rozwoju artystycznym. Ich burzliwa relacja – pełna pasji, zdrad, inspiracji i cierpienia – została przedstawiona z dużą intensywnością emocjonalną. Rivera nie jest tu tylko miłością jej życia, ale również lustrem, w którym Frida zmuszona jest zobaczyć własne ograniczenia i siłę. Bernard nie unika trudnych tematów – opowiada o fizycznym bólu, o niestabilności emocjonalnej, o zdradach i samotności, ale też o twórczym transie, ekstazie tworzenia, o spotkaniach z wielkimi postaciami tamtej epoki – jak Trocki czy Picasso. Frida jawi się jako postać niejednoznaczna, momentami zagubiona, ale zawsze bezkompromisowa. Jej bunt wobec norm społecznych, odwaga w wyrażaniu siebie i artystyczna szczerość są głównymi tematami książki. Styl Caroline Bernard jest przystępny, ale nie pozbawiony głębi. Autorka z wyczuciem operuje językiem emocji, barwnie oddając zarówno scenerię Meksyku, jak i atmosferę artystycznej bohemy. Kolory życia, o których mowa w tytule, są obecne nie tylko w opisach obrazów Fridy, ale również w jej emocjach, myślach, lękach i pragnieniach. Frida Kahlo i kolory życia to książka dla tych, którzy cenią historie o silnych kobietach, poszukujących swojego miejsca w świecie. Bernard nie tylko przedstawia nam Fridę jako artystkę, ale przede wszystkim jako kobietę z krwi i kości – odważną, kochającą, kruchą i niezłomną. To powieść, która inspiruje, porusza i przypomina, że z bólu może zrodzić się piękno.

To moje pierwsze spotkanie z twórczością Doroty Milli – i zdecydowanie udane. Najciekawszym elementem książki są z pewnością opisy przyrody i nawiązania do legend zamków, m.in. Zamku w Niedzicy, Wilanowie, czy Czocha. To subtelne tło, które nadaje opowieści nieco baśniowego klimatu i sprawia, że świat przedstawiony staje się wyjątkowo malowniczy i pełen symboliki. Ale „Powrót nad jezioro” to nie tylko opowieść o dawnych legendach. To historia Cyntii, zwanej Ważką, która prowadzi spokojne życie w Szczecinie, do czasu aż odwiedza ją dawny przyjaciel Matwiej, zwany Marzycielem. To on nalega, by wróciła nad jezioro – do domu dzieciństwa, który kryje w sobie zbyt wiele cieni. Powrót nie jest ciepły. Matka Cyntii oraz brat Matwieja, Zach, traktują ją jak niechciany powrót przeszłości. Z każdym kolejnym krokiem Cyntia odkrywa, że ojciec mógł nie zginąć w zwykłym wypadku, a dawne sekrety łączą się z milczeniem, lękiem i… legendą. Autorka nie unika też tematów trudnych. Zaskakuje wątek homoseksualności, pokazując strach przed oceną, brak tolerancji i społeczne napięcia, a także porusza chorobę psychiczną – schizofrenię, ukazując codzienność tych, którzy muszą się z nią mierzyć z boku: z miłością, zmęczeniem i bezradnością. To wątki dojrzałe, przeplecione z czułością i odpowiedzialnością. Dla czytelników, którzy chcą zwolnić. Dla tych, którzy cenią opowieści z duszą, z tajemnicą i odrobiną miłości. Dla tych, którzy nie boją się emocji ani ciszy.

„Mademoiselle Coco. Miłość zaklęta w zapachu” to przyjemna przerwa od codzienności - literacki romans zanurzony w świecie mody, zapachów i wielkich namiętności. Podążając śladami kolejnych podróży i "miłości" Coco Chanel, poznajemy kobietę niezwykle upartą w dążeniu do perfekcji. Jej obsesja na punkcie idealnego zapachu (odwzorowania?) prowadzi do powstania czegoś absolutnie wyjątkowego — paradoksalnie dzięki błędowi laborantki. Autorka zgrabnie pokazuje, jak w czasach bez mediów społecznościowych budowano legendę marki: poprzez unikatowość, niedostępność i starannie zaplanowane „przypadki”. Rozpylanie nowego zapachu na przyjęciu, kontrolowane plotki i odpowiednie towarzystwo sprawiły, że sukces był niemal gwarantowany. Chanel No. 5 stał się nie tylko perfumami, ale symbolem pragnienia - posiadania i przynależności do elitarnego świata. Choć zapach nie miał nut wspólnych z Boyem Capelem, to właśnie jego marzenie Coco postanowiła zrealizować, tworząc perfumy sygnowane własnym nazwiskiem. Historia ta pokazuje Coco jako kobietę łamiącą serca, korzystającą z uciech życia, otoczoną przyjaciółmi i luksusem - a jednak po lekturze trudno oprzeć się wrażeniu, że szczęście zawsze wymykało jej się z rąk. To lekka, romantyczna opowieść idealna na długie zimowe wieczory - dla miłośników historii mody, biografii kobiet z charakterem i literatury, która pachnie luksusem.

Wartościowa lektura, inna niż typowa Ligocka, bo tym razem wpleciony został pamiętnik jej babci Anny. Cudnie wkomponowany, jak klamra spina to co było z tym co jest. To, skąd rodzi się wrażliwość i siła. “To, co pozostaje w nas, jest sumą przeczytanych słów, z tych ciegiełek budujemy naszą wrażliwość i wyobraźnię.”

Cichym słowem to trzeci tom, zamykający cykl Bursztynowa miłość. Całą serię będę dobrze wspominać, bo uważam, że historia Edyty i Jacka to kwintesencja dobrej obyczajówki, której wbrew pozorom nie ma aż tak dużo na polskim rynku. Nie chcąc za dużo zdradzać z opisu fabuły, nadmienię tylko, że Edyta poświęca się w pełni w pisaniu i swojej rodzinie, chcąc zapomnieć o Jacku, który aktualnie mierzy się z rolą ojca. Kiedy obojgu wydaje się, że o sobie zapomnieli, ich drogi niespodziewanie się przecinają. Które z nich zrobi pierwszy krok w stronę łączącego ich uczucia? Czy para z dużą różnicą wieku na szansę na udany związek? Jak wspomniałam wyżej, bardzo sobie cenię tę serię, bo tęskniłam za „normalnymi” obyczajówkami, przy których mogę się rozmarzyć, zaczerpnąć świeżego powietrza, w pełni się zrelaksować. Muszę jednak przyznać, że trzeci tom podobał mi się najmniej z całej serii. Nie wiem co, jest tego przyczyną, ale tak jak wierzyłam w uczucie Jacka i Edyty wcześniej, tak teraz ich zachowanie może nie tyle mnie nie przekonywało, ile nie satysfakcjonowało w pełni. Najmniej swoim zachowaniem przekonywała mnie Edyta, która jak na dojrzałą kobietę, zachowywała się momentami jak rozwydrzona nastolatka. Jacek w sumie też nie był jej dłużny, ale patrząc na całokształt, ku niemu skłaniałam się bardziej. Mimo moich narzekań nadal uważam, że jest to pod względem stylu i języka przewspaniała powieść, przy której warto spędzić czas. Ode mnie 7/10. Oczko niżej niż poprzednie części ze względu na charakterologiczne zgrzyty.

Pełna uroku opowieść o miłości, rodzinnych więzach i poszukiwaniach własnej drogi w życiu. Główna bohaterka, Agata, po trudnym rozstaniu postanawia wyjechać na wieś, by uciec od codziennych problemów i odnaleźć spokój. Tam, w malowniczej okolicy, jej życie zaczyna nabierać nowych barw. Agata staje przed wyzwaniem nie tylko odbudowy własnej tożsamości, ale również zmierzenia się z trudnymi relacjami z bliskimi. Magdalena Witkiewicz, jak zwykle, w mistrzowski sposób buduje atmosferę ciepła i nadziei, tworząc postacie, z którymi łatwo się utożsamić. „Srebrna łyżeczka” to książka o tym, jak ważne są małe rzeczy w życiu, jak czasem wystarczy oderwać się od zgiełku, by dostrzec to, co naprawdę się liczy. To powieść, która niesie ze sobą pozytywne emocje, pełna prostych, ale głębokich prawd o miłości, rodzinie i sile osobistej przemiany.